Tagarchief: Zane Grey RV

Via via via door groot en leeg Arizona

We liepen nog een rondje door Tombstone voor we vertrokken. Overal zag je koetsjes met paarden en ‘echte’ cowboys op de bok. Mensen in kleding uit die tijd die je uitnodigden om de mijntoer te doen of te komen kijken, tegen betaling uiteraard, naar de beroemde ‘Gunfight at the O.K. Corall’, Jammer genoeg droegen ze naast hun toepasselijke kledij ook horloges, sjieke zonnebrillen en gebruikten hun gsm’s wat nogal detoneerde.

Via via via door groot en leeg Arizona
Via via via door groot en leeg Arizona

Het was behoorlijk warm en omdat we de camper op zijn plek hadden laten staan, aangesloten op elektriciteit, had de airco heerlijk kunnen blazen zodat de boel nog redelijk koel was. Niet lang nadat we waren vertrokken kwamen we langs een grenscontrole, die je in dit gebied en zuidelijker heel veel vindt.

Via via via door groot en leeg Arizona

Vanwege drugssmokkel vanuit Mexico en eventueel mensensmokkel. Dan maken ze een praatje met je en ondertussen loopt een collega met een speurhond rond de camper. Toen we moesten stoppen trok ik mijn sulligste gezicht en we mochten meteen doorrijden. We hebben een keer gehad dat onze papieren werden gevraagd. Die bewaar ik in de la in het uitschuifgedeelte in de slaapkamer, daar kun je dus niet zomaar bij. Dan moet je parkeren, uitschuiven, papieren pakken, weer inschuiven en mag je weer doorrijden. Toen we naar Tombstone toereden, werden we meerdere malen ingehaald door politiewagens en border patrol met gierende sirenes en zwaailichten. Een eind verder stonden meerdere wagens en een ambulance. Op de grond lag een man met alleen een lange spijkerbroek aan, op zijn buik met zijn handen aan zijn enkels geketend. Misschien was hij stout geweest, was hij illegaal, weet ik veel, maar er werd niet zachtzinnig mee omgegaan. Met de politie hier wil je gewoon geen problemen.

Via via via door groot en leeg Arizona

De volgende stop zou in Tonto Basin zijn. Onderweg rij je langs Lake Roosevelt, een prachtige omgeving met een enorm meer.

Via via via door groot en leeg Arizona

Dit gebied is duizenden jaren bewoond geweest door Apaches, Europeanen en mensen in de prehistorie. In een grot in de berg boven het meer zie je zogeheten ‘cliff dwellings’. Doorgaans als je die ergens ziet, een bekende zijn die van ‘Mesa Verde’, zijn die gebouwd door de Anasazi Indianen. De reden waarom deze dwellings gebouwd zijn is niet duidelijk, in ieder geval biedt de grot een perfecte beschutting tegen alle weersomstandigheden.

Via via via door groot en leeg Arizona

Er zijn in totaal zo’n 60 kamers en de bouw begon in 1300. Elke kamer bood onderdak aan een gezin. Het is ongelooflijk dat deze gebouwen na al die tijd in nog zo’n goede conditie staan. Gebouwd door mensen, zo lang geleden, met het inzicht om iets neer te zetten dat de eeuwen trotseert. Mensen die al lang verdwenen zijn, door niemand herinnerd. Het geeft je echt het gevoel dat je maar een spatje bent op de kalender van de wereld. We hebben overwogen de klim naar boven te maken, maar die was heel erg steil en het was 35 graden.

De camping was vol, duidelijk met allemaal stacaravans en campers van mensen die er zo’n beetje permanent wonen. Maar er was niemand te zien. Je kreeg het idee dat iedereen dood binnen lag, leeggezogen door de plaatselijke vampier of dat ze zelf in hun doodskist lagen te wachten tot ze mensen dood mochten maken.
Opeens zag ik een oudere meneer zitten, lekker aan een pintje en vroeg hem waar we ons moesten melden, want dat werd nergens aangegeven. Hij legde het uit en toen ik doorreed zag ik hem zijn gsm pakken en bellen. We werden al aangemeld dus. En inderdaad werden we al opgewacht. Het plekje dat we kregen lag aan de rand van de camping met uitzicht op een grasveldje waar ’s avonds nogal eens kalkoenen kwamen zitten.

Via via via door groot en leeg Arizona

Die werden gevoerd door de meneer in de stacaravan een klein eindje verderop, een meneer van 90! De kalkoenen lieten zich niet zien, de volle maan wel. We zaten weer tot veel te laat buiten op de doodstille camping, die eerst niet zo heel doodstil was. We dachten dat er een koppel slaande ruzie had, gezien de ‘fucks’ en weet ik veel wat. Maar ze zaten te gamen ofzo en bleken de grootste lol te hebben. Heel lang duurde het niet en vanaf half negen hoorde je niemand meer.

We reden de volgende dag verder door groot en leeg Arizona. We kwamen door een stadje waar de helft van de gebouwen leeg stond, reden om eentje aan nader onderzoek te onderwerpen. Helaas was alles hermetisch afgesloten, zelfs Henrie vond niks om door naar binnen te komen. Door een gebroken raam zag ik allerlei interessante dingen, maar helaas.

Via via via door groot en leeg Arizona

Er stonden een paar auto’s buiten, met platte banden. Die stonden er al heel lang. Eentje had allebei de nummerplaten nog, nu niet meer, nu nog maar eentje. Maar daaruit bleek dat die auto hier al sinds 2006 zou moeten staan, wat makkelijk kon gezien zijn conditie.

Via via via door groot en leeg Arizona

We kwamen uit bij een camping in Camp Verde. We kregen een mooi plekje en kwamen al gauw in gesprek met onze buren van die nacht. Leuke mensen die hier tot 1 oktober zouden blijven. Voor onze campers waren een aantal andere bewoners bezig met een, voor ons, onduidelijk spel. Twee ballen met een touwtje verbonden die ze om een balkje moesten gooien en de stemming zat er goed in. Een van de deelnemers sprak ons aan en liet me van zijn drankje proeven: spiced rum (bruine rum) met cola light. Dat kan best lekker zijn, maar de enorme hoeveelheid rum liet de stoom uit mijn oren komen. Geen wonder dat ze het zo naar hun zin hadden.

We hadden al gehoord dat je op zaterdagochtend donuts en koffie of thee kon halen op de ontmoetingsplek van de camping. We waren niet van plan te gaan, maar ze kwamen ons halen. En het was supergezellig. Alleen, die donut, alleen al door het kijken ernaar was ik al drie kilo aangekomen. Ik kreeg het ding amper weg, zo ongelooflijk zoet, zwaar en vettig als dat was. Onze buren zaten er al en nodigden ons uit. Toen iedereen al weg was zaten we nog te kletsen en te lachen, echt zo leuk en een goede klik. Het was gewoon jammer dat we verder moesten.

Ons doel was Sedona. Dit stadje ligt in een schitterende omgeving met rode rotsen, een combinatie van Monument Valley en Canyonlands.

Via via via door groot en leeg Arizona
Via via via door groot en leeg Arizona

Het staat bekend om zijn vortexen, magnetische velden, die bepaalde, gunstige effecten hebben op de mensen. We stopten bij een benzinestation in het stadje en terwijl Henrie tankte, snuffelde ik rond in het benzinestation en werd aangesproken door een meneer van een informatiestand. Ik zei dat ik geïnteresseerd was in die vortexen en hij werd meteen enthousiast. Hij nodigde me achter zijn informatiebalie en zei, wijzend op een plek: ‘Hier zit ook zo’n magnetisch veld.’ Hij liet me mijn armen omhoog steken, deed het zelf ook, gewoon vijf seconden ofzo, dan in je handen wrijven. Dan zijn je handpalmen wit, probeer maar. Maar we hielden onze handen boven dat veld en onze handpalmen begonnen te tintelen, werden rood met tientallen witte plekjes. Heel raar. Terwijl ik met hem stond te praten bleef ik op die plek staan en heel mijn linkerkant begon te tintelen, zelfs mijn tong.
We reden verder om naar een bepaalde vortex te gaan, maar het verkeer was rampzalig. Zo ongelooflijk druk, met de ene rotonde na de andere. Een grote file. O.k. het was zaterdag, maar dit hebben we nog nooit meegemaakt. We hadden er allebei tegelijk genoeg van, besloten een andere keer terug te komen, maar nu wegwezen.

De weg van Sedona naar de snelweg is smal, heel steil, vol haarspeldbochten en met slecht wegdek.

Laten we zeggen dat het zo slecht was, dat als ik borstvoeding had gegeven, ik alleen nog maar zure melk had kunnen produceren.
Je reed onderin een canyon en de weg slingerde zich tegen de bergen omhoog.

Via via via door groot en leeg Arizona
Via via via door groot en leeg Arizona

De camping van vannacht is niet zo rustig, pal aan een drukke spoorlijn. Geen personenvervoer, maar in hoofdzaak containers. De treinen hier zijn al gauw anderhalve kilometer (!) lang en zo meerdere per uur. Wat ben ik blij met oordopjes!