Tagarchief: Tucson

Via een spookstadje naar Tucson

Vooral meneer Eend was heel blij dat we nog een nachtje in Big River bleven. Toen hij de hoek om kwam zwemmen, spurtte hij het water uit en liep een eind mee naar de camper in afwachting van brood. Op platvoeten pletste hij naast me mee en bewees later dat hij en kon vangen en kon springen.

Via een spookstadje naar Tucson
Via een spookstadje naar Tucson

Die avond hebben we tot (veel te) laat buiten gezeten, het was genieten! We reden verder richting Phoenix. Phoenix is een heel grote stad met bijbehorend verkeer. We trotseerden de bizar drukke snelwegen, omdat we een bezoek wilden brengen aan Goldfield.

Via een spookstadje naar Tucson

Goldfield was vroeger een mijnstadje, gesticht in 1893, waar goud, zilver en koper werd gevonden. Begin 1900 stroomde het stadje leeg, om een aantal jaren weer in gebruik te worden genomen nadat er een goudvondst was gedaan. Maar om de een of andere reden vertrokken mensen weer na jaren, waarna het jaren een echt spookstadje was.

Via een spookstadje naar Tucson

In de veertiger jaren vorige eeuw, werd het een oefengebied voor het Amerikaanse leger om bommen enzo te testen. Met als logisch gevolg dat de boel een keer in vlammen opging. In de tachtiger jaren werd het opnieuw opgebouwd met hout uit de 19de eeuw, aan de hand van foto’s die er heel vroeger waren gemaakt. Maar het Goldfield zoals het er nu staat, is dus niet de originele bouw en super commercieel.

Via een spookstadje naar Tucson
Via een spookstadje naar Tucson

Maar leuk was het, absoluut. Sinds 1989 is het als toeristische trekpleister in gebruik en wordt met name in de winter druk bezocht. De zomer begint hier eigenlijk al na de Pasen en dus wordt het veel te warm. Net als op andere plekken, zoals Oatman, Death Valley, … sluiten in de zomer bijna alle zaken. Want temperaturen van ver boven de 40 graden zijn nu eenmaal niet aangenaam. Het bordeel bijvoorbeeld was al gesloten. Jammer, want dat zijn altijd interessante dingen waar je verteld wordt hoe mensen in een bepaalde tijd leefden. Maar het zat op de bovenste verdieping van een houten gebouw, waar het dus bloedheet wordt. Een huis, dat was zogenaamd de heuvel afgegleden na een aardbeving, was gebouwd met een ‘afloop’ van 33%. Ik vroeg de mevrouw wat dit mystery house inhield en ze probeerde me het uit te leggen. Nu heb ik een enorm talent voor vallen, dus superschuine vloeren en optische effecten maken me niet enthousiast. Ze vroeg of we een stukje wilde zien. We liepen door een gang naar beneden, leek het, maar eigenlijk ging die omhoog. Weer buiten liet ze een goot zien die sterk naar rechts afliep. Maar toen ze er water ingoot, kwam het er links uit. Ze opende een deur en Henrie en zij gingen naar binnen.

Via een spookstadje naar Tucson

Ik besloot ter plekke dat dit niks voor mij was. Mij krijg je al ziek op een waterfiets, dus dit soort dingen is geen aanrader. Ik maande Henrie dat hij die toer moest gaan doen, maar nee. Ondertussen kwamen er nog een paar mensen die ook wel hun evenwichtsorgaan wilden kwellen, dus ik zei tegen Henrie: ‘Ga nou met die mensen mee!’ Ik heb de toegangsprijs betaald en hem gewoon meegeduwd, want ik wist gewoon dat hij het heel erg leuk zou vinden. En moet hij zich dingen ontzeggen omdat ik het niet kan? Hoppa, mee. Ik wachtte wel, geen enkel probleem. Achteraf was hij inderdaad blij dat hij de toer toch had gedaan. Van al dat wachten moest ik plassen en 20 meter verder was een toilet, waar net een mevrouw naar buiten kwam. De enige keer dat ik zo’n w.c. zag was in Engeland en het nut ontgaat me totaal.

Via een spookstadje naar Tucson

Ik kan me werkelijk niemand voor de geest halen, met wie ik gezellig op de w.c. zou willen zitten. We hebben verder rondgekeken, wat gegeten en besloten een camping op te zoeken. Zo’n 10 mijl verderop zat er eentje en de meneer ging net weg. Hij besloot ons nog in te boeken, deed de deur open en bedacht zich. Hij zei: ‘Ik heb de kasboeken al opgemaakt, alles afgesloten, laat maar zitten. Ga maar staan, jullie hoeven niet te betalen.’ Je kan wel eens geluk hebben! Er was een heerlijk zwembad bij met jacuzzi.

Via een spookstadje naar Tucson

Even later kwam een mevrouw erbij zitten met een blik bier en binnen een kwartier wist ik over haar werk bij Walmart wat ze niet leuk vond, maar zij en haar man spaarden voor een dure cruise. Dat haar man de camper niet had opgeruimd voor hij naar zijn werk ging en dat ze hem daar wel eens over zou aanpakken. Haar dochter en schoonzoon die allebei doof waren en een horend kind hadden, wat ze veel wilde zien. Haar andere dochter met hyperactieve kinderen, het resultaat van twee verslaafde ouders, en zo nog veel meer. Een aardig mens, dat haar biertje en marguerita’s met veel plezier naar binnen sloeg, een echte levensgenieter. De camping was verder zo goed als leeg, wat altijd aangenaam is. In de winter staat het hier bomvol, met voornamelijk Canadezen.
We vertrokken richting Tucson, over een lange, lange, heel lange weg met heel af en toe een auto. We kwamen langs een Tom Mix Monument. Tom Mix was een filmster die in honderden westernfilms heeft gespeeld en op die plek verongelukt is. Het was op dat moment ook een ontmoetingspunt voor Morgan rijders, zowel Engelse als Amerikaanse.

Via een spookstadje naar Tucson

Maar ook een spin vond het kennelijk interessant. Het leek me een springer toe, als je maar een beetje in de buurt kwam ging hij op zijn achterpootjes staan en richtte zijn voorpootjes naar je op. Het bleek een red back jumping spider, dus ik zat goed met het springen. Deze spinnen kunnen behoorlijk bijten wat erg pijnlijk is, maar zijn niet zo gevaarlijk als de zeer giftige red back spider.

Via een spookstadje naar Tucson

Onderweg kwamen we langs een Dairy Queen, waarvan we weten dat ze heerlijke milkshakes hebben. Ik kwam in gesprek met de meneer achter de kassa, die wilde weten waar we vandaan kwamen. Nou, uit België en daarvoor uit Nederland. Een mevrouw die stond te wachten vroeg waar uit Nederland. Zelf, Ditte heette ze, bleek ze uit Blaricum te komen en woont al heel lang hier. Haar vader kwam uit Jogjakarta, Indonesië, net als mijn moeder. We raakten verder aan de praat en uiteindelijk schoven we met z’n drieën aan een tafeltje. Dat was om 13:30, tegen 17:00 namen we met moeite afscheid. Een heel vriendelijke, spraakzame vrouw, echt heel leuk.

Via een spookstadje naar Tucson

Maar zo’n hele middag kletsen is ook vermoeiend en we moesten nog een camping opzoeken. De afgelopen dagen hebben we vrijwel zonder internet gezeten, op een paar flarden na, dus kon Henrie ook niks opzoeken. De gps stuurde ons naar een niet-bestaande camping, dus verder gezocht. We kwamen bij een piepkleine uit, maar daar werd alleen vanaf een maand of langer verhuurd. De uitbater was een man zonder komma’s. Wat kon die man ratelen, echt, er kwam geen eind aan. Wel een zeer vriendelijke man en heel behulpzaam, dat zijn de Amerikanen doorgaans altijd, maar er kwam geen eind aan wat hij vertelde. Foto’s op zijn telefoon werden erbij gezocht, van campers die er stonden liet hij dingen zien. We kwamen uit België, dan moest hij toch wel even echt dit laten zien en dat en zus en zo. Persoonlijk stond ik op instorten en wilde heel erg weg. Een behoorlijk eind gereden, heel de middag al zitten kletsen, nu dit en nog steeds geen plek voor de nacht. De brave ziel heeft een camping gebeld, zo’n 20 kilometer verderop. Onderweg werd de lucht steeds donkerder en we hadden nog maar net ‘aangelegd’ en Henrie had de boel net aangesloten of het noodweer brak los. Met keiharde wind en tropische regenval. We konden niet buiten zitten, maar voor de gortdroge omgeving was het een zegen. Morgen maar doen wat we vanmiddag gepland hadden, tot we bij die Dairy Queen binnenstapten…