Tagarchief: Playa Papagayo

Rust, rust, nou een beetje dan…

Natuurlijk zijn we geen mensen om rustig bij een zwembad of op het strand te zitten, we willen ook dingen bekijken. Maar gisteren wilden we toch wel naar het strand, een strand dat omgeven is door enorme rotspartijen, waarschijnlijk oeroud, gestolde lava. Onderweg konden we ons vergapen aan prachtige vergezichten, met de door kunstenaar César Manrique beïnvloede laagbouw van witte woningen met groene kozijnen en luiken en de dorre omgeving met toch stoere, bloeiende planten. Terwijl de natuur zo in New Mexico of Arizona had kunnen zijn.

Je zag de rotsen met witte lijnen, grondlagen van een andere samenstelling, geperst en versteend door de miljoenen jaren heen.
Uiteindelijk kwamen we bij de afslag die naar de diverse stranden ging, een van de slechtste wegen die ik in mijn aardse bestaan heb meegemaakt. Alsof het om een totaal verlaten omgeving ging, waar het toch de moeite niet is om er wat aan te doen. In plaats daarvan rijden dagelijks honderden auto’s over deze verbindingsweg die kilometers lang is. Ik tuurde constant in de spiegels om te controleren of er geen onderdelen van de auto af vielen, maar het hield zich kranig en kwam helemaal compleet aan in Playa Papagayo.

Het was tobben en mikken om een parkeerplek te vinden, maar een meneer wuifde dat ze gingen vertrekken.

We moesten een stukje heuvel op, om naar het pad te gaan dat naar het strand van onze keuze lag. Er liepen donkere mannen rond met grote lakens. Henrie dacht nog dat hij daar zo stond om het te laten drogen, nou niet, hij maakte reclame en ging op het strand leuren met zijn waren. Op dezelfde manier als in de cafés bij ons in België gebeurt.

Het was druk, maar niet te. Het was gisteren een nationale Spaanse feestdag en er waren dan ook in hoofdzaak Spaanse gezinnen. De grillige torenhoge rotsen die het strand omgaven zorgden voor een aparte sfeer, in combinatie met de aparte kleur van het zand, dat meer oker was dan het lichtgele dat we gewend zijn.

Het zeewater is van de oceaan en zou dus veel kouder kunnen zijn dan van de Middellandse zee, maar dat viel alles mee. Het water was glashelder en zilverwitte visjes van zo’n vijftien centimeter lang en een zwarte stip op de staart, zwommen nieuwsgierig mee. Het was geweldig iedereen zo te zien genieten, kinderen die huiverend van spanning het water ingingen en op spillebeentjes rondrenden, volwassenen die genoten van de warmte en de zon. De branding die met een repeterend, slaapverwekkend ritme op het strand spoelde. Een griezelverhaal begon bij me op te komen, over een vrouw die door zelfmoord te plegen op een onverwachte, vreselijke manier wraak wilde nemen op haar tirannieke en sadistische echtgenoot. Maar ik besloot dat ik hier voor de rust ben gekomen en stuurde de vrouw terug om een stabiele minnaar te zoeken, die haar wel verdiende.

Toen we voldoende verbrand en suf waren, vertrokken we weer. Die supersteile helling op met stenen als versteende koeienvlaaien, om daarna nog even terug te kijken naar dat kleine strand dat zoveel rust gaf.

Vandaag besloten we naar Puerto del Carmen te gaan, oorspronkelijk een vissersdorpje, maar dat uitgroeide tot een toeristengebeuren. In een parkeergarage redelijk centraal konden we de auto kwijt en op de betaalautomaat zag ik dat je alleen contant kon betalen. Niet met je bankkaart, dus. We zagen een communicatiemiddel buiten, dat bij ons alleen nog maar in oude films te zien is en hier kennelijk nog volop in gebruik.

We kwamen langs een Chinese winkel en dan verwacht je nog naïef ook Sienese handel te zien. Maar in plaats daarvan zagen we een ongelooflijke hoeveelheid goedbedoelde teringzooi, die toeristen kopen en waarvan ze later denken: wat moet ik er eigenlijk mee? Of nog erger: meenemen voor de familie en vrienden thuis en elke keer als ze op bezoek komen, kijken of de prullaria er nog wel staat te pronken. Zo’n assortiment waarvan je weet: al mag je voor vijftig euro gratis dingen uitzoeken, je nog met lege handen buiten komt. Ik werd er hoofdzakelijk zenuwachtig van, maar het was te vroeg voor drank dus wandelden we verder.

Onderweg zag ik een heel originele manier om jouw koffer een uniek uiterlijk te geven, voor als je die op de rolbanden op het vliegveld wilt laten opvallen

Verder liepen we, langs talloze vreettenten waar medewerkers voor het terras je nog net niet aan je oor mee naar binnen trokken, naar de haven. Het is bizar hoeveel bars en restaurants we zagen en dan met name Ierse en Engelse, waar je naar het voetbal kon kijken, heel veel cocktails drinken, een Engels ontbijt nuttigen of een Sunday dinner. Een van de bars bleek een nieuwe versie van Heineken  te serveren, het kan ook een kolossale spelfout zijn geweest.

Nu moet me toch even wat van het hart. Het valt me vaak op als we in Europa op vakantie zijn in een warm land, dat bergen mannen met ontbloot bovenlijf op straat lopen. Trots hun kwabben, bierbuiken en verkleurde tatoeages tonend. Een korte broek waar alles overheen lubbert of een te strakke lange broek dat alles nog meer laat puilen, het ziet er vreselijk uit. Maarrrr als een vrouw zoiets doet, nee, dat is aanstootgevend, dat is een slet, die mag je lastigvallen, naroepen, bekeuringen waarschijnlijk vanwege aanstootgevend gedrag,  etc etc. Maar je speklijf opdringen aan iemands blik mag wel, terwijl er doorgaans niet veel moois te zien is, integendeel. Vaak bezitten die mannen een lijf dat een regelrechte remedie tegen de liefde is.

Verder gingen we, bekeken en bewonderden en haalden uiteindelijk de auto weer op en gingen richting het hotel, met het voornemen even ergens te gaan lunchen. De boulevard, waar we gelukkig niet ver vandaan vertoeven, is kilometers lang en ik wist niet dat het mogelijk was om zoveel toeristische zooiwinkeltjes bij elkaar te krijgen en nog meer restaurants en Engelse kroegen. Geen Nederlandse, Duitse, Spaanse of weet ik veel wat, alleen Engelse met Engelse maaltijden en de mogelijkheid veel cocktails te drinken en voetbal te kijken, als kennelijke afwisseling.

We gingen een Chinees restaurant binnen waar we verrassend goed hebben gegeten. Na al die uithangborden van Engelse maaltijden, hamburgers, pizza’s en pasta’s was mijn trek vergaan.

Onze buik ophoudend zijn we teruggestrompeld naar de auto en naar het hotel gereden. Waar we straks vanaf 20:00 weer moeten gaan genieten van een goed buffet, zo is er altijd wat…