Tagarchief: New Orleans

New Orleans

We waren dus aan het wachten op de taxi die ons naar Bourbon Street in New Orleans zou brengen. Na een half uur nog maar eens gebeld, tja, het was zo druk, werd er gezegd, ze kregen niemand te pakken. De eigenaar van de camping zei dat we beter de bus konden nemen, die stopte aan de overkant en deed er wel drie kwartier over. Maar als we terugkwamen ’s avonds, moesten we toch maar beter een taxi nemen. Toen we naar de camping reden vermoedden we al zoiets

Goed, je gaat je tijd niet zitten verdoen met wachten en dus stapten we op de bus. Om te beginnen hing er een oorverdovende pislucht en een van de stoelen was dan ook letterlijk zeiknat. We keken naar onze medepassagiers en daar werden we niet vrolijk van. Als je in Amerika geen auto hebt, zijn daar eigenlijk maar een paar redenen voor. Je woont bijvoorbeeld ergens waar dat niet handig is, omdat je het ding toch nergens kwijt kan. Of omdat je het niet kan betalen en in Amerika hoor je dan echt bij de onderlaag. Want als je de wrakken ziet waar vaak mee wordt rondgereden, dan weet je dat die mensen gewoon geen cent te makken hebben. Heb je dus geen auto vanwege afwezige financiën, dan is je situatie niet rooskleurig. Onze medepassagiers waren duidelijk armlastig, je zag het aan hun kleding, hun verzorging. Wijken die we zagen waar de bus door reed, hebben we tijdens geen van onze reizen gezien. Zo armoedig en afgetrapt, duidelijk onveilig en overal stapten mensen in en uit, die woonden daar dus. Dan voel je je beschaamd, omdat je dat allemaal ziet en opmerkt en de enige reden voor ons om op de bus te stappen, was omdat er geen taxi kwam. Dan denk je aan je eigen mooie huis met grote tuin en voel je je gezegend. Maar iedereen kan in zo’n armoedige situatie terechtkomen, iedereen. Er hoeft maar genoeg fout te gaan in je leven, ook dingen waar je niks aan kunt doen en je bent er ook zo aan toe. Mensen die zeggen: ‘Mij overkomt dat niet’, weten niet waar ze over praten.

We stapten over op een streetcar, zoiets als het trammetje in San Francisco en gingen er bij Bourbon Street uit. Zoals ik al zei was er een groots jazzfestival in New Orleans waar hele volksstammen op af kwamen. Het was meer dan superdruk, overal werd muziek gemaakt, de hoeveelheid bedelaars was verbijsterend, net als de overvloedige aanwezigheid van politie.

Qua uiterlijk was het er ook erg achteruit gegaan: ondergekalkte panden, balkons die bijna van gevels af leken te vallen. De mensen hadden ook geen oog voor de koloniale stijl van veel gebouwen en die was toch echt de moeite waard. Een kennelijk nieuwe mode die me hier opviel, was dat veel vrouwen, mooie kleren en perfect opgemaakt, op pantoffels of iets wat daar op lijkt, rondlopen.

Er waren bandjes met zangers op straathoeken, sommige best goed.

Een man met een trompet maakte in hoofdzaak geluid zonder kennelijke samenhang, anderen gaven drumsolo’s op omgekeerde emmers, je kon schaken, er werd getapdanst, van alles.

Je zag hoe mensen hun kansen grepen na de corona-ellende, die natuurlijk nog niet geheel voorbij is, maar je kon ze geen ongelijk geven.

We wandelden en bekeken van alles, tot mijn rug zei: Ja dahaag, doe je het lekker zelf? Op een trapje van een huis ben ik even gaan zitten en er stopte een auto en de chauffeur vroeg of ik op Uber wachtte, een taxi dus. Nee, maar kon hij zijn nummer geven? Dan belden we als we naar de camper terug wilden. Ik dacht: ik ga niet weer tijden op een taxi wachten die niet komt. We slenterden verder, elk paar stappen omgeven door dikke wolken van dopelucht.

We aten wat in een klein restaurant, waar al gauw een wachtrij buiten stond en besloten dat het tijd was om terug naar de camping te gaan. Het was buiten zo mogelijk nog drukker geworden en overal stonden groepen mensen te kijken naar de meest uiteenlopende optredens.

Henrie belde Dwight, zo heette de Uber taxichauffeur, en die was er in tien minuten. Hij vertelde dat hij eigenlijk net naar huis wilde gaan, het was ook al bijna 22:00, en dat zijn hond al op hem zat te wachten om samen een wandeling te maken.

We kwamen langs de begraafplaats waar Marie Leveau begraven ligt. Dat zegt sommigen van jullie misschien niets, maar dat is de grootste voodoo koningin die ooit heeft geleefd. We hadden dat vorig keer bezocht en Dwight vertelde dat de begraafplaats tijdens de lockdown gesloten was geweest. Omdat er zoveel spullen van gestolen werden, waarschijnlijk om te verkopen, omdat mensen geen inkomsten meer hadden. Hij vertelde ook dat hij net terug was uit Arizona. Zijn vader was drie jaar daarvoor overleden, zijn moeder had dementie en hij was maanden bij haar geweest om haar te verzorgen. Dat hij New Orleans haatte en de mensen vreselijk vond. Zijn broer was er arts en die zei regelmatig: ‘I hate these people, I hate them’. Hoe zijn broer regelmatig ‘patiënten’ kreeg, die in hoofdzaak voorschriften voor drugs wilden hebben. Toen hij dat weigerde, had een van die figuren hem met het toetsenbord van de computer geslagen.

We kwamen bij de camping en Dwight zei: ‘In deze buurt moet je niet de straat opgaan, blijf er weg. Als je hulp nodig hebt of ik kan wat doen, je hebt mijn nummer.’ We gingen door de beveiligde poort en liepen naar de camper. Het was nog steeds bloedverziekend heet en mega benauwd. Thuis zou je zeggen: het gaat vast onweren en dat ging hier ook op. Een uur later begon het gerommel en de flitsen, er brak een onweer los zoals we dat thuis niet kennen. Door het zout van de zee in de lucht, verspreidt de elektriciteit van het onweer zich enorm. Het water kwam met meer dan bakken uit de lucht zetten en bijbehorende windstoten, die de camper deed schudden en dat hield niet zomaar op. Het ging een paar uur door en ’s morgens begon het weer opnieuw.

Een herhaling van de vorige keer dat we hier waren, maar toen hoosde het overdag ook nog eens enorm. We vertrokken, reden door dezelfde armoedige buurten als met de bus en voelden ons gezegend dat wij mochten vertrekken. In tegenstelling tot de bewoners, die hier waarschijnlijk nooit aan zullen kunnen ontsnappen…

Via Alabama en Mississippi naar Louisiana

camping in Elberta
camping in Elberta

 

 

 

Louisiana, het land van oom Tom. Maar ook van de jazz en blues en niet vergeten de voodoo. Maar daar waren we niet zomaar. We gingen eerst nog naar Alabama, waar we een prachtcamping hadden en Henrie mocht koken.

 

 

 

Stoeltje
Stoeltje

ikke
ikke

 

 

 

Het was hier heel warm en ontzettend vochtig. Het duurde zelfs eeuwen voor je haar droog was. Er waren prachtige, mijlenlange witte stranden waar we natuurlijk ook gingen kijken en waar zelfs al een stoel voor ons was neergezet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

verblindend witte stranden
verblindend witte stranden

meters ontbijtgranen
meters ontbijtgranen

 

 

 

We moesten nog wat hebben bij de Wal Mart, onder andere ontbijtgranen en laten we zeggen dat de keus overvloedig was.

 

 

 

chippies
chippies

 

 

 

Maar daar bleef het natuurlijk niet bij. Alles was overvloedig aanwezig, precies zoals we dat kennen hier.

 

 

 

vlees en vleeswaren
vlees en vleeswaren

aardappelsoep
aardappelsoep

 

Omdat het zo warm was en zo’n camper heel snel opwarmt, besloten we te gaan lunchen bij Denny’s. De soep van de dag was aardappelsoep, zoiets moet je proberen. We kregen een kolossaal bord, met soep gevuld met stukjes aardappel, bacon, een enorme bol sour cream en geraspte kaas en dat moesten we voor straf opeten.

cheeseburgertje
cheeseburgertje

 
Henrie nam zijn favoriete salade, maar ik kon even geen salade meer zien en nam een cheeseburger. Denkend aan de broodjes die we in Europa krijgen. Iedere vakantie maak ik die fout weer. Het ding was kolossaal, ik kreeg hem niet eens in mijn mond! Door het ding in stukken te snijden werd het eetbaar, maar hij was absoluut heel goed en niet te vergelijken met de Mac Donalds burger. Na zoiets eet je dus de rest van de dag niet meer.

Ze hadden het voorgerecht nog steeds op de kaart dat we vorig jaar ook zagen: frietjes met kaassaus en geraspte kaas plus een dipsaus. Ik blijf me verbazen over de aparte smaaksensaties waar ze hier constant naar zoeken. Bij de Mac Donald kun je tegenwoordig ook een broodje ei kopen zonder dooier. Alleen eiwit dus.

welkomstbord Mississippi
welkomstbord Mississippi

 
Waggelend zochten we de camper op en reden verder.
We bereikten Mississippi en de bouwstijl had al vaak koloniale trekjes. Net als in Florida waren de bossen ondoordringbaar, je kon er niet eens doorheen kijken.

Veel tijd om ze te bewonderen hadden we niet, we wilden ons einddoel van die dag een beetje op tijd bereiken: New Orleans.

grens met Louisiana
grens met Louisiana

 

 

De Mississippi rivier is de natuurlijke grens tussen de staten Mississippi en Louisiana, je moet dus over een brug. Maar een bord Welcome to Louisiana stond er niet.

 

 

 

 

Henrie had al een camping ontdekt, waar we op de camping in Elberta ook van hadden gehoord, die pal tegen het French Quarter aanligt. Niet goedkoop, maar wel veilig en vierentwintig uur per dag iemand op het kantoor aanwezig. Een poort waar je een code voor moet hebben en omheind door hoge muren met scherpe punten erop. Zegt wel iets over de veiligheid hier.
Het toeristische en zeer interessante deel is het French Quarter en ons werd ook met klem geadviseerd om ons daar op te houden en niet buiten die wijk te gaan rondbanjeren.
De eerste avond namen we een taxi naar Frenchmen Street. Daar zijn allemaal bars met live muziek. Jazz en blues bands. Ik heb wat stukjes gefilmd voor jullie, kijk maar:



 


 
Maar ook buiten werd je overvloedig op muziek getrakteerd, zoals door deze straatband:



 

Budweiser
Budweiser

 

 

 

Jupiler was natuurlijk nergens te bekennen en we moesten ons behelpen met Budweiser. Nou ben ik niet zo dol op bier uit een flesje en dan nog eens zonder glas.

 

 

 

In een andere kroeg vertelde de dame achter de bar die met duidelijk tegenzin naar Budweiser had gezocht, dat ze niet echt koud waren. Nou ja, doe toch maar. Ze kwakte de flesjes voor ons neer en ging toen verder met iets interessanters dan haar werk: een boek. Moet je echt doen als je in een bar werkt. Misschien was het wel een naslagwerk over het verwijderen van tattoos, want ze gaf de term levend behang een totaal andere betekenis.

Het werd steeds drukker en wij steeds moeier en uiteindelijk pakten we weer een taxi terug om onze vermoeide ledematen te rusten te leggen. We hadden tenslotte vijf uur gereden die dag en allerlei andere dingen gedaan. Morgen weer een dag is het dan, nietwaar?
Het was drukkend benauwd en de lucht trok steeds verder dicht, het is hier trouwens beduidend eerder donker dan bij ons, en de wind trok behoorlijk aan. In Texas woedde een zware storm en die zou deze kant uit komen.
’s Nachts rommelde het heel erg en heb ik de raampjes nog dichtgedaan. Het heeft gehoosd! En onweer, niet te weinig. Vierduizend woningen zaten zonder elektriciteit. Voor oost New Orleans werd een tornado waarschuwing afgegeven.
Toen we opstonden wat het grijs en het regende. Maar nog steeds benauwd en vreselijk klef.

We wilden een rondleiding doen die wetenswaardigheden over het French Quarter zou onthullen en ook over, natuurlijk, een oude begraafplaats waar Marie Leveau begraven ligt. Dat zegt sommigen van jullie misschien niets, maar dat is de grootste voodoo koningin die ooit heeft geleefd.

House of the Rising Sun
House of the Rising Sun

 

De uitgebreide wandeling leidde ons ook langs het huis dat model heeft gestaan voor de song: House of the Rising Sun. Zoals misschien bij jullie bekend, was dat een bordeel en heeft als zodanig tien jaar dienst gedaan. Toen werd het verordonneerd te sluiten door de toenmalige rechter. Die woonde ernaast, het zal geen toeval geweest zijn.

 

St Louis begraafplaats
St Louis begraafplaats

 

 

Het laatste deel van de rondleiding was de begraafplaats: St. Louis Cemetery.
Een soort Père Lachaise, maar veel compacter en niet zo mooi onderhouden. Ook een andere manier van begraven, want hier gaan ze dus de grond niet in. Ze worden boven de grond begraven.

 

 

 

 

 

 

begraafplaats
begraafplaats

begraafplaats
begraafplaats


 

 

 

 

 

 

graf Dr. John
graf Dr. John

 

 

 

 

Het graf van dokter John is hier te vinden, een voodoo priester.
Voodoo is eigenlijk een slavenreligie. Slaven hadden het niet makkelijk en hun leven was vaak een constante factor van pijn en ellende. Voor voodoo moet je in balans zijn met heel je omgeving, wat je leven draaglijker maakt. Voodoo wordt wereldwijd gepraktiseerd en beperkt zich niet tot New Orleans en Haiti.

 

 

graf voodoo Queen Marie Leveau
graf van Voodoo Queen Marie Leveau

 

 

Marie Leveau, de grote voodoo koningin ligt hier ook begraven.
Er liggen allemaal rommeltjes voor, net als bij het graf van dokter John en is ondergekalkt met kruisjes in groepjes van drie. Als je een verzoek hebt dat je ingewilligd zou willen zien, dan klop je drie keer op het graf, leg je je hand op het steen en doe je je wens zonder die uit te spreken. En dan laat je iets achter. Er lag geld, make up, sieraden, zelf een twee euro muntstuk en nog veel meer. Ik heb diverse mensen dit zien doen, maar zal nooit weten of hun verzoek is ingewilligd.

 

 

graf Nicolas Gage
graf Nicolas Gage

Heel apart was ook het toekomstige graf van Nicolas Cage daar te zien.
Toen die in New Orleans kwam, vond het hij de stad zo mooi, dat hij dit graf liet bouwen. De pyramide is dus nog leeg. Maar de reststukken van zijn carrière zullen er denk ik wel al in liggen.

Ze raadden ons aan van tevoren zo’n regencapuchon te kopen voor een paar dollar. En of we die nodig hebben gehad!
Onze gids nam ons nog mee naar zijn stamcafé om daar wat te drinken. Zo’n buurtcafé zal ik het maar noemen.
Ik weet dan niet wat er in die buurt woont, maar ik heb zelden zo’n merkwaardige verzameling mensen gezien, met blauw haar, de vreselijkste piercings, vol met tattoos en gekke baarden. Ik wilde nog lollig zijn en zeggen: zeker de bewoners van de begraafplaats die hun kisten even hebben achterlaten om hier een biertje te drinken. Maar ik dacht: misschien vindt hij dat niet zo grappig en heb gezwegen. Jullie kennen mijn tact. HA!

De regen die op de begraafplaats begonnen was, plenste nog steeds neer en die wegwerpponcho heeft zijn geld opgebracht.

regen
regen

We hebben nog op de beroemde Bourbon Street rondgekeken, maar daar vonden we niks aan. Veel bars met alleen maar keiharde muziek. Zelfs een tent met een prestigieuze dress code:

dress code
dress code

Als je dan langs de portiers naar binnen gluurde om te kijken hoe chique het was, dan kon je alleen in somber geschater uitbarsten. Die tent stelde niks voor, de dress code was het enige chique aan heel het gebeuren. Wat een sof.
Verder wat sextenten en voodoo winkels met plastic rommel. Nee, het stelde niet veel voor.

Jammer van de regen, want de huizen die in het French Quarter staan, zijn meer dan prachtig. Sommige zijn heel smal, want vroeger hadden ze bedacht, dat hoe breder je huis was, hoe meer belasting je betaalde. Barst, dachten de bewoners, en bouwden een smal maar waanzinnig diep huis.

New Orleans ruikt ook heerlijk, door de magnoliabomen en jasmijn die overal groeit en bloeit.
In de regen zijn we weer naar Frenchmen Street gesjokt en hebben waanzinnig goed gegeten in een klein restaurant met ontzettend lekkere dingen. Simpel, maar geen burgers of frietjes of andere rommel. Toch heel bijzonder.

We overwogen nog wat live bands te gaan bekijken, maar de bars met live muziek waren dicht! Nou ja, op vrijdagavond. Zijn ze gek ofzo? Blijkt dat alles pas om tien uur open gaat! Nou, niet dan. Gaan we toch lekker terug? En dat hebben we dan ook gedaan. Hier kan ik de longen uit mijn lijf hoesten, Henrie trekt zich er toch niks van aan.

New Orleans is heel apart met prachtige historische woningen, echt fantastisch mooi. Maar qua muziekstad gaat onze voorkeur toch uit naar Nashville in Tennessee.

We hebben er ondertussen 839 mijl opzitten, dat is 1342 kilometer. Een aardig eindje dus, maar we zijn nog niet eens op een derde. Verre van. Maar dat is niet erg, dan valt er nog veel te zien en genieten…