Tagarchief: Mount Whitney

Lone Pine

Verder gingen we, door de gortdroge omgeving. Omdat het in de afgelopen dagen geregend had, waarschijnlijk hetzelfde regenfront als we in Las Vegas hadden, staat de woestijn helemaal in bloei.

Lone Pine

Lone Pine

De liefste bloemetjes in allerlei kleuren en wat helemaal opviel waren de enorme aantallen vlinders. Niet op een plek, maar overal. Je kent wel de wolken mugjes in de zomer die je laat in de middag in het zonlicht ziet dansen. Zulke wolken, maar dan met vlinders, waren overal. De enige plek dat we ze niet zagen was bij Badwater in Death Valley. Helaas vliegen die zich ook te pletter tegen auto’s, dus je ziet ze ook overal liggen.

Lone Pine

Enorme rupsen zag je de weg oversteken en bij eentje heb ik mijn appel gelegd zodat je goed kunt zien wat een enorme exemplaren het zijn. Ik heb die ook weer terug gezet in de zijkant, waar hij me waarschijnlijk vervloekte: Doe ik al die moeite, zet ze me weer terug!

Lone Pine

We overnachtten in Lone Pine, waar we wel vaker hebben geslapen. De man van de receptie liep niet over van levensvreugde en blijdschap, maar meer of hij net een vat azijn had leeg geslobberd. En ik dacht: Man, ben ik blij dat ik jou niet zo thuis krijg! Van een meneer met wie we in gesprek raakten in het zwembad, hoorden we over het Museum of Western Film History en besloten daar de volgende dag te gaan kijken. Het was beslist de moeite waard en zeer zeker voor de western liefhebber interessant. Heel wat klassiekers kwamen voorbij, inclusief Rawhide.

Lone Pine

Dit is ook een werkelijk prachtige omgeving om westerns te maken. Je kon een eind verderop gaan kijken waar de films werden opgenomen. Geen set of studio’s, maar gewoon de omgeving. Die was mooi, maar ik genoot vooral van al die prachtige, bloeiende woestijnbloemetjes en natuurlijk de vlinders.

Lone Pine

Henrie deed op een gegeven moment de motorkap van de camper even open en zelfs daar kwamen ze vandaan. Water morsen, hop, tientallen vlinders op het vocht.
Een eind verderop en dan met name omhoog, is Mount Whitney waar een prachtige waterval te zien is. Overal lag nog sneeuw, maar het was niet koud. De camper had moeite met de steile beklimming en stond uit te hijgen toen we een parkeerplek hadden gevonden. Bij de waterval klom Henrie nog een eind verder naar boven, maar gezien mijn talent voor vallen bleef ik maar beneden waar het ook prachtig was om te zien.

Lone Pine

Terug was weer een andere manier van sturen, maar het bleef prachtig. Alleen moest je wel naar de weg blijven kijken om er niet vanaf te rijden.

Via een Chinees buffet, een Dollar Tree en de Walmart gingen we op weg. Het was al laat, eind van de middag en dan wil ik van de weg zijn. Om te beginnen is het hier vroeger donker dan thuis en buiten de steden is totaal geen verlichting. Dan kan ik Henrie laten rijden, maar dan nog is het voor mij rampzalig vanwege mijn nachtblindheid. Plus, en dat is een zo mogelijk nog grotere reden, dat is ook het tijdstip dat de dieren tevoorschijn komen. Waar ook ter wereld, of het nu hier is, in Australië of Griekenland. Dus met de radar op scherp begon ik aan de trip die zeker een uur zou duren. We waren amper op weg of ik zag een slang de weg op schuifelen.

Zo’n bakbeest van een camper zet je niet zomaar stil, dus ik probeerde zo te sturen dat hij precies tussen de wielen door ging en ging toen aan de kant staan. Ik rende terug en zag het arme dier wel kronkelen, maar het zag er uit alsof het laatste stukje, zijn staart zal ik maar zeggen, niet meedeed. Wat moet je doen? Is hij giftig? Er was geen bloed te zien, dus was het shock? Daar sta je dan. Het was op die weg gelukkig niet druk, maar er kwam wel een auto aan. Die stopte na mijn gewuif en gebaar en wijzen op de slang. Twee mannen stapten uit en wisten ook niet of het arme dier giftig was. Langs de kant van de weg lag een soort stang die ik pakte. De ene meneer hield de slang voorzichtig tegen de grond geduwd en werd waarschijnlijk doof van mijn: DON’T KILL HIM, PLEASE, BE CAREFUL! Heel voorzichtig wist hij hem met zijn hoedje te pakken en hield hem net onder de kin in bedwang.

Lone Pine

Lone Pine

Het doodsangstige dier kronkelde zich vast om zijn vingers, zodat hij het lijf echt los moest draaien. Hij heeft hem een eind van de weg weer in de natuur gezet, waar het zieltje mocht bijkomen. En nu maar hopen dat hij het overleeft!

Lone Pine