Tagarchief: Lone Pine

Lone Pine

Verder gingen we, door de gortdroge omgeving. Omdat het in de afgelopen dagen geregend had, waarschijnlijk hetzelfde regenfront als we in Las Vegas hadden, staat de woestijn helemaal in bloei.

Lone Pine

Lone Pine

De liefste bloemetjes in allerlei kleuren en wat helemaal opviel waren de enorme aantallen vlinders. Niet op een plek, maar overal. Je kent wel de wolken mugjes in de zomer die je laat in de middag in het zonlicht ziet dansen. Zulke wolken, maar dan met vlinders, waren overal. De enige plek dat we ze niet zagen was bij Badwater in Death Valley. Helaas vliegen die zich ook te pletter tegen auto’s, dus je ziet ze ook overal liggen.

Lone Pine

Enorme rupsen zag je de weg oversteken en bij eentje heb ik mijn appel gelegd zodat je goed kunt zien wat een enorme exemplaren het zijn. Ik heb die ook weer terug gezet in de zijkant, waar hij me waarschijnlijk vervloekte: Doe ik al die moeite, zet ze me weer terug!

Lone Pine

We overnachtten in Lone Pine, waar we wel vaker hebben geslapen. De man van de receptie liep niet over van levensvreugde en blijdschap, maar meer of hij net een vat azijn had leeg geslobberd. En ik dacht: Man, ben ik blij dat ik jou niet zo thuis krijg! Van een meneer met wie we in gesprek raakten in het zwembad, hoorden we over het Museum of Western Film History en besloten daar de volgende dag te gaan kijken. Het was beslist de moeite waard en zeer zeker voor de western liefhebber interessant. Heel wat klassiekers kwamen voorbij, inclusief Rawhide.

Lone Pine

Dit is ook een werkelijk prachtige omgeving om westerns te maken. Je kon een eind verderop gaan kijken waar de films werden opgenomen. Geen set of studio’s, maar gewoon de omgeving. Die was mooi, maar ik genoot vooral van al die prachtige, bloeiende woestijnbloemetjes en natuurlijk de vlinders.

Lone Pine

Henrie deed op een gegeven moment de motorkap van de camper even open en zelfs daar kwamen ze vandaan. Water morsen, hop, tientallen vlinders op het vocht.
Een eind verderop en dan met name omhoog, is Mount Whitney waar een prachtige waterval te zien is. Overal lag nog sneeuw, maar het was niet koud. De camper had moeite met de steile beklimming en stond uit te hijgen toen we een parkeerplek hadden gevonden. Bij de waterval klom Henrie nog een eind verder naar boven, maar gezien mijn talent voor vallen bleef ik maar beneden waar het ook prachtig was om te zien.

Lone Pine

Terug was weer een andere manier van sturen, maar het bleef prachtig. Alleen moest je wel naar de weg blijven kijken om er niet vanaf te rijden.

Via een Chinees buffet, een Dollar Tree en de Walmart gingen we op weg. Het was al laat, eind van de middag en dan wil ik van de weg zijn. Om te beginnen is het hier vroeger donker dan thuis en buiten de steden is totaal geen verlichting. Dan kan ik Henrie laten rijden, maar dan nog is het voor mij rampzalig vanwege mijn nachtblindheid. Plus, en dat is een zo mogelijk nog grotere reden, dat is ook het tijdstip dat de dieren tevoorschijn komen. Waar ook ter wereld, of het nu hier is, in Australië of Griekenland. Dus met de radar op scherp begon ik aan de trip die zeker een uur zou duren. We waren amper op weg of ik zag een slang de weg op schuifelen.

Zo’n bakbeest van een camper zet je niet zomaar stil, dus ik probeerde zo te sturen dat hij precies tussen de wielen door ging en ging toen aan de kant staan. Ik rende terug en zag het arme dier wel kronkelen, maar het zag er uit alsof het laatste stukje, zijn staart zal ik maar zeggen, niet meedeed. Wat moet je doen? Is hij giftig? Er was geen bloed te zien, dus was het shock? Daar sta je dan. Het was op die weg gelukkig niet druk, maar er kwam wel een auto aan. Die stopte na mijn gewuif en gebaar en wijzen op de slang. Twee mannen stapten uit en wisten ook niet of het arme dier giftig was. Langs de kant van de weg lag een soort stang die ik pakte. De ene meneer hield de slang voorzichtig tegen de grond geduwd en werd waarschijnlijk doof van mijn: DON’T KILL HIM, PLEASE, BE CAREFUL! Heel voorzichtig wist hij hem met zijn hoedje te pakken en hield hem net onder de kin in bedwang.

Lone Pine

Lone Pine

Het doodsangstige dier kronkelde zich vast om zijn vingers, zodat hij het lijf echt los moest draaien. Hij heeft hem een eind van de weg weer in de natuur gezet, waar het zieltje mocht bijkomen. En nu maar hopen dat hij het overleeft!

Lone Pine

We zijn weer in Nevada


En weer staan we op een vrijwel lege camping, in Hawthorne, Nevada. En als ik zeg dat het hier waait, dan WAAIT het hier. Vanuit Lone Pine zouden we eigenlijk naar Mono Lake en Lake June gaan en eventueel Devil’s Postpile.

Lone Pine                                                   Lone Pine

Maar dat ligt niet alleen hoog qua richting het noorden, maar ook qua meters en omdat we met een temperatuursverschil zaten van meer dan 25 graden, zag ik dat niet zo zitten. Je weet dan gewoon dat het koud gaat worden, met nog sneeuw ook. En na afgelopen winter ben ik eigenlijk een beetje sneeuwmoe. En dus besloten we weer Nevada in te gaan en gaan zo via via naar Lake Tahoe.

De wind die al behoorlijk krachtig werd, ging onderweg over in stormachtig met daarbij nog windvlagen. De rit was ongelooflijk mooi door een vrijwel uitgestorven gebied tussen bergruggen door.

Met als leuke bijkomstigheid de wind die met alle kracht tegen je aan kon beuken. En dan heb ik het nog niet over de zuiging als er grote vrachtwagens je van de andere kant passeerden.


We besloten te gaan lunchen bij een Denny’s en op een gegeven moment werd de wind zo hard dat je van alles voorbij zag komen. Zelfs een koe. Dat is niet zo, dat verzin ik maar, maar takken wel.
En verder gingen we weer, de leegte in. Eerst zouden we naar Tonopah gaan, we hebben daar wat lieve vakantieherinneringen die ik toch met jullie wil delen. Uit de tijd dat we nog per auto rondtrokken. Zoals die agent die ons aanhield, omdat Henrie 1 mijl te hard reed. Of het hotel waar we hebben overnacht. In Amerika krijg je zelden ontbijt in hotels, maar koffie is er doorgaans wel. Meestal op je kamer, maar hier kon je het bij de receptie halen. Ik lust geen koffie, maar Henrie wel dus ging ik een beker voor hem halen. In de enorme pot zat nog maar een klein beetje en op mijn vraag of er nog was kreeg ik het antwoord: sure! En voor mijn verbaasde ogen werd een grote kan water door datzelfde filter gegoten. De vloeistof die in de pot eindigde was nog lichter dan de slappe thee die ik drink.
Of neem het restaurant waar we gingen eten. In Nevada is dat dus meestal een restaurant bij een casino. Ik lustte wel een t-bone steak en verlangde die saignant, omdat ik niet van bloederige lappen vlees hou. Toen die werd geserveerd zei de serveerster, dat als die nog te rood was hij gewoon weer op de grill gelegd ging worden. En dat ik ook een heel andere kon krijgen, want de kok had de pest in dat de kok van een ander restaurant twee keer zoveel verdiende als hij. En hij verdiende maar zes dollar per uur.
De steak was te rood en verdween terug naar de grill, onder begeleiding van hetzelfde verhaal over de kok en zijn salaris. Een poosje later kreeg ik een zwart geblakerd stukje vlees en weer dat verhaal. Ik heb het maar zo gelaten, want dat verhaal he, dat kende ik al. Vier keer was niet nodig.
Maar ondanks die lieve herinneringen, was het plaatsje Mina of Hawthorne een betere optie qua campings, zag Henrie in de gids. Dus daar naar toe, in die storm, met af en toe gordijnen van stof en zand die over de weg trokken en de camper geselden.

Mina was een gehucht, waar de meeste huizen verlaten stonden te vervallen.

Het volgende gehucht was net zo erg en nu staan we dus in Hawthorne. Een heel nieuwe camping waar de boompjes nog stoer groot moeten worden. Bij de receptie zat een oudere meneer gulzig stukjes ananas uit een zakje te snoepen en legde dat met wat tegenzin neer om ons te helpen.
Je krijgt altijd een plattegrondje mee met aanwijzingen zodat je weet hoe je moet rijden om op je plek voor die nacht terecht te komen. Op ons plattegrondje zaten stukjes ananas, ongetwijfeld nog met spuug ook…

Aan weerszijden van ons staan in de verte bergen. Boven ons is de lucht nog blauw, maar de bergen zijn aan weerszijden niet meer te zien vanwege de donkere wolken die over de ruggen naar beneden komen rollen, onze kant op.


Het begint te regenen en de wind gaat nog erger te keer dan voorheen. Ik zie dingen voorbij waaien en ik denk zo dat we nog wel wat kunnen verwachten. Dat wordt niet barbecuen, maar lasagne is ook wel aardig, toch?