Tagarchief: Laughlin

De laatste dagen….

Op die camping aan de spoorlijn begon het steeds harder te waaien en de camper stond te schudden op zijn wielen. Dat was niet zo erg, wel dat het de volgende ochtend begon de plenzen. We stonden bij het stadje Seligman, dat aan de beroemde route 66 ligt. Die stadjes zijn doorgaans heel commercieel, maar toch wel leuk. De regen trok een streep door onze plannen om er eens rond te gaan kijken.

De laatste dagen...

We besloten meteen door te rijden naar Bullhead City, dat net in Arizona ligt. De Colorado rivier is de natuurlijke scheiding tussen Nevada en Arizona en zodra je die oversteekt en Nevada dus uitrijdt, ziet alles er meteen anders uit. Geen casino’s natuurlijk en alle bling bling is ook verdwenen.

De laatste dagen...

Bullhead City is enorm uitgestrekt en je rijdt mijlen en mijlen voor je er een beetje doorheen bent. Ons doel was de camping ‘Crossroads’ waar we bijna ieder jaar komen. Het is de stilste camping die je je kunt voorstellen. In de winter staat het er compleet vol, vanwege alle zogeheten ‘snowbirds’ die er komen overwinteren. ‘Snowbirds’ zijn gepensioneerden die in de noordelijke staten wonen, zoals Idaho, Michigan, Montana, ….. waar de winters lang en heel koud zijn. Ze zakken dan af naar het zuiden en vinden er een camping waar ze verblijven of trekken in de zuidelijke staten rond. Heel veel pensionado’s laten dan hun camper of ‘fifth wheel’ op een camping staan om er in het najaar naar toe terug te keren. Een ‘fifth wheel’ is te vergelijken met een caravan, maar veel groter om te beginnen. Het voorste, hoge deel wordt op de achterkant van een behoorlijke pick-up truck bevestigd en zo voortgetrokken. Deze dingen zijn soms wel vijftien meter lang!

De laatste dagen...

Weer anderen rijden op hun gemakje weer terug in hun camper. We hebben deze vakantie opvallend veel zogeheten ‘full-timers’ ontmoet. Mensen die hun huis hebben verkocht of verhuurd, een camper of ‘fifth wheel’ hebben gekocht en rondtrekken. Sommigen doen dat al jaren aan een stuk. Niet dat ze constant onderweg zijn, ze blijven soms ook maanden ergens staan, maar ze hebben de vrijheid omarmd en genieten van hun leven.
Crossroads was aangenaam leeg, er woonden zo’n 25 mensen en die zag of hoorde je niet.

De laatste dagen...

Het was heerlijk om in die doodstille omgeving te zijn. Er is amper tot geen verkeer op de weg die er langs loopt, de weg naar Oatman, en buiten dat je af en toe een enkele airco aan hoorde slaan was het stil. De cactus wren zat weer op haar nest. Een nest gebouwd in een cholla, zo’n cactus met walgelijk veel en scherpe stekels. Ik zag dat ze twee jongen had.

De laatste dagen...

In de enorme cactus voor de camper had een duifjeskoppel een nest gebouwd en ook zij hadden twee jongen.

De laatste dagen...

Alles ademde rust en vrede en je voelde je bloeddruk zakken.
De volgende dag gingen we naar Oatman, zo’n twaalf mijl verderop, gelegen aan die ene doorgaande, doodstille weg.

De laatste dagen...

We komen vrijwel jaarlijks in Oatman. Een vroeger mijnstadje, ook gelegen aan de route 66. Een grote attractie zijn de burro’s die er overal rondlopen. Dat is een ezelsoort die hier vroeger werd gebruikt voor het vervoer van voedsel, water, mijnwerkers naar de mijn brengen, van alles. Ze kunnen zich goed over moeilijke terreinen bewegen, weten voedsel makkelijk te vinden en zijn prima in staat zware lasten te dragen in hete, droge omgevingen.

De laatste dagen...

Toen het stadje leegliep, hebben ze de burro’s vrijgelaten in de woestijn en je ziet hier dus de rechtstreekse afstammelingen, die nog steeds in de woestijn rondzwerven. Maar slim als ze zijn, zijn ze elke ochtend aanwezig, vanaf het moment dat toeristen verwacht worden. In vrijwel ieder zaakje kun je burrovoer kopen, wat grif gedaan wordt en dat weten ze. Er wonen gewoon mensen in Oatman, niet veel, misschien zeventig in totaal, en die zijn dol op de burro’s die ze ook allemaal een naam hebben gegeven. Een bekende burro, ik ben zijn naam kwijt, heeft een geknakt oor. Gebeurd in een gevecht om de vrouwtjes.

De laatste dagen...

Het is ook overal hetzelfde. Zijn oor hing er helemaal bij en had eigenlijk geamputeerd moeten worden. Maar ze hebben het zo weten op te lappen, dat hij er nog steeds aan zit, al hangt hij op half zeven. Reden: amputeer je dat oor, dan komt er ook van alles in terecht: regen, sneeuw, vuil, van alles en dat is niet gezond. De sfeer onder de burro’s was gespannen, omdat er een vrouwtje bereidwillig was om gedekt te worden en daardoor waren er kibbelpartijen bij de heren. Die gepaard gingen met venijnige beten en trappen.
De winkeltjes waren weer leuk om rond te snuffelen, maar je zag aan alles dat het seizoen zo’n beetje voorbij was.

De laatste dagen

Veel uitverkoop en een enkele zaak al gesloten. In de zomer is het hier gewoon veel te warm en dus sluit zo’n beetje alles, om in november weer te openen. De dagelijkse ‘gunshow’ was ook weer aanwezig. Met die gratis show op straat halen zogenaamde bankrovers geld op bij het publiek, dat integraal gedoneerd wordt aan een kinderziekenhuis. Onder andere voor vervoer van ouders die hun opgenomen kinderen willen bezoeken, maar die er de middelen niet voor hebben. Door de jaren heen hebben ze al ruim $100.000- opgehaald en gedoneerd. Daar wil je wel even wat flauwe grappen voor aanhoren.

De laatste dagen...
De laatste dagen...

De zogenaamde pistoolschoten waren een aanslag op je trommelvliezen, maar de burro’s trokken zich er niets van aan. Die zijn er aan gewend.

De laatste dagen...

Het restaurant was van binnen al jaren beplakt met dollarbiljetten van klanten, maar nu tegen de ramen. Op al die biljetten hadden mensen hun naam en waar ze wonen geschreven. Maar eigenlijk is dit een heel oud gebruik, uit de tijd dat de mijnen nog in gebruik waren. De mijnwerkers gingen na hun werk een biertje halen. Ze betaalden de cafébaas van tevoren, zodat als er iets in de mijn gebeurde, hun rekening betaald was.

De laatste dagen...

Oatman was leuk, zoals altijd en de vogels op de camping waren helemaal niet boos dat we een poos weg waren geweest. We hebben tot laat buiten gezeten, genietend van de woestijnwind en de stilte. In de verte zag je de blikkerende lichtjes van Laughlin en andere gokstadjes in Nevada, aan de overkant van de Colorado rivier, wat de rust alleen maar onderschreef.

De laatste dagen...

Eigenlijk hadden we er nog langer willen blijven, maar donderdag moeten we voor 10:30 de camper in Las Vegas inleveren. Het is 120 mijl daar naar toe, meer dan twee uur rijden en dan moet je geen files of wegomleidingen hebben. Vlak voor je de camper inlevert moet je aftanken, want je kreeg hem met een volle tank mee, dus ook met een volle tank inleveren. We hebben al eens gehad dat we moesten bellen, omdat er zoveel oponthoud was dat we het niet gingen halen. En je moet ook met de shuttle mee naar het vliegveld, Mc Carren airport, om je vliegtuig te halen. Met bloedend hart zijn we vanochtend vertrokken, naar de camping in Overton waar de reis ook begon. Vanaf hier is het vijf kwartier rijden, maar we hadden er een lief ding voor gegeven als we gewoon op Crossroads hadden kunnen blijven. In de stilte, de prachtige omgeving en te luisteren naar de suizende, fluisterende woestijnwind….

Oatman en Laughlin

Trouwe lezers weten dat we al vaker in Oatman zijn geweest. Een oud mijnwerkersstadje aan de route 66 waar de burro’s (een soort ezeltjes) vrij rondlopen en gekoesterd en verwend worden. Zoiets als ons kattengespuis thuis. Het is er heel commercieel en toch altijd leuk om weer naar toe te gaan.
Het ligt een kilometer of vijftien van onze camping vandaan. In de camper of met de auto stelt het helemaal niks voor, maar denk eens aan de vroegere bewoners, die dit stuk op een paard, lopend of in een huifkar aflegden. Dat is al heel wat, maar die daar ook woonden. In houten huisjes, geen airco, zelfs geen ventilator. Een open raam was alles voor verkoeling en in de winter een fornuis. Het enige communicatiemiddel dat ze hadden waren de burro’s.
Die brachten de mensen van en naar de mijn, daar werd het voedsel en de post mee vervoerd, alles eigenlijk.
Toen het stadje leegliep werden de burro’s vrijgelaten om in de woestijn rond te trekken. De burro’s die nu Oatman bevolken, zijn de rechtstreekse afstammelingen daarvan.

DSCN1294

DSCN1296

DSCN1302

DSCN1322

DSCN1401

Ze zijn slim en aan het eind van de dag, als de toeristen vertrekken, gaan zij ook op weg om de nacht in de omringende woestijn door te brengen en dan komen ze de volgende dag weer terug. Voor al het lekkers dat ze van de toeristen krijgen.
Je moet uitkijken om niet in dampende vijgen te stappen, maar dat is denk ik een deel van de charme.

De winkeltjes zijn onveranderd leuk en bieden allerlei interessante dingen aan, net als veel goedbedoelde zooi. Dingen die toeristen graag kopen en thuis denken: wat moet ik er eigenlijk mee?

DSCN1300

DSCN1312

Het was leuk er weer eens rond te kijken en te zien dat de burro met het geknakte oor er na een aantal jaren ook nog steeds rondliep.

DSCN1318

Onderweg zagen we struiken die in kerstversiering getooid waren, net als de vorige keren en de bedoeling ervan is ons nog steeds niet duidelijk. Eentje was zelfs getooid met een foto van dat ergerlijke ettertje, hoe heet hij ook alweer… O ja, Bustin Jieber.

DSCN1288

DSCN1289

Twee keer per dag geven een paar senioren een zogenaamde wildwest show op straat, waarbij onder andere een pinautomaat wordt overvallen.

DSCN1398

Flauwe mopjes die al jaren hetzelfde zijn. Na de show gaan ze met de hoed rond. Het geld dat ze ophalen wordt integraal geschonken aan een ziekenhuis in Phoenix, die daarmee het vervoer van patienten bekostigd die het niet zo breed hebben. Dat is door al die jaren heen in totaal al opgelopen tot $85.000,-. Dan wil ik wel gemaakt grijnzen om een flauw grapje: die mannen zijn onbetaalbaar!
Bij hun show schieten ze ook zogenaamd met pistolen zonder kogels, die wel veel lawaai maken. Tot grote schrik van een paar kleine kinderen en een oude hond.

Aan de overkant van de Colorado rivier ligt het gokstadje Laughlin zoals ik al vertelde. Het was heel lang geleden dat ik daar was en Henrie was er nog nooit geweest. Dus tijd er een keer doorheen te rijden. We zijn zo vaak in Bullhead City geweest aan de overkant, maar hier nog nooit.

DSCN1348

DSCN1358

DSCN1359

DSCN1364

Het stelde niet veel voor. Casino’s, leuk, maar niet zoals in Las Vegas waar ieder casino een pretpark is.
We hebben even in de Colorado Belle rondgekeken, maar buiten gokken was er niks. Tijd om door te rijden dus.

DSCN1366

Bij de Walmart in Kingman heb ik werkelijk heel merkwaardige figuren gezien, van wie je je afvroeg of ze wel bestonden. Ik zocht een bepaald artikel en een meneer vroeg aan de meneer die er stond of ze het sowieso verkochten.
De ziel begon meteen te zoeken en na wat gepruts zei ik: nee, ik geloof niet dat het er is. Hij hield meteen op met prutsen en vroeg met de speciale stem en dictie die bij geestelijk gehandicapten hoort: If they ask you, will you tell them I served you well? (als ze het vragen wil je dan zeggen dat ik je goed geholpen heb?)
Nu was ik op alles voorbereid, maar niet dit. Dus ik vroeg een beetje simpel: Sorry? Hij prutste meteen weer verder tot ik hem verloste met de woorden dat ze het echt niet hadden.
Even later zag ik hem lopen met een winkelkarretje waarin hij alle spullen verzamelde, die mensen her en der in de schappen hadden gegooid en die daar niet thuishoorden.
Mijn vraag was duidelijk boven zijn krachten geweest en hij deed zo zijn best. Jammer dat niemand me wat vroeg, ik had hem graag bejubeld.
Toen we er naar binnen liepen, kwam er een klein, heel dik vrouwtje naar buiten die een heel strak t-shirt om haar ribbel droeg. Ze was net het Michelin mannetje en op haar t-shirt stond: This morning I woke up gorgeous…

We gaven het op en reden door naar de camping van vannacht, in Williams. Onze coördinaten hier zijn: N35.32878 W112.15796