Tagarchief: Las Vegas

Een onverwacht einde van een heerlijke vakantie

We waren nog niet vertrokken of we hadden al heimwee naar de camping in Bullhead City. Maar als je uiterlijk om 10:30 in heksenketel Las Vegas moet zijn, is een uur minder reistijd heel zwaarwegend. Om bij te dragen aan het heimwee was het in Overton een stuk killer. We gingen naar bed en was het een voorteken dat ik bijna tien uur sliep? Terwijl ik doorgaans na maximaal zeven uur slaap wakker ben? De volgende dag haalden we de koffers tevoorschijn, maar koesterden ons nog eerst een poos in de zon en genoten.

Maar goed, de boel moet nu eenmaal ingepakt worden en dat is altijd meer werk dan je wil. We hadden die ochtend al het pakje met gedragen kleding naar onszelf gepost, ruim vier kilo, en bij het wegen van de koffers later bleek wederom dat dat toch altijd wel een goede actie is. Nog voor ik maar een shirt in de koffer had gelegd werd ik ziek en daarmee bedoel ik ZIEK. Een uur op de bank in de camper gelegen, wat (natuurlijk) niet hielp. Zelfs mijn rummetje later smaakte niet, ik heb mijn glas leeggegooid, een sprekender voorteken bestaat bij mij niet. Eten? Hou op, het idee alleen al. De nacht was vreselijk, vol van koortsdromen en ellende en als het aan Henrie had gelegen waren we die ochtend nog naar een ziekenhuis gereden. Dat wilde ik niet en we vertrokken. Terwijl Henrie tijdens het rijden de laatste dingen in de camper op orde bracht, reed ik naar Las Vegas. Ik weet nog niet hoe me het gelukt is, zo ziek en ik kon mijn ogen niet open houden. Maar dan ben ik ook zo dwars en vertik ik het me over te geven aan ziek zijn. Over de terugvluchten zal ik maar zwijgen, ook over de eerste nacht thuis. Zaterdagochtend zijn we al vroeg naar de spoedeisende hulp vertrokken en ik mocht meteen blijven. Longontsteking en maandag wordt er verder gezocht naar mogelijk andere oorzaken. Dus even geen vergezichten, ik zal me even hier toe moeten beperken.


Geen vrolijk verhaal, maar een onverwachte afsluiter van een heerlijke vakantie op de schoot van Uncle Sam, die ik vanuit een Belgisch ziekenhuis weer respectvol groet en bedank. Bedank voor al het mooie dat we weer mochten zien. De sympathieke mensen die we mochten ontmoeten. Er zal zoals altijd geen dag voorbij gaan, zonder dat ik in gedachten door jouw spectaculaire landschappen rijd. We hopen je volgend jaar weer te zien, Uncle Sam, maar dan in een blijvende, goede gezondheid…

Las Vegas

Op een onmogelijk tijdstip ging de wekker, kwart over vier stond ik onder de douche, terwijl Henrie thee zette. Zoals altijd kun je op zo’n moment van de dag maar beter zwijgen. Behalve tegen ons poezengespuis, dat we 23 keer gedag hebben gezegd. Aagje snapte er niet veel van, alleen dat er iets ging gebeuren dat niet leuk was. De anderen snapten het wel, al meteen toen de koffers van zolder kwamen. Thijsje liet zich knuffelen, maar een knorretje kon er niet vanaf. Billy keek verdrietig en Sammie nam zich al voor ons eens goed te raken als we weer terug zijn, ze was haar rechter voorpootje al aan het oefenen.

Aagje
Aagje

We trokken om half zes de deur achter ons dicht, luisterden in de donkere, stille straat nog even naar het vogelconcert dat al was losgebarsten en begonnen aan de uitmergelende, lange reis die in Las Vegas zou eindigen.
We hadden geen file, waren heel vroeg op Schiphol en zelfs het vliegtuig had geen vertraging. Het was wel aangenaam om die uren op Schiphol te wachten, gewoon niks doen en je verstand op nul zetten na de drukte van de afgelopen tijd. Kijken naar de mensen die door elkaar heenliepen. Ordeloos, kennelijk zonder doel, hun belangrijkste spullen met zich meesjouwend. Je hoorde alle talen van de wereld en het lopen door de luchthaven bracht de meest afwisselende geuren met zich mee. Het ene moment dikke walmen parfum, dan ineens afgewisseld met de lucht van frieten en hamburger en daarna weer bier of pizza.

De eerste vlucht van ruim negen uur was koud. Een fleecevest en twee dekentjes hielden me net een beetje op temperatuur, Henrie had nergens last van en snapte mijn ijshanden niet. De tweede vlucht (na een overstap van vier uur) die ook weer vier uur zou duren, was warm. Nee, heet. Vreselijk, je wist niet waar je het moest zoeken. Toen ik een keer van de wc kwam, zei ik tegen een mevrouw die op het gangpad een beetje heen en weer liep, dat het wel erg warm was. Een blik van opluchting verscheen in haar ogen en ze vertrouwde me toe dat ze dacht een heel lange opvlieger te hebben. Henrie daarentegen had heel de vlucht zijn trainingsjasje aan.

Het vliegveld van Las Vegas was vrijwel uitgestorven. Je moest, voor ons gevoel, ettelijke kilometers lopen en naar een andere verdieping gaan voor je bij de carrousel was waar je je bagage kon ophalen. Uiteindelijk kwamen we bij ons onderkomen van die nacht. Nou, we hebben door de jaren heen in heel wat hotels gezeten, maar dit was toch wel het dieptepunt, waar ik het reisbureau nog even over verrot moet schelden. Nou ja, zonder schuttingtaal dan. Normaal als we op Las Vegas vliegen hebben we een casino-hotel in Down Town Vegas: The Golden Nugget. Maar daar hebben ze sinds vorig jaar verzonnen dat je ter plekke een toeslag moest betalen: The Fremont Experience. Niet genoemd naar de straat met zijn spectaculaire openlucht shows, welnee. Je moest ter plekke $25,- betalen voor: de sauna, de fitness ruimte en andere onzin die wij nooit gebruiken. Het propje achter de balie kreeg een krakende nek van het nee schudden op mijn tegenwerpingen. Tot ik schuimbekkend over de balie ging hangen, haar onderkin greep en in haar gezicht siste: ‘Luister slet, we zijn 24 uur op en hebben 10.000 kilometer gereisd om hier te komen, het is negen uur ’s avonds, ik wil wat eten, me douchen en om acht uur morgenochtend moeten we bij het camperverhuurbedrijf staan. Wij-hebben-geen-tijd-voor-je-fucking-fitness!!!’ Nou ja, ik had het graag zo gedaan, maar ik zei het anders, maar de woorden kwamen wel op hetzelfde neer en zuchtend zei ze dat we het voor deze keer niet hoefden te betalen. Nee, dat klopt, want we komen niet meer terug. Dit zei ik niet, maar meldde het wel als zodanig in mijn review op Trip Advisor. Goed, dus toen we deze reis boekten zei ik tegen het reisbureau: met hotel (dat moet de eerste nacht als je met een camper gaat rijden), doe maar wat. En zodanig werd het Mardi Gras Hotel geboekt. Nee, was echt goed, ze boekten er veel klanten in, werd me gegarandeerd. We bespreken ieder jaar onze verwegreis bij hetzelfde reisbureau, je mag verwachten (kennelijk niet) dat ze het dan ook naar onze wensen doen en wij zijn niet bepaald moeilijk. We kwamen bij het Mardi Gras en in plaats van bij een hotel, leek het alsof we in een getto terecht waren gekomen. We hadden een kamer op de eerste verdieping. Er was een lift, maar dan moest je nog een eind lopen met al je bagage, trappetjes hier, trappetjes daar. De kamer was verwaarloosd, wel schoon, maar het bad had schurft als ik de enorme afgebladderde plekken bekeek en er waren rimpels in de vloerbedekking plus slijtplekken.

Voetballende kinderen voor de deuren,kennelijk van grote families die daar zo’n beetje permanent woonden. We gingen in het bijbehorende afgetrapte casino wat eten en hadden zo uitzicht op allerlei rapalje dat daar hun geld aan het verbrassen was. Heftig rokend kwamen ze geld wisselen aan de kassa van het restaurantje, zodat je al etend in de rook zat.

Naast het hekje van de eetgelegenheid (het eten was prima, eerlijk is eerlijk) zat een Aziatische mevrouw met een deken om haar schouders. Haar drie kleine kinderen reldekelden door de gang en werden op meppen getrakteerd door hun duidelijk wanhopige moeder. Ze kregen ook een deken en speelden daar nog wat mee, maar het leek of ze op dat bankje in die hal moesten slapen. Misschien wachtend op hun vader, tot die klaar was met gokken. We draaiden alle ellende onze rug toe en gingen terug naar onze afgetrapte kamer. Het was al elf uur geweest toen we een boel gebonk hoorden op de deur van een kamer tien meter verder. Ik rukte onze kamerdeur open en zag daar een stel mensen staan die aan het roepen was en stonden te bonken. Op dat moment waren wij 27 uur op en dan is mijn lontje redelijk kort. Dus ik grauwde ze met de nodige decibellen toe: DO YOU MIND!!! PEOPLE ARE TRYING TO SLEEP HERE! Kennelijk zag ik er woest uit, want ondanks hun getinte huid trokken ze wit weg en boden ze hun excuses aan.
Even later mensen die luidkeels conversatie voerden vanaf de parkeerplaats met mensen op één van de verdiepingen van het hotel. Kortom, niet de beste plek. O, ik was niet bang ofzo, daar is meer voor nodig, maar het was stinkend irritant allemaal.
Thuis had ik al een afspraak gemaakt om de camper vroeg op te halen, dus om acht uur stonden we bij Road Bear. We kregen weer een gloednieuw exemplaar mee en gingen op weg.

Een groot deel van ons boodschappenlijstje haalden we bij een Family Dollar. Je hebt allerlei ketens in Amerika: Family Dollar, Dollar Tree, Dollar General en nog een paar en ze zijn te vergelijken met de Action bij ons. De rest van het lijstje werd bij de Wal Mart gehaald. We zijn gek op Wal Mart en er zijn er talloze van in Amerika. Je kunt er alles kopen en het supermarktgedeelte is geweldig, alles supervers en je kunt er alles vinden. Maar ze verkopen er ook kleding, sieraden, meubels, campingspullen, om te jagen, te vissen, verzorging, schoenen, sportspullen. Nou ja, alles eigenlijk. Van al dat boodschappen doen krijg je honger, dus ons eerste Chinese lunchbuffetje is een feit. Het was weer ongelooflijk lekker en spotgoedkoop, wat altijd een leuke bijkomstigheid is. Een stoorzender was een mevrouw met een meisje van een jaar of vijftien, die schuin tegenover ons kwamen zitten. Dat meisje was vreselijk, we kregen er de zenuwen van. Ze ratelde met keiharde stem, half Mexicaans, half Engels, achter elkaar door. Het leek wel alsof ze hardop dacht en iedere letter die in haar opkwam er meteen uitschreeuwde. En dat ging maar door, alsof ze helemaal geen adem hoefde te halen. Ik ging weer wat opscheppen en zei toen ik langs hun tafeltje kwam: ‘Kun je je rotkop niet even dichthouden?’ Ze gaf geen krimp, dit kon te maken hebben gehad met het feit dat ik het in het Nederlands zei en dat ze dat niet verstond.
We gingen verder, we wilden weer in Overton overnachten zoals we wel vaker hebben gedaan. Het verkeer in Las Vegas was druk en het was opvallend hoeveel mensen, mannen in dit geval, met open raampje keiharde muziek speelden. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de bas soms zo hard was, dat we het letterlijk in de camper konden voelen! Het was weer even wennen om zo’n bakbeest van tien meter te besturen, maar toch ook heel vertrouwd. We reden Vegas uit, zo van de heksenketel de stille woestijn in. Het was maar een uurtje naar Overton en die doodstille camping. Hier hoor je krekels, soms even een hond in de verte en verder niks. Precies dat wat we zochten: rust. Hoe druk het de laatste tijd is geweest, blijkt uit een opmerking van Henrie: ‘Eigenlijk zou ik hier morgen nog wel een dag op deze camping willen blijven.’ Terwijl we normaal niet weten hoe snel we weer verder moeten trekken, om toe te geven aan ons verlangen weer van alles te gaan bekijken en doen.
We zien wel, het is tenslotte vakantie…

Over een geplukte merel en regen in Las Vegas

De dag voor vertrek is altijd stressen. Je kunt alles nog zo goed voorbereiden, maar die laatste dag is een ramp. Natuurlijk moest er nog hoognodig gesnoeid worden in de tuin en planten de grond in, maar ja, als het een een hele poos pestweer is, gebeurt dat niet. Dus de dag voor vertrek was het aardig weer, af en toe dan, en sta je klaar met potten met tuinplanten en een schepje.
En dan zit er ineens die merel vlak voor je voeten, die niet opzij wil maar je wanhopig aankijkt. Vanwege de dagelijkse voorraad rozijnen in het najaar en de winter kennen ze me goed en sommigen zijn redelijk tam. Deze meneer liet me tot op een halve meter dichtbij komen en hupte dan weg. Lang verhaal kort, diertje gevangen en die bleek half geplukt te zijn. Ongetwijfeld een roofvogel uit wiens klauwen hij had weten te ontsnappen. Hij was levendig genoeg en zijn kale achterlijf zag er zielig uit. Dus wat doe je dan: je stopt hem in een vogelkooi die ik speciaal voor noodgevallen heb en rijdt met het angstige diertje naar het Vogelopvangcentrum in Kapellen. Potten met planten en schepje laat je maar in de tuin staan, dat komt wel. Anderhalf uur later ben je weer thuis, gaat snoeien en planten, terwijl de koffer deels gevuld gapend op bed ligt.

Koffers inpakken

Uiteindelijk lagen we te laat in bed, deden geen oog dicht en om vier stonden we er weer krakend naast. Zwijgend, dat is het beste op zo’n moment.
Onze afgodjes waren blij met de brokjes op een ongewoon tijdstip en na ze plat geknuffeld te hebben en vette zoenen op hun lieve hoofdjes te hebben geplakt, vertrokken we.
We reden door slapend Essen en stonden precies om half acht op Schiphol, zoals de papieren ons bevolen hadden: intercontinentale vluchten drie uur van tevoren inchecken.
Als je naar Amerika reist, moet je van tevoren je ESTA (Electronic System for Travel Authorization) invullen. Doe je dat niet, dan kom je het vliegtuig niet eens in. Een heidens karwei, waar ze alles van je willen weten tot en met de namen van je katten en het merk van je grasmaaimachine. Heb je heel de handel ingevuld, moet je het weer opnieuw doen. Ter controle.
Maar we stonden dus op tijd op Schiphol, bleek het ESTA systeem in Amerika er uit te liggen en je registratie wordt altijd gecontroleerd, of je de bevestiging nu hebt uitgedraaid of niet.

De wachttijden waren immens en passagiers begonnen in paniek te raken, omdat hun koffers nog ingecheckt moesten worden en hun vliegtuig binnen een uur zou vertrekken en dus werden de vluchten vertraagd. Een grondstewardess die ons zag zitten kwam ons halen en zij bleef proberen. Zodra ze maar een keer of vijftig enter had gedaan, lukte het ineens wel en toen nog een keer. Want we waren tenslotten samen. Ruim vijfendertig minuten is ze bezig geweest om ons te controleren bij ESTA en in te checken. Nog een geluk dat we zo op tijd waren. Trouwens, onze vlucht was niet vertraagd en we mochten op de krappe stoelen met te weinig beenruimte plaats nemen. Altijd weer genieten, maar niet heus.
Voor we vertrokken was een klein kind een eind verderop hysterisch aan het krijsen. Ik zag bij sommige mensen al kwijldraden van agressie uit hun mondhoeken druipen en iemand zei: ik zal dat kind eens een reden geven om te janken! terwijl hij opstond. Omdat zijn vrouw zich aan zijn benen vastklampte en zich drie meter mee liet sleuren, gebeurde er uiteindelijk niets. Maar misschien was dat maar mijn fantasie, terwijl ik de kwijldraden uit mijn mondhoeken veegde.
Ineens hield het krijsen op. Ik denk dat ze hem met een prop in de mond in de ruimte voor de handbagage boven de stoelen hebben geduwd en gezegd dat hij heel stil moest zijn, want ze gingen verstoppertje spelen.
Na twee zweterige vluchten en vijfentwintig uur onderweg te zijn geweest, ben je eindelijk in je hotel voor die nacht in Las Vegas dat je in september al hebt besproken. En waar blijkt dat ze niets van je reservering afweten.

DSCN0041

DSCN0055

DSCN0066

DSCN0078

DSCN0085

Golden Nugget

Nu probeer ik altijd vriendelijk te blijven, maar na vijfentwintig uur reizen vanaf het moment dat we de deur achter ons dicht trokken plus een slapeloze nacht lukt dat niet meer zo. Na veel gezoek bleek dat ik al de vierde was die dag en dat lag aan de tussenpersoon. Dus tja, ze konden me inboeken maar of ik dan wel $149,- exclusief belasting wilde betalen (in Amerika zijn alle prijzen exclusief belasting, dus er komt altijd iets bij. Ongeacht of dit nu een brood is of een hotelovernachting), reden genoeg om naar mijn hart te grijpen en een gezicht te trekken of ik een beroerte kreeg. Op een ander formulier vond ik toevallig een nummer in New York en dat hebben ze gebeld. Was dus die tussenpersoon en die heeft het toen geregeld, slechts een luttele zes maanden nadat het door het reisbureau doorgegeven was en door ons betaald.

DSCN0110

DSCN0113

DSCN0114

Om half zeven werd ik wakker omdat ik naar de wc moest, een geluk, want gewoontegetrouw was de wekker op de kamer niet afgegaan. Ik had zoals ieder jaar de week van tevoren het verhuurstation al gebeld voor een afspraak om de camper vroeg op te halen (we huren altijd bij hetzelfde bedrijf). Normaal krijg je met een groep andere mensen een hele uitleg hoe alles werkt, hoe je met zo’n ding moet rijden, etc, dat is altijd begin van de middag en dan rij je halverwege de middag een keer weg. Maar wij weten het na zoveel keren wel zo’n beetje en dus mochten net als andere jaren om acht uur de camper ophalen.
De volgende ochtend regende het. Regen in Las Vegas, nog nooit meegemaakt. En in de vroegte, als alle spetterende verlichting uit is en alles grijs en nat van de regen, ziet zo’n normaal spetterende omgeving er ineens maar triest en armetierig uit. Heel de glamour is verdwenen en je ziet mensen met opgetrokken schouders kleumerig rondlopen.
Wat er niet armetierig uitzag, was de camper die we meekregen. Gloednieuw, nog geen 2100 mijl op de teller en zelfs het bed was al opgemaakt, geweldig. Toen was het groot inslaan, want je hebt natuurlijk niets aan boord.

DSCN0120

DSCN0121

DSCN0123

DSCN0126

De eerste paar minuten was het weer even wennen voor me. Mijn auto thuis of dit geval van tien meter lang is natuurlijk nogal een verschil, maar dat duurde niet lang. Het was weer net zo vertrouwd als al die andere keren.
Eerst bij een Big Lots inkopen gedaan, wij hebben liever een Family Dollar of een Dollar General (zaken zoals bij ons de Action), maar goed, die waren niet meteen aanwezig. De Walmart wel, wat een genot om weer in onze favoriete winkelketen rond te lopen. Ik denk dat alle Amerika-gangers onze voorkeur wel delen. Omdat we al vierentwintig uur niets meer hadden gegeten, hebben we eerst ontbeten bij een Denny’s. Misschien niet het gezondste, maar wel heel erg lekker. We hadden bij onze tussenstop in Minneapolis gegeten en op het vliegtuig krijg je natuurlijk ook, maar toen we in het hotel aankwamen hadden we geen puf er nog eens op uit te gaan. Dus interesseerde het ons geen bal dat we een keer niet zo gezond aten.

DSCN0131

We hadden besloten omhoog te rijden, naar het noorden dus. Onderweg mochten we diverse hagel- en regenbuien meemaken. Leuk, dat hadden we de afgelopen tijd thuis nog niet meegemaakt. De woestijn was verzadigd van water, maar zodra het ophield met regenen zag het er weer net zo droog uit als altijd.
Nu staan we in Overton, nog steeds in Nevada, op dezelfde camping waar we vorig jaar ook hebben gestaan. En het is hier nog steeds heerlijk rustig en doodstil. Balsem voor je ziel na een lange reis, gekibbel over een niet uitgevoerde boeking en de herrie van Las Vegas. De koffers zijn uitgepakt, de camper is ingericht, de weersvooruitzichten zijn geweldig: de vakantie is nu echt begonnen!

Las Vegas

En zo kwam de laatste ochtend van onze omzwervingen. De koffers waren gepakt en wat we over hadden aan allerlei dingen en etenswaren, zou ik bij Road Bear achterlaten. Daar heb je altijd een tafel waar je je overgebleven spullen kunt neerleggen en waar de volgende lading camperhuurders die weer gratis kunnen meenemen.
Op een gegeven moment stapte ik naar buiten en zag een mevrouw buiten de omheining van de camping haar plantjes water geven. Ik vroeg of zij die spullen wilde hebben. Nou, graag en dan kreeg ik een pot honing van haar eigen bijen. Leuk natuurlijk, maar ik zei dat we al aan ons gewicht van bagage zaten. Om toch iets terug te doen, gaf ze me een formulier met het url voor informatie nazoeken van je stamboom en een wenskaart met mooie afbeelding van een schilderij dat ze zelf had gemaakt.

schilderij paarden

Ze is namelijk kunstenares, heet Tammy Nielsen-Symons en maakt mooie dingen. Het schilderij van de paarden hangt bij haar in de kamer, vertelde ze. Een bedekte uitnodiging om te komen kijken, helaas drong de tijd nogal erg, dus konden we daar niet op ingaan. Waar ik de afgelopen weken lekker rustig overal had rondgereden, moest ik nu plank gas geven.
Het verkeer werd steeds drukker naarmate we dichter bij Vegas kwamen. Wat toch altijd even wennen is als je zo lang in de middle of nowhere hebt rondgezworven.

skyline

Uiterlijk half elf moesten we in Las Vegas zijn. Vlak voordat we de camper inleverden moesten we nog aftanken en het was in de spits dus druk. Op het laatste moment kwamen we het terrein opracen, waar een lading mensen al zat te wachten op het vervoer naar de luchthaven. Ik verwachtte een behoorlijke naheffing, omdat we driehonderd mijl meer hadden gereden dan we hadden ingekocht. Maar vanwege de malaise met de verwarming een paar weken geleden, plus dat we al zo vaak via hun gehuurd hebben, ging daar de helft van af. Wat een zeer behoorlijk bedrag was. Wij maakten geen gebruik van de transfer, omdat die alleen bij hotels op de Strip mensen afleverde en niet in Down Town Vegas, waar wij die laatste nacht zouden blijven. De Strip met al zijn bekende casino’s is natuurlijk mooi, maar ook kolossaal. Als je van het ene casino naar het andere loopt, ben je gewoon twintig minuten onderweg. Eén casino kan net zo groot als Schiphol zijn met nog een hotel erboven met drieduizend kamers. Down Town Vegas is veel compacter en er is genoeg te zien. Ook dingen die je niet wil zien, maar dat beperkt zich niet tot dat gebied.

Zoals ieder jaar zaten we in de Golden Nugget. Omdat die casinohotels zo enorm zijn, hebben die ook van die gangen zoals je die in enge dromen tegenkomt. Gangen waar geen eind aan komt en waar je maar in blijft lopen.

gang

Je zet je koffers neer en gaat de straat weer op. Overdag is Las Vegas nogal ontnuchterend. Natuurlijk staan alle energieverslindende lichtreclames aan, maar de zinderende woestijnzon slurpt al dat licht op. Bij het buffetje dat we namen, zat als soep van de dag erwtensoep. Echt een gerecht voor als het vijfendertig graden is. Maar hij was wel lekker. Ik heb me nog wel even geërgerd aan de typisch Amerikaanse verspilling: veel eten op je bord gooien en dan laten staan.

verspillingverspilling2

Als je dan lekker gegeten hebt en met volle maag buiten komt, voel je plaatsvervangende schaamte als je mensen ziet die hun eten in vuilnisbakken zoeken. Die gretig op een nog halfvolle beker limonade met ijsblokjes aanvallen die een ander achteloos heeft weggegooid. Die de lege blikjes voor het statiegeld verzamelen, je krijgt meen ik vijf cent voor zo’n blikkie. Voor het gros van de mensen niet eens de moeite om ze in te leveren.

Ondanks het vroege uur waren er al heel wat straatartiesten aanwezig. Wat ons heel erg opviel was dat ze allemaal wel erg schaars gekleed waren, er ook eigenlijk allemaal belachelijk uitzagen en vrijwel allemaal mannen waren.

artiesten

Zie de geschokte blik van de meneer die deze figuur tegemoet komt lopen. HA! Terwijl er eigenlijk niks te zien was.

artiesten2

En natuurlijk de collectant die geld inzamelde voor zwerfdieren, we komen ze daar altijd tegen en het is één van de weinige doelen waar ik vrijwel altijd wel aan geef. Hier kun je wat meer over ze lezen: http://helpsavepets.com/
De meneer was een zeer getalenteerd prater en we kwamen niet van hem los. Hij bleef ons relatiegeschenkjes toestoppen, zoals nutteloze waaiertjes. Meer van het type dat je op een ijsje doet, maar de bedoeling was goed en hij was zo enthousiast en gemotiveerd, dat we hem bleven aanhoren. Soms gingen we wel eens op ons andere been staan en een proberen een houding te vinden die minder pijnlijk was voor onze rug, maar dat stoorde zijn gebabbel niet.

collectant

Met enige moeite wisten we ons uiteindelijk van hem los te maken en gingen verder met kijken.

dtdt2dt3

Tot we moe werden en even naar onze kamer terug gingen. Onderweg kom je in het casino langs het zwembad, dat in het midden een enorm aquarium heeft met allerlei vissen tot en met haaien toe. Door het midden van dat aquarium is een glijbaan die je tussen de vissen door naar het zwembad laten snellen.

zwembad

Natuurlijk staan er goktafels langs de kant van het bad, want het gokken moet niet verwaarloosd worden. Stel je voor dat je al je dollars in bezit houdt! Om een duik te nemen moest je aan nogal wat dingen voldoen. Tot in het bizarre toe.

dresscode

De avond viel. Alle lichtreclames kwamen ineens tot hun recht en de straten raakten voller.

avondavond2avond3avond4

Down Town Vegas is vooral bekend vanwege zijn Fremont Experience. Fremont is de wandelstraat in dit deel en ’s avonds worden daar allerlei shows geprojecteerd op overkoepelende strips met ledverlichting, wat een spectaculair effect geeft. Op het moment dat de show begint, gaat alle buitenverlichting van de casino’s uit om het effect te verhogen.

Overal zie je straatartiesten, verklede mensen die tegen vergoeding met je op de foto willen zoals Michael Jackson, Kiss, Elvis Presley. Bedelaars met een bordje voor zich waarop staat waarom ze bedelen. Eén mevrouw vond ik dodelijk triest. Ze was compleet spastisch en lag in een elektrische rolstoel. In haar arm lag een hondje, met een jasje aan. We kennen allemaal de hulphonden wel met zo’n jasje, waarop ook staat dat ze hulphond zijn en of je ze niet wilt aaien. Bij dit ventje stond: emotional helpdog. Nog triester dus. Op haar borst lag een een stuk karton waarop stond dat ze hulp zocht en graag een baan wilde hebben. Nou, dit bordje had ze niet zelf geschreven, dat had ze niet gekund. Ze had een blauw oog: gevallen? Geslagen door degene die haar mogelijk uitbuit?

Er zat ook een oudere man in een rolstoel en op het stuk karton dat tegen zijn borst leunde stond dat hij oorlogsveteraan was, negentig jaar oud en 100% invalide. ’s Middags zat hij daar in zijn rolstoel en ’s avonds in die drukte nog. Zijn rolstoel had geen wielen met handgrepen, dus hij was of gebracht of zelf gelopen. Ik heb al heel wat negentigjarigen gezien, maar die leeftijd had deze man dus niet. Was hij dat wel, dan wil ik weten welke gelaatscrème hij gebruikt. Maar hij maakte wat mij betreft misselijk misbruik van het respect voor veteranen.

veteraan

Weer ergens anders werd er op muziek gedanst, soms vernuftig, soms deden ze enge dingen met hun lichaam

Zogenaamde nonnen die met grote waaiers hun, door een opening in hun habijt, uitpuilende borsten bedekten en die ook weer tegen vergoeding met je op de foto wilden. Dikke mannen met strings die lawaai maakten met een gitaar. Een oprecht rariteitenkabinet waar je je aan bleef vergapen en je afvragen hoe ze nou op dat idee zijn gekomen.
Het lijkt me ook problemen geven in het dagelijkse leven: Wat doe jij voor werk? Nou, ik loop vrijwel naakt op straat met een roze bikini aan of alleen gekleed in een string met een knuffel die aan mijn kruis hangt en daar vraag ik dan geld voor. Of zouden ze gewoon zeggen dat ze postbode zijn?

artiesten4artiesten5artiesten6

Binnen zie je natuurlijk overal gokkasten, duizenden en dan heb ik het nog niet over de roulettetafels, Black Jacktafels en andere voor mij duister gokspelen. Stiekem heb ik deze foto’s genomen, want in de casino’s mag je niet fotograferen. Als ze je betrappen breken ze je vingers en zetten ze je daarna op de elektrische stoel. Ze willen natuurlijk ook niet dat de uitgebluste mensen weergegeven worden, die uitgeput voor de machine zitten die net hun laatste cent heeft opgeslokt. Die zich wanhopig afvragen hoe ze de rest van de maand aan eten moeten komen en hun huur moeten betalen.

kastenkasten2kasten3

Eigenlijk had je constant ogen tekort, overal gebeurden dingen, speelde er muziek, bedelaars, artiesten, je kon het niet opnoemen of het was er. Maar de volgende ochtend zou het vliegtuig niet wachten, om zes uur moesten we op. We scheurden ons los van de bonte verzameling mensen en zochten onze kamer weer op.

Het was de volgende ochtend al vroeg warm, het zou negenendertig graden worden die dag. De taxi had gelukkig goede airco en het vliegveld ook. De laatste momenten van onze heerlijke vakantie waren nu echt aangebroken. Bij het opstijgen wierpen we nog een laatste blik op deze zinderende stad.

LV

Al gauw zag je de buitenwijken van Las Vegas die overgingen in de woestijn met de eeuwige bergen, die alles door de eeuwen heen hebben aanschouwd. De ontwikkeling van een klein plaatsje tot miljoenenstad, die met zijn felle verlichtingen de stilte van de woestijnnacht heeft verdreven.
We zagen de Colorado rivier, die verantwoordelijk is voor diverse van de immens prachtige landschappen die we mochten aanschouwen.

Colorado rivier

Zoals de Grand Canyon die ook goed te zien was.

Grand Canyon

We hebben de zon in sneltreinvaart op zien komen, fel en klaar voor de nieuwe dag.

zonsopgangzonsopgang2

Nu zijn we weer thuis, de uitmergelende reis hebben we weer achter de rug. De vaas die ik uit het leegstaande huis meenam, is heel aangekomen.

vaas

Het geteisem was perfect verzorgd en blij dat we er weer waren. Al was het wel ineens dringen bij de achterdeur.

dringen

De koffers hebben we meteen uitgepakt, onze jetlag nestelde zich in een lekkere stoel met het voornemen de eerste paar dagen te blijven. Met de warmte van de woestijn nog in ons lichaam vonden we het hier koud en we huiverden ons door de natte zondag heen. Maar we kunnen terugblikken op een geweldige vakantie en dat pakt niemand ons meer af!

Dank je wel, Uncle Sam, ook dit jaar heb je ons verrast met allerlei nieuwe ervaringen. Wat dat betreft ben je onuitputtelijk. We hebben leuke mensen ontmoet, we hebben verbluffend mooie dingen gezien en iedere dag genoten van je gastvrijheid. Je bent een perfecte gastheer en het was weer moeilijk om afscheid van je te nemen. Maar nu zijn we weer thuis en daar kun jij zelfs niet tegenop. Dag Uncle Sam, tot de volgende keer!

Het is bijna zover…

Eigenlijk hadden we vandaag naar Las Vegas willen vertrekken, maar de camping van vannacht was zo vredig en rustig, dat we besloten hier nog een nachtje te blijven.

camping

We hebben een paar dingen gedaan, voor jullie niets spannends, maar ik wil nu toch wel even roddelen. Ik heb wel eens verteld dat als je hier alcohol koopt en je bent of lijkt veertig jaar of jonger, dan moet je je legitimeren. Ik bedoel: veertig jaar, hoe betuttelend wil je zijn? Maar let op, het wordt nog erger. Er is hier een supermarkt en daar kochten we nog een enkele kleinigheid en een paar biertjes. Bij de kassa werden onze luttele boodschappen verwerkt door een jong grietje, maar toen het op Henries biertjes aankwam, moest ze er een ander bijroepen, die moest dat aanslaan omdat zij als minderjarige geen drank mocht verkopen. Nounounou? Is dat bizar ofwat? Let wel, dit is Nevada, dus overal staan gokkasten, ook in supermarkten.

supermarkt

Overal wordt drank verkocht, maar ben je te jong dan moet je voor het aanslaan daarvan een meerderjarige inschakelen die na die actie weer weggaat. Amerika is een prachtland, maar de hypocrisie is hier onovertrefbaar. Dat zelfde grietje zuipt zich misschien ieder weekend lam aan drank door anderen gekocht, maar o wee, het aanslaan op de kassa is verdorven. Nou ja, ze zoeken het maar uit.
Wij gingen voor lunch naar een cafeetje (geen café zoals bij ons, maar een veredelde snackbar) en daar hadden ze French Dip. O ja? Ja. Dan krijg je een broodje met een aanzienlijke hoeveelheid rosbief en een bakje saus, een heerlijke jus waar je je broodje in doopt. Dat is zo ontzettend lekker, echt!

au juscafe

Verder zijn we bezig geweest met koffers inpakken en buiten zitten. Het verhuurstation is hier zo’n zeventig mijl vandaan, ruim honderdtien kilometer en daar moeten we voor half elf zijn. Dan gaan we naar ons hotel in Down Town Vegas voor onze laatste dag en nacht van deze vakantie. Zucht. Donderdag begint de uitmergelende reis naar huis. Dus na vandaag geen blog, onze laatste avonturen zal ik thuis schrijven. We weten uit ervaring dat wifi in de hotels een vermogen kost. Het weer is thuis kennelijk niet bijzonder, een hele overgang, want hier was het vandaag vierendertig graden en morgen wordt het nog een paar graden warmer. Droge warmte, dus wel fijn.
Maar onze laatste avonturen lezen jullie als we weer in België zijn!

Van Daisy May naar Las Vegas

De volgende ochtend hebben we nog even verder genoten van Daisy May en die geweldige mensen. Wat houden ze van haar en wat is het een gelukkig hondje. Ze kunnen met haar sollen en doen: ze vindt alles leuk en geniet van de aandacht.



We kwamen camera’s en ogen tekort, het was genieten. En dan te denken dat dit geweldige dier een hoopje nutteloze botjes in de woestijn had kunnen zijn. En nu moet ik jullie nog wat vertellen. Een paar dagen geleden waren we op een camping waar we een Hollander ontmoetten. Ik zag het al aan hem en bovendien zijn Nederlanders het enige volk dat ik ken, dat de trouwring rechts draagt als ze niet gelovig zijn. Maar dit terzijde. We kwamen met hem in gesprek, praatje pot zoals dat heet en ’s avonds toen ik een rondje maakte over de camping, kwam ik hem weer tegen. Dan klets je nog even en ik vertelde dat we onderweg waren naar Utah en het verhaal over Daisy May die we in de woestijn vonden met een touw om haar nek.
Dat het voor ons best ingrijpend was, zo’n uitgehongerd en uitgedroogd diertje aan boord, wat helemaal niet mag in een huurcamper. Dat meenemen naar Europa geen optie was en dat we best in een dilemma zaten over wat te doen.
En weet je wat hij zei? En ik zweer jullie dat hij geen grapje maakte, het begrip humor was hem volgens mij sowieso geheel onbekend, hij zei: ‘Tja, ik zou het ook niet geweten hebben. Maar weer vastbinden denk ik en verder rijden…’
Kun je je dat voorstellen? Ik zal nu niet gaan beweren dat hij waarschijnlijk zijn vrouw mishandelt en zijn kinderen terroriseert, maar mijn mening over hem was wel definitief. En het feit dat hij een armzalig tot totaal geen gevoelsleven moet hebben is daar een onderdeel van. Wat een ongelooflijke….. Hier mogen jullie het toepasselijke woord zelf invullen.
Ik keerde hem mijn magere achterkant toe en snelde naar de camper om het lekker aan Henrie te vertellen, waarna we die vent nog even zwaar beroddeld hebben. Ik hoop dat zijn oren gloeiden.
Terug naar Utah en Daisy May. Kendall, één van de dochters van Kasey, zou ’s middags meedoen aan een wedstrijd voor Rodeo Queen. Het paard waar ze op zou rijden moest gewassen worden en werd daarna vastgezet om te voorkomen dat ze niet heerlijk in het rode zand zou gaan liggen rollen.

mooie paarden
mooie paarden

 

 

 

Ze hadden trouwens meerdere paarden en er zaten pracht exemplaren tussen.

 

 

 

 

nieuwe vriend
nieuwe vriend

 

 

 

 

 

Eentje vond Henrie wel aardig en dat zag er stoer uit.

 

 

 

 

 

Moon
Moon

 

 

Het moet heerlijk zijn om in zo’n omgeving op te groeien met al die dieren om je heen. De oudste en beste vriend van Treydon is Moon. Moon kan best agressief zijn tegen vreemden, maar Henrie vond hij aardig en liet zich braaf door hem aanhalen. Waar hij natuurlijk uitbundig voor werd geprezen.

 

 

 

 

kleine cowboy
kleine cowboy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk moesten we gaan rijden. We hadden een behoorlijke rit voor de boeg, die ons onder andere door Monument Valley zou leiden.
Ik vind Monument Valley één van de prachtigste plekken in Amerika en we kunnen ons er uren aan vergapen.

Monument Valley
Monument Valley
ikke
ikke

Mijn gevoelens waren wel gemengd, want meteen gaan je herinneringen terug aan dat wanhopige hondje dat zich aan me vastklampte, slechts uren verwijderd van haar dood. En nu zie je de dode honden liggen langs de weg en andere honden in die hitte lopen en je weet: Indianen zijn rotzakken met die dieren.

camping
camping

 

 

 

Tussen de bergen zagen we de groene omgeving waar onze camping vorig jaar was, waar we met Daisy May overnacht hebben.

 

 

 

 

vindplaats
vindplaats

 

 

 

 

Achter het bord: Welkom in Arizona stond deze keer geen wanhopig hondje, gelukkig niet.

 

 

 

 

Ons einddoel was Tuba City. We hebben daar al vaker overnacht, de campings in dit gebied zijn dun gezaaid. Het terrein is achter een hotel: de Quality Inn. Weet je wat een kamer daar kost? $141.95. Dat is ongeveer 114 pleuro, ga je lekker? Een Duitse meneer voor ons greep nog net niet naar z’n hart toen hij de prijs hoorde en hield zich wankelend aan de balie vast. De dame van de receptie vertelde hem waar nog een hotel was, maar op een toon alsof hij die kamer met allerlei ongedierte zou moeten delen. Bijna 142 dollar, gaat je mond niet verder open?

paarden in Tuba City
paarden in Tuba City

 

 

 

Tuba City ligt ook in het Indianenreservaat en één van de dingen waar je dat aan kunt merken is de paarden die vrij in de stad rondlopen, een ander ding zijn de doodgereden honden.

 

 

 

 

Voordat we de volgende ochtend aan de enorme rit van 275 mijl begonnen (dat is 440 kilometer) stapten we nog even een Walmart binnen voor wat kleinigheden. Hoe geweldig ik de supermarkten hier ook vind, sommige dingen ontgaan me. Bijvoorbeeld douchepuffs die bij de pasta hangen. Misschien zoiets van: je mag ongewassen geen pasta eten. Of: waar moeten we deze rotzooi nou weer kwijt. Ach, hang daar maar, als we er maar vanaf zijn.

potjes mayonaise
potjes mayonaise

 

 

 

Mayonaise wordt in bescheiden verpakkingen verkocht.

 

 

 

Maar toen waren er geen excuses meer, we moesten gaan rijden. Naar Bullhead City, waar onze favoriete camping buiten de stad en midden in de woestijn op ons ligt te wachten. Als we in de buurt zijn, beginnen of eindigen we onze vakantie altijd daar. Vanwege de doodse stilte en de rust. De rit er naar toe, hoe eindeloos dan ook, verveelt niet.

kleuren
kleuren

 

 

 

 

Je ziet de prachtigste kleuren die zich door een camera niet eens zo goed vast laten leggen.

 

 

 

 

andere kleuren
andere kleuren

 

 

 

 

 

 

 

 

Route 66: commercieel Seligman
Route 66: commercieel Seligman

 

 

Een deel van de route ligt langs de historische Route 66 en als afwisseling is het dan leuk om door een plaatsje te rijden waar deze Mother of the Roads doorheen loopt. Die plaatsjes zijn natuurlijk helemaal op het toerisme afgestemd en zijn zo commercieel als de pest, net als dit gehucht: Seligman.

 

 

Tijdens het rijden heb ik getracht een stukje te filmen.



Je rijdt uiteindelijk langs de Colorado rivier die de natuurlijke scheiding is tussen Arizona en Nevada. Aan de overkant van de rivier ligt Laughlin, waar de casino’s het beeld overheersen.



raderboot casino: Colorado Belle
raderboot casino: Colorado Belle

Alles is groen in schrille tegenstelling tot de dorre, gortdroge omgeving waar wij doorheen reden. Maar wij vinden dat prachtig en genieten meer daarvan dan van het onnatuurlijke van Laughlin. De camping was er nog altijd, maar onze vriend Dewayne niet. Er waren andere eigenaars gekomen en die hebben bij de overname hem de laan uitgestuurd en een echtpaar als beheerder neergezet. Dewayne was er ‘pas’ vijftien jaar, maar dat maakt in Amerika niets uit. Daar kun je na dertig jaar trouwe dienst nog van de ene op de andere dag op straat worden gezet.

zonsondergang
zonsondergang

 

 

 

We installeerden ons en genoten van de zonsondergang die zoals altijd prachtig was.

 

 

 

 

Nestje met twee jonge Cactus Wrens
Nestje met twee jonge Cactus Wrens

 

 

In de ene cactus bij onze camper had een koppel Cactus Wrens een nest gemaakt en in deze barre omgeving waren ze heel de dag bezig om hun twee kinderen van eten te voorzien.

 

 

 

 

Cactus Wren ouder
Cactus Wren ouder

 

 

 

 

 

 

 

 

Roadrunner
Roadrunner

 

 

 

 

Ook de Roadrunners woonden er nog en bekeken ons wantrouwig, waarna ze verder renden.

 

 

 

 

 

Tien mijl verderop ligt het stadje Oatman. Die tien mijl wordt tegenwoordig afgelegd per auto, camper, motorfiets of trike, maar vroeger moest je je dus in die bedwelmende hitte verplaatsen.


Burro
Burro

 

Oatman was eens een goud- en zilvermijn stadje waar zo’n tienduizend mensen woonden. Nu wonen er een paar mensen en de grootste attractie zijn de burro’s die rechtstreeks afstammen van de burro’s die eens zorgden voor het vervoer van mensen, proviand, gereedschap en nog meer dingen die je op de rug van zo’n dier kunt vervoeren.

 

 

Oatman
Oatman

 

 

 

 

Zonder hun aanwezigheid zou Oatman niet meer dan een verlaten spookstadje zijn.

 

 

 

 

vergadering
vergadering

 

 

 

 

 

 

 

 

waarschuwingsstickertje
waarschuwingsstickertje

 

Zo te zien waren alle damesburro’s in verwachting en de veulens liepen nog steeds met een stickertje op hun hoofd. Een aantal jaar geleden was dat nog een plaatje van een verbodsbordje met een worteltje en door de jaren heen zag je de waarschuwingen steeds dringender worden. Ook in de etalages van de winkels wordt er op aangedrongen de jonge burro’s niet te voeren.

 

En nog steeds zijn er sukkels die het toch doen, want: zo zielig, dan krijgen ze niks. Terwijl die veulens dus stikken in die wortels en er zijn er al heel wat overleden aan ingewandsstoornissen, omdat ze nog niets anders mogen hebben dan de melk van hun moeder.

 

Dit soort plaatsjes is altijd een grote attractie voor motorrijders, zoals je ook kon zien op het filmpje van Seligman. Hier kwamen ook heel veel trikes naar toe.



We aten wat in één van de twee eetgelegenheden dat dit plaatsje rijk is. Die ene, waar het helemaal vol hangt met dollars. Duizenden en ze zitten overal, sommige volgeschreven met boodschappen en namen.



De laatste avond was aangebroken, dat betekende de boel inpakken. Een karweitje waar je altijd toch weer langer mee bezig bent dan je denkt. Maar toch hadden we nog tijd om buiten te zitten en wat nachtleven van de woestijn te bekijken.

pad
pad

 

 

 

Zoals een grote pad die ineens voor het washok zat.

 

 

 

 

enorme sprinkhaan
enorme sprinkhaan

 

 

 

Maar wat denk je van deze enorme sprinkhaan die iedere avond wat hapjes cactus kwam nemen. Dat denk ik dan, want hij ging er iedere keer weer in zitten.

 

 

 

enorm
enorm

 

 

 

 

 

 

 

 

spin
spin

 

 

 

Een enge spin kwam ook nog even kijken en kleine kakkerlakken.

 

Allemaal aangetrokken door het licht bij het gebouwtje met kantoortje en washok.

 

 

Onze camper lag in het donker, in verband met het ongedierte dus helemaal niet erg.

genieten
genieten

Heel lang konden we niet buiten zitten, de volgende dag moesten we om zeven uur op pad om om uiterlijk half elf de camper in te leveren in Las Vegas waar we onze laatste dag zouden doorbrengen. Een rit van 120 mijl en een deel van dat traject zou ook nog door Californie lopen.

welkom in Nevada
welkom in Nevada
gokkasten
gokkasten

 

 

Omdat we maar een middag en een avond in Vegas zouden zijn, hebben we ons deze keer tot Down Town beperkt waar ook genoeg te zien is. Natuurlijk talloze gokkasten in alle maten en vormen:

 

 

 


groot
groot

Downtown Vegas
Downtown Vegas


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gokken aan de toog
gokken aan de toog

 

 

In zo’n casino heb je wel bars, maar de toog nodigt niet echt uit tot lekker hangen. Tientallen gokmachines zitten erin verwerkt en het beeldscherm is onderdeel van de bar.

 

 

 

Niet mijn idee van gezellig een biertje drinken, dus dat deden we dan ook maar niet. Geeft niet, op straat is genoeg te zien. Zoals deze straatmuzikanten:



Maar ook deze man die heel enge dingen met zijn schoudergewrichten doet (huiver), ik werd er een beetje eng van. Zelf vond hij het geweldig en wilde ook ieder moment applaus horen.


ongemakkelijk
ongemakkelijk

 

 

 

In het casino hebben we nog even stil gestaan bij het zwembad om te filosoferen hoe deze meneer nu lekker zou kunnen liggen.

 

 

 

We kwamen er niet uit en zijn maar doorgelopen. Wat ook heel erg opviel waren de mensen met tatoos. Tegenwoordig kijkt niemand nog op van een tatoeage, maar wat hier rondliep was gewoon bizar. Alsof er een festival van getatoeëerde mensen was. Je moest af en toe gewoon zeggen: verdraaid, die heeft er geen! Ik bedoel dan niet een tatoeage zoals een afbeelding of een hartje met pijl en daaronder mamma. Nee, je zag geen stukje ongeschonden huid meer, alsof ze met shirts met lange mouwen liepen. Maar ook volgekliederde benen en tenen.
Kennen jullie die oorringen die in iemands oorlel zitten? Dat ze zo’n gat erin hebben zitten? Zelf vind ik ze huiveringwekkend lelijk, maar mijn mening doet er niet toe. Ik zag hier lellen met enorme ringen, vreselijk en ik denk dan altijd: en later? als je er niks meer aan vindt? Dan zit je met zo’n enorm gat in een vreselijk uitgerekte oorlel.
Gelukkig dat ik me niet druk hoef te maken over zulke situaties. Ik heb niet eens gaatjes in mijn oren, ik heb van nature al genoeg gaten om er niet nog eens een paar bij te hoeven laten maken. Ieder het zijne.

Het was leuk de Fremont Street show weer eens te zien en al die gekantelde hoofden van mensen die omhoog kijken.



Zes uur moesten we op de volgende ochtend. Dat is vroeg, maar we moesten om kwart voor acht op het vliegveld zijn. De meneer van de taxi had sinds vier uur die ochtend dienst en wij waren zijn eerste ritje om kwart over zeven. Dan duurt de tijd heel lang en je kunt niet zeggen van: ik ga wel even lekker maffen, want dan loop je zeer zeker vracht mis.

We werden vanuit de lucht nog getrakteerd op prachtige uitzichten vanwege het heldere weer.

Hoover dam
Hoover dam
Grand Canyon
Grand Canyon

Onverbiddelijk zakte Amerika steeds verder onder ons weg en met een kneep in ons hart wisten we dat het voor deze keer toch weer echt voorbij was.

We zijn ondertussen weer thuis en zoals altijd richt ik de laatste woorden van ons blog aan Uncle Sam. Om te bedanken voor al het verbijsterend mooie dat hij ons heeft laten zien en de leuke en aparte mensen die we hebben mogen ontmoeten.

Je schoot en borst waren weer heel erg gastvrij, Uncle Sam. Het was geweldig, iedere dag opnieuw en het doet een beetje zeer dat we nu weer een jaar moeten wachten voordat we opnieuw bij je op visite kunnen komen. We verbazen ons iedere keer opnieuw en dingen die we al eerder hebben gezien, blijven prachtig en boeiend. We zijn blij dat we Daisy May weer hebben mogen zien en het is hartverwarmend te zien dat ze is opgegroeid tot een blij, onbezorgd hondje in een fantastische omgeving bij mensen die stuk voor stuk gek op haar zijn.
Elf staten hebben we bereisd en ongeveer 6100 kilometer gereden. Vanuit ons nieuwe vaderland België groet ik je en wens je het allerbeste en hopelijk tot volgend jaar!

 

We zijn op weg!

Vakantie is ontspannend en leuk, al komt die gedachte niet meteen bij ons op als thuis om vier uur ’s morgens de wekker gaat. Maar goed, kreunend verhef je je en zwijgend doe je de laatste handelingen. Onze harige vriendjes bespeuren onraad en vinden het allemaal maar niks, ondanks het lekkers dat ze krijgen. Sammie weet het allemaal nog niet zo goed, want die doet nog niet zo lang mee. Bovendien heeft ze drie ooms die haar aanbidden, poetsen, met haar kroelen en stoeien. Dat stoeien komt er voornamelijk op neer dat ze klappen van haar krijgen, maar dat is niet zo belangrijk. Maar verder zien we drie paar verdrietige en angstige ogen van haar wetende ooms, die maar al te goed weten wat die koffers betekenen.

We gieten beton over onze schuldgevoelens en proberen de boel af te kopen met extra brokjes. Maar dan is het toch echt zover.

De snelwegen zijn stil, alle verstandige mensen slapen nog en om kwart over zeven staan we in de vertrekhal van Schiphol. De eerste vlucht zal tien uur duren, de volgende drie uur. Vliegen is een efficiente manier van reizen, maar ik vind het het voorportaal van de hel. Uren zit je met te weinig bewegingsruimte je rot te vervelen. We hadden nog het geluk met de tweede vlucht dat de stoel naast Henrie vrij bleef, maar dat was dan ook alles.

ons vervoer
ons vervoer

De overstap in Houston ging heel vlot.

overstap
overstap

Ik had me daar wel zorgen over gemaakt, omdat twee uur en tien minuten niet lang is. Maar we kwamen iets eerder aan en Henrie klampte een meneer aan die op zo’n vervoerskarretje reed en trok een zielig gezicht bij zijn vraag hoe ver het was naar ons vertrekpunt. Prompt kregen we een lift en hop, we zaten alweer op het vliegtuig. Dit keer eentje die geschikt was voor magere dwergen. Nou moet me iets van het hart. We vliegen doorgaans met United Airlines, we schijnen daar niet aan te kunnen ontkomen en het personeel aan boord vind ik vreselijk. Van die types die de SS uitgegooid zijn vanwege wreedheid. Mijn woorden neem ik voor wat betreft de afgelopen twee vluchten terug: allemaal heel vriendelijke en servicegerichte medewerkers. Het kan dus toch! Of misschien zijn ze nog niet goed ingewerkt en moeten ze nog leren onaangenaam te zijn.
De lucht was helder wat spectaculaire uitzichten gaf en ook heel merkwaardige, zoals deze cirkels.

merkwaardige patronen
merkwaardige patronen

Maar ook ongelooflijk mooie, zoals de Grand Canyon

grand canyon
grand canyon

Bij de overstap in Houston merkten we de warmte al op, in Las Vegas kwamen we in dertig graden terecht. Op Schiphol stond een gure wind en het was negen graden, in Vegas kreeg je de neiging alles gillend van je af te gooien in de hoop wat koelte te krijgen.

Las Vegas airport
Las Vegas airport

We hielden ons strak en lieten ons vervoeren naar de Golden Nugget. Ons casino/hotel in Down Town Vegas. Zo luxueus dat de wattenschijfjes in de badkamer omgezoomd waren. De eerste avond hebben we niet veel gedaan, we waren gesloopt plus dat ik een keelontsteking begon te ontwikkelen.

Golden Nugget Casino
Golden Nugget Casino
kamer Golden Nugget
kamer Golden Nugget

De volgende ochtend hebben we ons bezondigd aan het ontbijtbuffet, het was heerlijk en niet het gezondste. Althans, wat wij namen.

ontbijt
ontbijt

Verder was er nog pizza, Chinees, wafels, pannekoekjes, vers gebraden ham, fruit, salades, rijst en nog meer wat ik vergeten ben. Maar laten we vooral het dessert niet vergeten.

Golden Nugget dessert
Golden Nugget dessert

Voordeel is wel dat je tot de avond totaal niks meer eet. Wij dan, anderen duidelijk wel. Ik zag er mensen achter hun buik aanlopen zoals een moeder de kinderwagen met haar drieling voortduwt. Enorm! Het moet heel wat eten kosten om dat in stand te houden. Toen was het tijd om casino’s te bezoeken. We namen de Deuce, de dubbeldekker die op en neer rijdt. We zagen een kolossaal casino in aanbouw, hijskraan er bovenop, maar geen mens aan het werk. Tijdens de bouw is het bedrijf failliet gegaan en meteen werd de stekker eruit getrokken. Nu staat dat gebouw onafgemaakt te demonstreren dat de recessie niemand ontziet.

failliet
failliet

Het was alweer een poos geleden dat we in de Venetian waren geweest. Dit casino is zoals de naam al zegt geinspireerd op Venetie, inclusief gondels, mooie straatjes met dure merkkleding en terrasjes. Maar ook buiten is prachtig gedaan met beelden en fonteinen.

wij
wij
venetian buiten
venetian buiten

Venetian hotel
Venetian hotel

   
In het centrum van de Venetian is een gondelvaart en de gondeliers zingen je live toe:


   
Of wat denk je van Paris, helemaal in Jugendstilstijl. Met de poten van de Eiffeltoren door het dak van het casino, straatjes en pleintjes met een blauwe lucht alsof je buiten loopt.

Paris casino binnen
Paris casino binnen
Paris casino
Paris casino

Zo hebben we ook nog Caesars Palace bezocht. Drie casino’s bekijken, we gokken niet, kost je de hele dag en dan heb je nog niet alles gezien.

Maar in Down Town Vegas waar wij vertoefden, is ook nog genoeg te zien. Iedere avond zijn er shows op de overkapping boven de straat.


   
Ook zie je mensen die zich uitgedost hebben als een beroemdheid, je kunt dan met ze op de foto maar dan moet je wel je knip trekken.

Transformers
Transformers
Kiss
Kiss

Michael Jackson
Michael Jackson

   
In Down Town heb je trouwens ook de Heart Attack Grill, die al een paar keer in het nieuws is geweest. Je kunt er abnormale hamburgers, the quadruple bypass burger, van een kilo ofzo bestellen met zeventien plakken bacon en weet ik veel wat voor rommel nog meer. Om de naam van de nering eer aan te doen, hebben er al een paar mensen het loodje gelegd.

Heart Attack Grill
Heart Attack Grill

En nog mooier: als je meer dan zo’n 170 kilo weegt, mag je er voor niks eten.

foute reclame
foute reclame

Wij zijn er niet aan begonnen, ons ontbijt was al zo heftig.
   
Bij al het moois mag ik het zwembad van ons hotel niet vergeten met in het midden een enorm aquarium met allerlei vissen, zelfs haaien zwemmen likkebaardend rond, kijkend naar al die hapklare brokken waar ze net niet bij kunnen. En niet te vergeten de blackjacktafels aan de rand van het zwembad, stel je voor dat je even niet zou kunnen gokken!

Aan alles komt een eind, dus ook aan ons verblijf in Las Vegas, maar nu mochten we de camper gaan halen om daarmee de stilte op te gaan zoeken. Hij stond al op ons te wachten.

camper uitgeschoven
camper uitgeschoven

Je hebt niks aan boord, dus moet je in gaan slaan. Bij de WalMart, onze favoriete winkel. Eerst bij een Dollar Store lopen snuffelen en daarna de rest dus bij de WalMart en daar ben je wel een uurtje of wat zoet. Niet dat we dat nou bepaald erg vinden, het is gewoon fantastisch daar alles te bekijken en van alles in je karretje te gooien. Karretjes, want met eentje kom je er niet zo’n eerste keer. We hadden besloten om daarna rechtstreeks naar Bullhead City te rijden, naar de camping waar we vorig jaar ook zo hebben genoten: Blackstone RV Park, in de Mohave Desert.

Het is er nog net zo heerlijk: stilte, de suizende woestijnwind, vleermuizen zo groot als een duif, de niet opdringerige hitte ondanks dat het 32 graden is en het stadje Oatman vlakbij.
De man van het onderhoud, Dwayne, herkende ons nog en vond het tof ons weer te zien. We zagen tot onze blijdschap dat zijn hondje ook nog meedeed. Vorig jaar zei hij nog dat hij twijfelde of hij nog lang mee zou gaan, maar trots zat hij naast zijn aanbeden vader in het nieuwe quadkarretje.

.

Vandaag hebben we Oatman aangedaan. Dat blijft toch wel heel erg tof, inclusief de gunfights om het publiek te amuseren en waar de acteurs nog steeds dezelfde flauwe grapjes maken als de afgelopen jaren. En waar nog steeds iedereen om lacht, net als de afgelopen jaren. De burro’s waren nergens te zien. Die hadden waarschijnlijk tegen elkaar gezegd: heb jij zin? Nou, ik ook niet. Laat ze het heen en weer maar krijgen, we gaan als wij er zin in hebben. Wat dat betreft hadden het katten kunnen zijn. Net toen we wegreden kwam er een schooltje burro’s aan.
Als je goed kijkt zie je dat ze net zo’n dwarse kop hebben als onze katten. Stinkbeesten dus.

burros
burros

   

Op de camping staat een enorme cactus, die al tientallen jaren oud moet zijn. Maar nu zitten er allemaal grote knoppen aan en als het donker wordt, gaan die knoppen open. Enorme witte bloemen die niet ruiken en die verder eigenlijk door niemand gezien worden, je ziet hier niemand ’s avonds. Zonde, want ze zijn meer dan schitterend. Bij het nemen van een foto heb ik mijn hand erbij gehouden, zodat je goed kunt zien hoe groot die bloemen zijn.

Zo ziet de cactus er overdag uit:

cactus
cactus

En zo ’s nachts:

cactus 's nachts
cactus ’s nachts
bloem
bloem

cactus bloem
cactus bloem

           
           
           
           
           
           
       
       
       
   
   
   
   
   
   
   
Voor ons het bewijs dat Amerika niet alleen overdag spectaculair is.

   
   
   
   
   
   
      
   
   
   
   
   

Na al dat moois is het tijd om te gaan slapen, maar eerst nog even het blog plaatsen…

Las Vegas

skyline las vegas

En zoals we afgesproken hadden gingen we dinsdag al vroeg op weg. Om die heerlijke woestijn te verruilen voor het imponerende, maar afmattende Las Vegas. Natuurlijk begonnen we de reis met een vette omleiding wat weer een hap uit je reistijd haalt, want we moesten uiterlijk half elf bij Road Bear zijn. Kwart over tien kwamen we op twee wielen de bocht door, nijdig aangekeken door een stel Duitsers dat er al een poosje zat. Pech, we hadden tot half elf, dus we waren prima op tijd.

Volgens mij stond de camper uit te hijgen, want we hebben er zo’n 3200 mijl mee gereden, wat neer komt op ruim 5100 kilometer. Hieronder kun je de route zien die we hebben afgelegd:

Route Vakantie USA 2011

Het shuttlebusje zette ons af bij het Riviera en daar mochten we in de rij gaan staan. Die rij werd steeds langer en de in- en uitcheckbalies waren vrijwel leeg.

lange wachtrij check-in Riviera Casino
lege balies

We stonden er om kwart over elf en een meneer in statige bedrijfskleding deed niks anders dan af en toe de paaltjes met kabels ertussen verzetten. Misschien moesten we zolang wachten omdat hij vond dat die kabels niet goed hingen, maar ik ben het wel gaan vragen waarom het zo lang duurde. Nou, die computers he, die werkten niet, ze konden geen mensen inchecken. Ik vroeg: maar uitchecken wel? Nee, dat was geen probleem, maar hij hoopte dat het snel opgelost zou zijn en dat ze toch zeker om twaalf uur konden beginnen.
Ik zei tegen Henrie: ‘Joh, ze willen gewoon niemand voor twaalf uur inchecken.’ Een meneer voor ons die er net een vlucht van veertien uur uit Australië had opzitten, zag je steeds verder inzakken van vermoeidheid. Achter ons stonden een paar Japanners en ik zei iets tegen die ene meneer. Die lachte als een geschrokken aapje met veel tanden, klapte zijn gsm open en begon gespannen het lege schermpje te bestuderen. Oftewel: hij sprak geen Engels.

Uiteindelijk konden we naar de kamer. We hebben onze bagage neergegooid en de bus naar Down Town Vegas gepakt, naar het casino waarvan we weten dat ze zo’n heerlijk lunchbuffet hebben voor weinig: Fremont.
Onderweg kwamen we nog langs onze trouwkapel waar we -ondertussen alweer dertien jaar geleden- officieel hebben beloofd elkaar tot in de lengte van dagen het leven zuur te zullen maken. HA!

onze trouwkapel

Het buffet was nog steeds prima en onze serveerster was zo lief een foto van ons te maken.

wij

Natuurlijk moesten we daarna langs de pandjeshuizen en Henrie kocht als vroeg verjaardagscadeautje een mooie ring voor me, die hij daarna nog heel vaak heeft moeten bewonderen van mij. Daar hoort natuurlijk een biertje bij om het te vieren, dus pakten we de bus weer naar de Strip.

Diablo’s Cantina waar we vorige jaar ook waren, is zo’n beetje één van de weinige tenten in Vegas waar je aan de toog kunt hangen zonder een blote borst of schaamhaar in je glas te krijgen. Ik heb jullie allemaal van een afstand santé gewenst.

We kwamen aan de praat met Luc uit Hilversum, een toffe gast en hebben daar heel de avond mee gekletst, allemaal heel leuk en gezellig. Jammer genoeg was de meneer achter de bar, ene Marshal, een echte eikel. Een slechtere barman kun je haast niet treffen. Dus Marshal from Diablo’s Cantina: you are a right arse and the worst barman between the two coast lines of the USA. Nou ja, stel dat iemand hem op internet zoekt, leest hij misschien die tekst wel. Weer HA!
We hebben na middernacht nog een kleinigheid gegeten in de Queen Victoria Pub in het Riviera en zijn toen in bed gestort. Tegen de tijd dat we weer bij de wereld waren, was het tijd voor lunch (bijna dan) en daar ga je voor naar de Stratosphere, waar je geweldig kunt eten. Je kunt ook ergens een broodje gaan halen, maar dan ben je gewoon net zo duur uit.

buffet stratosphere
wind

De eeuwige wind was zich die dag weer heel erg aan het uitsloven en blies als een idioot. We wilden, ik in ieder geval, nog even naar het zwembad en door die meer dan stevige wind was het niet lekker het water in te gaan. Erin zou nog wel gaan, maar eruit! Ook de badmeester had het niet makkelijk en zat in allerlei kledingstukken en handdoeken gewikkeld een oogje te houden op het doorgaans lege zwembad. Toen wij allang weer boven waren en het zwembad met omgeving al helemaal in de schaduw lag en later ook de schemering, zat die ziel er nog steeds. Een meneer was geruime tijd baantjes aan het trekken en dan moet er toezicht zijn. Voor ons was het niet eens zo koud, maar wij wonen dan ook niet in de woestijn waar ze normaal temperaturen van boven de dertig graden hebben.

We besloten om ’s avonds weer naar Down Town Vegas te gaan. Als je op de foto kijkt, zie je dat er een soort plafond boven de straat tussen de casino’s is gemaakt:

down town vegas

Door dit gigantische scherm worden ’s avonds allerlei dingen getoond, zoals muziek, tekenfilms, van alles. Tijdens het tonen van een show wordt de verlichting van alle casino’s in de straat uitgeschakeld. De ‘Fremont Street Experience’ wordt het genoemd, die straat heet Fremont Street, vandaar. 
Het scherm is momenteel het grootste projectiescherm ter wereld, zo’n 500 meter lang en 25 meter boven de grond. Het bevat 12,5 miljoen gesynchroniseerde LED lampen, met ruim 600 stroboscooplampen en 32 bestuurbare spiegels. Het geluid wordt weergegeven door 220 speakers aangestuurd door 550.000 watt versterking. Echt een hele belevenis. Dagelijks bezoeken zo’n 25.000 mensen Fremont Street.

En nu kan ik gaan uitleggen hoe die shows op het plafond zijn, maar ik denk dat de volgende filmpjes meer zullen zeggen.

Verder zie je op Fremont Street overal uitgedoste figuren, van Elvis tot Kiss, levende standbeelden en ook artiesten.

elvis en superman


 

hondje
kiss

En in de casino’s zie je natuurlijk overal gokkasten en goktafels:

gokkasten

We zagen trouwens dat je in Down Town Vegas nog andere buffetten heb dan we eigenlijk dachten.

ander soort buffet

Het moge duidelijk zijn dat de ecologische voetafdruk van Las Vegas kolossaal is. Waar ons hier in Europa die spaarlampen met dat enge licht door de strot gedouwd worden in verband met het besparen van energie, zagen we dat al die prachtige verlichting boven ingangen van casino’s, binnen en overal gewoon gloeilampen waren. Ik had het al eerder over de enorme verkwisting van dit land en dat wordt hier nog maar eens benadrukt. Alle energie die hier gebruikt wordt, wordt geleverd door de Hoover Dam. Maar je kunt daar ook andere dingen mee doen, maar ja, mensen moeten worden aangetrokken en niet alleen die mensen, maar vooral de dollars die ze bij zich hebben. En daar mag je het milieu toch wel verder mee vernietigen nietwaar? Dan ga je niet naar andere mogelijkheden zoeken, want voor geld danst de beer. Schrijver Bill Bryson heeft al op zijn niet te evenaren manier de verkwisting van energie in Amerika besproken, dat hoef ik dus verder niet te doen.

Las Vegas, een heerlijke stad om naar toe te gaan en een heerlijke stad om te verlaten. Donderdag was het zover, het begin van de afmattende terugreis.
En nu zijn we weer thuis, maar we kunnen weer terugkijken op een geweldige vakantie.
Dag uncle Sam, bedankt weer voor je geweldige gezelschap. Voor alle prachtige dingen die we hebben mogen zien, die vriendelijke mensen die we hebben mogen ontmoeten met op de eerste plaats onze familie in Tennessee. We hebben van je genoten en hebben het alweer over ons volgende bezoek gehad, ook al vraagt je neef Australië ook al geruime tijd wanneer we weer komen, maar die woont helemaal zover weg. Maar je was fantastisch! En nu zijn we weer thuis, bij onze harige vriendjes en vriendinnetje. In ons heerlijke huis, in onze fijne omgeving met alles en iedereen die erbij hoort.
En weet je uncle Sam, hoeveel we ook van je houden, maar daar kun jij zelfs niet tegenop!

Las Vegas

Wat een bevalling was de reis weer! Vakantie is geweldig, maar de reis er naartoe…

Maandagochtend stonden we om even na vieren ’s morgens op. Later dan gepland (tegen zessen) vertrokken we. Hoe het mogelijk is weet ik nog steeds niet, maar er was amper file en om half acht waren we op de Park & Fly. Twee uur te vroeg. Niet erg, de meneer die ons naar Schiphol ging brengen vond het wel gezellig en had hele verhalen. We vlogen pas om 12.45 uur en waren dus rijkelijk te vroeg. Henrie die gereden had was doodmoe en lag te maffen op een bankje in de vetrekhal terwijl ik ging wandelen. Het was aandoenlijk te zien hoe hij met zijn hand op het karretje met handbagage lag om diefstal te voorkomen, maar niet voelde hoe ik een flesje water pakte en mijn leesboek.

Maar goed, de vlucht naar Detroit ging nog een beetje, de overstap ook nog, maar toen die laatste vier uur. Het was vreselijk. Model vliegtuig uit de tijd dat mensen kleiner en smaller waren, dus we zaten als haringen in een ton. Eindelijk was de ellende in zicht: Las Vegas vliegveld. Wat een genot.

Nog voor de carrousels waar je je bagage kan ophalen staan de gokkasten al. Niet aan ons besteed, wij waren in hoofdzaak geinteresseerd of onze koffers aangekomen waren, iets dat ik iedere keer weer als een wonder ervaar. Naar buiten, waar we uit ervaring wisten dat er een kiosk is waar je een kaartje kunt kopen voor de shuttle bus naar je hotel, of liever casino. Dat komt in Vegas op hetzelfde neer.
Inchecken en net zoals de vorige keer dat we hier waren, waren er twee kamers voor ons gereserveerd zonder dat we erom hadden gevraagd. Bagage op de kamer gezet en snel naar het restaurantje beneden om wat te eten. Natuurlijk met de zeer verdiende pinten erbij.
En dan naar bed, o mensen, het gevoel van te kunnen liggen, geen motoren of mensen, alle ruimte voor je krakende ledematen, wat een genot!
De volgende ochtend het ontbijt genoten in de Stratosphere, wat we onszelf al hadden beloofd. De Stratosphere is 350 meter hoog en heeft de meest afschuwelijke attracties. Zoals een vrije val van 120 meter hoogte, een roller coaster aan de buitenkant op nog grotere hoogte en nog meer van dat soort enge dingen, maar daar zie je in het restaurant niks van.
Ook in de Stratosphere geldt hetzelfde als in ieder casino in Vegas. Wanneer je binnen bent, verlies je ieder gevoel van orientatie: geen ramen, niks. Gokkasten, Black Jack tafels, roulette, nog meer gokkasten en overal kunstlicht. Je moet vooral niet aan het tijdstip van de dag herinnerd worden en naar buiten lopen moet ook niet te makkelijk zijn. Overal verschillende soorten muziek, de geluiden van die honderden en honderden gokkasten, mensen die gehypnotiseerd staren naar het apparaat dat hun stelselmatig besteelt en uitgebluste mensen die alles al kwijt zijn. Tapijt dat in hoofdzaak doet denken aan duizenden vierkante meters braaksel of patronen die lijken op wat je ziet als je te hard in je ogen hebt gewreven.
Maar hun buffet is grandioos en de meest uiteenlopende gerechten tref je aan: fruit, pasta, rijst, aardappelpuree, soepen, donuts, ijs, gebak, Chinees, Italiaans, eieren op allerlei manieren, spek, brood, vleeswaren, koekjes, ach, verzin het maar… Een nachtmerrie voor iedere dietiste. Maar goed, waggelen, zweten en boeren zijn ook bezigheden en na dit banketteren gingen we op casinobezoek. Ik wilde graag naar MGM om de leeuwen te bekijken. Het was prachtig, maar het leven van de leeuwen verschilde niet veel met het leven van de mini leeuwen/tijgers die we zelf thuis hebben.Die hebben hetzelfde miserabele bestaan: slapen, eten, beetje spelen, nog meer slapen, naar elkaar gapen en dan tegen elkaar aan nog wat verder slapen. Af en toe tegen een speeltje tikken en in afwachting van het eten uit het raam kijken. Bij ons zien ze de straat, deze dieren zagen smakelijke brokken vlees achter de ramen.Ik werd er zelf een beetje slaperig van en dus besloten we naar het nieuwe casino Aria te strompelen. Tja, met mijn voeten kun je niet echt van wandelen spreken. Aria was een afknapper: in hoofdzaak gewoon een luxe casino zonder al die geweldige attracties die je elders ziet,
Ondertussen was het eind van de middag en ik had – hoe is het mogelijk – een soort van kroeg ontdekt. Nou ja, echt kroegen zul je in Vegas niet treffen. Dit was ook eigenlijk meer een cantina: Mexicaans eten. Ik ben een tooghanger dus daar kwamen we ook terecht, in de happy hour. Enorm glas bier voor drie dollar, na zeven uur werd dit meteen acht dollar. Het overdekte terras keek uit op de Strip, waar je door de tijd heen steeds meer mensen zag, tot vreselijk druk. Op dinsdagavond, niet vergeten. Meer en meer lichten van billboards en reclames, tot het werd zoals Las Vegas moet zijn: een enorme zee van reclames van casino’s, restaurants tot en met drogisten toe. Auto’s met aanhangers met enorme borden met foto’s van werkneemsters van bordelen, mannen op straat die op een irritante manier visitekaartjes van beschikbare madammen aanbieden, overal mensen en muziek.
Kortom druk! We hebben nog wat gegeten en zijn naar het hotel gegaan, de wind die al heftig was, was nog sterker aangetrokken en ontwikkelde zich tot een behoorlijke storm. Op de 22e verdieping waar wij zaten, raasde hij rond het gebouw en beukte tegen de ramen.
’s Morgens was het een stuk minder, maar nog niet weg. Nu was het tijd voor Down Town Vegas, een smoezelige replica van de Strip. Net zoals op de Strip zie je ook hier overal tattoo shops en ook voor piercings, handlezers en toekomstvoorspellers, maar ook pandjeshuizen en heel veel trouwkapelletjes. Tot onze verbijstering was onze trouwkapel voorzien van een nieuwe naam. Schandalig! In plaats van Chapel of Love had het nu een onbenullige naam die ik alweer vergeten ben. En dat zonder onze toestemming.
Het pandjeshuis waar ik al veel goud weg heb gehaald, had een bedroevend aanbod. Wel wat aardige armbanden, maar met veel edelstenen en dat is duur. Hij vertelde dat de prijs van goud zo hoog lag, dat niemand in zomaar gouden sieraden geinteresseerd was. Dus dat werd omgesmolten. Zucht.
Ringen waren er genoeg, maar aangezien ik al meer ringen heb dan vingers, was dat niet echt een optie. Een eindje verderop zat nog een pandjeshuis. Twee oudere dames zaten aan een tafel waar een berg rotzooi op lag en met hun voeten hoog op een bankje werd ons gevraagd terwijl ze televisie keken, of ze ons konden helpen. Liever niet, dat zag je aan ze, maar op mijn verzoek wat armbanden te mogen zien (de vitrines waren leeg) werd met grote tegenzin voldaan. Een kluis werd opengerukt en die ene dame kwam met een tray armbaden aan die niet om aan te zien waren! Spul uit de kauwgomballen automaat was mooier.
We wisten ons gezicht in de plooi te houden en vertokken, weer de drukte in. Hoe geweldig we Las Vegas ook vinden, maar die mensenmenigte dag en nacht gaat ons te hoog. We hebben de bus weer terug genomen en hebben ons voor de rust een paar uur teruggetrokken in onze kamer. Nou ja, rust… In de kamer naast ons begon een stel nogal luidruchtig de liefde te bedrijven.
Tussen de kamers in zit een toegangsdeur die de geluidsisolatie minder maakt, Die zit natuurlijk op slot, maar daar trekt het geluid zich niks van aan. Nu hebben Henrie en ik een lelijk karakter als het op bepaalde dingen aankomt en natuurlijk stonden we met onze oren tegen die deur aan. Ach, daar kregen we redelijk snel genoeg van. Laten we zeggen dat het niet zo interessant was als die keer dat we ergens met de camper stonden en Henrie me kwam halen. Die was buiten van alles aan het aansluiten en hoorde dat het stel in de camper naast ons laaiende ruzie had. ‘ He Laureen, kom eens, hiero naast ons hebben ze ruzie.’
En dat ze tekeer gingen, het was geweldig! Schelden, schreeuwen, maar de tekst beperkte zich hoofdzakelijk tot: fuck you! No, fuck you! Het was interessanter dan het constante gekreun van die tante in de kamer naast ons. Dus ging ik maar weer verder met lezen en Henrie met de computer.
De wind begon weer aan te trekken en door die storm hebben we ons naar hetzelfde restaurant als de eerste avond begeven, wat gegeten en zijn we in ons bed gestort. Ik heb eerst nog dit verhaal geschreven voor ons blog. We hadden namelijk geen internet op onze kamer, ja, tegen grove betaling. In tegenstelling tot de vorige keer. Dus dat deden we maar niet.

Morgen de camper ophalen, nu slapen. En maar hopen dat het stel hiernaast niet weer behoefte krijgt aan gymnastiek. Niet dat dat zo erg is, maar ze maken er zo’ n lawaai bij…