Tagarchief: Death Valley

Death Valley

Death Valley, vallei des doods, doet zijn naam alle eer aan. Het kan er gruwelijk heet worden, tot ruim 50 graden. Het leven hier heeft zich op alle mogelijke manieren aangepast. Waar wij, imperfecte mensen (al vinden we onszelf nog zo geweldig) ons behelpen met airco en heel veel water, leven hier dieren die het water uit de o zo droge lucht halen of vocht uit hun prooien. Hoe heet het hier ook kan worden, toch is deze schijnbaar doodse omgeving springlevend met een prachtige fauna en flora. De kleuren van de landschappen zijn spectaculair en door een enorm deel van deze vallei strekt zich een droog meer uit.

Death Valley

Dit meer was vroeger 80 meter diep en nu is het een zout- en mineralenvlakte. Het smeltwater van gletsjers en sneeuw stroomt hier naar toe, waar het vervolgens verdampt. Badwater is het laagste deel en ligt 80 meter onder de zeespiegel. Er staat hier nog wel wat water, dat vele malen zouter is dan de oceanen. En toch leven er diertjes in, zoals piepkleine schelpdiertjes en larven. Het zoutmeer mag je op, maar naar de poeltjes niet. Daar is een zogeheten board walk naar toe. De naam Badwater komt van een meneer die het zo noemde, toen hij zijn ezel hier wilde laten drinken, wat het dier heel logisch weigerde. Want het was ‘bad water’, niet giftig maar ongelooflijk vies. Op de board walk staat iedere meter een bordje dat je toch vooral hier op moet blijven, om de zo kwetsbare habitat niet te beschadigen.

Death Valley

Ragfijne, scherpe zoutpilaartjes zijn er door de jaren heen ontstaan, een kunstwerkje van de natuur. Je ziet aan het platgetreden paadje dat veel mensen schijt aan dat verbod hebben, net zoals de paar Chinezen die er nu liepen. Ik keek ze al woedend aan, maar ze zagen het niet. Ik weet niet wat het is met die lui. Bij uitkijkpunten dringen ze iedereen weg, willen gefotografeerd worden als ze in groepjes in de lucht springen, hun vingers in het ‘V’ teken en ze maken enorm kabaal. Vaak reizen ze in een touringcar waar ‘China Tours’ op staat en die bussen zijn altijd geel. Of dat sarcastisch bedoeld is of toeval weet ik niet, maar iedereen zucht als zo’n bus er aankomt. Ook als die weer vertrekt, maar dan van opluchting. Nu dit weer. De meneer had zich met enige moeite op de board walk gehesen, terwijl de twee vrouwen van het water proefden, waarvan ik hoopte dat het schelpdierdrolletjes bevatte. Daarna hesen ze zich ook op had looppad en ik wierp die ene tante een blik als een kei toe. Zo’n blik waar ik vervelende, krijsende kinderen in supermarkten mee stil krijg. Ze keek onzeker terug waarop ik brulde: “Dat mag niet, TRUT.” Ze keek benauwd, zei wat woorden die klonken als een snerpend, aanlopend fietswiel en liep schichtig voorbij. Het werd al laat, dus besloten we door te rijden naar Stovepipe Wells, een plek met een hotelletje, zwembad, plekken voor campers en restaurant. We kwamen langs Furnace Creek, een veel luxere omgeving maar die ons niet trekt. Het was er druk met onder andere wegwerkzaamheden. Tja, wat bleek, ze waren een paar weken eerder gesloten in verband met onderhoudswerkzaamheden. Zowel Furnace Creek als Stovepipe Wells zijn in de zomer gesloten in verband met de enorme hitte dus onderhoudswerkzaamheden moet je niet dan uitvoeren. De camping van Stovepipe Wells was niet vol, maar er zijn maar zestien plekken met water en elektriciteit en die waren allemaal verhuurd. We konden wel een tentplek nemen (dry camping), maar daar heb je dus geen faciliteiten zoals elektriciteit. En het is in deze hitte toch wel fijn om je airco te laten draaien. De meneer aan de receptie die het ook niet kon helpen, raadde ons aan naar Beatty te gaan (spreek uit: Bedie). Of hij een camping voor ons kon bellen. Nou, Beatty was een grote stad met veel hotels enzo. Nee, echt enorm, dus wie moest hij bellen? We moesten er maar gewoon naar toe gaan. Drie kwartier rijden over een zeer bochtig, maar wel prachtig, traject. Maar als je al moe bent, is dat toch wel even net te veel. Goed, we kwamen in Beatty aan. Een doorgaande weg met 2 campings, een casino met restaurant en meer niet. Daarbij vergeleken is Essen een booming metropool met bruisend nachtleven. Henrie nam geen risico en had van tevoren de camping in Beatty gebeld, voor het geval dat…

We konden terecht en werden, nadat we ons buiten geïnstalleerd hadden, prompt aangesproken door een meneer die wel een praatje wilde. Van een half uur. Aardige man, dat wel, die zijn huis verkocht had en nu al negen jaar met zijn vrouw rondtrok. Het is een manier van leven, hij noemde zichzelf een “full-timer”. Nadat hij weer naar zijn camper was vertrokken, genoten we van de rust en de stilte. Maar we realiseerden ons ook heel scherp dat we zo mogen genieten, omdat we kunnen bouwen op een paar geweldige vrienden die Noordernieuws tijdens onze vakantie van ons overnemen. En dan onze onvolprezen Sandra, de poezenoppas, die onze harige vriendjes en vriendinnetjes koestert, verwent, verzorgt en bemoedert.

Death Valley

We reden de volgende dag terug naar Death Valley en stopten bij de beroemde Sand Dunes, duinen dus. Miljoenen jaren worden hier stof en zand door de wind aangevoerd, die in dit dal neerslaan en zo de duinen vormen, die daarom altijd van vorm en formaat blijven veranderen. Moet je je even voorstellen, al deze duinen die op deze manier zijn ontstaan. Dat duizelt je gewoon en het is niet te bevatten hoe oud ze dan al moeten zijn.

Death Valley

In tegenstelling tot de duinen in White Sands, wordt het zandoppervlak hier loeiheet en kan in de zomer 93 graden worden (F). In White Sands wordt de hitte gereflecteerd door de spierwitte kleur van het gipspoeder, hier dus niet. Denk maar aan het hete strand in de zomer, maar dan nog tientallen graden heter. De spaarzame regen die hier valt, sijpelt door het zand naar beneden waar het terechtkomt in een natuurlijk reservoir, waar de planten hun vocht vandaan halen. Veel dieren leven onder de grond en komen ’s avonds en ’s nachts pas tevoorschijn. En dan denk ik aan de pioniers die met huifkarren door Death Valley trokken, met een aantal vaten water, voor zichzelf en hun dieren. Een expeditie die hier verdwaalde heeft hier een vreselijke dood gevonden. Het was een van die pioniersvrouwen die zich omdraaide toen ze het eind van de vallei hadden bereikten riep: ‘Vaarwel vallei des doods!’ Waarmee de naam was geboren. We besloten vroeg te stoppen, toen bleek dat bij Stovepipe Wells deze keer nog wel plek was op de camping. In Beatty hadden we amper internet en hier kon ik inloggen in het business center, maar om nu te zeggen dat het werkbaar of snel was, niet echt. We aten wat in het restaurant toen we tot onze verbazing een camper met een Belgisch kenteken aan zagen komen rijden.

Death Valley

Een heel merkwaardig voertuig, dat behoorlijk de aandacht trok. De eigenaar, een meneer uit Brussel, had het via Antwerpen laten verschepen naar Canada en trok hier nu rond. Het water in het zwembad was koud, maar heerlijk om met je benen in te bungelen terwijl de woestijnwind je haar in een windhooskapsel omtoverde. Het water is heel zacht in Amerika, dus crèmespoeling is niet nodig en de wind doet de rest. Het staat en krult alle kanten op, geen wonder dat die Chinese mevrouw zo angstig was. Ze verwachtte waarschijnlijk ook een gevorkte tong en bokkenpoten.

Death Valley

We hebben weer tot veel te laat buiten gezeten, kijkend naar de bergen die het allemaal hebben zien komen. De Indianen, de pioniers, toeristen, i-phones, hamburgers en de wegwerp luier. Ze kijken toe en zwijgen, net zoals ze dat nog steeds zullen doen als de mensheid zichzelf heeft uitgeroeid en de aarde zal bijkomen van duizenden jaren misbruik en vervuiling.

Death Valley

Op weg naar de woestijn

Een beetje noodgedwongen bleven we dus in Overton, wat we helemaal niet erg vonden. ’s Avonds zaten we onverantwoord lang buiten te genieten, bij een lampje dat Henrie had geconstrueerd van een leeg bierflesje, een bekertje en zijn gsm.

Op weg naar de woestijn

De woestijnwind streelde me en fluisterde in mijn oor: ‘Blijf bij me, je houdt van me. Wat moet je in een land met van die wisselende seizoenen? Blijf, ik zal goed voor je zijn.’ En na nog een vluchtige kus in mijn nek, warrelde hij verder naar de verte en ik dacht: ‘Ooit, misschien, maar nu nog niet.’ De camping is kennelijk een sluiproute om van de doorgaande weg, waar de enige bar van het gehucht is, naar de wijk er achter te komen. We zaten in het donker te zwijgen, toen een jonge vrouw over het grindpad liep, of liever zwalkte. Ik dacht nog: die is ook nachtblind, want zo zwalk ik ook in het donker, zelfs in onze eigen achtertuin. Dan zie ik oneffenheden waar ze niet zijn en omgekeerd. Maar deze tante was kennelijk gewoon zat, net als de volgende jongedame een uurtje later. Waarschijnlijk wordt die doorsteek vaker gebruikt, want ineens kwam er een patrouille van de highway patrol ook langsrijden, pliesie dus. Maandag hebben we de camper omgeruild. De helpdesk zei dat we best naar Las Vegas terug konden gaan, ze zouden ze inlichten dat we zouden komen. Bij aankomst werd ons verteld dat de beste oplossing was om ons een andere camper mee te geven, die hadden ze al klaar gezet. Een net zo’n gloednieuw model als waar we mee waren vertrokken met nog minder mijlen op de teller. Hier even een paar foto’s, deze is dus dezelfde als die we net hebben ingeleverd.

Op weg naar de woestijn
Slaapkamer
Op weg naar de woestijn
Badkamer
Op weg naar de woestijn
Zitgedeelt
Op weg naar de woestijn
Keuken

Toen we de camper zaterdag ophaalden, had ik om extra kussens en handdoeken gevraagd. Nu waren er drie keer zoveel kussens en een enorme stapel handdoeken en beddengoed. Ter compensatie denk ik, want ze zaten er duidelijk mee in hun maag dat we problemen hadden. Alles van de ene in de andere camper gedaan en hop, we waren op weg. Makkelijker gezegd dan gedaan, want Las Vegas op maandagmiddag is een ware heksenketel. De ene file na de andere en verkeershufters die overal tussendoor dringen met hun wrakken, met brullende uitlaat en zijramen die als een puzzel met tape bij elkaar geplakt zijn. Met zo’n camper rem je niet even makkelijk om iemand te ontwijken, dus je moet overal ogen hebben en constant in je spiegels turen en natuurlijk de weg voor je in de gaten houden, die vaak vierbaans is.

Op weg naar de woestijn

We gingen op weg naar Pahrump, een stadje met een camping waar we al eerder hebben gestaan. 10 jaar geleden met vrienden die in dezelfde tijd hier waren en een paar jaar geleden waren we hier weer. Een mooie camping met zwembad en jacuzzi en verder doodstil. Maar hij ligt ook op de route naar Death Valley, waar we naar toe gaan. Onderweg zagen we diverse waarschuwingsborden om rekening te houden met wilde paarden en burro’s (een ezelsoort), wat een extra dimensie een de rit gaf.

Op weg naar de woestijn

We deden nog een Walmart aan voor wat luttele boodschappen en de lol om er weer rond te lopen, want daar kunnen we geen genoeg van krijgen. We zagen er diverse soorten Belgisch bier, die we thuis zelden of nooit ergens zien. Pahrump is heel erg uitgestrekt en overal zie je wijken liggen, alsof ze uit zijn gestrooid, enorme einden uit elkaar. De camping was stil, wel wat vrolijke senioren met senior hondjes waar je ze regelmatig mee ziet wandelen.

Op weg naar de woestijn
De camping

Bij het zwembad was niemand, want het was ‘slechts’ 25 graden, wat hier koel is. Het water was lekker en het water van de jacuzzi ronduit warm. Zodra je er in stapte kreeg je het idee van: nog een paar bouillonblokjes en wat groente en je trekt een geweldige soep. Ik moest er na een poosje echt uitgaan, omdat ik het gevoel had dat mijn vlees van mijn botten los kwam, net zoals je wel bij soepkip ziet als je die na een poos uit het kokende water haalt.

Op weg naar de woestijn

Henrie bleef zoet van het zwembad naar de jacuzzi en andersom gaan en ik had er geen kind aan. Toen hij weer eens in de jacuzzi zat, wilde een meneer er ook in. Maar mannen doen dat kennelijk niet zomaar en hij bleef wachten tot Henrie er uit was. Vrouwen stappen gewoon bij elkaar in zo’n ding, al kennen ze elkaar niet, en binnen een kwartier weet je waar ze vandaan komen, wat ze gaan eten en verder alles over de merkwaardige seksuele trekjes van hun echtgenoot en de rariteiten van hun vriendinnen. Mannen zijn blijkbaar bang om voor ‘gay’ aangezien te worden als ze zomaar bij een man gaan zitten.

Op weg naar de woestijn

De woestijnwind maakte het kil als je in je natte spulletje het water uitkwam, maar je was ook zo droog. Gisteren regende en onweerde het een poos en in de woestijn merk je dat meteen, die ziet er dan uit alsof er een bloemetjesbom is ontploft. Je ziet hier opvallend veel vlinders en soms lijken er grote insecten rond te vliegen, maar als je goed kijkt zie je dat het kolibri’s zijn. De sterrenhemel is ongelooflijk, net een groot vel zwart papier waar met een speld ontelbare gaatjes in zijn gemaakt en die je dan voor een lampje houdt. Het ‘steelpannetje’ staat ondersteboven en ‘Schorpioen’ is perfect te zien. Morgen gaat het richting de 40 graden, maar mijn tijdelijke minnaar, de woestijnwind, zal zorgen dat het dragelijk is. Waar we voor de volgende overnachting zullen zijn? Geen idee, Stovepipe Wells, Shoshone? We zien wel. Maar hoe stiller, hoe beter…

Death Valley

De dag begon donker en regenachtig, wat wel mooie uitzichten opleverde al zouden ze mooier zijn geweest met zonneschijn.

DSCN0666

We deden nog een Family Dollar aan en begonnen aan de lange weg richting Lone Pine.

DSCN0670

DSCN0671

Slechts heel af en toe was er iets van een nederzetting langs de weg. Doorgaans grotendeels uitgestorven, met verkrotte woningen waar toch nog mensen woonden. Soms met opmerkelijke auto’s in de tuin die stonden weg te roesten.

DSCN0672

DSCN0675

DSCN0676

Bedrijvigheid was er niet, behalve één onderneming. Een bordeel midden in de woestijn en het kwam er openlijk voor uit. Dat is heel wat in het doorgaans zeer preutse Amerika.

DSCN0677

DSCN0678

DSCN0681

We kwamen nog een leeg hotel tegen, maar dat was helaas niks. Gesloopt, een laag modder binnen: waarschijnlijk een keer overstroomd geweest.

DSCN0684

DSCN0685

DSCN0688

DSCN0689

DSCN0691

Iemand had een keer haar liefde betuigd aan iemand op de muur en daar is ze later kennelijk van teruggekomen.

DSCN0693

Leuk was wel de envelop met postzegel, afgestempeld in 1977.

DSCN0686

Voort slingerde de weg zich, af en toe zag je resten van wat ooit een huis of iets dergelijks moet zijn geweest. Zelfs een keer de overblijfselen van een nederzetting: Belleville, opgericht in 1873, waar erts vermalen werd en dat onder andere bekend stond om zijn moorden.

DSCN0683

Uiteindelijk kwamen we bij de camping die we uitgezocht hadden en waar we al eerder hebben gestaan in Lone Pine in Californie.

DSCN0695

De coordinaten zijn N36.54342 W118.04604 De reden dat we hier naar toe wilden is omdat we hier redelijk dicht bij Death Valley zitten. Die moordende woestijn, waar het tot 54 graden kan worden. Barbaars prachtig en woest, betoverend en subtiel. Het is alweer zes jaar geleden dat we er waren. Hoog tijd om terug te gaan!

Vanaf Lone Pine was het nog 107 mijl naar Death Valley. Als je daar wil tanken, betaal je meer dan de hoofdprijs. Reden genoeg om nog even de boel te vullen voor je die kant opgaat. De eerste pomp was afgezet, je moest naar een andere. Bij een supermarkt wilde ik pinnen, dat lukte niet. De flappentapper aan de overkant accepteerde geen Maestro en de derde was leeg.
Over tobben gesproken. Maar de route naar de vallei was prachtig en de kleuren verbluffend.

kleuren

kleuren2

kleuren3

kleuren4

kleuren5

De weg kronkelde, daalde en steeg en de wind was niet te negeren. Via een hoogte van 1500 meter gingen we in 10 minuten naar zeeniveau. Uiteindelijk reden we Death Valley National Park binnen.

DSCN0718

Death Valley heeft, zoals de naam verklapt, een dodelijk klimaat. Het kan in de zomer 54 graden worden en in de winter zijn sommige delen weer snerpend koud, met sneeuw en een ijzige wind die het landschap geselt. Op een gegeven moment reden we door een omgeving die vol stond met Joshue Trees. Die vind je alleen op een bepaalde hoogte en ze zijn kennelijk dol op een bar klimaat.

DSCN0714

De vallei dankt zijn naam aan de uitspraak van een vrouw. Ze was één van de weinigen van een groep mensen, die de tocht door de vallei overleefde nadat die was verdwaald. Toen ze de vallei uitkwamen, draaide zij zich om en riep: Goodbye Death Valley, waarmee de naam geboren was.

Op een gegeven moment zagen we in de verte auto’s en campers stilstaan, reden: een coyote echtpaar. Vooral manlief benaderde met name de campers. En dit is nu het waardeloze resultaat van het voeren van wilde dieren!

DSCN0742

DSCN0747

DSCN0755

Ze vinden hun eigen eten niet meer lekker en gaan op mensen af om wat te krijgen, met het grote risico doodgereden te worden. Het zou niet de eerste keer zijn dat we doodgereden coyotes zouden zien. Zelfs een keer een pup, je wordt er beroerd van!
Het wordt ook overal aangegeven: vogels mag je voeren, andere dieren niet. Klaar. En toch zijn er altijd minkukels die dan lekkere stukjes ham of kaas gaan geven, want: zo zielig toch, die dieren in de woestijn. Ja, daar wonen ze en weten daar al honderden jaren te overleven en zich voort te planten. Ze hebben geen ham, kaas of brood nodig, ze hebben hun eigen dieet.

Het was bijna twee uur ’s middags toen we bij Stovepipe Wells Village aankwamen. Dat is een piepkleine nederzetting, in hoofdzaak een hotelletje met restaurant, een saloon en een winkel, maar wij vinden het geweldig. Geen massa’s mensen, want te saai.
We hadden besloten om, zodra we er doorheen kwamen, een plek te reserveren en dan nog een ritje te maken. Want het is daar zo: wie het eerst komt…
We kwamen weer buiten en het zwembad lonkte toch wel heel erg. We besloten ter plekke de geplande rit niet te maken. Nee, we gingen relaxen!
De afgelopen dagen waren best kil en nu was het ineens 33 graden!
We kleedden ons om en gingen naar het zwembad, waar het niet druk was. We hadden de airco in de camper aangelaten, om niet ter plekke dood te blijven wanneer we terug kwamen.

DSCN0776

Toen we weer in de camper waren, zag ik een musje die op de droge grond naar wat te eten zocht en een raaf kwam bij het lekkende watertappunt van de plek naast ons drinken. Dus wat doe je dan? Je verkruimelt een boterham en gooit dat buiten neer. Ineens waren er tientallen musjes en de raaf begon zich er ook mee te bemoeien.

DSCN0786

DSCN0787

Dus legde ik een berg kattenbrokjes (ik heb altijd kattenvoer in de camper, je weet maar nooit wat je tegenkomt) in de waterdruppels van het lekke tappunt. Zodat ze zacht konden worden door het water en de vogels dus eten én vocht binnen zouden krijgen.
Er was eerst één raaf, ineens waren er vier en de brokjes waren heel snel op.

DSCN0791

Om tien uur ’s avonds stond de airo nog te loeien in een schrille poging de temperatuur op 22 graden te krijgen. Dus dat is nonstop zeven uur aanstaan! Buiten was het donker en met donker bedoel ik: echt niks kunnen zien. Alsof je met dichte ogen staat en het was warm. Heel warm.
Henrie bestudeerde de kaarten, want door overstromingen zijn diverse wegen zwaar beschadigd en daarom afgesloten, wat weer gevolgen had voor onze geplande route.
Overstromingen, je kunt het je gewoon niet voorstellen als je deze kurkdroge omgeving ziet. Maar wat we ook zullen gaan bekijken: het zal prachtig zijn!

Werp een blik in de omgeving, de coordinaten zijnN36.60749 W117.14662

Death Valley

Death Valley, vallei des doods, wat een juiste benaming voor zo’n prachtige plek. Nu is het de mooiste tijd om te gaan: alles staat in bloei en ruikt heerlijk. Over een maand zal het alleen maar dor zijn en moordend heet. De laagste plek in de vallei ligt op ongeveer 82 meter beneden de zeespiegel en daar kan het in de zomer boven de vijftig graden Celsius komen. Nu was het er rond de veertig.


Dit laagste punt is van wat oorspronkelijk een meer was maar nu niet meer dan een zoutvlakte. Op dit laagste punt staat nog wat water, water dat oorspronkelijk regen of sneeuw was in de bergen van Nevada. Vrijwel al dat water verdampt en zouten en mineralen blijven over, vandaar de term Badwater = slecht water. Bremzout is het en toch leven er piepkleine beestjes in, het is ongelooflijk.


Maar er leeft veel meer: hagedissen te over, maar ook grond eekhoors, slangen, vogels en natuurlijk coyotes.


Zoals die ene die naast de weg stond en waarschijnlijk hoopte op wat lekker menseneten. Dat heb ik niet gegeven, ik heb wel een bak water neergezet.


Met twee campers zijn we door de vallei gereden gereden, overal foto’s nemend en onder de indruk staan kijken.


Neem bijvoorbeeld de Devil’s Golfcourse. Jaren van watertoestroom wat dan weer opdroogde, zorgde voor een grillige omgeving met allemaal zoutvormen die messcherp zijn en keihard. Dat zie je op de foto, voor de verhoudingen heb ik er even de autosleutel bijgelegd.

Doorgaans als je een berg ziet is die grijs. Hier hebben ze allerlei kleuren: bruin, roze, groen, wit, zwart en de omgeving verandert constant.
En het is heet, heel heet en gortdroog. Wat zeer zeker ellendig was voor Barton en Monique: hun koelkast doet het niet. Dus al het spul dat kon bederven hebben ze in onze koelkast gedaan. Een tip voor degenen die ook zo’n trip willen ondernemen: huur geen camper via Cruise America. Die bakken zien er niet uit, zijn vies, zeer primitief ingericht en vaak met problemen. De eerste twee keren hebben wij ook via Cruise America gehuurd en die eerste keer hadden wij ook forse problemen. Maar hun prijzen zijn vaak lager en bijvoorbeeld met onbeperkte mijlen. Heb je dan nog geen ervaring in het ‘camperen’ in Amerika, dan denk je een goeie deal te hebben. Net zoals wij dat die eerste keer dachten. Toegegeven: de tweede keer waren er geen problemen, maar nu wij via RoadBear de camper bespreken kennen we het verschil maar al te goed. Dit terzijde.

Het was zo heet dat onze vrienden het op een gegeven moment opgaven om naar buiten te gaan en met een bescheiden cameraatje foto’s namen vanuit de camper.

Eind van de middag hebben we aangelegd in Furnace Creek. Er zijn twee campings in Death Valley: Furnace Creek en Stove Pipe Wells. Op deze hadden wij nog niet eerder gestaan, maar het was goed.
Natuurlijk ging de barbecue weer aan en voor de foto heb ik een arme sukkel van zijn fietsje gesleurd die op weg was naar het zwembad.

Schuin tegenover ons stond een oudere meneer die er schijnbaar zo’n beetje permanent woonde. Net als allerlei andere senioren die voorbij kwamen in een golfkarretje voor een praatje. In plaats van een berg rollators stond er een berg golfkarretjes. Why not?

Vanochtend hebben we de rest van de vallei gedaan. Het ging steeds harder waaien en de wind bereikte een sterkte die goed was voor een weeralarm thuis.

Onderweg veroorzaakte dat nog een kleine zandstorm, maar toen waren Barton en Monique al afgeslagen richting hun volgende bestemming: Lake Isabella, om vandaar naar de kust te gaan. Wij blijven nog even in de bergen en gaan via Mammoth Lakes en via via richting Lake Tahoe.
Ik hoop dat ze het allemaal net zo prachtig gaan vinden als wij altijd doen.

We zijn beland in Lone Pine en staan op een vrijwel lege camping: coordinaten 36.54355 en -118.04613 op ruim 1200 meter hoogte.
Het is een merkwaardig stil stadje. Laten we zeggen: als het een cojbojstadje was geweest, zou het enige geluid dat van het bord van de saloon zijn dat heen en weer piept in de wind. Nou, wind is er genoeg net als de vorige twee keren dat we hier zijn geweest en het schijnt uitzonderlijk te zijn voor deze tijd van het jaar.
Hebben wij weer…