Categorie archief: Vakantie 2015 USA

Wat hadden Thomas Edison en Henry Ford met elkaar gemeen?

Misschien gaat je een lichtje op als ik het over Thomas Edison heb: de uitvinder van de gloeilamp, al was hij niet de eerste die aan dit idee werkte. In 1854 was het de Duitser Heinrich Göbel al gelukt er eentje te produceren, maar het lukte hem niet om hem commercieel bruikbaar te maken. Edison ging verder met dit idee, perfectioneerde het en de gloeilamp werd een succes.
De fonograaf zorgde voor de wereldberoemdheid van Thomas, niet slecht voor een gedeeltelijk dove (door de roodvonk) voormalige telegrafist.
Deze geniale man kocht in Fort Myers een winterverblijf aan de Caloosahatcheerivier, wat klinkt als een aanval van hooikoorts. Buiten het huis van de latere conciërge stond hier niets. Wat hem toen zo bijzonder interesseerde, was de aanwezigheid van veel bamboe. Op dat moment experimenteerde hij namelijk met bamboe voor de gloeidraad van die veelbesproken lamp.

bamboe

Het huis dat hij zette was prachtig en ik zou graag uren op de veranda, die helemaal rond het huis loopt, willen zitten. Altijd een koele plek en iedere keer weer een ander prachtig uitzicht.

zomerverbijf T E

zomerverbijf T E2

zomerverbijf T E3

zomerverbijf T E4

zomerverbijf T E5

Thomas was oprichter van de General Illuminating Company en in zijn laboratorium werden heel wat uitvindingen gedaan door zijn medewerkers. Die kocht hij vervolgens op en zette de octrooien op zijn eigen naam. Ook een manier om bekendheid en fortuin te genereren.
Henry Ford was werkzaam in het bedrijf van Thomas en experimenteerde met benzinemotoren. Zijn streven was een voertuig te maken, waar geen paard voor hoefde. Als ik de wereld zo bekijk, lijkt hij me aardig in die opzet geslaagd.
Thomas stimuleerde Henry in zijn geëxperimenteer, wat weer de basis was voor een vriendschap. Edison had dus de grond gekocht in Fort Myers, een winterverblijf op gezet waar hij en zijn vrouw steeds meer tijd doorbrachten. Om een lang verhaal kort te maken: Henry Ford kocht het huis naast Thomas, al verbleef hij er met zijn gezin slechts twee weken per jaar. Verbazingwekkend, want ook dat was een prachthuis in een nog prachtigere omgeving.

huis H F

huis H F2

huis H F3

huis H F4

huis H F5

Het meubilair van Thomas’s huis stond daar oorspronkelijk ook, dat van Henry’s huis niet. Alleen de staande klok zou wel uit de toenmalige inboedel komen van zijn buren en was een geschenk voor de familie Ford.
De tuin is prachtig aangelegd en langs de weg naar de winterverblijven staan palmbomen, die vanaf 1907 door Thomas geplant zijn en waarvan de diverse er nu dus nog staan. Ook in de tuin staan de prachtigste bomen, die zich aan de grond vasthouden met een grillig, deels boven de grond uitstekende wortels. Je zou haast denken dat het getekend is.

boom

boom2

boom3

Omdat vervoer van allerlei goederen over de weg nogal lang duurde, liet Thomas een pier aanleggen die aanvoer per boot makkelijk maakte. Deze pier was vijfhonderd meter lang en was meteen de ultiem plek voor een botenhuis, meerdere aanlegplaatsen, schilderplekken en gewoon lekker zitten.

pier

Hij had het goed bekeken, die Edison. Al zou hij zich in zijn graf omdraaien als hij nu het uitzicht zou zien met torenhoge appartementenflats en andere ontluisterende gebouwen.

uitzicht nu

Hij liet zelfs een zwembad in zijn tuin aanleggen en was daarmee de eerste in de regio die een zwembad bij zijn huis had. De omgeving met al dat groen en beplanting is natuurlijk ideaal voor allerlei dieren.

bloem met vlinder

eekhoorn

hagedis

In het museum kun je allerlei unieke apparaten en natuurlijk ook een auto bewonderen.

auto

muziek

muziek2

Maar ook op zo’n bijzondere, interessante plek heb je het op een gegeven moment wel gezien en ga je verder. In Clewiston besloten we een hotel te zoeken. Er waren er zat, vooral langs de drukke doorgaande weg, die we niet eens bekeken. De gps gaf er eentje aan die een eind van de weg stond in een zijstraat van een zijstraat. We reden er naar toe en onderweg zag ik al een kroeg. Ik heb nou eenmaal radar voor café’s. Veel hotelgasten waren er niet, zo laat in het seizoen. Ik wist een goede korting te bedingen en informeerde naar het café waar we langs kwamen. Nou, die was niet zoveel. Harde muziek, snookerende mannen en tamelijk ongezellig. Meteen kreeg ik een verslag van de overige drie café’s die het plaatsje rijk was, met het laagste cijfer voor een etablissement waar alleen maar Mexicanen kwamen.
‘Als ze met je willen dansen, betalen ze vijf dollar. Allemaal van die kleine kereltjes, maar als je geld nodig hebt dus wel een aanrader.’
De beste tent was eigenlijk die naast de receptie, waar heel veel mensen uit het stadje kwamen. Dus wat doe je dan? Inderdaad.
Het was inderdaad een aardig café, groot, pal aan het water, zo’n vijftien televisieschermen natuurlijk, ventilatoren die een sterke verkoeling gaven in die dertig graden en zoals altijd bier in plastic bekers. Geen muren, dus eigenlijk een openluchtcafé.

bar 2

bar naam

bar

bier op vat

drank

uitzicht bar

Zonder het te willen werp je toch af en toe een blik op één van de televisieschermen. Je wordt er door omringd, dus eigenlijk is het moeilijk niet te kijken. Kwam er één van de honderden reclames voorbij, waarbij je een mevrouw pijnlijk zag kijken en haar gezin uitzwaaien dat vrolijk lachend in een kano zat. Het arme mens had duidelijk erge last van haar schouders, want het was natuurlijk een reclame voor de één of andere pijnstiller. Het volgende moment heeft moeders zo’n pijnstiller geslikt en alle gezinsleden zitten vrolijk lachend in diezelfde kano.
Prachtige herfstachtergrond, spiegelend meer, alles even idyllisch. De boodschap leek me overduidelijk, maar kennelijk is een deel van de Amerikaanse bevolking niet in staat deze combinatie te snappen. Waarschijnlijk hebben die meer junkfood in hun hoofd dan hersens, want onder dat gelukkige, pijnvrije gezin kwam de melding dat dit middel geen antidepressivum was en ook geen drug.
Nietsvermoedend zaten we daar en toen kwam de schemering en met die schemering hordes muggen. Van de ene op de andere minuut zag je mensen zichzelf tegen het hoofd slaan, hun armen bemeppen en met hun hoofd zwaaien, als een groep spastische krankzinnigen. Waar wij natuurlijk op dat moment ook toe behoorden.
De tante achter de bar kwam rond met bussen insectenspray en nam er zelf ook een bad in. Wij bedekten ons met een laag van die rommel en het is ongelooflijk, maar vergat je een millimeter, dan wisten die rotbeesten die ook meteen te vinden.
De spuitbus werd regelmatig gehanteerd, tot we geen bier meer, maar deet leken te drinken. Tijd om de kamer op te zoeken en in het felle licht een kleine slachtpartij aan te richten en met genoegen overal geplette muggen te zien.

hotel

De Everglades

Bij het ontbijt zagen we weer een zeer vernuftig apparaat: een pancake maker. Je drukte op een knopje, zette je bord rechts neer en even later stortten er twee pannenkoekjes op.

pannenkoekjes

De Everglades is een enorm subtropisch gebied in het zuiden van Florida. Het national park de Everglades is zo’n zesduizend vierkante kilometer, een vijfde van het complete gebied. Er wonen allerlei zeldzame dieren, zoals de manatee, de Amerikaanse krokodil en de schuwe Florida panter. Het bekendste is het het moeras, omdat we allemaal de films kennen waar er met zo’n airboat over het water racet.
Dat moesten wij natuurlijk ook doen. Het was een geweldige ervaring en apart je te realiseren dat er slechts vijftien centimeter water onder je zit. Het lijkt als je het ziet veel dieper, maar dat is dus niet zo. Zelfs bij erg lage waterstand, zo’n zeveneneenhalve centimeter, kunnen die airboats zich nog steeds verplaatsen.

Henrie

Je krijgt gehoorbeschermers op, omdat die propeller een enorm lawaai maakt. Het feit dat we allemaal met zo’n ding op ons hoofd zaten en de motor een enorme herrie maakte, weerhield de bestuurder er niet van om hele verhalen op te hangen. Die klonken dan in hoofdzaak als: wauwelwauwel wauwel. Niet dat dat er toe deed: het was een geweldige ervaring en je kwam ogen tekort.

Everglades

Everglades2

Everglades3

Everglades4

Everglades5

De snelheid was behoorlijk en om ons, of liever zichzelf, te plezieren, maakte de bestuurder af en toe een scherpe bocht zodat er een behoorlijke golf water over je heen kwam. Zo lang er geen alligators of slangen meekwamen vond ik het best, ondanks dat ik voorin zat. Al had ik naderhand wel het gevoel alsof ik met een volgeplaste broek liep.

Hier kun je de route zien die we hebben afgelegd:

route airboat

Bij het airboat gebeuren zat ook een alligatorfarm, die, zo als het hoort, vol zat met alligators, ook van die poezelige kleintjes die als baby al goed in staat zijn je vinger af te bijten.

alligators

Je kon zo’n kleuter vasthouden en ondanks de luttele afmetingen was de bek dichtgetaped. Er werd verteld hoe je ze vast moest houden en dat je vooral niet moest knijpen. Een Duits meisje zag ik zo hard knijpen, dat haar knokkels wit werden. Ik heb haar vingers losgewrikt en laten zien hoe het wel moest. Ze maakte voortijdig een handtasje van het ventje.

Henrie met krokodilletjebabyalligators

Een verdere wandeling maakte ons duidelijk dat de schildpadden lak aan ons hadden en gewoon hun gang gingen. Schaamteloos.

schildpaddensex

Er waren ook niet-inwoners die graag een graantje meepikten. Het barstte er van de gieren, die de stukjes vlees die bleven liggen na het voeren van de alligators, oppikten. Heel voorzichtig en op hun hoede, om zelf geen voer te worden.

gieren

We vergaapten ons nog een poosje, ik heb me verkleed om van dat plasbroek gevoel af te komen en we vertrokken. Van alligators kijken krijg je honger, wie zijn wij dan om het lunchbuffet van een Chinees af te slaan met al die heerlijke, gewokte groente?

Chinees

Het was een aparte gewaarwording om in dat bomvolle restaurant te zitten en je te realiseren dat wij de enige blanken waren. Natuurlijk werd er overal driftig gesms’t, dat is hier erg, maar daar lijkt het volksziekte nummer 1. Een mevrouw presteerde het zelfs om gewoon voor het buffet in de weg te gaan staan met dat rotding. Ze was klein en had me niet in de gaten, ik ben pal voor haar gaan staan, mijn bord op haar ooghoogte en heb me nog langer en breder gemaakt.
Toen ze eindelijk opkeek en haar hoofd in haar nek moest gooien om me aan te kijken, bleef ze half dood van schrik omdat er ineens zoiets groots voor haar stond. Lekker, moet je maar niet zo aso in de weg gaan staan en je overgeven aan je verslaving.
Bij al het lekkers ligt ook altijd veel fruit. Deze was heel bijzonder: Pitaya, ook wel Dragon Fruit genoemd

Pitaya of dragon fruit

Waggelend en onze buik vasthoudend gingen we verder, over die lange, lange weg die door de Everglades loopt. In dat moerasgebied woont de Florida panter, die sterk met uitsterven wordt bedreigd. Reden: het verkeer. Een vrouwtjespanter was aangereden, ze hebben die opgelapt wat een langdurig traject was en met haar jongen weer uitgezet.
Nog geen drie dagen later vonden ze haar doodgereden terug. De jongen van zes maanden oud zullen het in dat gebied niet overleefd hebben.
Er staan monitors op de diverse plekken waar wild oversteekt en zodra die wild detecteren, word je gewaarschuwd.

waarschuwing

waarschuwing2

Als je zo rijdt, lijkt het net of je door een enorme grasland rijdt. Maar kijk je goed, dan zie je dat het allemaal moeras is.

moeras

Waar ik deze foto nam, was de oprit naar iemands huis die duidelijk wilde maken, dat ongewenste gasten niet welkom waren.

hek

Hoe iemand het daar uithield is me nog een raadsel: zodra je de auto uitkwam hoorde je het gegons van duizenden muskieten en ik werd meteen aangevallen. Ze pakten me nog net niet op om mee te nemen en me op een andere locatie helemaal leeg te zuigen.
In galop ging ik terug naar de veilige auto, helemaal bespikkeld.
Na zo’n uitgebreide lunch nog uren rijden, daar word je suf van. Dus toen mijn luiken serieus begonnen dicht te vallen, zijn we ergens bij een rustplaats gestopt. Het was mooi aangelegd, keurige gazons en water tussen de weg en de rustplek. En dat water zat stampvol met alligators. Vandaar de hoge hekken rond het water.

alligatoronderweg

onderweg2

onderweg3

onderweg4

onderweg5

Vlinders vormden de vredige tegenhanger en dartelden rond alsof er geen moordzuchtige reptielen te zien waren.

vlinder

We vonden een hotel in Napels. Een mooi pand, het verlichte raampje rechtsonder was onze kamer. Toen ik buiten zat kwam een gekko even de boel in ogenschouw nemen.

gekkoe2

De eigenaars huisden boven en waren zo vriendelijk om ’s avonds hooglopende ruzie te krijgen. Vanwege de warmte stond alles open en konden we illegaal meegenieten. We ja, want wat dat betreft hebben Henrie en ik hetzelfde slechte karakter.

hotel

Key West, dag twee

Hoe jullie er over denken, weet ik niet, maar ontbijten bij een zwembad is toch wel heel erg aangenaam.

zwembad

Er is heel veel historie op Key West, wat aan de huizen alleen al te zien is. Oprah Winfrey schijnt er regelmatig te komen en nog wat beroemdheden. Een heel beroemde, vroegere inwoner is Ernest Hemingway. Hij woonde er ongeveer tien jaar. Ernest Hemingway schreef heel wat boeken, waarvan er ook een stel verfilmd zijn.
Een onverbeterlijke romanticus die vier keer trouwde en heel makkelijk verliefd werd en hij was dol op katten. Toen hij er woonde, had hij er een stuk of dertig.

E H huisE H huis2poes

poes2

poes3

Maar hij had het liefst katten met zes tenen aan de voorpoten. Die zouden namelijk geluk brengen. Er lopen vierenvijftig katten rond in en buiten het huis van Ernest en heel wat hebben dus die zes tenen aan de voorpootjes. In het huis hangen overal touwen rond het meubilair en er staan bordjes op met het verzoek er vooral niet op te gaan zitten voor het behoud ervan.
Maar dat geldt alleen voor mensen, natuurlijk niet voor de katten die je dan ook overal ziet maffen.

slaapslaap2

Natuurlijk is er een kattenbegraafplaats en overal zie je comfortabele kattenhuisjes staan met daarop bordjes, dat al het geteisem iedere maand wordt gecontroleerd en spul krijgt tegen wormen en vlooien.

kattenbegraafplaats2kattenbegraafplaatskattenbegraafplaats3

Ze hebben ook allemaal een naam en veel zijn er naar filmsterren genoemd: Fred Astaire, Ginger Rogers, Marilyn Monroe om er maar een paar te noemen.
Het is een raar gezicht, die voetjes met zes tenen.

zes tenen

zes tenen2

zes tenen3

Wat ze misschien ook leuk hadden kunnen vertellen, dat de katten met een paars bandje een wat minder poezelig karakter hebben. Zoals ik mocht ondervinden toen ik er eentje bekeek met een paars bandje. Diens voetjes waren net aan een groep mensen getoond en daar had hij lekkers voor gekregen. Of het nu het gebrek aan lekkers was of omdat ik geen zes vingers aan mijn handen had, maar hij greep mijn hand op een manier, die ons gespuis een zaaier van jewelste had opgeleverd. Het bloed liep er uit en in geen tijd zat er een paarse zwelling die verrot zeer deed. Ik vroeg aan een medewerker waar ik een pleister kon krijgen. In het winkeltje. Ik naar het winkeltje waar de boel werd ontsmet en beplakt met pleisters.
Meteen kwam er iemand naar me toe en of ik wist welke kat het was. Was het Harry? Of Elvis? Of Tom Jones? Ja, weet ik veel. Er lopen er vierenvijftig en ik heb verzuimd de namen met bijbehorende kat in me op te nemen. Is dat even nalatig?
Ik snap best dat ze geen problemen willen, voor hetzelfde geld doe ik ze een proces aan volgens de Amerikaanse gewoonte, om ze een fortuin af te willen persen.
We vervolgden onze tour in en om het huis van die goeie, ouwe Ernest. Bewonderden zijn pisbak in de tuin onder andere. Ernest kwam altijd in de kroeg van Sloppy Joe. Toen die de boel verkocht, wilde hij dat urinoir hebben, want: daar heb ik heel wat geld in laten wegvloeien. Zijn vrouw ging natuurlijk uit haar dak toen ze dat gore ding in de tuin zag, maar manlief zei: ik haal hem weg, als jij je zwembad verplaatst.
Dus leukte ze het kreng maar op met tegeltjes en een fonteintje.

urinoir

Wie de foto’s kent van Ernest, is het misschien ook opgevallen dat hij een groot litteken op zijn voorhoofd had. Op een nacht ging hij plassen en wilde doortrekken, maar trok per ongeluk aan het touwtje van het dakraam, dat vervolgens op zijn hoofd terecht kwam.

met litteken

Of dat in benevelde toestand gebeurde weet ik niet, maar het zou zomaar kunnen. Depressies hebben deze briljante kattenliefhebber geveld en op 2 juli 1961 pleegde hij zelfmoord.
Zijn zoons hebben het huis bijgehouden tot ook zij overleden, daarna werd het door een zakenvrouw gekocht. Die vervolgens zoveel mensen aan de deur kreeg die het huis van hun favoriete schrijver wilden zien, dat ze het openstelde voor het publiek.

boekenkastschrijfkamer

schrijfkamer2

Je bent niet zomaar uitgekeken in Key West. Je kunt er ook heel veel doen. Snorkelen, duiken, met de fiets rondkijken, rondleidingen. Wij vergaapten ons vooral aan de huizen, die werkelijk prachtig zijn en weten nu al dat we hier een keer terug gaan komen.

huizen

huizen2

huizen3

huizen4

Vrijwel alle huizen hebben hier veranda’s, voor of rondom. Heel vaak is het plafond van zo’n veranda in een bepaalde kleur lichtblauw geschilderd.

blauw plafond

Die kleur voorkomt dat bijen, insecten en ander vliegend of kruipend spul daar hun nest bouwen. Maar er zit ook een bijgeloof aan vast. Die kleur blauw zou namelijk ook voorkomen dat geesten je huis in gaan. Omdat ze dan denken dat ze water boven hun hoofd hebben. Maar als je het verft, sluit je wel de geesten in, in je huis. Voordat je dat dus doet, moet je salie branden. Daar jaag je ze mee weg.

We zijn op het oostelijkste deel van Australië geweest waar natuurlijk foto’s van zijn gemaakt. Als je dan op het zuidelijkste puntje van Amerika bent, moeten daar ook foto’s van komen.

zuidelijkste punt usa

Het was nog een lange rit terug naar het vaste land, tijd om te vertrekken.

oude spoortbrug

uitzicht

uitzicht2

Natuurlijk krijg je dan weer honger en onderweg stopten we bij een tent, Porky’s geheten, die lekker eten beloofde. Pal aan het water zat je, de pelikanen doken het water in en vlogen weer weg met spartelende vissen in hun snavel.

pelikaan

Ze hadden geen loze beloftes gedaan met hun uithangborden, het eten was meer dan prima. De uiensoep om te beginnen.

burger

tonijnsalade

uiensoep

lunchen

Van eten en nog een eind rijden word je doezelig. Kennelijk gold dat ook voor de krab die op z’n gemakje de weg oversukkelde. Ik kon hem nog net ontwijken, al ging deze manoeuvre vergezeld van een heel lelijk woord. Hij schrok zich rot en bewees dat hij met die acht poten bijzonder snel zijwaarts de kant van de weg kon bereiken.
Ik was daarna wel wakker en bleef dat ook tot we een hotel vonden en zochten in Florida City.

hotel

Mooie plek om aan te sterken voor wat we de volgende dag gingen doen. Wat verklap ik niet, dat lezen jullie vanzelf.

Key West

De kwaliteit van het hotel (de Days Inn was het trouwens, voor het geval je er naar toe wilt om kakkerlakken te vangen) strekte zich verder voort naar het ontbijt. Goed, er was te eten, maar gewoon thee was er niet. Natuurlijk plastic bordjes en het plastic bestek was zo slap, dat ik er nog geen snotje mee had kunnen doorsnijden. Niet dat ik dat nou ambieer, maar om maar aan te geven dat het minder was dan slecht. De Spaans sprekende meneer die het beperkte buffet onderhield, stond het ook al niet te kunnen helpen en de rest van het personeel stond voor de etenswaren de soapseries van de avond ervoor uit te wisselen.
Als ik ergens geen last van heb, dan is het van een ochtendhumeur, al waren de tekenen nu toch wel een beetje aanwezig.
Om alle geleden ellende goed te maken, mochten we eerst naar een Walmart. Wij zijn gek op Walmart. Het is een enorme, geweldig leuke winkel waar de merkwaardigste mensen komen. Als je je ogen niet uitkijkt op het assortiment, dan is het wel op de andere bezoekers. Misschien doen ze het ook wel op ons, dat mag. Al groeit er bij ons geen arm uit ons voorhoofd.
We verblijdden ons met een piepschuimen koelboxje en keken verlangend naar alle producten die we zouden hebben ingeslagen als we met een camper waren geweest. Nu beperkte ik me tot stiekempjes zwaaien: dag honeycombs, Italiaanse barbecueworstjes, heerlijke tomaten en nog veel meer. Die lekkere appels kocht ik wel, van die rode, glimmende red delicious. In de Donald Duck staat de meneer van de groentenafdeling ze altijd op te poetsen aan zijn mouw.
Buiten de kassa stond een sleutelautomaat. Als we hier een sleutel bij willen laten maken, moeten we naar zo’n snelschoenmakerij. Het beperkte zich ook niet tot één soort, maar allerlei soorten sleutels.

sleutelautomaat

We bleven ons niet lang vergapen, ons volgende reisdoel lag een aardig eind verderop: Key West. Key West is het meest zuidelijke eiland van de Keys. De Keys zijn allemaal eilandjes die door bruggen verbonden worden. Sommige klein, andere wat groter en de route voert je tussen de Golf van Mexico en de Atlantische Oceaan door. Sommige eilandjes waar geen brug naar toe liep en die dus alleen te bereiken waren met een bootje, leken nog het meest op roosjes broccoli. Toch zag je er af en toe een dak en vaak een aanlegsteiger.

naar kwnaar kw2naar kw3naar kw4naar kw5

Het stuk vanaf het vaste land naar Key West is honderdtwintig mijl, honderdtweeënnegentig kilometer dus. Een aardig eindje rijden. Jammer genoeg hadden we best wat regen die dag, maar de uitzichten bleven prachtig. Op één van de eilandjes was een Arby’s. Dat is een keten dat in allerlei soorten broodjes rosbief doet en de onvermijdelijke salades natuurlijk. Mijn favoriet is de French Dip. Een broodje met een bergje rosbief, wat gesmolten kaas en een bakje zeer smakelijke jus om het broodje in te dopen. Vreselijk lekker, ik kan er niet aan weerstaan.

rosbiefrosbief2

Heen en terug naar Key West doe je niet, of liever niet op één dag. Maar je kunt op je klompen aanvoelen, dat hotels daar natuurlijk achterlijk duur zijn. We stopten onderweg bij een visitor centre. De eigenaars hadden jaren op Key West gewoond en stonden in contact met veel hotels daar. Dagelijks kregen ze ’s morgens faxen om te laten weten welke aanbiedingen er gaande waren en of er nog kamers vrij waren. Wij zouden er op vrijdagavond aankomen, dan weet je van tevoren dat het druk is met weekendgasten. Tot ons geluk was er een kamer vrij in een hotelletje voor een meer dan schappelijke prijs, voor die omgeving dan. Normaal zou ik zieltogend ter aarde zijn gestort en zou alleen een French Dip me bij hebben kunnen brengen. Denk bij de gangbare prijzen aan $300,-, dan heb je wel een fitnessroom, een grote kamer en ander geneuzel. Maar wij komen er om met onze ogen dicht te liggen, dus schoon, een bed en badkamer met w.c. is voor ons genoeg.
Het was een prachtig pand, midden in Key West. Rondom met veranda’s en mooi bewerkte balustrades. Het was in 1879 gebouwd en de toenmalige burgemeester woonde er met zijn gezin.

hotel2hotelhoteltuin

Het eerste dat we zagen toen we de receptie binnenliepen, was een poes die lekker op de bank lag te slapen: Coco. Maar arme Coco mocht daar niet blijven als de receptie gesloten werd. Zich berustend ging hij buiten op de airco zitten om tussen de luxaflex door naar binnen te gluipen.

poes

Het stadje Key West is in tweeën gedeeld: het oude en het nieuwe gedeelte en het oude gedeelte is verrassend leuk. Het deed in veel opzichten aan New Orleans denken, met veel gebouwen uit de negentiende eeuw. Houten trottoirs en veranda’s op de begane grond en de eerste verdieping, met veel planten en zitjes. Redelijk nauwe straten met tuinen, overal weelderige begroeiing van tropische planten. De kleuren van de huizen veelal in pastel of roodbruine aardetinten. Jammer dat het al begon te schemeren, dat haalt toch altijd wat van het prachtige weg.
Maar ook tijd voor een snuisterij in één van de café’s. Bij het korte stukje wandelen naar het centrum zagen we allerlei Halloween versieringen op de huizen.

HalloweenMagere Hein

En overal staat wel iets van pompoen op het menu, zoals deze macchiato koffiereclame die we onderweg zagen.

pumpkin koffie

Afwijkende restaurants hadden ze ook!

restaurant

Wat ook sterk opviel was het aantal sigarenzaken. In Amerika ben je zo onderhand een crimineel als je rookt, maar de snerplucht van deze tabaksdrollen was op de diverse plekken redelijk aanwezig.

sigarenzaak

sigarenrookster

Cuba ligt negentig mijl van Key West vandaan en vroeger waren er heel wat tabakspakhuizen op dit eiland. Branden legden die pakhuizen ook weer in as zoals dat nou eenmaal ging, waardoor de sigaren prematuur opgerookt werden.
De Viva saloon zag er wel uit als iets voor ons: goede toog met krukken en allerlei soorten bier. Net als de rest van de panden was ook dit negentiende eeuws: van hout met heel hoge plafonds. Afknapper was wel dat je de biertjes in plastic bekers kreeg en de altijd en eeuwig aanwezige televisies. Niet eentje,maar meerdere en allemaal op een andere zender. Hoe verslaafd ben je als je zelf bij het drinken van een biertje niet eens zonder t.v. kunt?

Ook na donker zag het er allemaal even charmant uit en het eten bij de Denny’s was zoals altijd goed.

straatjeKey WestDenny's

Dan is het daarna nog heerlijk zitten op je veranda en te fantaseren hoe het er honderdvijftig jaar geleden uit moet hebben gezien. De bamboe die hoog langs het huis groeide was armdik en de bladeren ruisten in de altijd aanwezige wind. Je proefde iets van het vredige zoals het geweest moet zijn, lang geleden. Toen de jachtige wereld, zoals wij die nu kennen, nog niet bestond.

veranda

Florida, weer eens wat anders dan Griekenland

Een korte vakantie richting de oostkust van Amerika stond allang op ons verlanglijstje. Voor een lange vakantie is die kant van Amerika ons te druk en te vol. Dus wat doe je: je boekt en als het zover is haal je de koffers van zolder.
Op de één of andere manier moet ons geteisem altijd in onze koffers liggen als we aan het inpakken zijn. Ik noem dat pure sabotage en tegenwerking, zij noemen het genegenheid en tegenwerking.

BillyThijs

Sammie verlaagt zich doorgaans niet tot dit soort praktijken, dat is mannengeneuzel. Hoogstens wachtte ze ons op op het aanrecht voor nog meer brokjes. Als tegemoetkoming voor de komende ellende van niet meer zesentwintig keer per dag binnen en buiten te kunnen.

Sammie

Uiteindelijk lukte het toch wel de boel te vullen met noodzakelijke kleding en anti-verouderingsspullen, zonder de dwarsliggers mee in te pakken. Op een onlogisch tijdstip gaat de wekker weer en kreunend sleep je je onder de douche, wetend dat het een lange dag gaat worden.
Als je met een vliegtuig meemoet, kun je je maar beter strak aan je planning houden. Dat doen we normaal redelijk, maar nu vertrokken we een half uur te laat: om zes uur ’s morgens in plaats van half zes. Dat hoeft niet erg te zijn, maar voor het traject naar Schiphol toch wat minder gunstig. De ene file na de andere kwamen we tegen en we reden er een half uur langer over dan andere keren.
De meneer van de Park & Fly belde ons op waar we bleven, op het moment dat we Roelofarendsveen binnen kwamen scheuren. Hiermee was de frustratie niet over, gezien het feit dat de chauffeur van het busje nogal maniakaal overal tussendoor denderde en we ons overal aan moesten vastklampen om niet gebutst aan te komen.

Schiphol is net als andere vliegvelden overal op de wereld: hoe groter, hoe moeilijker te bereiken en hoe omslachtiger het binnen is. Nu is het niet bepaald dat wij nooit vliegen, maar je weet niet wat je de volgende keer gaat aantreffen. We nemen bijvoorbeeld altijd flesjes water mee voor op het vliegtuig, omdat wij meer water drinken dan wat zij rondbrengen. Je weet dat die leeg moeten zijn op het moment dat je door de beveiliging gaat, daarna kun je ze weer vullen. Die beveiliging duurt normaal nog wel een poosje voor je daar bent. Nee, sinds kort niet meer. Je gaat er nu na het inchecken van je bagage meteen doorheen.
Ik vertikte het om onze flesjes op te geven, moest weer een heel eind terug, boarding pass mee, flesjes leeggooien, weer terug en kon toen pas door die beveiliging heen. Wat een gedoe. Maar daarmee ben je er nog niet. Om bij je gate te komen, moet je werkelijk een enorm eind lopen. Half Schiphol ligt op de schop, dus word je door onlogische gangen gestuurd met soms onduidelijke bewegwijzering. Kort gezegd: op dit moment is het er een zooitje.

Op advies van de huisarts nemen wij voor vluchten langer dan vier uur een trombosespuit. Doen we al zolang we in België wonen, tien jaar dus. Voor de terugreis moet je er dan twee meenemen, in je handbagage. Omdat het in de buik van het vliegtuig te koud kan worden. Al tien jaar neem ik die dingen dus mee, met een brief van de huisarts. Is er ooit naar gekeken? Welnee. Ze zien het niet eens, want die dingen zitten in een metalen brillenkoker ter bescherming. En met een injectiespuit met vervelende vloeistof kun je toch ook rare dingen uithalen. Slordig lek in hun beveiliging lijkt me.
Eindelijk mag je dan het vliegtuig in, op je krappe stoeltje gaan zitten, je uren lang een beetje door elkaar laten schudden en mag je er weer eventjes uit voor de overstap.
Daar moet je door die onvermijdelijke douane, waar ze vingerafdrukken nemen, een foto van je maken, je achterdochtig allerlei vragen stellen en daarna pas mag je verder. Door dit gedoe zijn de rijen gigantisch, twee uur overstap tussen vluchten in is ook echt minimaal, want je redt het anders niet.

Rijen bij de douane

Ze hadden het volgende vliegtuig nog een beetje geprobeerd op te leuken, maar een vliegtuig blijft nou eenmaal een vliegtuig.

Vliegtuig naar Miami

De vliegvelden in Amerika zijn immens groot en je komt niet zomaar van de ene hal in de andere. Tenminste: als je Amerika binnen komt. Er komen treintjes aan te pas, veel loopbanden en liften. Ze proberen wel klasse aan hun luchthavens te geven, waarschijnlijk om het lijden te beperken.

Maar de raarste luchthaven tot zover was wel die van Miami. We landden daar om 21:50, niet opzienbarend laat en ondanks dat het een internationale luchthaven is, was het compleet uitgestorven. Zelfs de winkeltjes waren gesloten. Ik wilde even naar het toilet toen we het vliegtuig uitkwamen, dus toen was iedereen al doorgelopen. Niemand meer te zien! Je moest werkelijk een heel eind lopen, een verdieping naar beneden gaan, weer een eind lopen en daar kon je je bagage eindelijk ophalen.
Omdat we deze keer in een auto zouden rondtrekken en niet in een camper, gingen we naar het autoverhuurbedrijf. Weer verdiepingen omhoog, gangen door, treintje nemen en net toen we het op wilde geven zagen we als een oase het verhuurbedrijf opdoemen. Het was nog steeds iets van 28 graden. Je loopt in volle bepakking met allerlei bagage te zeulen en die warmte merk je dan toch behoorlijk. We mochten een auto uitzoeken, lieten ons er invallen, zetten de airco op de hoogste stand, adres ingegeven in de gps en we waren op weg. Op weg wel, maar toen… Het was een stukje van misschien negen mijl, kwartiertje rijden. Normaal wel. Bleek dat alle straten in die omgeving, je kunt je het gewoon niet voorstellen, waren omgelegd. Letterlijk. Dus niet van bijvoorbeeld tweerichtingsverkeer naar éénrichtingsverkeer, welnee. Meteen maar een eind opgeschoven, andere afslagen, verzin het maar. In Amerika vind je sowieso weinig voetgangers aan wie je wat kunt vragen, maar tegen middernacht al helemaal niet. Uiteindelijk ben ik naast een vrachtwagen gestopt die midden op de weg stond vanwege wegwerkzaamheden en de chauffeur wist gelukkig hoe we moesten rijden. Al moest hij er eerst zijn voorhoofd voor in interessante rimpels trekken. Geloof me: op het moment dat je dan een hotel binnenkomt heb je het helemaal gehad. Je probeert vriendelijk te blijven, wat met moeite lukte. Ik had namelijk dagen van tevoren vier keer per dag gebeld op allerlei tijdstippen om te vragen naar de route, omdat ik al zo’n onbestemd voorgevoel had en mijn voorgevoelens bedriegen me zelden. Werd er ooit opgenomen? Welnee, misschien vragen ze zich nu nog af wat dat constante gerinkel was en waarvoor dat aparte ding op de balie is.
Maar als je dan ook nog twee kakkerlakken in de badkamer aantreft, moet je toch wel even haarscherp de goede manieren die je ouders je bijbrachten voor ogen houden. Eentje heb ik doorgespoeld, de ander heb ik verzopen en wreed grijnzend in de wasbak laten drijven als bewijs voor het toegesnelde personeel, dat alleen maar Spaans sprak. Zucht. Afijn, met die paar woorden Spaans van mij kwamen we nog wel een eind en die meneer stond bedroefd bij de verdronken kakkerlak te kijken en dat dit echt, eerlijk niet, nog nooit was voorgekomen.
Na zo’n dag snak je toch naar drank? Maar wat deed het er toe: we waren weer in ons favoriete vakantieland en stonden aan het begin van deze vakantie, al was het een korte. Het liefst was ik zo doorgereden naar volgende avonturen, maar de onvolmaakte natuur zorgde er nou eenmaal voor dat ons vermoeide lichaam snakte naar slaap. We moesten dus nog eventjes wachten.

Days Inn Miami

Las Vegas

En zo kwam de laatste ochtend van onze omzwervingen. De koffers waren gepakt en wat we over hadden aan allerlei dingen en etenswaren, zou ik bij Road Bear achterlaten. Daar heb je altijd een tafel waar je je overgebleven spullen kunt neerleggen en waar de volgende lading camperhuurders die weer gratis kunnen meenemen.
Op een gegeven moment stapte ik naar buiten en zag een mevrouw buiten de omheining van de camping haar plantjes water geven. Ik vroeg of zij die spullen wilde hebben. Nou, graag en dan kreeg ik een pot honing van haar eigen bijen. Leuk natuurlijk, maar ik zei dat we al aan ons gewicht van bagage zaten. Om toch iets terug te doen, gaf ze me een formulier met het url voor informatie nazoeken van je stamboom en een wenskaart met mooie afbeelding van een schilderij dat ze zelf had gemaakt.

schilderij paarden

Ze is namelijk kunstenares, heet Tammy Nielsen-Symons en maakt mooie dingen. Het schilderij van de paarden hangt bij haar in de kamer, vertelde ze. Een bedekte uitnodiging om te komen kijken, helaas drong de tijd nogal erg, dus konden we daar niet op ingaan. Waar ik de afgelopen weken lekker rustig overal had rondgereden, moest ik nu plank gas geven.
Het verkeer werd steeds drukker naarmate we dichter bij Vegas kwamen. Wat toch altijd even wennen is als je zo lang in de middle of nowhere hebt rondgezworven.

skyline

Uiterlijk half elf moesten we in Las Vegas zijn. Vlak voordat we de camper inleverden moesten we nog aftanken en het was in de spits dus druk. Op het laatste moment kwamen we het terrein opracen, waar een lading mensen al zat te wachten op het vervoer naar de luchthaven. Ik verwachtte een behoorlijke naheffing, omdat we driehonderd mijl meer hadden gereden dan we hadden ingekocht. Maar vanwege de malaise met de verwarming een paar weken geleden, plus dat we al zo vaak via hun gehuurd hebben, ging daar de helft van af. Wat een zeer behoorlijk bedrag was. Wij maakten geen gebruik van de transfer, omdat die alleen bij hotels op de Strip mensen afleverde en niet in Down Town Vegas, waar wij die laatste nacht zouden blijven. De Strip met al zijn bekende casino’s is natuurlijk mooi, maar ook kolossaal. Als je van het ene casino naar het andere loopt, ben je gewoon twintig minuten onderweg. Eén casino kan net zo groot als Schiphol zijn met nog een hotel erboven met drieduizend kamers. Down Town Vegas is veel compacter en er is genoeg te zien. Ook dingen die je niet wil zien, maar dat beperkt zich niet tot dat gebied.

Zoals ieder jaar zaten we in de Golden Nugget. Omdat die casinohotels zo enorm zijn, hebben die ook van die gangen zoals je die in enge dromen tegenkomt. Gangen waar geen eind aan komt en waar je maar in blijft lopen.

gang

Je zet je koffers neer en gaat de straat weer op. Overdag is Las Vegas nogal ontnuchterend. Natuurlijk staan alle energieverslindende lichtreclames aan, maar de zinderende woestijnzon slurpt al dat licht op. Bij het buffetje dat we namen, zat als soep van de dag erwtensoep. Echt een gerecht voor als het vijfendertig graden is. Maar hij was wel lekker. Ik heb me nog wel even geërgerd aan de typisch Amerikaanse verspilling: veel eten op je bord gooien en dan laten staan.

verspillingverspilling2

Als je dan lekker gegeten hebt en met volle maag buiten komt, voel je plaatsvervangende schaamte als je mensen ziet die hun eten in vuilnisbakken zoeken. Die gretig op een nog halfvolle beker limonade met ijsblokjes aanvallen die een ander achteloos heeft weggegooid. Die de lege blikjes voor het statiegeld verzamelen, je krijgt meen ik vijf cent voor zo’n blikkie. Voor het gros van de mensen niet eens de moeite om ze in te leveren.

Ondanks het vroege uur waren er al heel wat straatartiesten aanwezig. Wat ons heel erg opviel was dat ze allemaal wel erg schaars gekleed waren, er ook eigenlijk allemaal belachelijk uitzagen en vrijwel allemaal mannen waren.

artiesten

Zie de geschokte blik van de meneer die deze figuur tegemoet komt lopen. HA! Terwijl er eigenlijk niks te zien was.

artiesten2

En natuurlijk de collectant die geld inzamelde voor zwerfdieren, we komen ze daar altijd tegen en het is één van de weinige doelen waar ik vrijwel altijd wel aan geef. Hier kun je wat meer over ze lezen: http://helpsavepets.com/
De meneer was een zeer getalenteerd prater en we kwamen niet van hem los. Hij bleef ons relatiegeschenkjes toestoppen, zoals nutteloze waaiertjes. Meer van het type dat je op een ijsje doet, maar de bedoeling was goed en hij was zo enthousiast en gemotiveerd, dat we hem bleven aanhoren. Soms gingen we wel eens op ons andere been staan en een proberen een houding te vinden die minder pijnlijk was voor onze rug, maar dat stoorde zijn gebabbel niet.

collectant

Met enige moeite wisten we ons uiteindelijk van hem los te maken en gingen verder met kijken.

dtdt2dt3

Tot we moe werden en even naar onze kamer terug gingen. Onderweg kom je in het casino langs het zwembad, dat in het midden een enorm aquarium heeft met allerlei vissen tot en met haaien toe. Door het midden van dat aquarium is een glijbaan die je tussen de vissen door naar het zwembad laten snellen.

zwembad

Natuurlijk staan er goktafels langs de kant van het bad, want het gokken moet niet verwaarloosd worden. Stel je voor dat je al je dollars in bezit houdt! Om een duik te nemen moest je aan nogal wat dingen voldoen. Tot in het bizarre toe.

dresscode

De avond viel. Alle lichtreclames kwamen ineens tot hun recht en de straten raakten voller.

avondavond2avond3avond4

Down Town Vegas is vooral bekend vanwege zijn Fremont Experience. Fremont is de wandelstraat in dit deel en ’s avonds worden daar allerlei shows geprojecteerd op overkoepelende strips met ledverlichting, wat een spectaculair effect geeft. Op het moment dat de show begint, gaat alle buitenverlichting van de casino’s uit om het effect te verhogen.

Overal zie je straatartiesten, verklede mensen die tegen vergoeding met je op de foto willen zoals Michael Jackson, Kiss, Elvis Presley. Bedelaars met een bordje voor zich waarop staat waarom ze bedelen. Eén mevrouw vond ik dodelijk triest. Ze was compleet spastisch en lag in een elektrische rolstoel. In haar arm lag een hondje, met een jasje aan. We kennen allemaal de hulphonden wel met zo’n jasje, waarop ook staat dat ze hulphond zijn en of je ze niet wilt aaien. Bij dit ventje stond: emotional helpdog. Nog triester dus. Op haar borst lag een een stuk karton waarop stond dat ze hulp zocht en graag een baan wilde hebben. Nou, dit bordje had ze niet zelf geschreven, dat had ze niet gekund. Ze had een blauw oog: gevallen? Geslagen door degene die haar mogelijk uitbuit?

Er zat ook een oudere man in een rolstoel en op het stuk karton dat tegen zijn borst leunde stond dat hij oorlogsveteraan was, negentig jaar oud en 100% invalide. ’s Middags zat hij daar in zijn rolstoel en ’s avonds in die drukte nog. Zijn rolstoel had geen wielen met handgrepen, dus hij was of gebracht of zelf gelopen. Ik heb al heel wat negentigjarigen gezien, maar die leeftijd had deze man dus niet. Was hij dat wel, dan wil ik weten welke gelaatscrème hij gebruikt. Maar hij maakte wat mij betreft misselijk misbruik van het respect voor veteranen.

veteraan

Weer ergens anders werd er op muziek gedanst, soms vernuftig, soms deden ze enge dingen met hun lichaam

Zogenaamde nonnen die met grote waaiers hun, door een opening in hun habijt, uitpuilende borsten bedekten en die ook weer tegen vergoeding met je op de foto wilden. Dikke mannen met strings die lawaai maakten met een gitaar. Een oprecht rariteitenkabinet waar je je aan bleef vergapen en je afvragen hoe ze nou op dat idee zijn gekomen.
Het lijkt me ook problemen geven in het dagelijkse leven: Wat doe jij voor werk? Nou, ik loop vrijwel naakt op straat met een roze bikini aan of alleen gekleed in een string met een knuffel die aan mijn kruis hangt en daar vraag ik dan geld voor. Of zouden ze gewoon zeggen dat ze postbode zijn?

artiesten4artiesten5artiesten6

Binnen zie je natuurlijk overal gokkasten, duizenden en dan heb ik het nog niet over de roulettetafels, Black Jacktafels en andere voor mij duister gokspelen. Stiekem heb ik deze foto’s genomen, want in de casino’s mag je niet fotograferen. Als ze je betrappen breken ze je vingers en zetten ze je daarna op de elektrische stoel. Ze willen natuurlijk ook niet dat de uitgebluste mensen weergegeven worden, die uitgeput voor de machine zitten die net hun laatste cent heeft opgeslokt. Die zich wanhopig afvragen hoe ze de rest van de maand aan eten moeten komen en hun huur moeten betalen.

kastenkasten2kasten3

Eigenlijk had je constant ogen tekort, overal gebeurden dingen, speelde er muziek, bedelaars, artiesten, je kon het niet opnoemen of het was er. Maar de volgende ochtend zou het vliegtuig niet wachten, om zes uur moesten we op. We scheurden ons los van de bonte verzameling mensen en zochten onze kamer weer op.

Het was de volgende ochtend al vroeg warm, het zou negenendertig graden worden die dag. De taxi had gelukkig goede airco en het vliegveld ook. De laatste momenten van onze heerlijke vakantie waren nu echt aangebroken. Bij het opstijgen wierpen we nog een laatste blik op deze zinderende stad.

LV

Al gauw zag je de buitenwijken van Las Vegas die overgingen in de woestijn met de eeuwige bergen, die alles door de eeuwen heen hebben aanschouwd. De ontwikkeling van een klein plaatsje tot miljoenenstad, die met zijn felle verlichtingen de stilte van de woestijnnacht heeft verdreven.
We zagen de Colorado rivier, die verantwoordelijk is voor diverse van de immens prachtige landschappen die we mochten aanschouwen.

Colorado rivier

Zoals de Grand Canyon die ook goed te zien was.

Grand Canyon

We hebben de zon in sneltreinvaart op zien komen, fel en klaar voor de nieuwe dag.

zonsopgangzonsopgang2

Nu zijn we weer thuis, de uitmergelende reis hebben we weer achter de rug. De vaas die ik uit het leegstaande huis meenam, is heel aangekomen.

vaas

Het geteisem was perfect verzorgd en blij dat we er weer waren. Al was het wel ineens dringen bij de achterdeur.

dringen

De koffers hebben we meteen uitgepakt, onze jetlag nestelde zich in een lekkere stoel met het voornemen de eerste paar dagen te blijven. Met de warmte van de woestijn nog in ons lichaam vonden we het hier koud en we huiverden ons door de natte zondag heen. Maar we kunnen terugblikken op een geweldige vakantie en dat pakt niemand ons meer af!

Dank je wel, Uncle Sam, ook dit jaar heb je ons verrast met allerlei nieuwe ervaringen. Wat dat betreft ben je onuitputtelijk. We hebben leuke mensen ontmoet, we hebben verbluffend mooie dingen gezien en iedere dag genoten van je gastvrijheid. Je bent een perfecte gastheer en het was weer moeilijk om afscheid van je te nemen. Maar nu zijn we weer thuis en daar kun jij zelfs niet tegenop. Dag Uncle Sam, tot de volgende keer!

Het is bijna zover…

Eigenlijk hadden we vandaag naar Las Vegas willen vertrekken, maar de camping van vannacht was zo vredig en rustig, dat we besloten hier nog een nachtje te blijven.

camping

We hebben een paar dingen gedaan, voor jullie niets spannends, maar ik wil nu toch wel even roddelen. Ik heb wel eens verteld dat als je hier alcohol koopt en je bent of lijkt veertig jaar of jonger, dan moet je je legitimeren. Ik bedoel: veertig jaar, hoe betuttelend wil je zijn? Maar let op, het wordt nog erger. Er is hier een supermarkt en daar kochten we nog een enkele kleinigheid en een paar biertjes. Bij de kassa werden onze luttele boodschappen verwerkt door een jong grietje, maar toen het op Henries biertjes aankwam, moest ze er een ander bijroepen, die moest dat aanslaan omdat zij als minderjarige geen drank mocht verkopen. Nounounou? Is dat bizar ofwat? Let wel, dit is Nevada, dus overal staan gokkasten, ook in supermarkten.

supermarkt

Overal wordt drank verkocht, maar ben je te jong dan moet je voor het aanslaan daarvan een meerderjarige inschakelen die na die actie weer weggaat. Amerika is een prachtland, maar de hypocrisie is hier onovertrefbaar. Dat zelfde grietje zuipt zich misschien ieder weekend lam aan drank door anderen gekocht, maar o wee, het aanslaan op de kassa is verdorven. Nou ja, ze zoeken het maar uit.
Wij gingen voor lunch naar een cafeetje (geen café zoals bij ons, maar een veredelde snackbar) en daar hadden ze French Dip. O ja? Ja. Dan krijg je een broodje met een aanzienlijke hoeveelheid rosbief en een bakje saus, een heerlijke jus waar je je broodje in doopt. Dat is zo ontzettend lekker, echt!

au juscafe

Verder zijn we bezig geweest met koffers inpakken en buiten zitten. Het verhuurstation is hier zo’n zeventig mijl vandaan, ruim honderdtien kilometer en daar moeten we voor half elf zijn. Dan gaan we naar ons hotel in Down Town Vegas voor onze laatste dag en nacht van deze vakantie. Zucht. Donderdag begint de uitmergelende reis naar huis. Dus na vandaag geen blog, onze laatste avonturen zal ik thuis schrijven. We weten uit ervaring dat wifi in de hotels een vermogen kost. Het weer is thuis kennelijk niet bijzonder, een hele overgang, want hier was het vandaag vierendertig graden en morgen wordt het nog een paar graden warmer. Droge warmte, dus wel fijn.
Maar onze laatste avonturen lezen jullie als we weer in België zijn!

Valley of Fire

De weg van Mesquite naar onze volgende bestemming kronkelde tussen Utah en Arizona. Dat is op zich niet zo erg, maar je zit constant met het tijdsverschil. Laten we zeggen dat het in Arizona negen uur ’s morgens is, dan is het in Utah tien uur. Dus als je constant kronkelt raak je de tel een beetje kwijt. Tel daar bij dat als je dan weer in Arizona komt, maar het is Indiaans grondgebied het weer een uur later is, Utah tijd dus. We lieten het maar zo en verbaasden ons over Colorado City. Dat was net als Salton City: half aangelegde wegen, niet afgemaakte huizen en veel van de huizen die bewoond waren, rotten als het ware rond de mensen die er woonden weg.

Colorado CityColorado City2Colorado City3Colorado City4

Het geheel kwam deprimerend over: modderige wegen, totaal geen vertier of winkels op een doe het zelf zaak na. Dat je denkt: hoe moet dit er in de winter wel niet uitzien? Een nederzetting met een hoog zelfmoordgehalte is alles wat er in je opkomt. Zo meanderend gingen we richting Mesquite, Nevada. We kwamen onderweg nog een leeg huis tegen, tot mijn opluchting, want die zijn dun gezaaid hier. Je ziet ze wel, denk je, want je twijfelt altijd. Je ziet huizen die er zo afgetrapt en verwaarloosd uitzien en dan staat er toch een zeer relevante auto naast. Helaas was deze keurig opgeruimd, bovendien was het in een nederzetting met een handjevol huizen. Zo’n bak voor de deur valt dan wel op.

leeg

Zoals jullie viel de xxxxxl maat string op de grond me ook op, maar dacht dat die misschien te zwaar was om mee te nemen. Op het aanrecht stond een vaas van Indiaanse makelij.

vaas

En in een zijvertrek mega spiegels die uit een schuifkast kwamen.

leeg2

Ik hoop dat die vaas heel overkomt, ik zal hem in mijn handbagage stoppen. We reden verder en kwamen langs wegwerkzaamheden van het soort waar ik altijd een beetje zenuwachtig van word. Aan allebei de kanten betonnen afzettingen en knipper maar niet met je ogen, want je zit er tegenaan.

eng2

Achter de camping van die nacht schoof een dik wolkendek met regen.

camping

Het doel van de volgende dag was Valley of Fire. Een prachtige omgeving die zijn naam ontleent aan de felrode rotsen. Omdat we er pas wat later op de dag waren, het zijn de laatsten dagen van onze vakantie dus neem je lekker je tijd, bekeken we maar een paar punten. Maar die waren het bekijken dan ook waard. Plus een meneer te paard die heel erg in het landschap paste.

vofvof2vof3vof4

Op een plek waar we wat aten, was een slang onder een stuk rots zo vriendelijk te poseren. Hij kijkt vriendelijk, maar kan net zo goed hebben gedacht: ja, je bent wel groter dan ik, maar ik vreet je zo op.

slangslang2

Een uitkijkpunt later hoorde ik aldoor het geluid alsof iemand een boom met een zaagmachine aan het omhalen was. Dit bleek zo’n drone zijn waarmee een meneer de canyon aan het filmen was.

dronedrone2

Op dat punt dachten we: mwoah, wij willen ook lekker zitten dus nu gaan we lekker camping zoeken, de rest komt morgen wel. Want in dit park hebben ze ook beperkt overnachtingsplekken. Maar dan sta je ook meteen prachtig.

campingvofcampingvof2

Het is in de woestijn, dus een rauwe omgeving. Maar heel erg levend qua fauna. Veel musjes die nieuwsgierig kwamen rondpikken, dus wat doe je dan: je strooit wat brood. Niet alleen doordrenkt met water maar je zet ook water neer. Eén slimpie had ook meteen in de gaten waar dat bakje voor diende.

musjemusjes

Henrie kon zijn hart ophalen en fikkie stoken, altijd geluk die gozer. Maar niet nadat hij de berg voor de camper moest beklimmen.

Henriefikkie

Ik had de volgende ochtend nog wat brood voor de vogeltjes gestrooid, maar het waren nu de chipmunks (grondeekhoorns) die er op af kwamen.

squirrelsquirrel2squirrel32

Na een poosje was het op en kwamen ze tot vlak bij me bedelen. Maar nee, er zullen er genoeg zijn die ze voeren, maar daar wil ik niet aan meewerken. Verder gingen we, het prachtige landschap met al zijn kleuren bewonderend.

vof5vof6vof7vof8vof9

Ook in deze omgeving woonden vierduizend jaar geleden al mensen, die hun boodschap achter lieten in dezelfde stijl als de Anazi Indianen.

vofpt

De duidelijkste tekeningen stonden boven aan een uitputtende trap, maar dwars als ik ben ging ik ook beneden nog zoeken en vond er nog meer.

vofpt2vofpt3

Natuurlijk kwamen er prompt allerlei mensen achter ons aan: doen ze? zien ze? Terwijl zij wezen, bewonderden wij een hagedis van een halve meter lang.

lizardlizard2

De kleuren waren weergaloos en in één rots zie je soms de diverse schakeringen.

rozeroze2

Het is in deze omgeving, die zijn oorsprong honderdvijftig miljoen jaar geleden vindt, niet moeilijk de dinosaurussen voor te stellen die hier toen ook daadwerkelijk rondliepen.
Onder de indruk verlieten we de prachtige omgevingen vonden vlakbij in Overton een doodstille camping waar we nu staan. Een lief hondje verwelkomde ons.

hondje

Er zijn vleermuizen in de schemering en alles ademt rust. Een schrille tegenstelling met Las Vegas waar we morgen naar toe rijden. De laatste dagen van onze vakantie zijn aangebroken. Maar nu mogen we nog even genieten…

Antelope Canyon

Een ander wereldberoemd fenomeen en waar iedereen wel eens foto’s van heeft gezien is Antelope Canyon. Deze canyon ligt ook in Navajo gebied en je kunt er naar toe hiken (lopen) of met een excursie. Als je wilt lopen, moet je een een aantal mijlen door een droog reservoir lopen met mul zand. Als je masochistische trekjes hebt, moet je dat vooral doen. Wij kozen voor de excursie. Dat reservoir is een overloop van de canyon, omdat er bij felle regenbuien heel wat water naar beneden komt dat zijn weg moet zoeken. Er zijn al eens twaalf mensen bij zo’n flash flood omgekomen. Omdat het wat lager ligt dan de rest van de omgeving, kan er ineens een immense hoeveelheid water komen terwijl het boven het reservoir niet eens regent.

reservoir

In het droge reservoir lagen overal koeien die aan het herkauwen waren.

koeien

Ze keken ons een beetje lodderig aan toen we voorbij kwamen stuiven en gingen geen stap opzij. Onze chauffeur en gids gaf in bochten nog eens lekker extra gas, tot groot genot van de aanwezige heren in het gezelschap.
Antelope Canyon is een heilige plaats voor de Navajo’s. Onze gids vertelde me dat er wel eens lastige mensen bij de excursies zitten, die beginnen te schelden en te schreeuwen. Hij loopt dan meteen weg, omdat hij dat niet op die plek wil.
Antelope Canyon laat zich niet beschrijven, foto’s is het beste middel. De naam komt van de pronghorn sheep die daar lang, lang geleden huisden.
De ingang is niet eens zo opvallend of spectaculair.

ingang

Maar zodra je binnen komt, word je overdonderd door de schoonheid van dit nauwe canyon. Het is gevormd door water dat er bij genoemde hevige regenbuien doorheen stroomt, wat dus die gladde, zacht gevormde wanden heeft gecreëerd. Het water kan tot vier meter hoog komen en zal alles meesleuren wat in zijn weg komt. Zoals deze boom die daar lang geleden klem kwam te zitten, hoog boven je hoofd.

boom

De kleuren en vormen hadden door kunstenaars gemaakt kunnen worden.

1235

Sommige stukken rots hebben heel herkenbare vormen, zoals bijvoorbeeld deze leeuwenkop.

4 leeuw

Of een drakenoog.

15 drakenoog

Op bepaalde plekken waar de zon mooi door naar binnen viel, gaf het een heel apart effect als er wat zand omhoog werd gegooid, die door de nauwelijks merkbare luchtstroom uiteen waaierde.

7 zand8 zand

De kokers waar het licht doorheen valt, zijn tamelijk hoog.
wij

Je krijgt een stijve nek van het omhoog kijken, maar dat heb je er met liefde voor over.

wij2

En weer denk je: hoe is het mogelijk dat de natuur dit kan maken. Zo subtiel en toch gecreëerd door meedogenloze krachten.

691011

Uiteindelijk ben je door heel de canyon gelopen en ga je dezelfde weg terug. En toch zien plekken er dan weer anders uit.
Hart1314Laureen

Ik had het al over die mevrouw in het roze en haar roze hondje in Monument Valley die zo ontzettend detoneerden in dat mooie landschap. Bij de aanblik van deze heren, na het geweldige waar je nog helemaal stil van bent, val je dan ook stijl achterover.

weirdweird2

Nog zuchtend van genot en de wetenschap dat je toch wel heel dankbaar moet zijn dat je dit allemaal hebt mogen aanschouwen, kwam ik tot de ontdekking dat ik nog melk moest hebben. Heel prozaïsch, maar we moesten langs een nog prozaïscher Walmart.
De parkeerplaatsen bij de zaken zijn enorm en overal en nergens zijn van die plekken waar je je winkelkarretje kunt achterlaten. Maar voor veel Amerikanen is die vijf meter veel te ver weg en laten ze het karretje gewoon staan waar ze het uitgeladen hebben. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik zo’n winkelwagentje bij harde wind tegen een geparkeerde auto aan zie knallen.

karretjes

Ze laten de bekende plastic tasjes er ook gewoon inliggen, die dan weer overal heen waaien. Wat dat betreft moeten ze hier nog heel wat leren. Het was een beetje killig geworden en Henrie had zijn fleecetrui aangedaan en vertegenwoordigde met zijn kleuren ons thuisland Belgie.

Belg

Onderweg kwamen we over een brug die de natuurlijke scheiding is tussen Navajo gebied en Amerikaans gebied. Deze brug was een nieuwe versie, de oude die er naast ligt volstond niet meer voor het huidige verkeer. Niet gek als je weet dat die in 1926 is gebouwd.
Met het zweet in mijn handen heb ik vanaf de zijkant foto’s gemaakt. Ik heb vreselijke hoogtevrees en als ik dikke sokken aan heb word ik al duizelig.

rivier

Even voor het perspectief: zie je dat rode stipje midden op de brug? Dat is Henrie.

bruggen

Een eind verder kwamen we langs een tankstation met een zeer uitgebreid nevenassortiment.

tankstation

En nu zitten we weer in Utah.

bord

Het is Memorial Weekend en dan kan het overal heel druk zijn. Dit plaatsje heet Kanab en er zijn drie campings. Alle drie vol. Niet leuk als je net ruim tweehonderd kilometer gestuurd hebt. We hadden gebeld, maar er werd niet opgenomen. De mevrouw van de camping zei dat ze niet verwachtte dat we nog ergens terecht konden. Op mijn verzoek heeft ze toch rondgebeld en tot ons grote geluk was er bij eentje een plek vrijgekomen, vanwege een annulering. De laatste plek in de wijde omgeving. Want in die ruim tweehonderd kilometer zijn we vrijwel niks tegengekomen.
Midden in Kanab zitten we en ik dacht nog verheugd: nou, dan kunnen we wel even een pintje ergens gaan halen. Tot het tot me doordrong: nee, we zitten in Mormonenland, dus geen druppel te bekennen. Pech, dan blijven we thuis. Ook goed. Wil je in Kanab rondkijken? Hier zijn onze coördinaten: N37.04221, W112.52435.

Monument Valley

Als er iets is dat wij mooi vinden, dan is het Monument Valley. Groots, barbaars en onvoorstelbaar prachtig. Toen we in de Painted Desert waren, hoorde ik een mevrouw zeggen: when God created this, he was showing off. (toen God dit maakte, was Hij zich aan het uitsloven). Ik weet nog dat ik toen dacht: met Monument Valley heeft Hij nog meer zijn best gedaan.
Het was al jaren geleden dat we door de Valley reden, met zo’n grote camper mag je dat niet en bovendien is dat onmogelijk gezien de wegen (voor zover je die zo kunt noemen). We hadden een privé tour genomen. Je kon ook een groepstour doen, maar besloten dat dit beter was. De groepstour was ook op open voertuigen en gezien het stof maar beter niet. De voertuigen die we later ook zagen met de groepen mensen zeiden genoeg: vrijwel iedereen zat met een soort chirurgenmasker op, vanwege het stuifzand. Gwenn, de Navajo gids, die waarschijnlijk anders heette maar wat voor ons onuitspreekbaar was, begon haar praatje op de automatische piloot. Dat merkte je aan haar praten. Maar omdat de Indianencultuur mij boeit, kreeg ik haar al gauw aan het praten over allerlei andere dingen. Ik moest af en toe even roepen dat ik een foto wilde nemen.

1234

Wat ze vertelde was allemaal even interessant. Veel rotsformaties hebben namen als: Three Sisters, Camel Butte, dat soort dingen, maar dat zijn geen Indianen namen, het zijn de namen die John Wayne ze gaf toen ze daar filmden. Dit hoorde natuurlijk bij het algemene praatje. Maar op mijn vraag hoe de Navajo’s de Three Sister noemen zei ze: The family, de chief op de voorgrond, het kind in het midden en achteraan de vrouw met een klein meisje. Op de achtergrond zie je de Three Sisters.

wij

Ze vertelde over hoe ze geloven in bepaalde geesten en wat ze betekenen, wat het kan betekenen als je droomt over iemand die is overleden en in je droom kun je het gezicht zien. Haar huis stond een eind verder, maar ze wees het wel aan. Over haar eerste man die altijd zei: ik zal het jaar 2000 niet meemaken en in 1999 overleed. Haar dieren en kinderen, dat ze die dag jarig was. Maar zodra ze iets moest vertellen over de rondleiding, ging ze meteen weer over op het automatische vertellen. Ze nam ons mee naar de yucca en liet ons zien hoe haar volk die pelde en er schoeisel van maakte. Dat de wortel gebruikt werd als zeep, hoe je die schuimend kreeg.

yucca

En de sour berry bush, waar ze de bessen van oogsten als die zo goed als rijp zijn, maar voordat de vogels ze kunnen eten. Dat die vermaald worden en als ontbijtgranen worden gegeten. Ze zijn zuur, maar wel lekker, we hebben er met z’n drieen van staan snoepen.

sour berry bush

Ik vroeg haar: als er hier gefilmd wordt, worden jullie gronden dan gerespecteerd? Niet dus, ze hebben zelf ook een president en afgevaardigen die ze kiezen, maar die denken alleen aan het geld. Sowieso als ze aan de ‘blanke man’ vragen hun gebieden te respecteren, krijgen ze te horen dat het de grond van de regering is. Terwijl ze zelf allerlei regels opgelegd krijgen waar ze wel en vooral niet mogen komen. Ik word daar dan nijdig over, want oorspronkelijk is het hun land waar de blanke man brutaalweg zijn vlag plantte en de bevolking vermoordde. Wat dat betreft is iedere voetstap in Amerika doordrenkt met bloed. Het moge duidelijk zijn dat ik van de doorsnee Indiaan geen opgewonden gevoelens krijg, maar ik respecteer ze wel. Zoals ik iedereen respecteer tot ze zelf dat respect vernietigen. Ze vertelde hoe de juniper trees (jeneverbes bomen) je huis beschermen tegen kwade geesten, hoe vroeg opstaan de goede geesten binnenhaalt en dat je huis altijd richting het oosten gebouwd moet worden en hoe de opbouw van je huis moet gebeuren. Veel grondslagen van hun religie en overtuigingen vertelde ze en vaak zag ik hoe ze me schattend aankeek. Of ik het niet belachelijk vond of bizar. Maar ik hing aan haar lippen. Dit is een religie die heel dicht bij de natuur en het werkelijke staat, heel erg boeiend.
Ondertussen gleed het fascinerende landschap voorbij en stapten we op alerlei plekken uit om te filmen en te bewonderen.

Henrie

ik

5678

Op een gegeven moment reden we langs een auto waar een mevrouw bij liep met haar hondje. Zij in felroze t-shirt en haar hondje met felroze jasje. In die omgeving in combinatie met wat Gwenn allemaal vertelde, deed dat zo onwerkelijk aan, detoneerde dat zo met het aardse waar wij over spraken, dat ik even moest slikken. We keken gewoon de andere kant uit.

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, ook aan deze interessante rondleiding. Ik merkte wel aan onze gids dat ze twijfelde of ze ons niet teveel dingen had verteld, dingen die vooral haar eigen mensen aangaan.

gids

Wat mij betreft had ze nog veel meer mogen vertellen.
Voor we wegreden zagen we nog een hongerige hond, die moet dus gevoerd worden.

hond

Niet ver na Monument Valley rij je Arizona in.

bord

Aan de overkant van de weg bekeken we nog het bord voor als je in tegengestelde richting Utah inrijdt. Maar er zat gelukkig geen hoopje ellende met een touw rond haar nek.

bord2

We wierpen nog een laatste blik op de Valley achter ons en wisten: dit is niet ons laatste bezoek. Deze plek zal altijd en altijd blijven trekken.

11

Nu staan we in Page, de camping is ruim en druk en geen mogelijkheid tot fikkie stoken. Dit zeer tot Henries verdriet. Maar als je toch een blik wilt werpen, hier staan we: N36.90185, W111.45200