Categorie archief: Vakantie 2013 USA

Van Daisy May naar Las Vegas

De volgende ochtend hebben we nog even verder genoten van Daisy May en die geweldige mensen. Wat houden ze van haar en wat is het een gelukkig hondje. Ze kunnen met haar sollen en doen: ze vindt alles leuk en geniet van de aandacht.



We kwamen camera’s en ogen tekort, het was genieten. En dan te denken dat dit geweldige dier een hoopje nutteloze botjes in de woestijn had kunnen zijn. En nu moet ik jullie nog wat vertellen. Een paar dagen geleden waren we op een camping waar we een Hollander ontmoetten. Ik zag het al aan hem en bovendien zijn Nederlanders het enige volk dat ik ken, dat de trouwring rechts draagt als ze niet gelovig zijn. Maar dit terzijde. We kwamen met hem in gesprek, praatje pot zoals dat heet en ’s avonds toen ik een rondje maakte over de camping, kwam ik hem weer tegen. Dan klets je nog even en ik vertelde dat we onderweg waren naar Utah en het verhaal over Daisy May die we in de woestijn vonden met een touw om haar nek.
Dat het voor ons best ingrijpend was, zo’n uitgehongerd en uitgedroogd diertje aan boord, wat helemaal niet mag in een huurcamper. Dat meenemen naar Europa geen optie was en dat we best in een dilemma zaten over wat te doen.
En weet je wat hij zei? En ik zweer jullie dat hij geen grapje maakte, het begrip humor was hem volgens mij sowieso geheel onbekend, hij zei: ‘Tja, ik zou het ook niet geweten hebben. Maar weer vastbinden denk ik en verder rijden…’
Kun je je dat voorstellen? Ik zal nu niet gaan beweren dat hij waarschijnlijk zijn vrouw mishandelt en zijn kinderen terroriseert, maar mijn mening over hem was wel definitief. En het feit dat hij een armzalig tot totaal geen gevoelsleven moet hebben is daar een onderdeel van. Wat een ongelooflijke….. Hier mogen jullie het toepasselijke woord zelf invullen.
Ik keerde hem mijn magere achterkant toe en snelde naar de camper om het lekker aan Henrie te vertellen, waarna we die vent nog even zwaar beroddeld hebben. Ik hoop dat zijn oren gloeiden.
Terug naar Utah en Daisy May. Kendall, één van de dochters van Kasey, zou ’s middags meedoen aan een wedstrijd voor Rodeo Queen. Het paard waar ze op zou rijden moest gewassen worden en werd daarna vastgezet om te voorkomen dat ze niet heerlijk in het rode zand zou gaan liggen rollen.

mooie paarden
mooie paarden

 

 

 

Ze hadden trouwens meerdere paarden en er zaten pracht exemplaren tussen.

 

 

 

 

nieuwe vriend
nieuwe vriend

 

 

 

 

 

Eentje vond Henrie wel aardig en dat zag er stoer uit.

 

 

 

 

 

Moon
Moon

 

 

Het moet heerlijk zijn om in zo’n omgeving op te groeien met al die dieren om je heen. De oudste en beste vriend van Treydon is Moon. Moon kan best agressief zijn tegen vreemden, maar Henrie vond hij aardig en liet zich braaf door hem aanhalen. Waar hij natuurlijk uitbundig voor werd geprezen.

 

 

 

 

kleine cowboy
kleine cowboy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk moesten we gaan rijden. We hadden een behoorlijke rit voor de boeg, die ons onder andere door Monument Valley zou leiden.
Ik vind Monument Valley één van de prachtigste plekken in Amerika en we kunnen ons er uren aan vergapen.

Monument Valley
Monument Valley
ikke
ikke

Mijn gevoelens waren wel gemengd, want meteen gaan je herinneringen terug aan dat wanhopige hondje dat zich aan me vastklampte, slechts uren verwijderd van haar dood. En nu zie je de dode honden liggen langs de weg en andere honden in die hitte lopen en je weet: Indianen zijn rotzakken met die dieren.

camping
camping

 

 

 

Tussen de bergen zagen we de groene omgeving waar onze camping vorig jaar was, waar we met Daisy May overnacht hebben.

 

 

 

 

vindplaats
vindplaats

 

 

 

 

Achter het bord: Welkom in Arizona stond deze keer geen wanhopig hondje, gelukkig niet.

 

 

 

 

Ons einddoel was Tuba City. We hebben daar al vaker overnacht, de campings in dit gebied zijn dun gezaaid. Het terrein is achter een hotel: de Quality Inn. Weet je wat een kamer daar kost? $141.95. Dat is ongeveer 114 pleuro, ga je lekker? Een Duitse meneer voor ons greep nog net niet naar z’n hart toen hij de prijs hoorde en hield zich wankelend aan de balie vast. De dame van de receptie vertelde hem waar nog een hotel was, maar op een toon alsof hij die kamer met allerlei ongedierte zou moeten delen. Bijna 142 dollar, gaat je mond niet verder open?

paarden in Tuba City
paarden in Tuba City

 

 

 

Tuba City ligt ook in het Indianenreservaat en één van de dingen waar je dat aan kunt merken is de paarden die vrij in de stad rondlopen, een ander ding zijn de doodgereden honden.

 

 

 

 

Voordat we de volgende ochtend aan de enorme rit van 275 mijl begonnen (dat is 440 kilometer) stapten we nog even een Walmart binnen voor wat kleinigheden. Hoe geweldig ik de supermarkten hier ook vind, sommige dingen ontgaan me. Bijvoorbeeld douchepuffs die bij de pasta hangen. Misschien zoiets van: je mag ongewassen geen pasta eten. Of: waar moeten we deze rotzooi nou weer kwijt. Ach, hang daar maar, als we er maar vanaf zijn.

potjes mayonaise
potjes mayonaise

 

 

 

Mayonaise wordt in bescheiden verpakkingen verkocht.

 

 

 

Maar toen waren er geen excuses meer, we moesten gaan rijden. Naar Bullhead City, waar onze favoriete camping buiten de stad en midden in de woestijn op ons ligt te wachten. Als we in de buurt zijn, beginnen of eindigen we onze vakantie altijd daar. Vanwege de doodse stilte en de rust. De rit er naar toe, hoe eindeloos dan ook, verveelt niet.

kleuren
kleuren

 

 

 

 

Je ziet de prachtigste kleuren die zich door een camera niet eens zo goed vast laten leggen.

 

 

 

 

andere kleuren
andere kleuren

 

 

 

 

 

 

 

 

Route 66: commercieel Seligman
Route 66: commercieel Seligman

 

 

Een deel van de route ligt langs de historische Route 66 en als afwisseling is het dan leuk om door een plaatsje te rijden waar deze Mother of the Roads doorheen loopt. Die plaatsjes zijn natuurlijk helemaal op het toerisme afgestemd en zijn zo commercieel als de pest, net als dit gehucht: Seligman.

 

 

Tijdens het rijden heb ik getracht een stukje te filmen.



Je rijdt uiteindelijk langs de Colorado rivier die de natuurlijke scheiding is tussen Arizona en Nevada. Aan de overkant van de rivier ligt Laughlin, waar de casino’s het beeld overheersen.



raderboot casino: Colorado Belle
raderboot casino: Colorado Belle

Alles is groen in schrille tegenstelling tot de dorre, gortdroge omgeving waar wij doorheen reden. Maar wij vinden dat prachtig en genieten meer daarvan dan van het onnatuurlijke van Laughlin. De camping was er nog altijd, maar onze vriend Dewayne niet. Er waren andere eigenaars gekomen en die hebben bij de overname hem de laan uitgestuurd en een echtpaar als beheerder neergezet. Dewayne was er ‘pas’ vijftien jaar, maar dat maakt in Amerika niets uit. Daar kun je na dertig jaar trouwe dienst nog van de ene op de andere dag op straat worden gezet.

zonsondergang
zonsondergang

 

 

 

We installeerden ons en genoten van de zonsondergang die zoals altijd prachtig was.

 

 

 

 

Nestje met twee jonge Cactus Wrens
Nestje met twee jonge Cactus Wrens

 

 

In de ene cactus bij onze camper had een koppel Cactus Wrens een nest gemaakt en in deze barre omgeving waren ze heel de dag bezig om hun twee kinderen van eten te voorzien.

 

 

 

 

Cactus Wren ouder
Cactus Wren ouder

 

 

 

 

 

 

 

 

Roadrunner
Roadrunner

 

 

 

 

Ook de Roadrunners woonden er nog en bekeken ons wantrouwig, waarna ze verder renden.

 

 

 

 

 

Tien mijl verderop ligt het stadje Oatman. Die tien mijl wordt tegenwoordig afgelegd per auto, camper, motorfiets of trike, maar vroeger moest je je dus in die bedwelmende hitte verplaatsen.


Burro
Burro

 

Oatman was eens een goud- en zilvermijn stadje waar zo’n tienduizend mensen woonden. Nu wonen er een paar mensen en de grootste attractie zijn de burro’s die rechtstreeks afstammen van de burro’s die eens zorgden voor het vervoer van mensen, proviand, gereedschap en nog meer dingen die je op de rug van zo’n dier kunt vervoeren.

 

 

Oatman
Oatman

 

 

 

 

Zonder hun aanwezigheid zou Oatman niet meer dan een verlaten spookstadje zijn.

 

 

 

 

vergadering
vergadering

 

 

 

 

 

 

 

 

waarschuwingsstickertje
waarschuwingsstickertje

 

Zo te zien waren alle damesburro’s in verwachting en de veulens liepen nog steeds met een stickertje op hun hoofd. Een aantal jaar geleden was dat nog een plaatje van een verbodsbordje met een worteltje en door de jaren heen zag je de waarschuwingen steeds dringender worden. Ook in de etalages van de winkels wordt er op aangedrongen de jonge burro’s niet te voeren.

 

En nog steeds zijn er sukkels die het toch doen, want: zo zielig, dan krijgen ze niks. Terwijl die veulens dus stikken in die wortels en er zijn er al heel wat overleden aan ingewandsstoornissen, omdat ze nog niets anders mogen hebben dan de melk van hun moeder.

 

Dit soort plaatsjes is altijd een grote attractie voor motorrijders, zoals je ook kon zien op het filmpje van Seligman. Hier kwamen ook heel veel trikes naar toe.



We aten wat in één van de twee eetgelegenheden dat dit plaatsje rijk is. Die ene, waar het helemaal vol hangt met dollars. Duizenden en ze zitten overal, sommige volgeschreven met boodschappen en namen.



De laatste avond was aangebroken, dat betekende de boel inpakken. Een karweitje waar je altijd toch weer langer mee bezig bent dan je denkt. Maar toch hadden we nog tijd om buiten te zitten en wat nachtleven van de woestijn te bekijken.

pad
pad

 

 

 

Zoals een grote pad die ineens voor het washok zat.

 

 

 

 

enorme sprinkhaan
enorme sprinkhaan

 

 

 

Maar wat denk je van deze enorme sprinkhaan die iedere avond wat hapjes cactus kwam nemen. Dat denk ik dan, want hij ging er iedere keer weer in zitten.

 

 

 

enorm
enorm

 

 

 

 

 

 

 

 

spin
spin

 

 

 

Een enge spin kwam ook nog even kijken en kleine kakkerlakken.

 

Allemaal aangetrokken door het licht bij het gebouwtje met kantoortje en washok.

 

 

Onze camper lag in het donker, in verband met het ongedierte dus helemaal niet erg.

genieten
genieten

Heel lang konden we niet buiten zitten, de volgende dag moesten we om zeven uur op pad om om uiterlijk half elf de camper in te leveren in Las Vegas waar we onze laatste dag zouden doorbrengen. Een rit van 120 mijl en een deel van dat traject zou ook nog door Californie lopen.

welkom in Nevada
welkom in Nevada
gokkasten
gokkasten

 

 

Omdat we maar een middag en een avond in Vegas zouden zijn, hebben we ons deze keer tot Down Town beperkt waar ook genoeg te zien is. Natuurlijk talloze gokkasten in alle maten en vormen:

 

 

 


groot
groot

Downtown Vegas
Downtown Vegas


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gokken aan de toog
gokken aan de toog

 

 

In zo’n casino heb je wel bars, maar de toog nodigt niet echt uit tot lekker hangen. Tientallen gokmachines zitten erin verwerkt en het beeldscherm is onderdeel van de bar.

 

 

 

Niet mijn idee van gezellig een biertje drinken, dus dat deden we dan ook maar niet. Geeft niet, op straat is genoeg te zien. Zoals deze straatmuzikanten:



Maar ook deze man die heel enge dingen met zijn schoudergewrichten doet (huiver), ik werd er een beetje eng van. Zelf vond hij het geweldig en wilde ook ieder moment applaus horen.


ongemakkelijk
ongemakkelijk

 

 

 

In het casino hebben we nog even stil gestaan bij het zwembad om te filosoferen hoe deze meneer nu lekker zou kunnen liggen.

 

 

 

We kwamen er niet uit en zijn maar doorgelopen. Wat ook heel erg opviel waren de mensen met tatoos. Tegenwoordig kijkt niemand nog op van een tatoeage, maar wat hier rondliep was gewoon bizar. Alsof er een festival van getatoeëerde mensen was. Je moest af en toe gewoon zeggen: verdraaid, die heeft er geen! Ik bedoel dan niet een tatoeage zoals een afbeelding of een hartje met pijl en daaronder mamma. Nee, je zag geen stukje ongeschonden huid meer, alsof ze met shirts met lange mouwen liepen. Maar ook volgekliederde benen en tenen.
Kennen jullie die oorringen die in iemands oorlel zitten? Dat ze zo’n gat erin hebben zitten? Zelf vind ik ze huiveringwekkend lelijk, maar mijn mening doet er niet toe. Ik zag hier lellen met enorme ringen, vreselijk en ik denk dan altijd: en later? als je er niks meer aan vindt? Dan zit je met zo’n enorm gat in een vreselijk uitgerekte oorlel.
Gelukkig dat ik me niet druk hoef te maken over zulke situaties. Ik heb niet eens gaatjes in mijn oren, ik heb van nature al genoeg gaten om er niet nog eens een paar bij te hoeven laten maken. Ieder het zijne.

Het was leuk de Fremont Street show weer eens te zien en al die gekantelde hoofden van mensen die omhoog kijken.



Zes uur moesten we op de volgende ochtend. Dat is vroeg, maar we moesten om kwart voor acht op het vliegveld zijn. De meneer van de taxi had sinds vier uur die ochtend dienst en wij waren zijn eerste ritje om kwart over zeven. Dan duurt de tijd heel lang en je kunt niet zeggen van: ik ga wel even lekker maffen, want dan loop je zeer zeker vracht mis.

We werden vanuit de lucht nog getrakteerd op prachtige uitzichten vanwege het heldere weer.

Hoover dam
Hoover dam
Grand Canyon
Grand Canyon

Onverbiddelijk zakte Amerika steeds verder onder ons weg en met een kneep in ons hart wisten we dat het voor deze keer toch weer echt voorbij was.

We zijn ondertussen weer thuis en zoals altijd richt ik de laatste woorden van ons blog aan Uncle Sam. Om te bedanken voor al het verbijsterend mooie dat hij ons heeft laten zien en de leuke en aparte mensen die we hebben mogen ontmoeten.

Je schoot en borst waren weer heel erg gastvrij, Uncle Sam. Het was geweldig, iedere dag opnieuw en het doet een beetje zeer dat we nu weer een jaar moeten wachten voordat we opnieuw bij je op visite kunnen komen. We verbazen ons iedere keer opnieuw en dingen die we al eerder hebben gezien, blijven prachtig en boeiend. We zijn blij dat we Daisy May weer hebben mogen zien en het is hartverwarmend te zien dat ze is opgegroeid tot een blij, onbezorgd hondje in een fantastische omgeving bij mensen die stuk voor stuk gek op haar zijn.
Elf staten hebben we bereisd en ongeveer 6100 kilometer gereden. Vanuit ons nieuwe vaderland België groet ik je en wens je het allerbeste en hopelijk tot volgend jaar!

 

Utah / Daisy May

Colorado is mooi en zorgt overal voor mooie plekjes en je verwacht ze niet altijd.

meertje
meertje
historisch Mancos
historisch Mancos

 

 

 

Een enkel historisch stadje doemde op en deze bijvoorbeeld: Mancos, nog een paar historische gebouwen, maar verder rustig en gezellig om te zien.

 

 

 

historisch Mancos
historisch Mancos

 

 

 

 

Een klein maar levendig centrum. Heel aantrekkelijk om te wonen dus.

 

 

 

 

BMW
BMW

 

 

 

Een gebouw met, wat leek, een brommer er bovenop, gaf een andere betekenis aan BMW, wat leuk verzonnen was.

 

 

 

Veel tijd besteedden we er niet aan: we hadden een belangrijk doel vandaag. We gingen Daisy May bezoeken. In Utah. Utah is een mormonenstaat en daar zijn veel van de aangename dingen van het leven niet toegestaan. Zoals alcohol, maar ook koffie bijvoorbeeld. Als je drank wilt kopen, moet je naar een slijterij die van de overheid is. Vaak zijn die zaken heel beperkt geopend, op maandag om de twee weken ofzo. In een stad als Moab, waar veel toeristen komen, zijn de openingstijden ruimer.

kroeg
kroeg

 

 

 

En als gevolg vind je dus net over de staatsgrens een kroeg. We kwamen er eentje tegen, net over de grens met Colorado en niet in gebruik.

 

 

 

achterkant
achterkant

 

 

 

Ik ben het ding helemaal rondgelopen, aan de achterkant stonden een paar rolstoelen die op instorten stonden, maar verder niks te vinden.

 

 

 
 

Het ding was hermetisch gesloten, maar als je door de ramen naar binnen keek, zag je dat hij nog helemaal was ingericht. Alles dik onder het stof, maar alle reclames voor bier hingen er nog. Kreun, allemaal onder handbereik, maar toch onbereikbaar. Het is niet eerlijk.
Ik schoof een hoek om en moest naar mijn hart grijpen van schrik: achter tralies zat een duif op een nest en die vloog verschrikt weg.

nest
nest

Henrie was al die tijd in de camper. Er stonden borden met: smile, your on camera. Oftewel: camerabewaking. Ja, toen het in gebruik was. En ja: er stond your in plaats van you’re.

welkom in Utah
welkom in Utah

 

 

 
 

Tien meter verder reden we Utah binnen.

 

 

 
 

een voor ons belangrijk stadje
een voor ons belangrijk stadje

 

 

 

 

Zeven mijl daarna was onze bestemming, Monticello. Een plaatsje dicht bij de oost-ingang van Canyon Lands.

 

 

 

 

hier woont ze
hier woont ze

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fez, DM en Kasey
Fez, Daisy May en Kasey

 

 

 

Het was leuk om Daisy May’s huidige eigenaren weer te ontmoeten. Het was alsof we ze gisteren nog hadden gezien. Fez, de chihuahua die meteen gek op Daisy May was, is nog steeds haar grootste vriend en die twee zijn altijd samen.

 

 

 

helm
helm

 

 

 

In Louisiana had ik een veiligheidshelm gevonden en vermoedde dat de zoon des huizes die wel tof zou vinden. Hij vond hem geweldig!

 

 

 

 

Na een eerste begroeting van DM begon er toch het een en ander te dagen bij haar.

ik ken jou
ik ken jou

 

 

 
 

Toen ze met ons meereisde, zat ze heel vaak bij Henrie en ze ging dicht, heel dicht tegen hem aan zitten.

 

 

 

 

In de camper besnuffelde ze alles en ging toen op haar plekjes zitten waar ze vorig jaar met ons meereisde.

thuis
thuis

 

 

 

 
 

Ze probeerde zelfs op het dashboard te komen.

 

 

 

 

dit is mijn plekje!
dit is mijn plekje!

 

 

Ik ging op mijn gewoonlijke plek zitten en DM lag dan altijd naast me. Ik zat nog niet of ze kwam naast me zitten. Er zitten dus nog heel wat herinneringen in dat bolletje opgeslagen. Ook toen haar baasjes even weggingen, bleef ze gewoon in de camper bij ons. Alsof ze niet anders gewend was. Maar ze bleef alles verkennen.

 

 

nieuwsgierig
nieuwsgierig

Kasey heeft allemaal foto’s van DM laten afdrukken, omdat het haar maar niet lukte ze per mail te versturen.

Treydon en Daisy May
Treydon en Daisy May

 

 

 

Wij bleven ook maar foto’s maken en Kendall, de dochter, zei dat DM duidelijk heel anders bij ons was en heel vertrouwd. Hier nog wat foto’s die meer zeggen dan woorden.

 

 

 

 

samen
samen

 

 

 

 
 

 

 

 
 

 

 

 

ziek
ziek

 
 

 

 

Hun veestapel is geslonken naar vierentwintig en van de week was bij een van hun katten bijholte kanker geconstateerd. Nooit van gehoord.

 
 

 

 

 

We hebben met z’n allen hier tijden in de camper gezeten. Morgen gaan we weer langs en daarna begint een lange rit naar het zuiden, Monument Valley. Ze vinden het heel jammer dat we niet langer blijven. Maar vliegtuigen wachten niet en vanaf hier moeten we nog wel even zevenhonderd mijl rijden met wat we nog willen doen.
We zullen volgend jaar hier gewoon terug moeten komen!

 

Colorado

Vanaf de camping zagen we al dat de bergen in de verte besneeuwde toppen hadden. En die richting zouden we uitgaan.

sneeuwtoppen
sneeuwtoppen
Taos
Taos

 

 

 

We reden door het centrum van Taos waar ik probeerde wat foto’s te maken, maar sturen op stikdrukke straten en fotograferen gaan niet echt samen.

 

 

 

 

Taos
Taos

 

 

 

 

 

 

 

Rio Grande gorge
Rio Grande gorge

 

 

 

 

 

De rivier de Rio Grande kronkelt zich ook door dit gebied en je ziet het resultaat hiervan in de Rio Grande Gorge. Zo is de Grand Canyon ook ontstaan. De kracht van water is de krachtigste ter wereld en dat is ook te zien ook.

 

 

 

Rio Grande gorge
Rio Grande gorge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zweet
zweet

 

 

Ik liep met zweethanden over de brug heen en ben uiteindelijk gewoon op het wegdek gaan lopen, om die enorme diepte niet te hoeven zien. Mijn handen waren helemaal nat van ellende. Henrie trok er zich niks van aan, die eiste gewoon dat ik tegen de reling ging staan voor een foto. Sadist.

 

 

wij
wij

 

 

Maar het was ongelooflijk prachtig!
Een meneer die vriendelijk wilde zijn, bood aan om een foto van ons samen te maken tegen die reling. Dat ik geen hartstilstand heb gehad is me nog een raadsel.

 

 

 

Nu was er wel een goede afleiding: een meneer zat op de grond te zingen. Vals, vals! Het potje voor hem bleef dan ook leeg en dat zinde hem niet en regelmatig brulde hij na weer wat gekweelde ellende: “This is not a fucking contest!” (het is verdomme geen wedstrijd!).
Laten we zeggen dat hij met zijn gekweel miskramen had kunnen opwekken.



 
Het is scheef gefilmd, omdat ik het stiekem heb gedaan.
Ik denk ook dat hij zijn boodschappen bij Wal Mart haalt.

Naast de brug maakten allerlei mensen gebruik van de gelegenheid handeltjes te drijven in sieraden, koffie, ijs, t-shirts en andere rommel.

nering
nering

ingang ranch
ingang ranch

 

 

 

We reden verder over de uitgestrekte, eindeloze, lege weg. Soms kwam je langs de ingang van een ranch, maar de boerderij zelf kon je niet eens zien.

 

 

 

weg voor de ranch
weg voor de ranch

 

 

 

De weg waar wij over reden en die er dus langs leidde, was uitgestorven en de volgende ingang was kilometers verder. Als je dan aan je buren wilt vragen of ze tijdens je vakantie de plantjes water willen geven of je groencontainer buiten willen zetten, ben je gewoon een halve dag onderweg.

 

 

 

koe met ufo
koe met ufo

 

 

 

Om de mijl ofzo, stond er een bord met een koe. Oftewel: je kunt vee op de weg aantreffen, let op! We hebben ik weet niet hoeveel van die bordjes gezien, waar iemand een sticker van een ufo bij had geplakt. De reden ontgaat me.

 

 

 

 

bergachtig
bergachtig

 

 

De omgeving werd steeds bergachtiger: we reden door de Rocky Mountains. De “Rockies” strekken zich over meer dan 3000 mijl (4830 km) van het noordwestelijk deel van British Columbia in het westen van Canada, tot in New Mexico, het zuiden van de Verenigde Staten.

 

 

uitzicht
uitzicht

 

 

Bij een prachtig uitkijkpunt gingen we wat eten. We hadden wel gezien dat er wat tafels stonden en dat er een meneer in een auto zat, maar verder letten we daar niet op.

Het waaide er behoorlijk en aangezien we op 3200 meter hoogte zaten, was het er ook niet echt warm.

 

huiver
huiver


 
Tijdens het kauwen zagen we allemaal mensen aan komen lopen en die gingen allemaal gezellig aan die tafels zitten eten. In die wind en die kou. Je zag mensen met truien en jassen lopen en zich heel dik inpakken.
Het zal al een poos geleden gepland zijn, deze lunch. Toen leek het een leuk idee.

 

Verder gingen we, bergje op, bergje af.

rockies
Rockies
Rockies
Rockies

 

 

 

 

 

 

Rockies
Rockies

Grote plakken sneeuw bewezen dat we inderdaad heel hoog zaten en ik ben er even in gaan staan.

sneeuw
sneeuw

Henrie begon natuurlijk meteen sneeuwballen te gooien, daar kon je op wachten. Je kunt de sneeuwbal zien in de lucht.

jongens blijven jongens
jongens blijven jongens
duidelijke boodschap
duidelijke boodschap

 

 

 

Er is heel weinig bewoning in deze omgeving en er was iemand die even duidelijk maakte, dat hij geen medelijden zou hebben met personen die verkeerde bedoelingen hebben.

 

 

 

 

welkom in Colorado
welkom in Colorado

 

 

 

 

En nu zijn we in Colorado, de zevende staat van deze vakantie.

 

 

 

 

 

Utah
Utah

 
Morgen gaan we naar Utah, naar Monticello. O ja? Ja.
Herinneren jullie je deze foto nog van vorig jaar? Met die bordercollie pup eronder? Die we hebben kunnen onderbrengen bij die fantastische mensen?
Ik heb nog steeds contact met ze en hondje Utah, die nu Daisey May heet, is hun grote liefde. Joe, de man van Kasey, heeft ook gezegd dat Daisey May de leukste hond is die ze ooit hebben gehad.

Ze is nu ruim een jaar oud, is geopereerd zodat er geen kleintjes meer kunnen komen en is een supergelukkig hondje. Ze speelt nog steeds het liefst met Fez, een andere hond die meteen gek op haar was. En morgen gaan we dus bij Daisey May op bezoek.
We moeten er een eind voor omrijden, maar we willen haar zo graag nog een keer zien. Kasey weet dat we komen, dat had ik voor de vakantie al gezegd en eergisteren heb ik haar gebeld en gemeld dat we er vrijdag in de middag zullen zijn.
Is dat leuk of is dat leuk?

 
Lees hier de verhalen van vorig jaar:
Je hebt zo van die dagen
Bij de beesten af
We nemen afscheid

Carlsbad Caverns

vleermuizen
vleermuizen

Eind achttienhonderd zag een cowboy een enorme rookpluim ergens vandaan komen. Geschrokken ging hij op onderzoek uit en zag dat het geen rook was, maar honderdduizenden vleermuizen die uit een grot kwamen.
Hij keek naar binnen en gooide zijn zaklamp naar beneden, die maar bleef vallen en vallen en vallen.

Daar moet ik in! dacht hij. Wij dachten het ook en gingen onderweg naar de Carlsbad Caverns in New Mexico.

laatste blik Texas
laatste blik Texas

 

 

 

We verlieten Texas en keken nog een keer uit over het vlakke landschap voor we New Mexico binnenreden.

 

 

 

 

welkom in New Mexico
welkom in New Mexico

 

 

 

 

Net over de grens stond het gebruikelijke welkomstbord, lichtelijk afgetrapt en vol met kogelgaten.

 

 

 

 

Heel apart veranderde het landschap ook meteen en werd wat heuvelachtiger. De wegen veranderden ook, maar niet ten goede. Kastdeurtjes vlogen open, spullen vielen naar beneden en het was een sport enorme kuilen te ontwijken. Maar wat kan het je schelen als je dit soort uitzichten hebt.

verte
verte
uitzicht
uitzicht
droog
droog
ingang
ingang

 

Ons reisdoel van de dag waren dus de Carlsbad Caverns, de grotten die door die cowboy waren ontdekt.
Zodra we maar ergens onder de grond kunnen, staat Henrie al te trappelen. We hebben lavagangen, mijnen en grotten over de halve wereld bekeken. Ik denk dat het komt doordat we ons na ons verscheiden laten opstoken en Henrie toch goed wil meemaken hoe het is om onder de grond te vertoeven.

 

De toer door de grotten is anderhalve mijl lang, ruim twee en een halve kilometer en het is een self guided tour, oftwel: geen gids.
Je gaat eerst met een supersnelle lift driehonderd meter naar beneden en onderweg krijg je nog instructies te horen over wat je allemaal vooral niet moet doen. De temperatuur in de grotten is constant 13 graden, dus lekker koel.

Oorspronkelijk was dit gesteente een rif in een binnenzee, gemaakt door eencelligen en planten. Zuurhoudend water uit die binnenzee dat via scheurtjes naar binnen sijpelde loste dit rif op en zo werden de grotten gecreëerd. Heel simpel uitgelegd. Maar dit had heel grote gevolgen.

apart
apart

 

 

 

 

 

Het was immens groot en overal zag je stalagmieten en stalagborsten.

 

 

 

 

 

 

diep
diep

 

 

 

 

 

De vreemdste vormen, soms raar, soms griezelig, maar altijd imposant.

 

 

 

 

 

 

doorkijk
doorkijk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

griezelig
griezelig

 

 

 

 

 

 

Eentje zag er ronduit kwaadaardig uit.

 

 

 

 

 

 

Geiger
Geiger

 

 

 

 

 

En deze lijkt getekend door Geiger. Als je die tekenaar niet kent, dan neem ik je dat niet kwalijk. Maar die kan ook van die macabere, futuristische dingen tekenen.

 

 

 

 

 

scherp
scherp

 

 

 

Ik kon het niet laten om constant omhoog te kijken. De punten aan de stalagborsten waren zo scherp en dodelijk, stel dat er eentje af zou breken… Dat overleef je dus niet.

 

 

 

 

Het is ongelooflijk dat dit allemaal is gevormd door druppels die duizenden en duizenden jaren naar beneden vallen. Het maakt je ook klein als je bedenkt dat dit er allemaal al lang was voordat je geboren was en dat er in al die jaren niet zoveel is veranderd. En dat dit er nog jaren na jou zal zijn.

pilaren
pilaren
popcorn
popcorn

Natuurlijk is een behoorlijk deel door wetenschappers onderzocht, maar een nog groter deel is nog niet onderzocht. De ingenieus aangebrachte verlichting bevat duizenden lampen en mijlen snoer. Zonder dat zou je geen hand voor ogen zien. Niets.

touwladder
touwladder

 

 

 

 

De touwladder die door een van de onderzoekers is aangebracht in 1924, hangt er nog. Moet je voorstellen dat je daar in het schemerduister op bengelt, terwijl er tientallen meters onder je niks is. Dan moet je wel heel erg gedreven zijn en nieuwsgierig.

 

 

 

 

 

Op sommige plekken waren kleine vijvertjes, ontstaan uit die enkele druppels per minuut die daar vallen. Twee uur hebben we daar rondgedarteld. In die omgeving zonder wind, met constante temperatuur en geen geuren. Je rook alleen de parfums en lichaamsgeuren van andere mensen en toen we boven uit de lift kwamen, werden we overvallen door geuren van eten, nog meer mensen en kunstmatige geuren. Normaal valt je dat allemaal niet op, maar nu wel.

 
Vandaag was een heftige reisdag. Ruim vierhonderd kilometer hebben we afgelegd.

UFO
UFO

 

 

 

Een stadje waar we door kwamen heette Rosswell en voordat je daar binnen reed zag je een UFO en overal afbeeldingen van aliens.

 

 

Alien at home
Alien at home

 

 

Jullie hebben vast allemaal wel gehoord over die alien die al decennia in een Amerikaanse vriezer ligt. Er zijn ook foto’s van en er komt een documentaire over, daar heb ik de trailer al van gezien. Die zou dus hier gevonden zijn.

 

 

Onderweg hebben we bij een Sienees geluncht. Dat is altijd lekker en omdat je genoeg eet, eet je ’s avonds niets meer. Wat me qua koken na al deze kilometers heel goed uitkwam.

Bij het eten heb ik me weer zitten verbijten over het spilzieke waar je hier iedere keer weer mee geconfronteerd wordt.
Drie vrouwen en een jongen van een jaar of twaalf kwamen aan de tafel naast ons zitten.
De borden voedsel die ze haalden waren hoog opgestapeld en de helft lieten ze liggen. Die jongen ging nadat hij eerst tweederde van zijn eten liet staan, een dessert halen. Eerlijk, twee borden propvol met gebakken banaan en banaan met aardbeiensaus. Van allebei liet hij ruim de helft liggen.

Het egoïsme dat daar uit spreekt is ongelooflijk: ik pak dat, dan heb jij het niet en ik gooi het weg. Werd er iets van gezegd door de opvoeders? Laat me niet lachen, die waren precies zo. Dit heb ik hier nou al zo vaak gezien en ik kan en zal daar nooit aan wennen. Dat hebberige, die graaizucht.

Highway 285: kilometers niks
Highway 285: kilometers niks

 

 

We trokken verder en reden de high desert weer in. Het is woestijn, maar op meer dan duizend meter hoogte. De weg US Highway 285 die we moesten volgen was nogal saai en uiteindelijk heb ik het stuur overgegeven aan Henrie. Toen was ik al vier keer weggedut.

 

 

nog meer niks
nog meer niks

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

uitgestrekt
uitgestrekt
gehucht
gehucht

 

 

 

 

Na drie kwartier en een dut van een kwartier kon ik de boel weer overnemen.
We kwamen door een gehucht dat meer dan half leeg stond.

 

 

 

 

Het leek me vreselijk benauwend om daar te wonen. De volgende nederzetting is minstens vijftig kilometer verderop. Alle nering was gesloten, zelfs geen benzinestation. Altijd en eeuwig dezelfde mensen om je heen.

Motel in Encino
Motel in Encino

 

 

 

 

Het was wel leuk dat er een leeg motel stond.

 

 

 

 

leegstaand hotel
leegstaand hotel

 

 

 

Niet speciaal zo midden in een nederzetting, dat is natuurlijk al helemaal binnenste buiten gekeerd, maar Henrie vond er toch een vrijwel nieuw soort Swiss army mes.

 

 

 

 

konijntje
konijntje

 

 

 

 

Een konijntje schrok op in zijn middagdut en bleef ons nijdig aankijken.

 

 

 

 

Nadat we onze weg vervolgd hadden, was een kleine kudde pronghorns zo vriendelijk om voor wat afleiding te zorgen. Ze vertrouwden ons voor geen cent en renden weg, maar konden het toch niet laten om naar ons te gaan staan kijken. Daarna gingen ze verder, ons onbekommerd hun witte konten tonend.

pronghorns
pronghorns
uitzicht
uitzicht

 

 

Vannacht stonden we op meer dan 2000 meter hoogte op een camping in Tijeras, vlakbij Albuquerque.
En koud die nacht! Omdat het zo hoog was natuurlijk, nogal een tegenstelling met de afgelopen nachten.
Wat ook een grote tegenstelling was, was de rit vandaag naar Madrid, spreek uit Mee-drid.

 

 

Canadian geese
Canadian geese

 

 

 

 

En wat denk je van deze nep Canadian Geese? Niet van echt te onderscheiden.

 

 

 

 

 

Madrid was een tijd een spookstadje nadat de mijn niet meer in gebruik was. Later werd het ontdekt door allerlei kunstenaars, die daar hun intrek deden.

Madrid, New Mexico
Madrid, New Mexico

 

 

 

Het ziet er leuk uit met al die kunstzaakjes en de mensen zijn een heel apart slag.

 

 

 

 

 

Madrid
Madrid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hert van takken
hert van takken


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een enkel heel oud huis was niet in gebruik, maar dat maakte het nog interessanter.

oud huis
oud huis

Overal zie je hier in Amerika van die oude bakken rijden. Henrie ligt dan in aanbidding, mij doet het niet zoveel. Niks eigenlijk. Maar voor degenen die het ook tof vinden, hier een foto van een Chevrolet Bel Air van begin 60-er jaren.

Chevrolet Bel Air
Chevrolet Bel Air

De film Wild Hogs met John Travolta is hier opgenomen en welke gebouwen daar voor zijn gebruikt kun je lezen op de gevels van die panden. Dit pand echter, is er speciaal voor gezet.

deel filmset Wild Hogs
deel filmset Wild Hogs

We waren een paar jaar geleden ook in dit gehuchtje en het was er nog net zo leuk.

Nu zijn we in Taos, dat ligt op 2125 meter hoogte. Van de woestijn naar de bergen. Tegenstellingen, ik zei het al…

 

Big Bend National Park

Big Bend National Park map
Big Bend National Park map

Big Bend is een groot natuurpark in Texas. De afmetingen zijn ongeveer 30 bij 40 mijl in een diamantvorm, wat neerkomt op 3250 vierkante kilometer. Het is een prachtige en woeste omgeving en gortdroog. Sowieso kent dit deel van Texas al twee jaar ongekende droogte, dus dat is dubbelop. Maar het is ongelooflijk dat er toch nog zoveel leven mogelijk is in zo’n omgeving.

 

We vertrokken vroeg, want je bent er wel even zoet.

onderweg naar Big Bend
vroeg op pad in Big Bend
Rio Grande
Rio Grande

 

 

Bij Boquillas Canyon Overlook zagen we de Rio Grande kronkelen. Deze rivier is de natuurlijke grens tussen Amerika en Mexico. Op sommige punten is hij zo smal, dat je zou denken dat de Mexicanen pootje badend over kunnen steken.

 

 

 

Mexicaanse souvenirs
Mexicaanse souvenirs

 

 

Op de diverse rotsen bij dit uitkijkpunt lagen armbandjes, snuisterijtjes en wandelstokken. Bij iedere rots stond een pot met een briefje erbij waarop de prijzen stonden en de mededeling dat je met je aankopen kinderen steunde om naar school te kunnen gaan.

 

 

meer souvenirs
meer souvenirs

 

 

 

 

Er was niemand te zien, het ging geheel op basis van vertrouwen.

 

 

 

 

Verder reden we en vergaapten ons aan de grillige vormen van de rotsen.

grillige omgeving
grillige omgeving
Jackrabbit
Jackrabbit

 

 

Een Jackrabbit, een woestijnkonijn met opmerkelijk grote oren, was zo vriendelijk te poseren. Al deed hij dat wel met zeer grote achterdocht. Die grote oren hebben ze niet alleen om goed te kunnen horen, maar ook om af te kunnen koelen.

 

 

Buiten hagedissen en vogels en dit konijn dus, zie je overdag weinig leven in zo’n omgeving. De woestijngrond kan overdag meer dan zestig graden worden. Het leven speelt zich dus vooral ’s nachts af: konijnen, muizen, uilen, slangen en nog meer dieren die overdag schuilen voor de hitte.

Op een gegeven moment zagen we in de verte een canyon, dat zou het eindpunt van de route in Big Bend zijn.

canyon
canyon
prachtige kleuren
prachtige kleuren

 

 

 

In de woestijn zie je altijd de prachtigste kleuren, die duiden op metalen of mineralen in de grond.

 

 

 

 

rode schijfcactus, de Prickly pear
rode schijfcactus Prickly pear

 

 

 

Maar ook bijvoorbeeld rode schijfcactussen. Schijfcactussen noemen ze hier trouwens Prickly pears en je kunt er jam van kopen.

 

 

 

De woeste omgeving belooft niks goeds voor onervaren trekkers. Je ziet bij wandelpaden, die kilometers lang zijn, dan ook altijd borden met aanwijzingen. Zoals: genoeg water meenemen, hoofdbedekking, jezelf beschermen tegen de zon. En met water bedoelen ze geen flesje van een halve liter, maar minstens twee liter. Persoonlijk lijkt me dat laatste niet eens genoeg: dat drink ik hier al op een gewone dag in de camper, gewoon omdat het hier zo droog is. Maar je plast niet uit wat er in gaat, je zweet het ongemerkt weer uit.
De luchtvochtigheid in Big Ben was 9%, waar die bij ons in Europa al gauw 60% of meer is.

Zo goed als de dieren weten te overleven in de woestijn, zo wreed zijn de autowielen die dat unieke leven vermorzelen. Dit tot groot genoegen van de gieren.

gieren
gieren
smakelijk
smakelijk
troebele Rio Grande
troebele Rio Grande

 

 

 

We reden weer verder langs de Rio Grande die hier heel troebel was.

 

 

 

 

eigenwijze koe
eigenwijze koe

 

 

Aan de overkant stond een Mexicaanse koe haar dorst te lessen. Ze hadden daar een soort fuik gemaakt en je ziet aan de sporen dat haar zussen daar braaf gaan drinken. Zij niet, dat was een dwarse dus.

 

 

 

aapje?
aapje?

 

 

 

De rotsen hadden soms merkwaardige vormen. Zien jullie hier ook het aapje in?

 

 

 

 

Uiteindelijk bereikten we de Santa Elena Canyon die we uit de verte al hadden mogen bewonderen. Prachtig tekende die zich scherp af tegen de felblauwe lucht en gezapig stroomde de rivier er doorheen.

Santa Elena Canyon
Santa Elena Canyon

De Santa Elena Canyon is het eindpunt van de Ross Maxwell Scenic Drive en dan rijd je weer terug naar de doorgaande weg door het park. Je kunt dan alles opnieuw gaan bekijken of verder gaan het park uit. Wij gingen verder richting Alpine.

leeg
leeg

 

 

 

De omgeving was prachtig, maar werd allengs vlakker en begon Texas steeds meer op zichzelf te lijken.

 

 

 

 

De camping van deze nacht is in Fort Davis, Overland Trail Campground and RV Park. Een aantal jaren geleden waren we ook in Fort Davis, maar dan niet op deze camping.

David
David

De eigenaar is David, een Canadees en een bijzonder vriendelijke man, die bij de Amerikaanse luchtmacht had gezeten. Toen hij nog een jongen was, hadden ze in Canada Nederlandse buren: familie Van Dijk. Daar had hij zulke mooie verhalen gehoord over Nederland, dat hij er heel graag naar toe wilde.
Die kans kwam toen hij als militair in Nederland gestationeerd werd, in Volkel. Hij ontmoette daar op zijn eerste dag tijdens een wandeling iemand die zijn allerbeste vriend zou worden en tot op vandaag nog steeds is. Hij vond Nederland geweldig en kocht in Lieshout een woning met een heleboel grond. Dat verhuurde hij aan iemand, nu meer dan twintig jaar geleden, die Siberische husky’s fokte en dat nu nog doet.

We stonden zeker twee uur over van alles met hem te praten en mochten toen de camper parkeren.
David liet Henrie nog de diverse trailers en campers zien die hij had als hobby en kwam ook bij ons nog even binnen kijken. Hij wilde wel een zelfgemaakte Bailey en nog een paar lekkernijen en bleef uiteindelijk heel de avond zitten.
En dat was helemaal niet erg. Een welbespraakte, sympathieke man van 71 die er onbehoorlijk jong uitzag, met een zeer brede algemene kennis en veel levenservaring. Oftwel: het was een toffe avond in tof gezelschap!

 

 

Big Bend Country

Vannacht was het dus bloedheet en wat las ik vanochtend in een krant bij een benzinestation: dat het in Del Rio nog niet zo droog en zo warm was geweest, een record en het begin van een hittegolf. En zo is er aldoor wat.
We vertrekken uit New Orleans en de dag erop was een schietpartij bij een optocht waar we ook bij zouden hebben gestaan. Toen we in Austin vertoefden waren er in het ten noorden ervan twee tornado’s die tekeer gingen en nu dit. Maar dat maakt het wel weer allemaal bijzonder.

Voor we vertrokken sprak ik nog twee heren bij de receptie die een soort sjoelen speelden, hier heet dat shuffle board.

sjoelbak maar dan anders
sjoelbak maar dan anders: shuffle board

 

 

 

De kunst is om de discs zo dicht mogelijk bij het einde te krijgen.
Er ligt ook een heel fijn spul op die baan, net zaagsel, om het glijden te vergemakkelijken. Ze vertelden dat sommige mensen daar meel voor gebruiken. Ze spelen dit dagelijks en dat kon je goed zien.

 

 

 

 

 

We vertrokken en het was allemaal weer prachtig. Een drooggevallen riviertje zag er gewoon dramatisch mooi uit.

drooggevallen rivier
drooggevallen rivier

 

 

 

 

Dat water heeft heel die diepe bedding uitgesleten en nu was er amper een druppel te zien.

 

 

 

 

weids uitzicht
weids uitzicht

 

 

 

We genoten van het weidse uitzicht en als we zomaar ergens uitstapten, kregen we geen genoeg van wat we zagen.

 

 

 

 

middle of nowhere
middle of nowhere

Wat me wel altijd en eeuwig weer opvalt is, zodra er maar een mogelijkheid is om te stoppen, de mensen hier er ook meteen een enorme bende van maken.

zooi
zooi

 

Kijk naar dit lege pand dat al duidelijk heel lang verlaten is. Bergen enorme autobanden, overal lege bierflesjes en waterflesjes, lege zakken, noem het maar op. Een puinhoop. Lekker alles anoniem neerkwakken. Zo gedisciplineerd als ze hier zijn, hoe opportunistischer qua dit soort dingen als er niemand kijkt.

 

Dit hebben we nu al zo vaak gezien en iedere keer denk ik: en ze weten het allemaal zo mooi te vertellen, maar ondertussen…

Tussen de diverse nederzettingen zaten behoorlijke afstanden, veertig, vijftig kilometer, alsof het niks is. Het werd lunchtijd en we wilden wat eten. Normaal doe je dat in je camper, maar het was veertig graden, dan is zo’n ding in geen tijd een bakoven. De airco werkt niet als je niet op elektriciteit bent aangesloten en je gaat niet met de generator aan lekker zitten eten. Dus zoek je je heil elders.
We parkeerden pal naast een leeg hotelletje… wat naar nu. Nu moesten we er weer naar binnen.
Het was er uitgestorven, dus was ik niet meteen bezorgd dat we in onze kraag zouden worden gegrepen.

stadje
stadje
stadje
stadje

Er stond een prachtige yucca langs de straat en daar achter zie je dus dat hotelletje.

yucca
yucca

Jammer genoeg waren niet alle kamertjes open, maar in eentje vond ik een golfballetje. Is dat nou zo interessant? Nou, het is heel apart dat we overal golfballetjes vinden, zonder zelfs maar binnen een cirkel van ikweetniethoeveel kilometers bij een golfbaan te zitten. Dit was de zesde.

onyx boekensteun
onyx boekensteun

 

 

Henrie was fortuinlijker, die vond wat moois maar dat liet hij pas in de camper zien. Een onyx boekensteun van behoorlijk formaat. Ik heb er mijn horloge bijgelegd, zodat je de afmetingen kunt inschatten.

 

 

 

Maar dat was pas nadat we zeer matig hadden gegeten. Althans, ik at met lange tanden. In Amerika kun je de merkwaardigste dingen eten en het eten is meestal wel aardig, maar dit…
De kaart was zeer beperkt. Keuze was een kippenpoot, maar ik hou niet van kluiven, of worst of brisket. Brisket is rundvlees. Ze bracht me wat om te laten proeven en we kozen dat rundvlees dus.

brisket plate
brisket plate

 

De helft was vet, nog meer dan wat Henrie op zijn bord had liggen. Dus dat sneed ik eraf. Bruine bonen, waar we extra van kregen omdat de coleslaw op was. Lang verhaal kort: ik heb de helft laten staan en ik ben nou niet bepaald een moeilijke eter. Henrie wel, en die had zijn bord bijna leeg. Dan nog maar even een rondje gefilmd.

 

 

leegstand
leegstand


 

 

 

 
We hebben na het kauwen nog wat rondgereden en nog een leeg pand verkend.

 

 

 

 
deze staat er al lang...
deze staat er al lang…


 

 

 

Wat denk je van dit oude vrachtwagentje waarvan de laadbak vol staat met schijfcactussen. Die moet daar dus al heel lang staan.

 

 

 

gieren
gieren

 

Een eind verder zagen we een zwerm gieren. In het westen van Amerika weet je dat er een dood dier ligt, vanwege de kraaien die je ziet. Hier dus niet. Net op de rand van een gehucht zaten ze.
Natuurlijk moest ik weer gaan kijken en zag dat ze een katje aan stukken aan het scheuren waren. Waarschijnlijk doodgereden.

 

Wat somberder reden we verder en kwamen wederom langs zo’n controle. Omdat we zo dicht bij de Mexicaanse grens zitten. Moet je al die camera’s nou zien! En dat is dus voor het verkeer dat niet door de controle zelf moet, maar van de andere kant komt.

camera's
camera’s
entrance Big Bend National Park
entrance Big Bend National Park

 

 

 

 

Eindelijk kwamen we bij de ingang van Big Bend National Park.

 

 

 

bergen en tunnel
bergen en tunnel

 

 

 

Na een dagtrip van bijna 400 kilometer hebben we een mooie camping midden in het park. De uitzichten onderweg en hier zijn grandioos.

 

 

 

 

Het is hier in Big Bend warm! 43 graden met een luchtvochtigheid van 6%.
De zon gaat net onder en ondanks dat we hier al een paar uur staan, zie je nu pas wat mensen buiten. Morgen wordt het nog warmer. Iedereen schuilt voor de meedogenloze hitte.

Texas Lone Star State
Texas Lone Star State

Iets heel anders: Texas wordt de Lone Star State genoemd. Op de vlag staat ook maar één ster. Natuurlijk is het makkelijk om op te zoeken op internet waarom dat zo is. Maar ik vraag het juist aan allerlei mensen hier. In Austin, in dat stadje waar we hebben gegeten, op andere plekken aan zoveel mensen gevraagd en niemand heeft me tot zover een antwoord kunnen geven. Is dat wat?

 

 

Reizen door Texas Hill Country

Vandaag was weer een reisdag, maar toch blijft ook dat in dit land boeiend. We reden door heuvelachtig Texas: Hill Country. Het grootse deel van Texas is vlak en ronduit saai, maar hier in het zuiden heb je een behoorlijk gebied dat gewoon prachtig mooi is. Je kunt hier ook makkelijk veel te langzaam rijden, de wegen zijn niet druk.

uitgestrekt
uitgestrekt
witte bloemen
witte bloemen

 

Soms heb je natuurlijk wel wat verkeer, voor me is de weg dan heerlijk rustig en als ik dan een keer in mijn buitenspiegel kijk, blijkt het achter me beduidend minder rustig te zijn. Ik ga dan even van de weg af, laat heel de handel voorbij gaan en sukkel weer verder. Je ziet velden met prachtige bloemen.

 

 

schijfcactussen
schijfcactussen

 

 

 

Je ziet ook veel schijfcactussen in bloei staan.

 

 

 

bloeiende schijfcactus
bloeiende schijfcactus

 

 

 

 

 

 

 

 

yucca in bloei
yucca in bloei

 

 

 

 

 

 

En de yucca’s zijn kolossaal met enorme stammen die eruit groeien met bloemen.

 

 

 

 

 

 

flagman
flagman

 

 

In die enorme, uitgestrekte gebieden kom je ineens wegwerkzaamheden tegen. En doorgaans staat daar een flagman bij. Dat is dan een man of vrouw die je door laat gaan of je laat wachten.

 

 

 

pilot car
pilot car

Hij houdt contact met de andere kant van de wegopbreking en weet wanneer de loodsauto er aan komt. Die wegwerkzaamheden kunnen zich makkelijk over een gebied van enkele kilometers uitstrekken en dan is er maar één baan vrij. Uiteindelijk komt de loodsauto, laat zijn volgers langs, keert om en dan mag jij volgen.
Stof en stenen spatten op, afstand houden is dan ook geen overbodige luxe.
Als chauffeur van zo’n pilot car gaat het nog wel, heel de dag in de auto met de airco aan. Maar die flagman die daar uren staat, tot hij misschien ook even chauffeur mag spelen. Bloedheet, stof, verzengende zon, of juist modder en stromende regen. Want een hokje om te schuilen staat er niet bij.

Uiteindelijk mag je verder rijden, maar dat betekent niet dat het traject met wegwerkzaamheden voorbij is. En als je je niet aan de vooraf aangegeven snelheid houdt, kun je hier zwaar bekeurd worden. Heel zwaar.

 
We kwamen door slaperige nederzettingen met schriele centra.

bruisend centrum
bruisend centrum

 

 

Wij vinden dat prachtig en kijken onze ogen uit, ondanks dat er niets te zien is. Hoe wonen die mensen in zo’n gebied, waar leven ze van, waar werken ze. Want je bent overal mijlen ver van verwijderd

 

 

melk
melk

 

 

Voor boodschappen is het niet de juiste plek. Daarvoor gingen we naar een andere winkel in wereldser gebied. Ik zal de naam van de winkel niet noemen, omdat het een Wal Mart was. Zelfs voor melk kun je daar een aardig tijdje uittrekken voor je je keus hebt gemaakt.

 

 

Jimmy Dean - Pancakes & sausage
Jimmy Dean – Pancakes & sausage

 

 

Er stond een dame te demonstreren met weer een nieuwe smaaksensatie: twee pannenkoekjes met een plat saucijsje er tussen. Het zou heerlijk zijn! Ik wilde niet meteen weer een onbuigzaam oordeel vellen en heb geproefd. Het was gewoon smerig.

 

 

Máxima
Máxima

 

 

 

 

Bij de kassa glimlachte Maxima ons nog toe, die had vast die pannenkoekjes niet geproefd.

 

 

 

 

Je ziet hier heel veel motorrijders en vaak zitten ze nogal schaars gekleed op hun vervoer. Maar nu zag ik er eentje die wel een heel originele gezichtsbeschermer had.

motorrijder met masker
motorrijder met masker

Alhoewel, ik hoop dat het een masker was…

Onze camping van vannacht is in Del Rio, pal aan de Mexicaanse grens. Onderweg er naartoe zagen we veel auto’s van de Border Patrol en in tegengestelde richting was een enorm station, waar al het verkeer gecontroleerd werd. Aan onze kant van de weg stonden op een stuk van misschien twintig meter, zeker vijftig camera’s op statieven, palen, etc.

Het is hier bloedheet en sinds dat we hier aanlegden, nu zes uur geleden, heeft de airco constant staan blazen en het is nog steeds warm in de camper, zo’n 25 graden. Het is nu half twaalf ’s avonds en buiten is het nog 33 graden. Maar het is gortdroog en dat maakt het wel dragelijk.
We kunnen er maar beter aan wennen: het zal nog warmer gaan worden. In Big Bend National Park zal het 110 ºF zijn, dat is 43,5 ºC. De hoogste temperatuur ooit op een KNMI-station in Nederland gemeten bedraagt 38,6 ºC…

 

 

Austin, bakermat van de Amerikaanse muziek

De Tien Geboden
De Tien Geboden

Gisterochtend vertrokken we en bij de receptie zag ik iets nieuws. Althans… Mensen komen hier heel makkelijk uit voor hun geloof. Dat kan zich uiten door bijbelspreuken, kruizen in de tuin, van alles. Maar bij de receptie van de camping stonden de Tien Geboden.

kleinste kerkje
kleinste kerkje

Onderweg kwamen we nog een piepklein kerkje tegen. Met een piepkleine begraafplaats en het oudste graf dat
ik ooit in Amerika heb gezien.

binnen
in het kerkje
oud graf
oud graf

Aan de namen op de graven te zien, lagen er vooral Russische mensen te rusten. We kwamen trouwens in de middle of nowhere ook nog een katholieke kerk voor Vietnamezen tegen.

wijwater
wijwater

Wat ik ook heel apart vond, was dat in dit piepkleine kerkje ook een piepklein wijwatervaatje hing met daarnaast een plastic flesje waarop stond: Holy Water.

Omdat we de snelwegen mijden, komen we door allerlei kleine stadjes. Waaronder bijvoorbeeld ook Smithsonville. Langs de weg stond in een achterafstraatje een enorme berg spullen. Die mocht je gratis meenemen, dat waren de resten van een garage verkoop.

resten van een 'garage sale'
resten van een ‘garage sale’
Jullie snappen dat we vol in de ankers gingen. Henrie vond wat aardige cd’s en ik pingpongballetjes, van die hele lichte qua gewicht. Daar is onze Gijs zo gek op. Ook vond ik nog een nieuw speeldoosje en een spaarpotje met beertjes erop. Maar het was zo mega kitscherig dat ik ze weer heb teruggezet.
Was dit bij een leeg huis geweest, dan had ik ze aan mijn hart gekoesterd, maar dit had niet zoveel toegevoegde waarde.

 

 

Ons reisdoel was Austin, een echte muziekstad net als New Orleans en Nashville.

skyline van Austin
skyline van Austin

De dichtstbijzijnde camping lag buiten het centrum en je was dan ook verplicht een taxi te nemen naar waar het allemaal gebeurt: Sixth Street.
We waren er van tevoren al doorheen gereden en hadden gezien dat alles nog gesloten was. Rond een uur of vijf zouden de bars opengaan. Je moet natuurlijk niet denken dat je je camper er ergens kwijt kunt, parkeren is een ramp. Ook voor gewone auto’s. Los van dat schijnt Austin qua werk hot te zijn en trekt daarmee allerlei volk aan. De criminaliteit is dan ook tamelijk hoog en in bepaalde straten moet je je ’s avonds gewoon niet vertonen.

In Austin staan werkelijk prachtige panden die door de jaren heen al heel wat hebben zien gebeuren.

prachtige gebouwen
prachtige gebouwen
historisch Austin
historisch Austin

We namen een biertje in een Ierse Pub en liepen toen naar de Congress Avenue Bridge, zes blokken verder. De hoeveelheid mensen die je onderweg aanklampen voor geld is ongelooflijk. Overal zie je mensen aan de zelfkant van de maatschappij, vies, verloederd en ogenschijnlijk niet meer te helpen. Op blote voeten, ongegeneerd in elkaars kleren grabbelend en elkaars smerige, blote lijf betastend. Geld, sigaretten, drank, alles willen ze van je hebben.

Waarom gingen we nou naar die brug? Omdat daar iedere avond rond of net na zonsondergang honderdduizenden vleermuizen in zwermen vanonder die brug uitvliegen.

bats under the congress avenue bridge in Austin‎
honderdduizenden vleermuizen…

 

We hebben er een poos gestaan en hebben er wel gezien, maar het was vrij donker om ze goed te kunnen zien. Een beetje teleurstellend, maar helemaal voor de mensen op waterfietsen en in bootjes die daar al een uur ofzo ronddobberden om de vleermuizen te zien.

Colorado river
Colorado river

 

 

 

De rivier waar zich dit allemaal afspeelt is de Colorado River. Ik wist dat die lang was, maar niet dat die al door Texas stroomde en we waren er een paar dagen geleden al overheen gekomen.

 

 

 

Ik had geen zin om weer langs al die bedelaars te gaan, bovendien was het best een eindje lopen en we hadden er ook al een tijd gestaan. Dat doet mijn verminkte voeten nou eenmaal geen goed. Er stonden kerels naast de brug met een soort fietstaxi en je mocht zelf bedenken hoeveel je ze gaf.
Ik beloofde eentje tien dollar en hij heeft zijn best gedaan in die bloedhitte met ons in zijn taxi en plakte er een extra rondje aan vast.

 

Uiteindelijk zette hij ons af in Sixth Street.

 

Henrie stond tegen die tijd op klappen en moest nodig naar de wc. We doken de bar “Friends” in. Henrie galoppeerde naar achteren en ik stond met wapperende haren naar de band te luisteren. Die speelde niet hard maar HARD! Nog harder. Ik had oordopjes bij me en propte die mijn gehoorgangen in. Het was belachelijk zo hard als er werd gespeeld, zelfs met die dingen in mijn oren was het nog oorverdovend. Het was er niet overdadig verlicht en het zag er misschien uit alsof ik enorme proppen oorsmeer had (waarom ze die dingen nou per se geel maken is me een raadsel), maar dat was me een zorg.

 

Overal zag je mensen vergenoegd zitten kijken alsof ze naar een prima uitvoering van het Hornconcerto van Mozart zaten te luisteren. Henrie die niet zo flauw is, zag je ook stuiteren van de berg lawaai. De muziek was helemaal niet slecht, maar niet aan te raden als je geen permanente gehoorbeschadiging wilde.
De volgende bar was wat dat betreft beter, de muziek wat minder, maar je kunt niet alles hebben.

 

toog
toog

 

 

 

 

 

De toog hadden ze zo gemaakt dat je niet lekker kon hangen. Waarschijnlijk ontworpen door leden van de Blauwe Knoop.

 

 

 

 

 

ranzig keuzemenu
ranzig keuzemenu

 

 

 

 

En wat zag ik in het damestoilet? Net zo’n ranzige automaat als in Hull. Met allerlei seksspeeltjes. Ik sta dan een beetje op mijn kruin te krabben en probeer me er van alles bij voor te stellen.

 

 

 

 

sexspeeltje damestoilet
sexspeeltje damestoilet

 

 

 

Wat denk je van een opblaasbaar schaap? Op een damestoilet, wat moet een vrouw daar nou mee…

 

 

 

 

 

Verder gingen we en kwamen in The Library terecht.

The Library Austin
The Library

De naam spreekt voor zich. Hier speelde geen bandje, maar dat was niet erg. De cocktails gingen grif van de hand en er werd meesterlijk met flessen drank gejongleerd en de hoeveelheden die in de glazen ging was ongelooflijk. Soms uit vier flessen tegelijk en de boel ontplofte niet eens!
Er stond een meneer naast me die me verklapte dat ik er zo goed uitzag. O ja? Ja. Mooi, ga nu maar weer weg, dacht ik. En of ik wel eens gevrijd had met een bronstige Mexicaan. ???
Ik bedoel, wat halen die kerels zich in hun hoofd? Wat verwachten ze nou? Of ik met mijn man was en had die geen bezwaar dat hij sexy taal tegen me uitsloeg. Henrie keek meer dan zuur en ik kreeg de slappe lach. Zie je jezelf als naar iemand toe gaan en dat soort dingen zeggen? Ik heb hem afgepoeierd en hij verdween.
Zijn gehaaste rug vertelde me dat hij het nog niet opgaf en zich nog verder belachelijk ging maken. Tot hij misschien een goed gerichte rechtse op zijn onaantrekkelijke gezicht kreeg.

We hebben nog een bar aangedaan en zijn toen weer naar de camper vertrokken. Het was ondertussen half een ’s nachts. Sixth Street bruiste alsof het nog helemaal niet laat was en muziek denderde over straat. Leuk, maar het was voor ons genoeg geweest.
Met enig mikken vonden we ons tijdelijke onderkomen en onder het handvat van de zijdeur zat een envelop met brief.

briefje
briefje


 
Van een mevrouw die op deze camping werkt en woont en uit Gent afkomstig was. Ze had gehoord dat wij ook uit den Bels komen. Ze wilde graag een babbeltje met ons maken, ze was België nooit vergeten.
We gingen er zomaar vanuit dat ze niet ‘amused’ zou zijn als we op dat tijdstip aan zouden kloppen en besloten het tot de volgende dag te bewaren. Maar zo’n briefje, dat is toch schattig?
We hebben de volgende dag ruim een uur met haar gekletst, althans, zij met ons. Een spraakzame, zeer vriendelijke vrouw met veel humor. Tijdens de babbel kwam een man langs die zei: Simonne, ik heb je dochter binnen gelaten. Die liep buiten.

 

Daniel en Kiki
Daniel en Kiki

Die dochter was hun negenjarige chihuahua met grijs snoetje van ouderdom. Gewicht: net een kilo. Maar dit hondendametje had alle honden van de camping, hoe groot ook, onder de poot. Ik moest weer even aan onze stinkSammie denken. Het is ook overal hetzelfde met die vrouwen.

We vertrokken en Daniel, haar man, kwam nog even een kaartje brengen met hun adresgegevens. Voor als we weer in de buurt zouden zijn. Hij had hun dochter bij zich.

Bij het vertrekken kwamen we langs hun trailer en ze hadden er iets leuks van gemaakt.

gezellig
gezellig

Het duurde best een poos voor we Austin uit waren. Dat is werkelijk een enorm grote stad.
Texas is ondertussen al behoorlijk heuvelachtig geworden en het is warm: 35 graden. En gelukkig ook heel droog, dus rochel en blaf ik minder. Wat niet alleen een opluchting voor mij is, maar voor heel mijn omgeving.
We namen een milkshake onderweg bij Dairy Queen, die heeft heel lekkere en wederom zag ik een nieuwe smaak. IJs met warme pindakaas. Laat maar, ik zeg niks meer.

ijs met pindakaas
ijs met pindakaas

De route kronkelde zich door een prachtig landschap en daar mochten we de eerste herten zien.

herten
herten
herten
herten

De camping ligt op een doodstille plek en heeft zowaar een zwembad. De receptie van campings is doorgaans een klein vertrek, niet hier. Majestueus ligt de enorme ruimte te pronken.

ontvangstruimte Hill Country RV Resort
ontvangstruimte Hill Country RV Resort

Aangestoken door mijn enthousiasme heeft de manager ons een rondleiding door heel het gebeuren gegeven. Het was werkelijk prachtig.

Voor Henrie was het te warm, maar ik heb me naar het zwembad gesleept en heb mijn schrale gestalte in het heerlijk warme water laten zakken. Toen ik me op het trapje in de ondergaande zon koesterde, hoorde ik zacht: prieuw en zag een jonge kat tussen de planten achter me liggen. Ik was dus ook in goed gezelschap.
Ze wilde gekriebeld worden en ging uitnodigend op mijn uitgestrekte arm liggen. Ze krijgen ook altijd hun zin.
Ook hier groeien planten in het wild die we thuis moeizaam in potjes houden. Ik heb kolibri’s gezien en enorme vlinders. Overal bloeiende schijfcactussen en bermbloemen. Het is volop lente en je ruikt warm asfalt en het parfum van al die bloemen.

Big Bend Temperature 109F
Big Bend Temperature 109F

De airco draait hier overuren en we weten nu al dat het in Big Bend National Park, waar we naar toe onderweg zijn, ruim 40 graden zal zijn met een luchtvochtigheid van 6%.

Zinderend heet, droog en geen Jupiler te bekennen.
Dan hebben jullie het toch maar makkelijk: jullie hoeven er alleen maar over te lezen. Wij lijden wel voor jullie, maar we doen het met liefde!

 

 

Onderweg naar muziekstad Austin

Vandaag was een echte reisdag, dus hebben we niet zoveel te melden. Voor ons was het aardig genoeg, maar niet om een blog mee te vullen.
We zijn onderweg naar Austin, ook een muziekstad net als New Orleans en Nashville.

zoek de kikker
zoek de kikker

 
Onze camping van vannacht is bij een klein meertje en daar zitten zestriljoen kikkers. Jullie zouden het orkest eens moeten horen! Sommigen hebben een meesterlijke schutkleur. Kunnen jullie de kikker in het plaatje ontdekken? Klik op de foto voor een grotere versie.

 

 

 

 

Ondanks dat we geen verhaal hebben, willen we wel even laten zien hoe we tot zover gereden zijn.
Een lijstje met namen verklaart de letters op de kaart. De meest recente camping (die van vandaag) staat bovenaan.

Route Orlando, Florida t/m Brenham, Texas
Route van Orlando Florida t/m Brenham Texas

RV campsites tm 14 mei
Bezochte RV campsites tm 14 mei

Klik op deze link om in te zoomen

 
Onze reis zal eindigen in Las Vegas, Nevada (rode cirkeltje). Maar dat duurt nog twee weken en in die tijd zullen we vast nog veel te vertellen hebben!

 

 

Van de Louisiana wetlands naar de olie van Texas

Vanochtend voordat we vertrokken heb ik nog zitten babbelen met de dame van de receptie en verteld dat de katten hier wel erg hongerig zijn. Dat de grill van onze barbecue vanochtend afgezeemd was en dat ze heel erg mager zijn. Daar verschoot ze van. Ze gaf ze wel eten, maar niet echt veel, zodat ze muizen bleven vangen.
Maar ze zou ze beter te eten gaan geven, niet dat ze zoveel om dieren gaf, maar ze mochten geen honger lijden. Dat zou ze zelf ook vreselijk vinden. Dat geloof ik, ik paste er twee keer in, in die dame. En weer gingen we een poging doen Texas te bereiken.
Onderweg kwamen we nog een klein National Park tegen: Cameron Prairie Wildlife Refuge, waar de wetlands in ere worden gehouden.
Er gaat een gravelweg naar toe waar we eigenlijk me de camper niet op mogen, maar we besloten een keer ongehoorzaam te zijn. Gelukkig.
Toen we bij de parkeerplaats aankwamen waar een boardwalk was door een deel van dit reservaat, waren daar enkele groepen kinderen en hun ouders. Ze vertrokken net allemaal. We hadden alles voor ons zelf, je kunt wel eens geluk hebben.

wetlands
wetlands

 

 

Op de foto zie je een deel van zo’n board walk. Ik vind dat een meesterlijke uitvinding. Je komt overal zonder teveel moeite of geploeter plus dat je geen enkele beschadiging aanbrengt in de natuur. We hoorden de merkwaardigste geluiden en diverse konden we echt niet thuisbrengen.

 

 

waterplant
waterplant

 

 

 

We zagen enorme hoeveelheden van een bepaalde waterplant, die thuis ook behoorlijk woekert. En dan gewoon in je tuin. Hier zagen we wat er gebeurt als je dat spul niet in de hand houdt.

 

 

 

Na de board walk gingen we verder, heel langzaam rijdend, speurend naar dieren. Je hoopt natuurlijk nog een alligator te zien en wat dat betreft kwamen we behoorlijk aan onze trekken. Het krioelde ervan! In alle maten en hoeveelheden. Het was geen gebied om even lekker pootje te baden. Je zag soms alleen de ogen en als ze onderdoken kwam er nog geen rimpeltje op het water. Beangstigend gewoon en die beesten zijn supersnel.

genietende alligator
genietende alligator
groter formaat alligator
groter formaat alligator
stoere alligator
stoere alligator

We waren er een poos zoet, maar moesten toen echt verder. We kwamen weer uit bij de Golf van Mexico, waar we met een veerboot over moesten. Kosten $1,-, kun je niet voor tobben.

vin
vin

 

Tijdens het wachten zag ik een enorme vin boven water komen. Het deed denken aan een orka, ook de manier van zwemmen. Maar dat kon ik me ook weer niet voorstellen. Misschien een tuimelaar, ik weet het gewoon niet. Hemelsbreed zaten we misschien honderd meter van de Golf vandaan.

 

 

pelikanen
pelikanen

 

 

 

We reden langs kilometerslange stranden waar geen mens te zien was. Wel heel veel pelikanen en dat zijn toch wel prachtige vogels, alleen moeilijk om op de foto te krijgen.

 

 

 

We zetten de camper stil en gingen het strand op. Het leek wel een begraafplaats. Het eerste wat ik zag was een dode dolfijn en heel veel dode catfish.

dode dolfijn
dode dolfijn
catfish
catfish
schelpen
schelpen

 

 

 

 

Gelukkig ook prachtige schelpen, dat maakte het een pietsie goed.

 

 

 

 

mijn engel
mijn engel

 

 

 

 

En ook Henrie zorgde voor wat afwisseling

 

 

 

 

 

stoer en trots
stoer en trots

 

 

Aan de overkant van de weg, waar we de camper hadden neergezet, stond een stier ons belangstellend te bekijken. Of hij fantaseerde ons op de horens te nemen of gewoon aan een lekkere koe stond te denken, weet ik niet, maar ik vond hem heel erg mooi.

 

 

Verder gingen we weer langs die prachtige Golf, zo’n uitzicht verveelt niet gauw.

strand aan de Golf van Mexico
strand aan de Golf van Mexico

Ook vorige week toen we langs de kust reden, hebben we ons vergapen aan al die woningen op palen. Natuurlijk is dat nodig, want bij het minste geringste staat je huis onder water. Maar apart blijft het. Ook kerken en bedrijven op palen, het is toch wat?

huis op palen
huis op palen

 

 

Maar wat ook opvalt en niet alleen bij dit huis, is dat je hier heel veel woningen ziet die gewoon midden in een grasveld staan. Geen planten, geen bomen, niks, gras en dat huis dan. Totaal geen privacy of gezelligheid.

 

 

welkom in Texas
welkom in Texas

 

 

 

 

Uiteindelijk kwamen we bij een enorme brug aan: de grens tussen Louisiana en Texas.

 

 

 

 

En net als je zodra je de grens van Nevada overgaat meteen tussen de casino’s staat, sta je hier tussen de olie raffinaderijen. Ongelooflijk gewoon!

raffinaderijen Texas
raffinaderijen Texas

Het is ook meteen veel drukker.
Maar op deze camping in Port Arthur hoor je weer honderden krekels. Net alsof er geen raffinaderijen bestaan. Onze coördinaten hier zijn N29.91291, W94.03742 (kijk bij de groene pijl) voor als je een blik wilt werpen.

Texas is de grootste staat van Amerika, dus we zullen hier nog wat kilometers afleggen. Maar ik weet nu al dat we mooie dingen te zien gaan krijgen. Maar dat horen jullie nog!