Categorie archief: Vakantie 2012 USA

Oost West…

We zijn dus weer thuis, maar dat ging niet zomaar. We verlieten de camping met de eendjes die ons weemoedig uitwuifden en vervolgden Scenic Highway 49 die er niet rustiger op werd. Met iedere mijl kom je dichter bij San Francisco en dat merk je. Er wonen zeven miljoen mensen, da’s een boel. De 49 kronkelde en wentelde en we reden lange tijd langs een rivier met half leegstaande nederzettingen.

rivier
rivier
brug
brug

   
   
   

Soms besloot de weg dat het wel welletjes was en moest je over een brug die er in onze beleving niet zo stevig uitzag. Ook van dat ijzerwerk waar je dan doorheen kijkt, je hebt ook van die trappen en je voelde de boel bewegen als je er overheen reed.

enorm
enorm

   
   
   
   
   
   

Buiten de dorpjes waren er niet veel huizen, sommige hadden van die vetplanten voor de deur die we hier in Europa in potjes koesteren.

   
   
   
   
   
   

Ineens was de route zo vriendelijk ons langs een historisch stadje te leiden, dat verder nergens werd genoemd. Onze aandacht werd er ook alleen maar op gevestigd omdat de achterkant van de huizen er zo apart uitzagen. Want zoals ik al zei: je ging er langs, niet doorheen. Het was er doodstil en heel charmant.

gedenkteken
gedenkteken

   
   
   
   

Er moeten veel Chinezen hebben gewerkt, want er stonden nog Chinese tekens op de diverse huizen en er stond ook een prieeltje met een memoriam aan de Chinese werknemers.

   
   
   
   

plaque
plaque

   
   
   
   
   
   
   

Of wat vind je van dit bord?

   
   
   
   
   
   

Er achter was een vaag soort tuin, meer een braakliggend terreintje met een paar bloempotten. De betekenis is me daarom niet geheel duidelijk geworden. We waren tamelijk gauw uitgekeken, wat ook te maken had met de dwanggedachte van: doorrijden, nog best een eind, veel te doen, je kent het wel.

het wordt al drukker
het wordt al drukker

   
   
   

De bebouwing onderweg bleef niet schaars, het werd voller en voller. Overduidelijk het teken dat we bij onze laatste halte aan gingen komen al wilden we daar nog niet aan denken.

   
   
   
   
   

We kregen honger en qua eten was er niet zo heel veel meer aan boord: de laatste dagen maak je alles op. Niet erg, we kwamen een Denny’s tegen langs de snelweg en daar hebben ze nou eenmaal heerlijke salades. Ik vind het dan altijd geweldig om de menukaart te bestuderen. De calorieënbommen springen gewoon van het papier. Wat vind je hier bijvoorbeeld van:

op de menukaart
op de menukaart

Friet met kaassaus, gerapte kaas en stukjes bacon en een romige dipsaus. Nadat ik het gelezen had was ik al anderhalve kilo aangekomen.

salades met knoflookbrood
salades met knoflookbrood

   
   
   
   

Onze salades waren weelderig en vulden goed, het knoflookbrood kregen we niet op, maar we zouden geen last hebben van vampieren die nacht.

   
   
   
   

Met enig mikken lukte het weer om op de weg te komen en de snelweg weer op te pikken. Het was gelukkig nog rustig, maar in vergelijking met de uitgestorven trajecten die we de afgelopen weken hebben gereden, was het toch even wennen.

   
De camping was niet veel veranderd, niks eigenlijk.
De avond ervoor hadden we alles gewassen, dus het inpakken kon beginnen. Henrie had een manier gevonden om het bierreclamebord mee te nemen: aan de binnenkant van zijn koffer en dan zijn kleren enzo er tussen. Maar we hadden zo onze twijfels: we hadden van alles verzameld en de vliegmaatschappijen zijn streng met het gewicht. Vooral United Airlines die je voor alles een poot probeert uit te rukken.

De laatste avond hadden we nog wat dingen over, zoals pakjes bamisoep, een fles limonade, een keukenrol, nou ja, van alles en nog wat. Ik vroeg aan de mensen naast ons of ze nog wat konden gebruiken, maar die reageerden zo van: o, geef maar. Wij zorgen wel dat het bij iemand terechtkomt.
Zij woonden op die camping en speelden dus voor voedselbank. Maar ik doe er dan liever iemand persoonlijk een plezier mee dan dat er Sinterklaas wordt gespeeld met onze spullen. Begrijp me niet verkeerd: ik hoef er niks voor te hebben, ze hoeven niet eens dank je wel te zeggen. Maar zo onpersoonlijk over je schouder van: o, goed hoor, zet maar ergens neer, dat vinnik niet leuk.
We stonden kont aan kont met de achterburen, de campers althans, en tussen het pakken en overpakken en zweten ging ik even naar buiten en zag een mevrouw uit de camper achter ons komen die nog iets riep naar iemand binnen. Ze zag me en kwam meteen op me af. De onvermijdelijke vraag kwam: waar kom je vandaag (dat vragen ze aan iedereen, ze willen ook weten uit welke staat je bijvoorbeeld komt) en toen ze hoorde uit België, Europa, begon ze meteen krom Frans tegen me te spreken, me iedere keer enthousiast haar stompjes tand tonend. Met nog een heel exemplaar er tussen.
Na een poosje verdrietig te hebben staan luisteren zei ik dat ze best Engels mocht spreken. Nou, dat was geweldig en Engels spreken deed ze, er kwam geen eind aan. Iedere zin begon met happen naar adem, vage handgebaartjes en nutteloze sprongetjes tijdens het praten. Had ik weer. Of ze nou dronken was of niet wijs heb ik niet uit kunnen vinden. Waarschijnlijk een combinatie, want de koffiebeker in haar hand bevatte in ieder geval geen koffie. Haar tanden was gebeurd door een autoongeluk, heeft ze me acht keer verzekerd. Maar ze vertelde ook dat haar dochter zich had opgehangen toen ze tweeëntwintig was, vanwege één of andere knul. Dat maakte het allemaal weer triest, want daar krijg je wel een klap van.
Ondertussen was haar man thuisgekomen van werk, een rustige, sympathieke man die op een bepaalde manier op Clint Eastwood leek en je zag aan hem dat hij echt gek op haar was.
Ze ging nog iets te drinken halen, ik ook, dat had ik tegen die tijd wel nodig en zei somber tegen Henrie: dit moet je meemaken. Henrie liet alles uit zijn handen vallen en liep mee in de blijde wetenschap dat als hij genoeg gezien had, hij lekker weer weg kon lopen omdat hij er maar even bij kwam om kennis te maken. En dat deed hij dan ook en haar man idem. En daar stond ik weer naar het gehap te luisteren en de gebaartjes en hupjes te bekijken. Tegen wie ze trouwens aan het begin iets had geroepen weet ik niet: er bleek buiten haar niemand in de camper te zijn geweest.
Het lukte me van haar los te komen en ging binnen uit zitten hijgen. Ik hoorde hoe ze al babbelend over het hekje klom en daar stond ze aan de deur; of we kwamen barbecuen. We konden echt niet en hoefden dus niet te jokken. Clint stond wel even later voor de deur met gebarbecuede garnalen met grote stukken sinaasappel, heerlijk.
Henrie lust geen garnalen, wat jammer nou!
Toen het donker was durfden we wel naar buiten. We hoorden haar binnen kraaien en ongetwijfeld happen en gebaren.

Trailer Haven
Trailer Haven

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

De camping stond vol met hoofdzakelijk permanente bewoners, sommigen proberen er nog wat van te maken.

feestverlichting
feestverlichting

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

De wekker ging om kwart voor zes. Ook zoiets: pas in Amerika kwamen we erachter dat de terugvlucht ’s morgens om half elf was. Dat is een ramp: het verhuurbedrijf van de camper gaat pas om acht uur open. Ik heb kunnen regelen dat we een kwartier eerder terecht konden. De camper wordt onder de loep genomen in verband met eventuele beschadigingen, dan het papierwerk, je bent niet zomaar klaar dus. De taxi hadden we voor kwart over acht besteld.

drukte
drukte

Ook zoiets: er is om elf uur altijd een busje van het verhuurbedrijf dat je naar de luchthaven brengt. Dat zou te laat zijn en moesten we een klein fortuin uitgeven voor een taxi, want het was nog vijfentwintig mijl daar vandaan, da’s veertig kilometer. In de spits van San Francisco. Ook de reden dat we zo vroeg opstonden: het was maar tien mijl naar RoadBear, maar wel in de spits en we reden de file dan ook zo in.

San Mateo bridge
San Mateo bridge

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Afijn, ook op het vliegveld sterrevus druk, lange rijen voor de bagage afgifte om te beginnen. En natuurlijk hadden we teveel bij ons en moesten lozen of tweehonderd dollar betalen. Ik had nog een redelijk volle fles rum in mijn koffer, de flessen daar zijn wat groter dan hier dus dat scheelde al. Ik duwde hem een beambte in handen die er blij mee vertrok en even later met een verse kegel langs me heen liep. Henrie gooide zijn sportschoenen weg, die wilde hij toch al vervangen en met nog wat geprop in onze handbagage kon het er net mee door. Want je denkt toch niet dat we de nummerborden of die bierreclame achter gingen laten!
Toen de enorme rij door de security check, later en later werd het. Iets om op te letten dus de volgende keer: GEEN vroege vlucht terug.

laatste blik
laatste blik

   
   
   

Natuurlijk stond er een keiharde wind en eenmaal in het vliegtuig kon men van een aantal banen niet opstijgen, plus dat we al vertraging hadden. Veel te laat dus gingen we omhoog.

   
   
   
   

Het aansluitende vliegtuig zou vertrekken vanuit Chicago om vijf over zes ’s middags. We landden om tien over half en toen was er weer geen ‘slurf’ beschikbaar wat nog twintig minuten vertraging opleverde. En dan moet je haast hebben en over een vliegveld stressen. Heb je ooit gelet op de mensen die ronddwalen op een vliegveld? Met een lege blik, twee handbagages achter zich aan sleurend, slenterend van links naar rechts en als je ze dan nog net niet omver duwt, hard sorry roepend, kijken ze je aan alsof ze net uit een coma ontwaken. We hadden mazzel: de aansluitende vlucht had ook een half uur vertraging dus die hadden we maar net.
Uiteindelijk heeft de piloot de luchthaven van Amsterdam gevonden en mochten we naar huis.

groen
groen

   
Wat is het hier groen geworden in die kleine maand dat we weg zijn geweest en wat hebben we een ruimte thuis! De totale oppervlakte van zo’n camper (en dan hebben wij nog een grote) is achtentwintig vierkante meter. Kleiner dan onze huiskamer.

   

Het onkruid staat hoog, Henrie heeft het gras gemaaid en dat oogt al een stuk beter. Aan het onkruid begin ik nog niet: mijn rug is zo naar z’n grootje, dat ik moeite heb met aankleden of me afdrogen. Dus mag het nog even blijven staan, al jeuken mijn handen.

   
   

We genieten van het thuis zijn, maar nog regelmatig vertoef ik in gedachten daar, ver weg.
Dag Uncle Sam, hopelijk tot volgend jaar. Het was weer geweldig, zoals altijd. Een stukje van ons hart is in Utah gebleven, bij dat lieve hondje dat we mochten redden. Dat anders een nutteloos dood ding zou zijn geweest, terwijl ze nu een aanwinst is voor het gezin waar ze woont. De geweldige mensen die we hebben mogen ontmoeten, de spectaculaire dingen die we hebben gezien en opnieuw gezien, omdat je toch zoveel vergeet. Je bent een fantastische gastheer, Uncle Sam, heel erg hartelijk bedankt.
Maar tegen ons thuis kun je niet op….

De laatste mijlen

camping lake tahoe
camping lake tahoe

   
   
   

Ons nieuwe plekje op de camping bij Lake Tahoe was heerlijk, geen buren zoals ik al vertelde en doodstil. Wat kan een mens nog meer wensen?

   
   
   
   

henrie stookt een vuurtje
henrie stookt een vuurtje

   
   
   

Nou, een fikkie stoken dus. Bij de camper hadden we zo’n vuurring met grill die er tegenaan stond, zodat je ook kon barbecuen. Henrie had een zak hout gekocht en zocht nog van alles bij elkaar om lekker te kunnen stoken.

   
   
   

Het was pikdonker en doodstil, daarom kon je op een gegeven moment onbekende geluiden horen aan de andere kant van de camper. Alsof er iets groots rondscharrelde. Het kon een hert zijn, maar je werd ook gewaarschuwd voor beren. We zijn maar niet gaan kijken: het klonk als iets dat groter was dan wij en dat wil je niet aan het schrikken maken.
Van al dat stoken krijg je dorst en daar moet wat aan gedaan worden. Henrie liep langs de vuurring om nog een biertje te halen en verdween ineens uit het zicht, meteen stegen er gesmoorde verwensingen op. Hij was over de grill gestruikeld…

Lake Tahoe
Lake Tahoe

   
   
   
   
   

De volgende dag zijn we een groot deel langs Lake Tahoe gereden, wat mooie uitzichten gaf.

   
   
   
   
   

wij
wij

   
   
   
   
   
   

Iemand nam nog een foto van ons, kijk maar.

   
   
   
   
   
   

op de grens met Californie
op de grens met Californie

   
   
   

Lake Tahoe ligt deels in Nevada, deels in Californie. Tegenwoordig mag je overal gokken, maar dat was eerst alleen toegestaan in Nevada. Dus op de grens van Nevada en Californie, echt binnen een meter, beginnen in Nevada de casino’s.

   
   
   
   

We gingen de grens over en waren toen in de laatste staat van deze reis; de zevende.

welkom in Californie
welkom in Californie

Ons komende traject zou over de beroemde highway 49 gaan, een prachtige route met allemaal oude stadjes uit de goudzoekerstijd. Je had ogen tekort, desondanks kregen we honger en reden we een State Park in waar je ook voor weinig kon overnachten. Nog stiller dan de camping van Lake Tahoe, prachtige vogels die vliegjes uit de lucht haalden en ruisende bomen.


   
Verleidelijk om te blijven, maar we moesten verder. Over die 49 en belandden in het stadje Sierra City. Het was niet eens zo de bedoeling, maar we werden moe en daar sprong ineens die camping voor onze wielen. Een niet al te grote camping met een aantal vaste standplaatsen. De eigenaar was helemaal verbaasd ons te zien, er kwamen denk ik niet veel toeristen. We kregen een mooi plekje en konden van de eekhoorns genieten en boven de deur van het kantoor zat een vogel te broeden.

eekhoorn
eekhoorn
eekhoorn in de boom
eekhoorn in de boom
nest
nest
Sierra City
Sierra City

   
   
   
   

Niet alleen dat, er zat ook een bar heel vlakbij en wat doe je dan… Het stadje was maar klein, de panden oud en charmant.

   
   
   
   

de andere kant
de andere kant

   
   
   
   
   
   

En aan de andere kant

   
   
   
   
   
   
   

De bar was onderdeel van een heel oud hotel. In dat hotel hadden de kamers vroeger twee nummers, omdat ze gedeeld werden door de mannen die in de mijnen werkten.

bar
bar

Deze route gaat door het bos en is prachtig, maar zo’n honderdveertig jaar geleden was het kaal, geen boom te zien. Nergens, tot minstens honderd kilometer in de omtrek was alles gekapt. Voor huizen, de mijn, brandstof, waar je maar hout voor kunt gebruiken. De goldrush bracht tienduizenden mensen naar de streek. Om te beginnen lag het goud er voor het oprapen, letterlijk. De indianen deden er niks mee, die kenden de waarde niet en lieten het liggen. Maar na een jaar werd het steeds moeilijker om goud te vinden en moest er echt naar gezocht worden. Mannen kwamen van over heel de wereld, zaten maanden op schepen om hier tot hun knieen in de modder te lopen. In dit kleine stadje waren vierendertig kroegen en drie bordelen.
Die jongens hadden niks anders dan twaalf uur werken, zich zat zuipen en dan een of andere ziekte op te lopen in de bordelen.
Er stonden twaalf steenvergruizers waar er iedere dag minstens vier bezig waren, vierentwintig uur per dag. Die enorme keien die vergruisd werden, kun je je het lawaai voorstellen? Zo’n honderd kilometer(!) verderop was er een in gebruik en die maakte zo’n lawaai dat het in Sierra City te horen was. Dag en nacht.
Nee, geen makkelijk leven. We namen er nog maar een biertje op.

beelden
beelden

   
   
   
   

De volgende dag trokken we verder en kwamen op een druk deel van de 49 waar ineens een paar enorme beelden stonden.

   
   
   
   

zucht
zucht

   

Onderweg zijn we nog een supermarkt binnengestapt, nee, geen Walmart, en wat we daar nou weer zagen. Let op: appelpartjes per zes ofzo verpakt. Ik bedoel, je kunt een appel ook zo eten of zelf in stukjes snijden en in een bakje doen. Wat een vervuiling mensen en wat kost dat niet om een appel te kopen! Hou op zeg.

   
   

De weg kronkelde op een vreselijke manier, steeg en daalde en het schoot niet op. We hadden nog twaalf mijl te gaan naar Jackson waar we zouden overnachten en toen kwamen we ineens deze camping tegen. Mijn ogen brandden, we hadden er genoeg van dus hier staan we dan. Vul de volgende coordinaten (met de komma) gewoon in bij Google: 38.47408, -120.85170

Het is een prachtcamping met vijvers en veel eenden. Eendenmoeders met hun kinderen en wat zijn die moeders een rotwijven tegen de kinderen van een ander. En ze kennen hun eigen jongen precies, komt er een kind van een ander tussen lopen, dan worden de veren eruit gerukt.

eendjes
eendjes
en allemaal jongen
en allemaal jongen

Een moeder had nog helemaal nieuwe nakomelingen die stuurloos overal heen liepen en owee als een andere moeder er maar naar keek. Al die moeders he, die heten volgens mij Sammie. Net als het enige poesje dat wij hebben. Die grote jeweetwelkaters hebben niks te vertellen en ze kan net zo tekeer gaan als die eendenvrouwen hiero. Natuurlijk heb ik brood gevoerd en o wee als er een kind bij een ander verzeilde. Heksen, echte vrouwen.

baby's
baby’s
mededeling
mededeling

   
   
   

Op het hek hangen bordjes, dat je de eendjes niet lastig moet vallen. En als je ziet dat iemand ze wel lastig valt, opjaagt, eieren steelt of weet ik veel, moet je dat meteen melden!

   
   
   
   

Dat doet me denken aan toen we nog in Hendrik Ido Ambacht woonden, sommige van jullie kennen dit verhaal wel. Er zaten jonge eendjes in de sloot naast ons huis en op een dag stonden er twee van die ongunstige jongetjes stenen naar die verenbolletjes te gooien. Van die kereltjes met bekken waar je bij voorbaat al op wil rammen, laat staan als ze zoiets doen. Afijn, ik ben er naast gaan staan en zei met een voor mijn doen zachte stem: als je dat nog een keer doet, rot ik je er vierkant achteraan.
Het ene knulletje keek me overeenkomstig zijn intellect aan, met achterlijke blik dus en zei: watte?
Ik: ik wil dat je daar NU mee ophoudt en als jij vanavond ligt te slapen, zal ik in je kamer komen en grote stukken snot over je gezicht smeren. Ik heb de lijertjes nooit meer gezien.

kunstig
kunstig

   
   
   

De camper hier een eindje verderop heeft een televisietoestelletje in een van de compartimenten zitten, zodat de eigenaar vooral niks hoeft te missen van wat er op tv vertoond wordt. Je moet er maar opkomen.

   
   
   
   

Morgen het laatste traject naar San Franciso, de camping heb ik al besproken. De enige van heel deze reis. Maar we zijn er al vaker geweest als we vanaf San Francisco terugvlogen en weten dat het eigenlijk een trailer park is (soort woonwagenkamp, maar dan anders) met maar een paar vrije plekken. Hier een plaatje met onze route van deze vakantie:

route USA 2012
route USA 2012

We zullen dan in totaal 3005 mijl, dat is 4850 km, gereden hebben.

Van het blog zal morgen niet veel komen: we zullen het te druk hebben met inpakken en de boel nog een keer goed schoon te maken. Dus het laatste blog zal ik thuis schrijven, dat houden jullie nog tegoed.
Tot thuis!

Virginia City en Lake Tahoe

Henrie aan de gebakken vis
Henrie aan de gebakken vis

We hebben dus nog die gebakken vis gegeten, onbeperkt. Het is ons gelukt er drie stukken van weg te werken, daarna moesten we onze buik dragen. Je zag anderen die er vier of vijf wegwerkten, geen idee hoe ze dat deden. Misschien hadden ze heel de dag gevast.

Heel erg laat is het niet geworden, althans; een uur of elf. Niet erg, want we moesten de volgende dag echt verder. Don, dat is de man met die cowboyhoed op de foto in het vorige blog, wilde ons eerst nog de belofte afdwingen om de volgende dag op quadkarren met hem de bergen in te gaan. Hartstikke leuk natuurlijk, maar we wilden onze tocht echt vervolgen.

   
Daar gingen we weer de volgende dag, richting Virginia City. Dat is een heel oud stadje, natuurlijk commercieel als de pest a la Oatman, maar ongetwijfeld leuk.

schoenen in een boom
schoenen in een boom, Middlegate, Nevada

Onderweg, echt in the middle of nowhere (we zaten nog steeds op die lege highway 50) stond een boom. Van een afstand zag hij er heel merkwaardig uit, met een gek bladerdak. Maar er bleken ik weet niet hoeveel schoenen in te hangen, een zogenaamde shoe tree.
De schoenenboom start met zomaar iemand die z’n oude schoenen hoog in de lucht om een tak heengooit. Dat kan ongemerkt blijven, maar vaak triggert het andere mensen dat ook te doen. Jongeren verzamelen hun oude Adidas gymschoenen, families rijden er zondags na de kerk op uit om papa’s Reeboks hoog in de boom te gooien.
Anderen schrijven eerst een bericht in of op de schoenen, of een liefdesgedicht.

zoutmeer
zoutmeer

   

Weer een eind verder kwamen we bij een zoutmeer.

Allemaal zout en mineralen die niet mee verdampen als het blank heeft gestaan.
Langs de rand stond nog water en dat was hier en daar paars, heel merkwaardig. Ik wilde dat van dichtbij bekijken.

vogeltje
vogeltje

   
   
   
   
   
   

Een vogeltje schoot weg en daarna nog eentje. Net van die wadlopertjes.

   
   
   
   
   
   

Het viel me op dat langs de rand van dat paarse er bergen vliegen zaten, die opvlogen als je in de buurt kwam. Nog ietsje dichterbij om er een foto van te maken en prompt zakte ik een eind weg. Op de foto zie je die diepe voetafdruk, die is van mij.

zomaar
zomaar

   
   
   

Mijn schoen en sok onder de prut en het rook nog vies ook. Henrie heeft de boel geredderd met een emmer water en een borstel en omdat hij met twee handen bezig was, kon hij niet zijn neus dichtknijpen. Had ik weer.

   
   
   

Na nog een eind rijden kwamen we bij Virginia City. Dat doe je niet zomaar: het wordt niet overal aangegeven en het laatste stuk weg gaat steil omhoog door een canyon.

Virginia city
Virginia city

Maar het was de moeite waard. Overal oude panden, het was druk en warm. De camper moesten we net buiten het centrum parkeren en het stuk naar de hoofdstraat was zo steil, dat je bijna op handen en knieen naar boven moest. De bewoners van het oude Virginia City moeten knap fit zijn geweest. We waren niet de enige die met paarse hoofden stonden te hijgen.

Virginia city
Virginia city

Virginia city
Virginia city

Bij een museum stond het beeld van een goudzoeker en dat fungeerde als doorloop van water. Het water stroomde via een vijvertje omhoog, door het zogenaamde pannetje waar hij goud mee zocht. Een vogeltje zat daar heerlijk in te badderen en dat vind ik toch altijd zo’n leuk gezicht!

   

salade
salade

   
   
   
   

In een saloon hebben we een salade gegeten. Heerlijk was die weer, daar genieten we echt van!

   
   
   
   
   

saloon
saloon

   
   
   
   
   

De saloon was in oude stijl gehouden en dat hadden ze goed gedaan. Alleen weer die verdraaide flatscreens die ze zo nodig altijd overal moeten ophangen.

   
   
   
   

Hoe later het werd, hoe meer verklede mensen je zag die de boel opleukten.

verkleed
verkleed

motorfietsen
motorfietsen

   
   

Dit soort stadjes is altijd zeer geliefd bij motorrijders, dat zien we in Oatman ook iedere keer. Waarschijnlijk omdat het altijd mooie routes zijn er naar toe. Je ziet dan werkelijk ook de prachtigste motorfietsen, waard om je je aan te vergapen.

   
   
   

muurschildering
muurschildering

   
   
   

Blinde muren hebben ze prachtig beschilderd, zodat je helemaal in de sfeer van vroeger blijft.

   
   
   
   
   
   
   
   

mededeling
mededeling

   
   
   
   
   

En soms zie je een nuttige mededeling op een huis (klik op de foto voor een uitvergroting).

   
   
   
   
   

Om half vijf hebben we ons los gesleurd, we moesten nog een eindje rijden. Naar Lake Tahoe en daar staan we nu dus op een camping vlakbij het meer.

Highway 50 Lake Tahoe
Highway 50 Lake Tahoe

eekhoorn
eekhoorn

   
   
   
   
   
   
   

Het is zo’n camping midden in het bos en het barst hier van de eekhoorns.

   
   
   
   
   

Er loopt een weg tussen het meer en de camping. We besloten hier nog een dag te blijven: de afstand naar San Francisco bleek korter dan we eerst dachten. Nou ja, wij. Die kromme navigatie had in Cold Springs aangegeven dat we nog drie reisdagen hadden, dus daar hou je rekening mee. En ineens was het nog maar zes uur naar San Francisco vanaf Lake Tahoe, dat scheelt dus een dag! Drie uur rijden plus nog het een en ander bekijken, dan is de dag zo voorbij. Je kunt wel doordenderen, maar dan zie je niks. We hebben wel om een andere plek gevraagd en staan nu helemaal achterin.
We hebben een bundel hout aangeschaft: Henrie wil zo graag fikkie stoken na het barbecuen.

gokken in de supermarkt
gokken in de supermarkt

   
   
   

Vanmiddag hebben we eerst bij een Safeway een paar dingen gehaald, zoals melk enzo. We zitten nog steeds in Nevada dus kun je ook gokken in de supermarkt. Net als bij de drogist, de wasserette, het tankstation, enzovoort.

   
   
   

belegd broodje
belegd broodje

   

Af en toe kopen we een belegd broodje in een supermarkt, er zit alleen altijd zo hopeloos veel vlees op. Lekker hoor, rosbief en ham enzo, maar liever geen pond ofzo per broodje. Wij doen zeker samen twee dagen met zo’n broodje, maar ik weet zeker dat er hier genoeg mensen zijn die zo’n ding in een keer wegdouwen.

   
   

heilige stenen
heilige stenen

   
   

Terug op de camping zijn we dus op ons nieuwe plekje gaan staan waar je nog net niet struikelt over de eekhoorns. Recht tegenover ons liggen enorme keien. Dit soort keien is heilig bij de indianen. De eekhoorns trekken zich daar niks van aan en spelen er verstoppertje.

   
   

Het is wederom stralend weer, we hebben wat flesjes water in een tasje gegooid, iets om op te zitten en zonnenspul en zijn naar Lake Tahoe gelopen. Het was heerlijk hier op het zandstrand van Zephyr’s Cove te zitten, ook al zijn we geen strandmensen.
Heel erg lang hebben we het er niet uitgehouden. Er was genoeg te zien, daar niet van. Dieren bijvoorbeeld, het is een meer dus zoet water en nog glashelder ook.

glashelder water
glashelder water
gans
gans
spreeuw
spreeuw
hommel
hommel

   
   
   
   
   
   
   

We vonden ook een dode hommel, een kolossale. Ik heb mijn armband om hem heen gelegd zodat je het een beetje kunt zien. Hij had zachte haartjes op zijn (of haar) ruggetje. Zonde, er zijn er al zo weinig van.

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Echt rustig was het niet, het is tenslotte zondag.

langs het water
langs het water

Het plekje waar we nu staan is doodstil en we staan helemaal alleen, geen buren te zien. Vanochtend liepen er nog herten langs de camping, maar een paar sukkels met een camera dachten dat die dieren wel gingen staan wachten tot zij hun fotootjes hadden gemaakt. Ja, die beesten zijn achterlijk, hop, herten weg.

   
Hier beginnen nu de schaduwen heel lang te worden, het is half zeven en bij jullie dus half vier ’s nachts. Hertentijd, misschien zien we er nog een paar en morgen zien we wel wat we doen.
   
   
Coordinaten? 39.56480, -120.63575

Van Idaho Falls naar Cold Springs, Nevada

Donderdagmorgen vertrokken we vanuit Idaho Falls naar Craters of the Moon National Monument.

gebarsten lava
gebarsten lava

   
   
   

Craters of the Moon is een vulkanisch gebied en het ziet er onwezenlijk uit. Het zou dus op een maanlandschap lijken, gezien de naam. Lava is lava denk je, maar dat kan nogal verschillen van uiterlijk.
   
   
   

gestold lava
gestold lava
euh, gaan we deze beklimmen?
Zie je de mensen bovenaan?

   
   

Er staat een zwarte heuvel in dat park en die hebben we zo’n jaar of tien geleden al eens beklommen. Natuurlijk wil je dan weten of je daar nog steeds toe in staat bent. Als je ervoor staat lijkt het nogal mee te vallen…
Totdat je gaat klimmen. Van beneden zie je de eerste hobbel en de rest niet. Als je goed kijkt zie je mensen lopen, hun afmeting moest voldoende waarschuwing zijn: ze waren amper te zien zo ver weg waren ze. Maar nee, we gingen. Af en toe even stil staan om zogenaamd van het uitzicht te genieten, maar eigenlijk om weer op adem te komen en naar je hart te grijpen.

uitzicht bovenop
uitzicht bovenop

ikke
ikke

   
   
   
   
   

Ben je eenmaal boven aangekomen, dan is het uitzicht wel ongelooflijk. De vorige keer dat we hier stonden waaide het zo hard, dat je moeite had om op de been te blijven.

   
   
   
   
   
   
   
   
   

We wilden op een gegeven moment nog iets bezichtigen, maar een aantal schoolbussen braakten ik weet niet hoeveel kinderen uit die als te hoog water om ons heen spoelden. We hebben er daarom maar vanaf gezien en zijn verder gereden en hebben een camping in Twin Falls gezocht.

   
   
   
   
   
   

uitzicht
uitzicht

Voordat we de volgende ochtend doorreden hebben we nog een waterval meegepikt, die de attractie is van de stad en wat mooie uitzichten.

Twin Falls uitzicht
Twin Falls uitzicht

Shoshone Falls
Shoshone Falls

ontbijtgranen
ontbijtgranen

   
   
   
   
Er was een WalMart en Henrie’s muesli was bijna op, dus moest er nieuwe gehaald worden. Me dunkt dat er keus genoeg is.
   
   
   
   

Welcome to Nevada
Welcome to Nevada

   
   
   
   

We gingen de grens weer over met Nevada en zijn dus qua staat terug naar waar we begonnen zijn.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Je hebt er een historisch stadje, Wells genaamd. Hier in Amerika zijn ze gek op hun historische dingen, het verbaasde ons dan ook nogal dat het historische deel van Wells compleet verloederd is. We zijn hier een hele poos terug ook geweest en toen was alles in veel betere staat. Eigenlijk kun je met dit oude spul nog maar een ding doen: slopen. Er valt niet veel meer van te maken.

Wells
Wells
Wells
Wells

We hadden een camping bij een casino, waar de internetverbinding om te janken was. Een enkel schamel mailtje lukte nog wel, maar daar hield het dan ook bij op. De camping stond zo goed als vol, helemaal vol eigenlijk. Wij hadden de laatste plek.
   
Het valt me op dat op veel campings het grootste deel van de aanwezigen mensen zijn die er permanent staan. Die niet in een huis wonen, maar in hun trailer of camper.
Zou dat ook een uitvloeisel zijn van de recessie en de armoede hier? Want armoede is er en behoorlijk ook. We hebben de vervolgroute uit zitten stippelen, want de laatste week van de vakantie was nou echt aangebroken. Vanuit Elko, waar we dus stonden, kun je de snelweg nemen naar het westen. Maar snelwegen vermijden we zoveel als maar kan. De enige andere mogelijkheid was naar beneden, richting Eureka en vandaar naar Austin. En daar zijn de stadjes schaars en de campings al helemaal. In Austin zat wel iets maar dat was meer een woonwagenkampje en werd zeer ongunstig beoordeeld. Een andere mogelijkheid was in het national park, dan heb je geen voorzieningen als water en elektriciteit, maar dat zou het probleem niet zijn.
   

Daisy May als ze groot is
Daisy May als ze groot is

   
   
   
   
In een dorpje onderweg zagen we een ruime hondenplek met echt leuke hondenhokken. Er liep een heel vriendelijke hond, zo zal Utah oftewel Daisy May er ook zo’n beetje uitzien als ze groot is.
   
   
hondenhuisjes
hondenhuisjes

Bij het tankstation waar we de onvermijdelijke brandstof tankten, stond een meneer die langer was dan ik. Hij droeg een blauwe bloes en een bruine rok met zakken. Tja, ik probeerde niet te kijken en hield mijn kaak krampachtig vast zodat mijn hoofd zijn kant niet uit kon draaien. Dat vind ik dan weer zo ontzettend leuk in Amerika. Jij draagt waar jij je mooi of fijn bij voelt en geen ziel die er aandacht aan besteedt. Net zoals die jeugdige tachtiger twee weken geleden die zich had uitgedost als Elvis Presley en er overduidelijk dagelijks zo bij liep.
Ik vind dit leuk, die houding van: wie doet me wat? Nou, hier niemand dus. Doe wat je wilt.
   
Het was een roteind naar Austin en daar aangekomen konden we heel die camping in dat State Park niet vinden. Austin zelf was drie keer niks, ik nieste en het was alweer voorbij. Vier uur ’s middags en dan ergens gaan staan waar je depressief wordt van saaiheid? Mwoah, even spoedoverleg en doorrijden naar Fallon. Wel nog ruim twee uur, 110 mijl, dat is een behoorlijk stuk en onderweg niks te vinden. De weg van Eureka naar Fallon, US Highway 50 wordt niet voor niets de eenzaamste weg op aarde genoemd. Zelf vind ik deze route prachtig. We hebben hem vaker gereden en ik verveel me geen moment. Maar dan nog is 110 mijl een heel eind.

En wat gebeurde er onderweg? Was ik overleden en in de hemel terechtgekomen? Opeens een camping met restaurant en een bar! De keus was snel gemaakt: hier bleven we en nergens anders plus dat het nog anderhalf uur rijden scheelde. Coordinaten? 39.413804,-117.840638

Cold Springs Station
Cold Springs Station

Cold Springs Station bar restaurant
Cold Springs Station bar restaurant

De bar annex restaurant hing vol met dode dieren. Niet echt mijn idee van decoratie, maar mijn mening werd niet gevraagd bij de inrichting. Bergleeuwen schijnen hier trouwens best een probleem te worden. Volgens de wet mogen ze niet geschoten worden. Herten krijgen doorgaans een jong, bergleeuwen drie of vier waarvan er gemiddeld twee blijven leven. Dan krijg je scheefgroei en er zijn nog amper herten in deze omgeving. De bergleeuwen trekken daarom meer richting stad en sinds begin dit jaar zijn er al twaalf mensen aangevallen en gedood door bergleeuwen. Iets was in de doofpot verdwijnt, er mag geen ruchtbaarheid aan gegeven worden omdat ze niet willen dat er op deze katachtigen gejaagd wordt.

De opgezette exemplaren in het restaurant gaven geen probleem en de dagschotel was lasagne. Die hebben we genomen met een serieus aantal biertjes als voorgerecht en nagerecht. De biertaps hangen hier trouwens in de koeling.

tap in de koeling
tap in de koeling

Wat later kwamen er drie bebaarde senioren binnen: Bob, “Golddust” Bob en Don. Don is een oorlogsveteraan en heeft diverse Silver Crosses en (let op) diverse Purple Hearts ontvangen. Hij is in deze provincie van Nevada de meest gedecoreerde veteraan en daarom zeer gerespecteerd en gewaardeerd.

Golddust Bob, Don en Bob
Golddust Bob, Don en Bob

Links staat Golddust Bob en rechts Geoloog Bob. De middelste Don met hoed hoort niet bij het drietal.

Golddust Bob, een goudzoeker die grond bezit waar goud te vinden is, alleen is het moeilijk boven te halen. Hij is ook een veteraan, hij heeft in Korea gevochten. Don heeft vooral in Cambodja gezeten.
Golddust, zoals hij genoemd wordt, is ernstig ziek en heel zwak. De drie mannen wonen bij elkaar. Don in een caravan, Bob en Golddust in een immens huis waar Bob zelf al 32 jaar woont.
Bob is geoloog en weet ontzettend veel over de geschiedenis en alles van Nevada.

Dit is dan Don, de gedecoreerde oorlogsveteraan:

Don
Don

Als je net mensen leert kennen en je hebt al een hoofd al een zeef als het mijne voor namen, dan wordt de situatie redelijk gecompliceerd als je die avond te maken krijgt met twee Dons, twee Bobs, een Ron en een Rob, en een Terry en een Jerry.

onderweg naar Bob, Golddust en Don
onderweg naar Bob, Golddust en Don
   
Bob (hij heet eigenlijk Rob) nodigde ons uit om de volgende dag bij hem thuis te komen kijken. Dat deden we dan ook en wat was dat interessant! Hij woont een paar mijl van de highway vandaan en er ligt en staat daar van alles op zijn grond. Zijn woning en bijbehorende gebouwen staan namelijk op de voormalige route van de Pony Express en was een stop voor de koetsen.

   
   

windhaan
windhaan

   
   
   
   
Bob en Don wachtten ons al op in gezelschap van drie gelukkige en mooie, lieve honden. Buiten was een soort windhaan, gemaakt door een vriend van Bob.
   
   
   
   
   
   
   
Een gedenkwaardige rondleiding begon. Eerst het huis. Alles was gelijkvloers en er leek geen einde aan te komen. Kamer na kamer trokken we door.

van alles wat
van alles wat

   
   
   
We begonnen in de speelkamer. Op een tafeltje stond van alles waarvan je op het eerste gezicht zou zeggen: da’s troep. Dus niet. Stukken van neergestorte vliegtuigen waar het goud nog in zat, karbietlampen, heel oude tabaksdoosjes, gereedschap, van alles en nog wat.

   
   
   
   

Ergens hadden ze een bar aangetroffen en die meegenomen.

de bar
de bar

Een heel oude jukebox inclusief oude plaatjes. Henrie werd haast lyrisch toen die hem zag.

oude AMI jukebox met buizen
oude AMI jukebox met buizen

oud maar nog steeds in gebruik
oud maar nog steeds in gebruik

   
   
   
   
   
   
   
In de keuken stond een meer dan antieke kachel annex fornuis en die was nog steeds in gebruik, inclusief de platte oude pannen die ernaast hingen.

Golddust met beeldhouwwerk
Golddust met beeldhouwwerk

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Golddust liet me een beeldhouwwerk zien dat hij zelf had gemaakt. Op de foto misschien niet zo duidelijk, maar het is een bergleeuw die een vos pakt.
   
   
   
   
   
   
   

handtekening
handtekening

   
   
   
   
   

In het zachte steen van de oorspronkelijke buitenmuur die nu keuken en speelkamer scheidde, heeft Henrie onze namen plus datum geschreven. Op verzoek van de mannen.
   
   
   
   
   

De rondleiding ging ook door de slaapkamer en op Bobs bed lag een kat heerlijk te maffen: Patches.

Patches
Patches

Dierenliefhebbers dus, altijd geweldig. Op de veranda stond een grote bak vogelvoer waar spreeuwen aan het lunchen waren.

   
   
Op het land staan twee paardenstallen, de ene is nogal bouwvallig geworden, de ander valt nog hard mee. Uit 1860 moet je nagaan!

paardenstal uit 1860
paardenstal uit 1860

De koetsen kwamen met paarden aan de ene kant binnen, de paarden werden omgewisseld voor verse en door de andere kant gingen ze weer weg.

ingang paardenstal
ingang paardenstal

Op de foto zie je de ruimte onderverdeeld in waar de paarden per twee stonden. In de stutbalken zagen we nog vele paardenharen zitten.

uitzicht vanuit de paardenstal
uitzicht vanuit de paardenstal

En wat denk je van dit apparaat? Die worden tegenwoordig van metaal gemaakt, dit is een originele oude die daar gewoon staat.

om koeien vast te zetten om bijv. te brandmerken
om koeien vast te zetten

Hier zetten ze koeien in vast en dan konden ze die bijvoorbeeld brandmerken. Ook een heel oud stenen gebouwtje waar vroeger de smid zat.

Er lag nog van alles aan gereedschap en zelfs hoofdstellen hingen er nog. Ook ijzeren banden die om de houten wagenwielen gelegd moesten worden. Een hagedis kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en wilde met alle geweld weten wat we aan het doen waren.

smidse
smidse
gereedschap
gereedschap
hoofdstellen
hoofdstellen
hagedis
hagedis
wielbeslag
wielbeslag

En auto’s, overal auto’s, heel oude. Eentje uit 1946 waarvan Bob nog steeds het idee had die op te knappen: “tien jaar geleden deed die het nog toen ik hem startte”.

wagenpark
wagenpark

Op weg naar binnen (de rondleiding op het land had bijna drie uur geduurd) zagen we Patches op de pooltafel zitten. Ze rekte zich heerlijk uit, haar nagels even goed in het doek zettend. In gedachten zag ik Henrie onze katten al een zaaier geven als die alleen al op onze pooltafel zouden durven te springen.

Patches op de pooltafel
Patches op de pooltafel

Om tien over tien ’s morgens waren we er aan gekomen, om half vijf gingen we weg. We zouden op dezelfde camping overnachten, ja die met die bar. Bob had gezegd dat we ook bij hun mochten overnachten, geen probleem.
Maar dat was ook weer zoiets. Die avond in het restaurant hadden ze onbeperkt gebakken vis te eten en die wilden we wel laten zwemmen in een plons bier. Bob en Don zouden ook gaan.
   
   
En zo ontmoet je weer zomaar buitengewoon sympathieke en heel erg interessante mensen. We hebben genoten, wat weten die mannen toch veel en wat zijn ze aardig. Zelf heeft Bob geen internet, maar met Dede van de bar heeft hij afgesproken (ze horen daar bij het meubilair) dat we naar haar mailadres kunnen schrijven. Zij zorgt dat Bob de berichten krijgt.

De volgende dag, vandaag dus, zijn we op tijd vertrokken en staan nu bij Lake Tahoe.
Wat we vandaag hebben gedaan is voor het volgende blog.

Spitten in het leven van een ander

We hebben niet ver gereden, maar ons verhaal van vandaag is wel apart.
We vertrokken en hadden het al over ons volgende bezoek aan Yellowstone, want daar heb je al heimwee naar voordat je weg bent. Wij althans. Onderweg zagen we nog een eland en ik zei al dat dat van die schuwe dieren zijn. Wij stopten en natuurlijk stopten er meteen nog meer auto’s. Had er een hert of een bison gelopen, dan waren ze gewoon doorgereden, maar een eland! Natuurlijk hield het dier zich meteen schuil en teleurgesteld reed iedereen verder. Wij ook.

Maar toen kwam het… Even de spanning opbouwen, u snapt.
Onder jullie zijn er diverse die mijn manie voor leegstaande huizen kennen. Vooral die al een poos leegstaan en waar nog van alles ligt. Henrie heeft aan die karaktertrek moeten wennen, maar nam die gelukkig ook snel over.

leegstaand hotel met huis en garage

 
 
 
We vonden een juweeltje. We hadden er al meer gezien, maar je bent natuurlijk strafbaar en daarom zijn alleen de huizen interessant die niet in de omgeving van bewoning staan.
Het juweeltje dus. Een combinatie van bar, woonhuis en hotel.
 
 
 
 

leegstaand huis
nog een leegstaand huis ernaast

 
 
 
 
Goed opletten dat je nergens door de grond zakt, dat er geen enge beesten zitten (we vonden een afgelegd slangenvel) en dat je niet in scherpe dingen grijpt.
 
 
 
 
 
 
 
Het was heerlijk, we hebben er bijna twee uur rondgespit. Om een idee te geven laten we hieronder nog wat foto’s zien.

binnen

 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 

computers

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

computers

 
 
 
 
 
 
 
 

fornuis en koelkast

 
 
 
 
 
 

fornuis en koelkast
 
 
 
 
 
 
 
 

ingemaakt fruit

 
 
 
 
 
 
 
 

ingemaakt fruit
 
 
 
 
 
 
 
 

kattenmand

 
 
 
 
 
 
 

kattenmand
 
 
 
 
 
 

nieuwe damesschoenen

 
 
 
 
 
 
 
 
nieuwe damesschoenen
 
 
 
 
 
 
 
 

De schoenen zaten nog in de doos! Maatje 34 ofzo, ik zal er net met mijn tenen ingekund hebben.
Twee nummerplaten, helaas dezelfde, maar die gingen wel mee. De Amerikagangers onder ons weten dat die dingen ‘hot’ zijn in Amerika en als je ze in winkels treft, jaja, tweedehands, zijn ze gewoon duur. Er was nog een verdieping, maar de trap had aan de buitenkant gezeten en was weg. Henrie wist toch boven te komen en vond vrouwenspullen, een poederdoos, een ketting enzo en ook een biljartbeker.

spullen op zolder
spullen op zolder
biljartbeker

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zien jullie het jaartal bij de beker?
 
 
 
 
 
 
 
 

Er lag ook een krantje uit 1991, dat was in het hoteldeel. Van die kamertjes allemaal naast elkaar.

reclamebord Miller

 
 
 
 
 

In de bar vonden we een reclame voor bier, het is nogal groot en zinnen op manieren om het mee te nemen.
 
 
 
 
 

achter de bar

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Achter de bar was het een zooitje.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

En toen het gebouwtje ernaast, let op.

Nevada nummerplaat
Nevada nummerplaat
We vonden daar onder andere de nummerborden, maar ook stapels mappen en die bleken een interessante inhoud te hebben. We hebben ze meegenomen en doorgespit, wat een viezig karweitje was gezien het stof en de schimmel. Heel de inhoud was over minstens vijftien mappen verspreid en pijnlijk netjes gerangschikt. Kerstkaarten met de envelop erbij en de postzegels erop. Interessant voor Henrie die postzegels verzamelt.
 
 
De vroegste correspondentie was uit 1954, de man van wie het allemaal was, was in 1932 op dezelfde datum als Henrie geboren.
Ik noem bewust zijn naam niet: dit blog is openbaar tenslotte. Hij was een oorlogsveteraan en in 1976 is hij het gebouw binnen gegaan waar zijn vrouw werkte en schoot haar ter plekke met 8 kogels dood.
Hij bekende schuld, kreeg levenslang en draaide de gevangenis van Boise (Idaho) in. Er waren mappen met alle namen van mensen die toen in de gevangenis in Boise zaten. Zelf werd hij te werk gesteld in het bijbehorende ziekenhuis en deed dat heel erg goed en werd enorm gewaardeerd. Allemaal brieven van zijn zoon, wiens moeder hij heeft doodgeschoten. Geen woord van verwijt. Zijn vrouw had hem verlaten voor de zoveelste keer en nu zou ze er voor zorgen dat hij zijn zoon nooit meer te zien of te spreken kreeg. Met als resultaat haar eigen dood.
Hij heeft nog geprobeerd het op mentale staat na bepaald medicijngebruik te gooien, maar de aanwezigheid van die medicijnen is nooit bewezen. Zijn zoon kwam in een pleeggezin terecht waar hij het, gezien de brieven, wel naar zijn zin had.
De man is vervroegd vrijgekomen en is waarschijnlijk al overleden.
Alle brieven die hij ontving in de gevangenis zaten keurig gerangschikt in al die mappen. Hij hield precies bij wanneer hij een brief aan zijn zoon stuurde en wanneer die geantwoord had. Formulieren voor mensen die met Kerst een cadeautje mochten sturen en waar dat pakje dat aan moest voldoen.
Kortom, een mensenleven.
Zucht.
Maar dat hebben we pas vanavond allemaal gelezen.

Na onze speurtocht pikten we nog een waterval mee.

Mesa Upper Falls
Mesa Upper Falls
opa kookt

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
En in Rexville zagen we nog een restaurant waar opa schijnbaar in de potten roert.

 
 
 
 
 
 
 
 
Het is hier nu ruim 26 graden, korte broeken weer dus.
Waar is hier? In Idaho Falls, we zijn weer een staatje opgeschoven en we vervelen ons nog lang niet! Onze coordinaten hier zijn N43.50953, W112.05338.

Maar hoe gaan we nou dat reclamebord meenemen?

Yellowstone dag twee

toegangspoort om half zes ’s morgens

 
 

Deze ochtend mochten we uitslapen: de wekker ging pas om vijf voor half vijf. Deze luxe hadden we, omdat we dichter bij de ingang zaten. De helverlichte poort waar we gisteren uitreden, was nu nog amper te zien.

 
 
 
 

zonsopgang over Lamar Valley
zonsopgang over Lamar Valley

 
 

De wegen waren weer verlaten en we stegen gestaag. Hoe hoger, hoe kouder, wat goed te merken was aan de rijp op de grond. Terwijl het op de camping dus niet onder nul was geweest. De zon kwam op en dat blijft mooi een mooi gezicht.

 
 
 

We zagen steeds meer bisons, doorgaans wat verder weg. Maar dat duurde niet lang, meer en meer liepen langs de weg te grazen. Automatisch rem je af en ga je stil staan. Om foto’s te nemen, maar ook omdat ze stomweg oversteken. Ze denken: ik weeg duizend kilo, wie doet me wat.


 

bison met ijs op de rug

 
 
 
 
 
Hun vacht moet geweldig isoleren, je ziet dat ook daar de rijp op ligt. Als dat op de rug van een ander dier zou liggen, zou het smelten.
 
 
 
 
 
eland

 
 
 
 
 
Wat we nog nooit in Yellowstone hebben gezien, zijn elanden. Dat zijn heel schuwe dieren en blijven liever uit de weg van alles dat mens heet. Omdat het nog zo vroeg was mochten we er een paar betrappen.
 
 
 
 
 


 

Henrie zat maar vurig op beren te hopen. Maar voorlopig moest hij zich tevreden stellen met herten en Pronghorns.

herten
pronghorn

In de haast het park binnen te komen, hadden we, net als gisterochtend, niet ontbeten. Maar de natuur laat zich gelden en je maag gaat jammeren om voedsel. Weer zo’n voordeel van een camper: je kunt eten waar en wanner je wilt, idem voor slapen, naar de w.c. gaan, ijsjes eten, thee drinken of douchen als je dat zou willen. En altijd weer een ander uitzicht. Het uitzicht in de Grand Canyon liet ik jullie al zien, maar dit is ook niet verkeerd.

uitzicht vanuit de camper
ikke

Een ander dier dat we nog niet vaak gezien hebben, is de marmoth. Spreek uit: marmoeth. Een apart dier, ongeveer de grootte van een kat.

marmoth
marmoth2

Als je hier mensen naar een bepaald punt ziet kijken, betekent dat altijd dat er iets te zien is en doorgaans zijn het beren. Dit is er echt de tijd voor: ze komen net uit de winterslaap en gaan met hun jongen voedsel zoeken. Een reden waarom veel wandeltrajecten nog zijn afgesloten. Je zou als wandelaar een mooi lente ontbijt kunnen zijn. En inderdaad waren er beren te zien: twee jongen die met elkaar speelden. Een meneer in een auto stopte en riep: Are they frisky? Omdat ze tijdens het spelen op elkaar klommen. Hij vroeg het nogal hijgerig en misschien heeft hij iets met berenporno. We moesten hem teleurstellen.



Je zag mensen af en toe wel schichtig om zich heen kijken, want waar was de moeder? En je wilt dus absoluut niet tussen een berin en haar jongen komen. Nu weet ik niet veel van beren, maar volgens mij verstoot de berin na twee jaar haar jongen, om een nieuwe partner te zoeken die haar weer jongen kan bezorgen.
Het was een lief gezicht die twee te zien spelen. Toen ze een beetje te dicht in de buurt kwamen zag je iedereen terugdeinzen, wat me verbaasde. Doorgaans kunnen mensen niet dicht genoeg in de buurt komen. Maar juist daarom is een nieuwe regel ingesteld. Kom je dichter dan honderd meter in de buurt van beren en je wordt betrapt, lap, meteen een boete van vijfhonderd dollar. Een krasse maar doeltreffende maatregel.




fotolensjes

 
 
 
 
 

Als je dan ziet wat voor lenzen mensen meenemen! Af en toe denk je dat ze afweergeschut bij zich hebben.
 
 
 
 
 

Verder gingen we weer. We kwamen weer in een gebied met veel vulkanische activiteit. Een heel bekende is Old Faithful. Bijna iedereen heeft daar wel eens foto’s of film van gezien. Deze geiser ontlaadt zich iedere negentig minuten en dat is indrukwekkend gezicht. Hij had net ‘gespuugd’ en dus gingen we een eind wandelen. Een route langs allerlei kookpotten en geisertjes en die duurde ongeveer een uur. Maar mooi was het!

kookpot
prachtige kleuren
prachtige kleuren

 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

De bisons vinden het wel fijn om dicht bij die borrelende dingen te liggen: lekker warm. Je ziet overal bisonhopen en pootafdrukken. Maar een beer had ook de weg gevonden.

berenpoten

En toen was het de beurt aan Old Faithful. Wat kan ik zeggen? Bekijk het filmpje zal ik maar zeggen.



Het was al later in de middag en we moesten nog een eind rijden, een route die ook weer van alles zou laten zien. Nou wil ik nog wat vertellen over raven. Het zijn grote vogels en heel intelligent en je ziet ze in alle parken. Je mag ze eigenlijk niet voeren, maar ze hebben alles in de gaten. Bij de camper stonden twee motorfietsen geparkeerd met bagage achterop. Een raaf ging op de motor zitten en probeerde de ritsjes van de tassen open te krijgen. Dat lukte niet en daarom trok hij de plattegronden maar onder het elastiek vandaan.

Daarna ging hij verder met alles wat hij maar los kon trekken, tot en met de motorhandschoenen toe. Die waren niet eetbaar en dus liet hij ze maar op de grond vallen.

raaf op motorfiets
raaf op motorfiets
raaf leest plattegrond
raaf leest plattegrond

raaf met brood
raaf met brood

 
 
 
 
 
Ik vind het leuke dieren en pakte toch wat brood. Daar kwamen er steeds meer op af en de haaiigste van het stel pikte veel in en zat met volle mond op nog meer te wachten.
 
 
 
 
 
 

Onze terugweg ging langs een gebied waar altijd veel bisons aanwezig zijn. Het is lente en dus zijn er veel kleintjes. Ze zijn snoezig en hebben nog niks van hun ouders. Speels zijn ze ook en het lijken af en toe net jonge katten.

bisonjong



Moegespeeld kwamen we op een camping aan, die gewoontegetrouw in dit jaargetijde vrijwel leeg is.

wederom een lege camping

We zijn moe en mogen morgen uitslapen: pas om zeven uur zal de wekker gaan. Luxe! En onze coordinaten hiero zijn:

N44.65534 en W111.10806

Yellowstone

Om vier uur ging de wekker. Het was donker en koud, rijp lag op de grond. Nog vermoeider dan toen we naar bed gingen stonden we op. Waarom deden we ons dit aan? Omdat we naar een van de hoofddoelen van onze vakantie gingen: Yellowstone National Park. Yellowstone is een platte vulkaan van ongeveer achtenveertig bij vijfenzeventig vierkante kilometer. Er is nog veel vulkanische activiteit en volgens de wetenschappers maakt de vulkaan zich op voor een volgende uitbarsting. De laatste is nu 640.000 jaar geleden, dus het wordt weer eens tijd.
Er wonen heel veel dieren in Yellowstone: de zwarte beer, grizzly’s, herten, elk, bisons, wolven, coyotes, allerlei soorten vogels, Pronghorns, Bighorn sheep en nog een paar die ik nu vergeten ben. We reden de donkerte van de vroege ochtend in. We wilden de toeristen voor zijn met hun camera’s en domme campers. Dus hadden we de camera’s in de aanslag en startten de camper. Maar ook omdat je in de stilte meer kans hebt om allerlei dieren te zien.
We moesten eerst door Grand Teton waar de waarschuwingsborden al klaar stonden om op te passen: berinnen met jongen.

waarschuwingsbord

Het was prachtig om het steeds lichter te zien worden en dat je dingen kon onderscheiden.

net voor zonsopgang

De Nevel hing boven meren en meertjes wat een aparte sfeer gaf.

nevel boven water

En dan ineens ben je er volgens het bord.

Yellowstone

Het was koud, heel koud en op heel veel plekken lag nog sneeuw. Lake Lewis is een enorm meer dat nog helemaal bevroren was.

bevroren lake lewis

We kwamen bij onze eerste stop. Daar is veel vulkanische activiteit en de zwavellucht slaat je om de oren. Er is een boardwalk gemaakt, die glad was van het ijs. De wolken die van de kokende potten afkwamen was lekker warm. Zo’n boardwalk zie je in veel parken en door daar over te lopen, voorkom je schade aan de natuur. Maar hier is het dubbel handig. De grond die er op het eerste gezicht normaal uitziet, kan flinterdun zijn en daaronder kan het kokend heet zijn, maar er kan ook zuur onder zitten dat door bergschoenen heen brandt.
Je ziet de meest aparte, borrelende bronnen. De hitte kan vijfenzeventig graden zijn van de vloeistof die er in zit. Omdat het spat en spettert moet je uitkijken geen piepkleine druppels op je bril of lens van je camera te krijgen: dat geeft beschadigingen.

vulkanische activiteit



kokende modder

Maar het constante overborrelen geeft ook vormen.

net kleine vulkaantjes

De zwavel creeert ook patronen en vormen.

het lijkt wel koraal
kleuren

Een hert stond tevreden te grazen naast de boardwalk en trok zich niets van ons aan.

hert

Overal zie je van die vulkanische activiteit, ook in de verte.

in de verte



Het landschap van Yellowstone is constant in beweging. Een krater kan zomaar ontstaan, op de parkeerplaats, onder je auto, overal. Je ziet ook op allerlei plekken kleine pufjes damp uit de grond komen. Het gaatje is dan piepklein en kan zomaar ineens veranderen in een geiser. Buiten geisers en borrelende potten zijn er ook watervallen in Yellowstone.
Veel watervallen zijn eigenlijk oorspronkelijk een rivier geweest waarvan het zachtere sediment is weggeerodeerd, waardoor je dus een verval krijgt. Een verval dat steeds dieper wordt.

waterval
waterval
waterval 2

Neem nou deze waterval.



Hier gaat iedere minuut zo’n honderveertigduizend liter water naar beneden. Ik vraag me dan altijd af hoe ze dat ooit hebben gemeten. Een menigte mensen met maatbekertjes? Maar goed, die zoveelduizend liter water valt honderd meter naar beneden. Dat is natuurlijk een enorme kracht en het proces van uitslijten blijft dan ook doorgaan.
Yellowstone is puur natuur ook al lopen er veel mensen rond. En die natuur gaat z’n gang, kijk dan ook niet gek op als je ineens botten aantreft.

bisonbotten

De opmerkelijke kracht van de natuur om zich te herstellen zagen we bij een groot deel van Yellowstone waar allemaal kleinere naaldbomen stonden en veel verbrande stompen. In 1988 is er een enorme brand geweest. Na die brand waarbij een enorm deel bos verbrand is, zagen ze dat bij die brand allemaal zaden waren afgeschoten door de brandende bomen die nu weer boompjes waren geworden. Nog niet groot ondanks dat er vierentwintig jaar overheen was gegaan. Die zaden verspreiden zich in mozaiekvorm, zodat er altijd voldoende zonlicht is voor de jonge boompjes. Dat is toch ongelooflijk?

Langs de weg liep een bison.

bison

Hij had nog stukken wintervacht op zijn rug. Je ziet in deze tijd dan ook vaak bisons die lekker liggen te rollen, om die wintervacht eraf te krijgen want dat jeukt. Ze zien er zo goeiig uit, maar ze zijn agressief en onberekenbaar.

Ieder jaar worden er zo’n honderd grote dieren doodgereden in het park. Je mag er max vijfenveertig mijl per uur. Ik rij veertig en als het kan vijfendertig. Ik ben constant voorbereid op een dier dat ineens de weg op rent. In zo’n grote camper is dat wel lekker: ze halen je niet makkelijk in en de weg voor je is constant vrij. Maar dat is bijzaak. Als je dan toch wordt ingehaald rijden ze echt wel harder dan de toegestane snelheid en ze zijn ook zo uit het zicht verdwenen. Of ik ga even van de weg om de mopperende meute er langs te laten en hobbel dan weer verder. Veertig dus he, en in geen tijd heb ik weer een rij auto’s achter me. Allemaal mensen die dus te hard rijden in een omgeving die dat niet toelaat.
Maar ze vinden dat de weg van hun is! Ze zijn anders wel te gast in de omgeving van de oorspronkelijke bewoners: de dieren. Maar daar zijn ze te dom voor.

We kwamen bij de uitgang.

uitgang Yellowstone

De camping waar we staan ligt net buiten het park en dat is in de staat Montana. Het uitzicht is mooi en Henrie is aan het redderen met de barbecue.

uitzicht vanaf de camping

Morgen staan we weer vroeg op en gaan nog meer moois bekijken in een ander deel van Yellowstone. Een omgeving die blijft verbazen en bewondering oproept, waarbij je je als mens armzalig voelt.

Dus: wordt vervolgd!
ps. voor degene die het nog niet weten, door te klikken op de foto’s zie je een grotere versie.

De grote borsten van Wyoming

Gisteren zijn we de grens overgestoken met Wyoming.

welkom in wyoming
welkom in wyoming

Ik vertelde al dat in Utah drank uit den boze is, omdat het Mormonenland is. Niet alleen drank is verboden, koffie bijvoorbeeld ook. Je zou denken: alles wat lekker is dus. Nou nee, want een Mormonenman mag meerdere vrouwen hebben en dus ook een berg kinderen maken. Stamt nog uit de tijd dat Utah bevolkt moest worden, maar de veelwijverij schijnt nog steeds te bestaan al is het verboden.
Op de grens van Wyoming staat meteen een kroeg om de dorstigen te laven. Niet ver van onze camping, had ik het maar geweten…

meteen een kroeg
meteen een kroeg

Wyoming is leeg en als ik zeg leeg, dan is dat zwakjes uitgedrukt. Het is heuvelachtig met lage begroeiing, tussen de steden met misschien tweehonderd inwoners, kan zeventig kilometer zitten.
Er wonen wel enorm veel Pronghorns, een soort herten. De totale Pronghorn populatie hier is meer dan veertigduizend stuks.

nieuwsgierige herten

De route die we reden leidde ons langs Flaming Gorge, een enorm meer en onderweg kwamen we langs een arm daarvan die droog stond. De grond is dan wit van zouten en mineralen die niet meeverdampt zijn, wat een apart gezicht is.

droge arm Flaming Gorge

We moeten daar dan zonodig gaan wandelen en naar van alles zoeken, we vonden een stuk bot.

bot

Ik denk dat het van de schoft van een dier is, maar kan ook van een totaal ander onderdeel komen. Een haas schoot verschrikt weg toen we langs kwamen, opgeschrikt in zijn middagdutje…

het haasje

Als je zo loopt te kijken en rond te scharrelen ben je al gauw een eindje weg en moet je voor straf ook het eind terug. Het was knap warm maar niet naar, dat komt door de droge lucht.

wandelingetje

We pikten nog een Walmart mee en ik moest nogal gniffelen om een bord dat bij de ingang stond.

bordje in de Walmart

Laat vooral je geweer in de auto als je die wilt ruilen, HA! Zit je daar, staat er iemand met een geweer voor je, dan schrik je denk ik een beetje.

Verder gingen we door het lege landschap en ineens waren ze er, de Rocky Mountains.

Rocky Mountains
Rocky Mountains

Ze lijken al redelijk in de buurt, maar je bent er dan nog uren rijden vandaan. Onze camping voor die nacht was zo’n beetje leeg. Het waaide en het was koud ondanks de stralende zon. Ik vroeg aan de mevrouw waar we ons inschreven wat de nachttemperaturen gingen zijn. Dit in verband met de wateraansluiting, want zo’n waterslang bevriest makkelijk. Ze bekeek het weerbericht en vertelde dat het tegen het vriespunt zou worden. Dus dan kun je die slang maar beter afkoppelen voor je naar bed gaat. Een meneer die later naast ons parkeerde had het niet gedaan en zat dus prompt met een bevroren slang.
Ons doel vandaag was Grand Teton. Een park met een merkwaardige naam: grote borsten in het Frans, maar wel heel mooi. Het ligt zo’n beetje tegen Yellowstone aan, ons volgende doel.

We hadden nog brood nodig en stapten een Albertsons binnen. Ook zo’n enorme supermarkt die qua prachtigheid niet voor de Walmart onderdoet.

groentenafdeling Albertsons
groentenafdeling Albertsons
vleesafdeling Albertsons
vleesafdeling Albertsons

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Maar dit terzijde. Ik krijg gewoon niet genoeg van die prachtige afdelingen.
We reden Grand Teton binnen en hebben ons staan vergapen aan zo’n ijskoud riviertje met op de achtergrond die puntige bergtoppen.

ijskoud riviertje
Grand Teton
Grand Teton

De winters in dit gebied zijn lang en streng, wat zich uit in allerlei dingen zoals de aanwezigheid van gletchers. Er zijn zo’n twaalf gletchers in Grand Teton. Die reizen ongeveer drie meter per jaar en nemen enorme rotsblokken mee.

Teton gletcher

Lake Jenny was een volgend punt, maar voor we daar waren troffen we een berin met haar jong.

berin
berin
berin met jong

waarschuwing

   

We weten uit eerdere bezoeken, dat je rond deze tijd doorgaans nogal wat beren ziet. Beren die net uit de winterslaap zijn en dus honger hebben. Afstand houden is dan ook van levensbelang. Onderweg werden al gewaarschuwd met borden.
   
   
   

Bear spray in supermarkt?
Bear spray in supermarkt?

   
   
   
Bij Albertsons hing deze reclame.
   
Het is vergelijkbaar met de pepperspray die de politie gebruikt.

   
   
   
   
   
   
   

Jenny lake
Jenny lake

   
   
   
   
   
   

Na ons vergaapt te hebben aan deze harige bewoners gingen we verder naar Jenny lake. Prachtig en de kou spat er vanaf.

   
   
   
   

Jackson lake
Jackson lake

   
   
   
   

Via een smalle doorgang gaat lake Jenny over in Jackson Lake. De vorige keer dat we hier waren, was het later in het jaar en was het meer nog helemaal bevroren.

   
   
   

Jackson stuwdam
Jackson stuwdam

   
   
   
   
   
   

Het water perst zich via een stuwdam de diepte in wat natuurlijk met veel geweld gepaard gaat.
   
   
   
   
   

Om alle mogelijkheden uit te sluiten staat er een bordje dat je als je in leven wilt blijven daar maar beter niet kunt gaan zwemmen. Een voor de hand liggend iets, maar schijnbaar toch nodig voor de mensen die stoer willen doen.
   

Zo via via kwamen we bij deze camping en het krioelt hier van de grondeekhoorns.

eekhoorntje
eekhoorntje

Het gaat vannacht vriezen en morgenochtend willen we om vier uur opstaan om Yellowstone in te gaan, dat is een klein uurtje hier vandaan. We zijn iedere keer vergeten onze coordinaten te vermelden, maar die van vandaag zijn: +43.83098 en -110.40019. Klik hier om dit in Google maps te zien.

Van hier naar daar

cabin op camping
cabin op camping

Gisteren was zo’n dag met een gaatje, oftewel vol zonder veel te doen. We vertrokken op tijd en bij het rondrijden over de camping naar de uitgang, zagen we van die cabins die je kunt huren. Ze hadden allemaal namen van bedoeningen die vroeger in zo’n stadje voorkwamen: dokter, sherrif, gemeentehuis, dat soort dingen. Maar de leukste vond ik toch wel brothel (bordeel).

We reden van Moab naar Duchesne. De omgeving was iedere keer prachtig en je bleef foto’s maken.

onderweg
onderweg

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

We hebben ons tegoed gedaan aan een Chinees buffetje voor lunch, supergoedkoop, echt heel erg lekker en de keus is overvloedig.

Chinees buffet
Chinees buffet

Maar ik zit me dan wel weer te ergeren. Kijk, wat me hier altijd opvalt is de verspilling en soms de lompheid. Hou me ten goede: ik vind de mensen die ik hier ontmoet door het hele land allemaal heel erg vriendelijk en behulpzaam. In winkels kun je geen behulpzamer personeel aantreffen en in plaats van vaag in een richting te wuiven als je iets niet kunt vinden, lopen ze helemaal mee. En de winkels zijn hier even wat groter dan bij ons!
En nu ga ik weer terug naar die Chinees, of welk restaurant dan ook waar ze buffetjes hebben. In Las Vegas zie je hetzelfde. Ze laden hun bord vol en met vol bedoel ik VOL. Er kan niks meer bij. Ze nemen een paar happen: O, is toch niet zo lekker. En laten de rest staan. Volle borden worden constant afgevoerd en prompt laden ze weer een ander bord vol. Er wordt dus niet eerst geproefd of een klein beetje genomen of iets wel lekker is, nee, proppen die hap en dan lekker laten staan zodat het weggegooid moet worden.
Drinken idem, ze krijgen (gratis) hun enorme glas cola opnieuw gevuld, nemen een slokje en laten de rest staan. Hoppa. Ik vroeg aan de meneer achter de kassa of hem dat nou niet ergerde, die pure verspilling van voedsel. Hij haalde zijn schouders op en zei: Amerikanen he. Ik vertelde hem dat je onder andere in Nederland restaurants hebt, waar ze je extra in rekening brengen als je veel laat staan van zo’n buffetje. Hij vertelde dat je dat in China ook hebt, maar als je dat dus hier zou doen heb je een proces aan je broek. Want: het is mijn keus en mijn vrijheid eten te verspillen en wie ben jij om daar over te oordelen.
Als je in Nederland of waar dan ook naar een restaurant gaat met een buffet, herken je daar de Amerikanen aan. En ik heb dat gecontroleerd als ik weer volle borden weggedragen zag worden.
Goed, dat is een irritatiepunt. Een ander is de ongelooflijke teringzooi, sorry, ik kan het niet anders omschrijven. Langs de wegen zie je borden voor hoeveelheid honderden dollars je beboet wordt als je betrapt wordt op rommel weggooien. Vanmiddag reden we ergens en we zagen nogal wat prairiedogs langs de weg, dat zijn diertjes die lijken op een kruising tussen een marmot en een eekhoorn. Dus bij de volgende mogelijkheid zijn we gestopt om eens te kijken.

verdroogde vissen
Wat treffen we aan (en dit is geen uitzondering): gebroken glas, lege bierflesjes, lege sterke drankflessen, gebruikte hagelpatroonhulzen, autobanden, velgen, blikjes. En dit is dus op een afstand van zeker dertig kilometer van de dichtstbijzijnde nederzetting. Vooral al die drank- en bierflessen is aardig: we zitten nog steeds in Utah en daar is drank niet zo gewoon als ergens anders: Mormonenland.
En wat denk je van een gedumpte, verdroogde lading vissen? Zo van: ik heb ze gevangen maar wat moet ik eigenlijk met die beesten? Die dus voor niks zijn doodgegaan.

En iemand die misschien ziek was of zo stomdronken dat hij zich heeft volgescheten, zijn kleren daar heeft neergegooid nadat hij zich ermee gereinigd heeft.

Jaja, ik hou al op met mopperen…

We vonden een camping in Duchesne, mooi aan een meer en doodstil. Er waren amper andere campers aanwezig.

camping Lakeside Duchesne
camping Lakeside Duchesne
bijna leeg
bijna leeg
uitzicht
uitzicht

Wel apart was dat de camping pal naast een begraafplaats lag: Strawberry Graveyard. Geen lastige buren, maar het voegt niet echt iets toe aan het vakantiegevoel zal ik maar zeggen.

Naast de camping: Strawberry Cemetary
Naast de camping: Strawberry Cemetary

witte chocola met stukjes koek
witte chocola met stukjes koek

Ik had nog een stuk chochola gekocht, witte chocola met stukjes koek. Denkend aan de Belgische witte chocola met speculoos had ik dit in ons karretje gelegd. Niet vies, maar apart en het zag er eigenlijk raar uit.

’s Nachts werd het pittigjes koud en het extra dekbed was geen overbodige luxe. Dit terwijl ik bij aankomst nog naar het meertje gelopen ben en buiten heb gezeten.

Vandaag moesten we, he wat naar nu, even naar een WalMart. Wij genieten altijd van hoe alles er daar uitziet en de enorme keus die je hebt.

groentenafdeling Walmart
groentenafdeling Walmart
lange paden vrieskasten
lange paden vrieskasten

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Utah is een van de staten waar 150 miljoen jaar geleden dinosaurussen rondwandelden, krokodillen aanwezig waren en haaien rondzwommen. Het is zoals ik al een keer zei, ruig en woest met barre temperaturen. Het is dan ook een merkwaardige gewaarwording om een bocht om te gaan en daar ineens een stuwmeer te zien in die dorre omgeving: het Steinaker stuwmeer.

Steinaker dam
Steinaker dam
hoog water
hoog water

En verder gingen we, genietend van de uitzichten.

Flaming Gorge
Flaming Gorge

onderweg
onderweg

De barbecue brandt ondertussen en ook deze camping is vrijwel leeg.

Tot mijn grote genoegen zag ik dat we een mailtje ontvangen hadden van de nieuwe baasjes van Utah. Ze is gisteren voor het eerst bij de dierenarts geweest. Ze waren allemaal dol op haar en ze is helemaal gezond. Ze had dertien teken (!) en is inderdaad twee maanden oud zoals ik al geschat had. Toen ze een injectie kreeg heeft ze niet eens gepiept. Ze hebben besloten haar Daisy May te noemen en ze mag dus blijven. Zo’n baby en al zoveel meegemaakt. Maar nu heeft ze een perfect thuis. En ze bedankten ons voor haar. Nee lieve mensen, wij bedanken jullie!

Arches National Park

Moab ligt qua een aantal parken heel erg centraal. In de tamelijk direkte omgeving heb je Canyonlands, Dead Horse Point en Arches. Onze keuze viel op Arches. Gisteren lieten we al een foto zien van een arch, je kunt er nu nog veel meer bekijken. De natuur van Arches is bar: droog, heet en in de winter snijdend koud. En zoals iedere woestijn in Amerika is het een levend geheel. Allerlei sporen bewijzen dat al.

sporen

Je ziet het sleepspoor van een hagedis en ook konijnenvoetjes. Maar op de volgende foto zie je de kronkelingen van een slang.

slangenspoor

En natuurlijk groeit en bloeit er nog van alles.

bloemen
cactusbloem
 
yucca

De kleuren die je ziet zijn ongelooflijk en duiden op allerlei mineralen en metalen in de grond. En wederom kan een foto het niet goed weergeven, maar je snapt denk ik wel wat we bedoelen.

kleuren

Onderweg heb ik het landschap gefilmd, om je een beetje een idee te geven van de weidsheid en de barre omgeving.


   
Of wat denk je van dit gesteente?

balanced rock
zo begint het

Maar hoe ontstaan nou die arches met hun merkwaardige vormen? Water, ijs, extreme temperaturen en ondergrondse bewegingen van het zoutbed zijn hier verantwoordelijk voor. Het een en ander duurt wel honderd miljoen jaar, zo snel gaat het niet. Ik wil niet te technisch worden, maar de grond die dus een mijl dik was, begon te barsten door al die natuurkrachten en water spoelde het cement weg dat het zandsteen bij elkaar hield en houdt. Want dit proces gaat gewoon door.

Uiteindelijk krijg je dus een arch en diezelfde krachten zorgen ook voor de ondergang van diezelfde arch. Uiteindelijk stort zo’n ding gewoon in en dan wil je er niet onder staan.

dit was een arch

Ik heb een foto gemaakt van zo’n onderkant.

Arch van onderaf gezien
Arch van onderaf gezien

Arches is een park waar je zelf behoorlijk wat moet ondernemen om dingen te zien, we hebben onze beweging dan ook in overvloed gehad vandaag.

Een wereldberoemde arch die ook in veel pps’jes voorkomt is de Delicate Arch.

Delicate Arch dichtbij
Delicate Arch dichtbij

Er is een pad naar de basis van die arch, maar dat was een beetje te lang, zeer zeker met die kromme voeten van mij. Maar vanaf een ander punt kun je hem ook heel mooi zien zoals de foto’s bewijzen. Je moet er nog steeds wel een eind voor klimmen en lopen, maar dan heb je ook wat. Vanaf het punt dat we die foto’s hebben gemaakt heb ik weer een filmpje geschoten en zoals je kunt horen waait het behoorlijk en dat is zachtjes uitgedrukt.


   
Nog een paar dingen die je moet zien zijn de North en South Window. We liepen er naar toe en het was pittigjes warm. Aan de andere kant van de North Window waaide het en de lucht was donker en af en toe voelde je een regenspat terwijl je in de zon liep. Een eind verderop is de South Window.

North window
North window
South window
South window

Apart is dat toen we hier de laatste keer waren, we deze trappen hebben zien aanleggen. Een eekhoorntje was nog zo lief om charmant naar de camera te lachen, altijd weer een bofje.

eekhoorn

Een enorme combinatie van arches is Double Arch. Om goed de afmetingen te laten zien heb ik de camper erbij gefotografeerd, dan krijg je een idee.

double arch
Double arch

Je ziet dode bomen waarvan je je afvraagt: is die nou doodgegaan of verbrand? Het kan allebei.

dode boom
dode boom

smalle doorgang
smalle doorgang

   
   
   
   
   
   
   
   
Henrie kon het niet laten om een zandheuvel op te klimmen, een steeds smaller wordende gang in. Van beneden lijkt het niks, maar het is verder dan je denkt.
   
   
   
   
   
   
   
   

Die smalle doorgang was aan het begin van een pad naar twee arches: Pine Tree Arch en Tunnel Arch.

Tunnel arch
Tunnel arch

Een tamelijk eind lopen door zand en over steentjes, goed uitkijken want voor je het weet lig je op je plaat. En aangezien ik een talent heb voor vallen ben ik extra voorzichtig. Je moet er toch niet aan denken dat Henrie me terug moet dragen als ik wat heb na een val. HA! In het begin van deze wandeling is het nog heel druk, maar na een poosje zie je amper iemand. De een na de ander haakt af en zo heel erg was het nou ook weer niet. Erg genoeg om te steunen en te kreunen en af en toe naar je hart te grijpen en mompelen dat we achterlijk zijn en dat we ook ergens aan een zwembad hadden kunnen zitten, maar verder viel het mee.

Pine tree arch
Pine tree arch

   
   
   
   
   
   
   
Je moeite wordt wel beloond moet ik zeggen.
   
   
   
   
   
   
   

hoe lang blijft dit nog staan?
hoe lang blijft dit nog staan?

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
Bij het laatste uitkijkpunt, Park Avenue genaamd, staat hoog op een rots een blok waarvan je denkt: hoe lang nog?
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Het uitzicht was prachtig, maar er was een snerpende wind opgestoken en je werd gezandstraald. Reden om maar naar de camper terug te strompelen, Henrie liep, ik strompelde. Het was al tegen zessen en we besloten naar dezelfde camping van vannacht terug te gaan, waar nog precies een plek beschikbaar was. Het waait nog steeds behoorlijk en ik denk dat het een eind verderop regent.

Henrie met Utah
Henrie met Utah

   
Zonet heb ik nog gebeld met de mensen waar Utah nu woont. Ze doet het geweldig, de andere honden zijn dol op haar, ze speelt, eet en drinkt goed. Kortom, het is een gelukkig hondje geworden en kan nu de pup zijn die ze is. In een geweldige omgeving, bij geweldige mensen. Is dat geen reden voor een borrel?