Categorie archief: Vakantie 2011 USA

Las Vegas

skyline las vegas

En zoals we afgesproken hadden gingen we dinsdag al vroeg op weg. Om die heerlijke woestijn te verruilen voor het imponerende, maar afmattende Las Vegas. Natuurlijk begonnen we de reis met een vette omleiding wat weer een hap uit je reistijd haalt, want we moesten uiterlijk half elf bij Road Bear zijn. Kwart over tien kwamen we op twee wielen de bocht door, nijdig aangekeken door een stel Duitsers dat er al een poosje zat. Pech, we hadden tot half elf, dus we waren prima op tijd.

Volgens mij stond de camper uit te hijgen, want we hebben er zo’n 3200 mijl mee gereden, wat neer komt op ruim 5100 kilometer. Hieronder kun je de route zien die we hebben afgelegd:

Route Vakantie USA 2011

Het shuttlebusje zette ons af bij het Riviera en daar mochten we in de rij gaan staan. Die rij werd steeds langer en de in- en uitcheckbalies waren vrijwel leeg.

lange wachtrij check-in Riviera Casino
lege balies

We stonden er om kwart over elf en een meneer in statige bedrijfskleding deed niks anders dan af en toe de paaltjes met kabels ertussen verzetten. Misschien moesten we zolang wachten omdat hij vond dat die kabels niet goed hingen, maar ik ben het wel gaan vragen waarom het zo lang duurde. Nou, die computers he, die werkten niet, ze konden geen mensen inchecken. Ik vroeg: maar uitchecken wel? Nee, dat was geen probleem, maar hij hoopte dat het snel opgelost zou zijn en dat ze toch zeker om twaalf uur konden beginnen.
Ik zei tegen Henrie: ‘Joh, ze willen gewoon niemand voor twaalf uur inchecken.’ Een meneer voor ons die er net een vlucht van veertien uur uit Australië had opzitten, zag je steeds verder inzakken van vermoeidheid. Achter ons stonden een paar Japanners en ik zei iets tegen die ene meneer. Die lachte als een geschrokken aapje met veel tanden, klapte zijn gsm open en begon gespannen het lege schermpje te bestuderen. Oftewel: hij sprak geen Engels.

Uiteindelijk konden we naar de kamer. We hebben onze bagage neergegooid en de bus naar Down Town Vegas gepakt, naar het casino waarvan we weten dat ze zo’n heerlijk lunchbuffet hebben voor weinig: Fremont.
Onderweg kwamen we nog langs onze trouwkapel waar we -ondertussen alweer dertien jaar geleden- officieel hebben beloofd elkaar tot in de lengte van dagen het leven zuur te zullen maken. HA!

onze trouwkapel

Het buffet was nog steeds prima en onze serveerster was zo lief een foto van ons te maken.

wij

Natuurlijk moesten we daarna langs de pandjeshuizen en Henrie kocht als vroeg verjaardagscadeautje een mooie ring voor me, die hij daarna nog heel vaak heeft moeten bewonderen van mij. Daar hoort natuurlijk een biertje bij om het te vieren, dus pakten we de bus weer naar de Strip.

Diablo’s Cantina waar we vorige jaar ook waren, is zo’n beetje één van de weinige tenten in Vegas waar je aan de toog kunt hangen zonder een blote borst of schaamhaar in je glas te krijgen. Ik heb jullie allemaal van een afstand santé gewenst.

We kwamen aan de praat met Luc uit Hilversum, een toffe gast en hebben daar heel de avond mee gekletst, allemaal heel leuk en gezellig. Jammer genoeg was de meneer achter de bar, ene Marshal, een echte eikel. Een slechtere barman kun je haast niet treffen. Dus Marshal from Diablo’s Cantina: you are a right arse and the worst barman between the two coast lines of the USA. Nou ja, stel dat iemand hem op internet zoekt, leest hij misschien die tekst wel. Weer HA!
We hebben na middernacht nog een kleinigheid gegeten in de Queen Victoria Pub in het Riviera en zijn toen in bed gestort. Tegen de tijd dat we weer bij de wereld waren, was het tijd voor lunch (bijna dan) en daar ga je voor naar de Stratosphere, waar je geweldig kunt eten. Je kunt ook ergens een broodje gaan halen, maar dan ben je gewoon net zo duur uit.

buffet stratosphere
wind

De eeuwige wind was zich die dag weer heel erg aan het uitsloven en blies als een idioot. We wilden, ik in ieder geval, nog even naar het zwembad en door die meer dan stevige wind was het niet lekker het water in te gaan. Erin zou nog wel gaan, maar eruit! Ook de badmeester had het niet makkelijk en zat in allerlei kledingstukken en handdoeken gewikkeld een oogje te houden op het doorgaans lege zwembad. Toen wij allang weer boven waren en het zwembad met omgeving al helemaal in de schaduw lag en later ook de schemering, zat die ziel er nog steeds. Een meneer was geruime tijd baantjes aan het trekken en dan moet er toezicht zijn. Voor ons was het niet eens zo koud, maar wij wonen dan ook niet in de woestijn waar ze normaal temperaturen van boven de dertig graden hebben.

We besloten om ’s avonds weer naar Down Town Vegas te gaan. Als je op de foto kijkt, zie je dat er een soort plafond boven de straat tussen de casino’s is gemaakt:

down town vegas

Door dit gigantische scherm worden ’s avonds allerlei dingen getoond, zoals muziek, tekenfilms, van alles. Tijdens het tonen van een show wordt de verlichting van alle casino’s in de straat uitgeschakeld. De ‘Fremont Street Experience’ wordt het genoemd, die straat heet Fremont Street, vandaar. 
Het scherm is momenteel het grootste projectiescherm ter wereld, zo’n 500 meter lang en 25 meter boven de grond. Het bevat 12,5 miljoen gesynchroniseerde LED lampen, met ruim 600 stroboscooplampen en 32 bestuurbare spiegels. Het geluid wordt weergegeven door 220 speakers aangestuurd door 550.000 watt versterking. Echt een hele belevenis. Dagelijks bezoeken zo’n 25.000 mensen Fremont Street.

En nu kan ik gaan uitleggen hoe die shows op het plafond zijn, maar ik denk dat de volgende filmpjes meer zullen zeggen.

Verder zie je op Fremont Street overal uitgedoste figuren, van Elvis tot Kiss, levende standbeelden en ook artiesten.

elvis en superman


 

hondje
kiss

En in de casino’s zie je natuurlijk overal gokkasten en goktafels:

gokkasten

We zagen trouwens dat je in Down Town Vegas nog andere buffetten heb dan we eigenlijk dachten.

ander soort buffet

Het moge duidelijk zijn dat de ecologische voetafdruk van Las Vegas kolossaal is. Waar ons hier in Europa die spaarlampen met dat enge licht door de strot gedouwd worden in verband met het besparen van energie, zagen we dat al die prachtige verlichting boven ingangen van casino’s, binnen en overal gewoon gloeilampen waren. Ik had het al eerder over de enorme verkwisting van dit land en dat wordt hier nog maar eens benadrukt. Alle energie die hier gebruikt wordt, wordt geleverd door de Hoover Dam. Maar je kunt daar ook andere dingen mee doen, maar ja, mensen moeten worden aangetrokken en niet alleen die mensen, maar vooral de dollars die ze bij zich hebben. En daar mag je het milieu toch wel verder mee vernietigen nietwaar? Dan ga je niet naar andere mogelijkheden zoeken, want voor geld danst de beer. Schrijver Bill Bryson heeft al op zijn niet te evenaren manier de verkwisting van energie in Amerika besproken, dat hoef ik dus verder niet te doen.

Las Vegas, een heerlijke stad om naar toe te gaan en een heerlijke stad om te verlaten. Donderdag was het zover, het begin van de afmattende terugreis.
En nu zijn we weer thuis, maar we kunnen weer terugkijken op een geweldige vakantie.
Dag uncle Sam, bedankt weer voor je geweldige gezelschap. Voor alle prachtige dingen die we hebben mogen zien, die vriendelijke mensen die we hebben mogen ontmoeten met op de eerste plaats onze familie in Tennessee. We hebben van je genoten en hebben het alweer over ons volgende bezoek gehad, ook al vraagt je neef Australië ook al geruime tijd wanneer we weer komen, maar die woont helemaal zover weg. Maar je was fantastisch! En nu zijn we weer thuis, bij onze harige vriendjes en vriendinnetje. In ons heerlijke huis, in onze fijne omgeving met alles en iedereen die erbij hoort.
En weet je uncle Sam, hoeveel we ook van je houden, maar daar kun jij zelfs niet tegenop!

van de sneeuw naar de woestijn

Wat een weer hebben we gehad, ongelooflijk. De volgende ochtend zijn we uit Holbrook vertrokken. De hemel werd zwarter en zwarter en toen Henrie de boel los ging koppelen begon het gezelligjes te hagelen. Met een wit petje kwam Henrie briesend binnen en daar gingen we. Eerst natte sneeuw, toen gewone sneeuw en toen nog meer gewone sneeuw. En natuurlijk werd de weg steeds slechter, ondanks het geploeter van sneeuwschuivers.

sneeuwploeg

Maar we hadden nog geluk: aan de andere kant van de snelweg stonden kilometers en kilometers in hoofdzaak vrachtwagens.

vrachtwagens in file

Op een gegeven moment was nog maar een baan te berijden en bij Flagstaff lag zoals beloofd ruim dertig centimeter. Hoppa en dan kom jij aanglijden met zo’n bak.

En dan opeens is het weg.

sneeuwloos

We hadden nog een paar dingen nodig en zijn bij een winkel gestopt. Jullie weten wel…

wal mart

Nou is er iets wat me hier toch wel erg tegenstaat en dat is hoe achteloos met alles wordt omgegaan. Qua electriciteit, qua alles. Neem nou in de supermarkten, je ziet (althans, ik heb het nooit gezien) nooit dat mensen boodschappentassen meenemen. Altijd krijg je voor ieder lullig boodschapje tasjes mee. Moet je nou zo’n tasjescarroussel zien.

tasjes

Soms twee dingetjes, hop, tasje. Wij gebruiken die tasjes als vuilniszakje en je ziet ook wel winkels met bakken waar je die gebruikte tasje in kunt doen bij je volgende bezoek. Maar als ik dan denk aan Belgie waar je al, ik denk, twee jaar geen tasje meer krijgt. Wil je er toch eentje, dan moet je ervoor betalen. In Nederland gaat dat ook komen en er wordt altijd gevraagd of je er wel eentje wilt. Wil je dat, dan wordt dat ook helemaal volgepropt en niet zo van twee dingetjes – hoppa – nog een tassie.
Gevolg is dat zodra je hier bij een stad ook maar een open stukje land hebt, dat het dan ook bezaaid is met tasjes, stukken plastic, van alles. Het lijkt wel een vuilnisbelt. Langs de wegen zie je borden met wat voor boetes je kunt krijgen als je vuil zomaar weggooit. Nou, je moet de zooi langs de wegen zien!
Bierblikjes, flesjes en die plastic tasjes dus. Of je rijdt achter een vrachtwagen en ineens zie je dat de verpakkingen van een Mac Donald menu zo het raam uit worden gesmeten.
En wat me helemaal irriteert is hoe ze met eten omgaan hier. Vooral in Las Vegas word je daar goed met de neus opgedrukt. Bij voor zover ik weet alle casino’s heb je buffetten. Ontbijt, lunch en diner. Eet wat je wilt en zoveel je wilt voor dezelfde prijs.
Je ziet mensen aankomen met een afgeladen bord voedsel, ze nemen twee happen, laten de rest staan en gaan nieuw halen. Niet proberen van: lust ik dat. Nee, hop, stapelen en laten staan. Enorme glazen cola waar een slokje van wordt genomen. Ze willen een refill en drinken het niet op.
Als wij in Nederland ergens eten waar een buffet is en je ziet dat mensen een berg eten laten staan, zijn het ge-ga-ran-deerd Amerikanen. Ik persoonlijk vind het dan ook een prima idee dat restaurants waar je dat doet je een rekening presenteren van verknoeid voedsel. Want ze hebben er niks meer aan.
Goed, dit terzijde.

Het weer knapte gaandeweg wat op en na een lange, vermoeiende rit kwamen we aan in Bullhead City. Het was niet de bedoeling zo ver te rijden, maar als het toch zulk weer is, waarom niet?
In Bullhead City gaan we eigenlijk altijd naar dezelfde camping. In de woestijn, lekker rustig, om niet te zeggen doodstil. Heerlijk. De zon scheen en het was prachtig weer.
Henrie was binnen aan het spelen met de computer en ik hield de camera vast, dus dan maar weer een foto van de camper.

zon

In de verte zie je bergen van Nevada en toen de zon onderging was die binnen vijf minuten daarachter verdwenen.

zonsondergang

Nou denk je misschien: maar waarom nou altijd naar die camping? Omdat die vlakbij onze volgende bestemming ligt. Oatman.

Oatman

Oatman is ook zo’n heel oud mijnstadje, ik heb er al vaker over geschreven op ons blog. En hoe commercieel ook, het is zo leuk! En overal burro’s, een ezelsoort die heel lang geleden de mensen van en naar de mijn brachten en gebruikt werden voor transport van goederen enzo. Deze burro’s zijn de directe afstammelingen daarvan.

burro's

In Oatman wonen verspreid over de heuvels zo’n 150 mensen en die zijn allemaal gek op die dieren. En ze moeten soms met lede ogen aanzien hoe stom toeristen ermee omgaan. Ze zijn natuurlijk leuk en vertederend, maar kijk nou uit wat je doet.

kroelen

Toen we er twee jaar geleden waren, liepen die kleintjes al met een stickertje op hun hoofd geplakt waar een verbodsbord met een worteltje opstond. Dat lijkt me duidelijk genoeg. Schijnbaar niet, nu staat er expliciet op dat ze absoluut niet gevoerd mogen worden. En nog hoorde ik iemand zeggen: ach, wie heeft dat nou gedaan?

stickertje

Die kleintjes zogen nog en hebben een melkgebit. Die zijn dus nog niet in staat om al die goedbedoelde wortels te verwerken. In Oatman worden geen wortels meer verkocht: er komen in het seizoen zo’n 500.000 toeristen. De burro’s werden dik en kwabbig van al dat extra voer. Niet zo dik als sommigen mensen, maar het was toch niet gezond meer.

ook door de wortels?

Dus nu nemen mensen zelf wortels mee. En echt, je zag meer dan de helft van de aanwezige mensen met grote zakken wortels lopen. Met als gevolg dat die burro’s steeds opdringeriger worden. Ik heb gezien hoe ze die zakken uit de handen van mensen trokken en het plastic kapotscheurden. Hoe zakken uit tassen werden gerukt. Ze kunnen soms aggressief worden als ze een keer niks krijgen.
Ik sprak een mevrouw die een zaak met zelfgemaakte, prachtige sieraden had. Ze zei met een zucht: “Wat we hier niet meemaken! Ik woon hier al 23 jaar, maar ik zou er een boek over moeten schrijven. Ik zeg zo vaak dat ze de jongen niet moeten voeren en hoe vaak ik de vraag niet heb gehoord: maar hoe zie je nou welke de jongen zijn?
Of: o, maar ik vind het zo zielig als ik ze niks mag geven! Nou, door dat gevoer van die kleintjes zijn we er al een paar kwijtgeraakt. Ze zien niet hoe zielig het is, als je bij zo’n dood jong staat. Of de vraag als ze burro’s zien met vlekken: is dat nou een kruising van een ezel met een Holstein koe?”

moeder en kind

Die beesten leven net zo lekker als onze katten en soms zie je zo’n jong heerlijk liggen en een dut doen.

moe

Ze vertelde dat mensen dan helemaal paniekerig gaan doen: “Er is iets met hem aan de hand, hij heeft koliek, hij ademt raar, laat iemand iets doen en ze lopen vier kanten tegelijk op”. Even later staat het burro’tje op en wandelt verder.
Of de vraag: zullen de burro’s er met Pasen ook zijn? Dat ze dan niet kon laten te zeggen: ja, maar ze gaan eerst naar de kerk en dan een buffetje maar dan zullen ze hier wel zijn. Of iemand die vroeg wanneer de geiten weer kwamen. Geiten?
We moesten wel lachen om haar relaas, maar snapten de wanhoop wel.

Iedere dag worden er shows opgevoerd op straat. Zogenaamde bankrovers die elkaar overhoop schieten, veel zweepgeknal, dat soort dingen. Daarna komen ze met de hoed rond, richten het pistool op je en zeggen: please? Het geld dat ze daarmee ophalen gaat in zijn totaliteit naar goede doelen voor kinderen. Zoals vervoer van de ouders naar het Shriner kinderziekenhuis, fietsen voor kinderen uit doodarme gezinnen. Ze doen dit al jaren en hebben al veel goeds kunnen doen.

show

Tussen de bedrijven door loopt een soort muzikant de straat op en neer. Een Wild West Nikkelen Nelis zal ik maar zeggen, kortom, het is gewoon echt heel leuk om er naar toe te gaan.

muzikant

Natuurlijk konden we het niet laten om in een zaak een grote thermometer met Budweiser erop te kopen voor aan de muur naast het terras. En een oud Coca Cola bordje voor in onze beroemde kelder.

Je hebt er twee eetgelegenheden en dus gingen we in die ene eten. HA! Die zaak hangt letterlijk helemaal vol met dollarbiljetten.

dollars
nog meer dollars
en nog meer dollars

Het was een oud gebruik in de tijd toen het nog een mijnstadje was dat de mannen een dollar aan de muur prikten. Dat betaalde dan hun enorme glas bier aan het eind van een dag hard werken en meteen ook voor de hele week. De barman hield het ook bij en was daarmee ook verzekerd van zijn geld als er onder de grond een ongeluk gebeurde. Toeristen hebben dit gebruik overgenomen, er hangt daar een behoorlijk fortuin. De hamburger was goed en het weer stralend. Geweldig allemaal dus.

Een mevrouw heeft op haar toonbank een kussentje maar daarop een oude versie van onze Gijsje.

oud gijsje

Die kat is daar gedumpt en woont zo bij haar overdag. Als ze er een keer niet is neemt automatisch iemand anders de zorg over. Naar huis kan ze hem niet meenemen: ze heeft thuis nog een kat en die twee zouden elkaar de tent uitvechten. Net zoals hij al vaak ruzie heeft met een Siamees die in de buurt woont. Typisch, dit verhaal komt me bekend voor. Ze heeft een kussentje op de toonbank gelegd, want anders gaat hij aldoor op haar stoel zitten. Bediendes zijn we, meer niet. Stinkbeesten.
Ik durf dat hier te schrijven, ze kunnen toch niet lezen. Anders deed ik het niet: ik ben niet levensmoe.

De twee kleine burro’s die we eerder zagen kroelen, zagen we nu stoeien en het deed ons aan onze Sammie en Billy denken. Sammie springt ook iedere keer op Billy om hem in zijn oren/hoofd/poten te bijten. Billy ondergaat dit en mept soms zachtjes terug. Maar meestal kijkt hij alleen ongelukkig en probeert zijn zussie van zijn rug te schudden en gaat daarna schijnboksen.

stoeien in plaats van kroelen

En als het makkelijker is om je rolstoel voorop te zetten in plaats van achterin, dan doe je dat toch gewoon:

rolstoelvervoer

Toen we echt alles hadden genoten gingen we terug naar diezelfde, zonovergoten camping: Blackstone RV park. De coordinaten? N34.97592, W114.53419
De woestijn bloeit en het is hier heerlijk.

bloeiende cactus

Het is lente en zoals ze bij ons nesten in de bomen maken, doen ze dat hier in de cactussen.

vogelnest in cactus
nestbewoner

Het slimme diertje ging in de wielkast naar doodgereden insectjes zoeken, net zoals we ook mussen door de grilruimte naar binnen hebben zien gaan.

nestbewoner op wiel

Kolibries zitten hier ook en zijn heel de dag bezig de honing uit de bloeiende cactussen te halen.

kolibri

Het is me gelukt zo’n supersnel vogeltje te filmen.


 
 
Vandaag hadden we door willen rijden naar Las Vegas, het is nog zo’n 117 mijl, een kleine tweehonderd kilometer. We zoeken normaal de laatste dag een camping vlakbij het inleverpunt, maar het is hier zo heerlijk dat we gisteravond besloten hebben morgen rond zeven uur te gaan rijden om om half elf bij Road Bear te kunnen zijn. We hebben tot heel laat buiten gezeten. Enorme vleermuizen zie je rond de lantaarns op de camping vliegen, overdag hoor je allerlei vogels. Las Vegas zal een enorme tegenstelling zijn, maar op zijn manier ook fascinerend. Ik ben dol op Vegas, ik ben er ook dol op het de rug toe te keren na een paar dagen.

Donderdag vliegen we terug. We logeren in het Riviera casino/hotel. Vorig jaar hadden we daar geen internet. Mocht dat nu nog zo zijn, dan stuur ik het laatste verslag van huis.
Want Las Vegas, dat willen jullie toch niet missen…

gestrand in Holbrook

Vanochtend hadden we het wilde plan om naar het Petrified Forest (het versteende woud) te gaan. We zijn daar al eens geweest en het is echt heel mooi. Er zijn maar twee van die plekken op aarde: hier en op het Griekse eiland Lesbos en allebei hebben we ze gezien. Om jullie goed uit te leggen wat dit versteende bos is, heb ik even het volgende van internet gehaald:

Het park heeft een oppervlakte van 88.500 hectare. Petrified Forest National Park is bekend door de vele versteende bomen, vooral van de soort Araucarioxylon arizonicum, die zich in het park bevinden en opvallend gekleurd zijn. Maar er worden ook tal van andere fossielen gevonden, zowel van planten als dieren.
Tegenwoordig is het gebied voornamelijk een woestijnlandschap. Dit was tijdens het Laat-Trias, ongeveer 225 miljoen jaar geleden, anders. Enorme bossen met gigantische seqouia’s bedekten laaggelegen moerasgebieden. Vermoedelijk een grote vulkaanuitbarsting heeft dit gebied uiteindelijk verwoest. Boomstammen werden onder water door een dikke laag vulkaanas en modder begraven. Door de jaren heen drong water met silicum, een mineraal dat veel voorkomt in vulkaanas, door in de stammen. Het silicum werkte als een natuurlijke conservering en zorgde ervoor dat het hout in kwarts veranderde. Toen het zuidwesten van de Verenigde Staten begon te stijgen en het huidige landschap werd gevormd kwamen op enkele plaatsen, waaronder in Petrified Forest National Park in Arizona, de versteende boomstammen mede door wind- en watererosie weer aan de oppervlakte te liggen.

Goed, nu kunnen jullie op dit onderwerp promoveren en ga ik verder met mijn verhaal. Het was stralend weer, zonneschijn en koeien keken ons stomverbaasd aan toen we even stopten.

koeien in de zon
koeien in de zon

Maar het waaide nog steeds ontzettend HARD. Zoals jullie weten kun je de zijkant van deze camper uitschuiven en dan rolt er meteen een soort zonnenscherm mee uit. Dit werkt als een soort afdak en voorkomt lekkage en wordt strak gehouden door een veer. De wind tilde dat doek constant op en dan knalde het doek door de veerkracht tegen te zijkant. Harder dan veertig kilometer rijden verergerde die kwaal en sturen was een kunst.

Aangekomen bij de ingang van het park zijn we even gestopt bij het parkinformatiecentrum. Ik wilde weten of het verantwoord was verder te gaan. Het park is 45 kilometer lang en het is een open vlakte. De vlaggen lieten zien hoe hard het waaide en wekten bij mij geen optimistische stemming op.

keiharde wind

De dame binnen vroeg wat onze volgende bestemming was en wij antwoordden Flagstaff. Ze keek somber en zei dat dat niet zou gaan lukken. Aan de andere kant van het park waar je eruit rijdt, moet je dan de Interstate 40 op en die waren ze een eind verderop aan het afsluiten vanwege de keiharde wind (windstoten tot honderd kilometer per uur en zandstormen). We zouden niet verder komen dan Holbrook als we verantwoord bleven en daarvoor moesten we of het hele park weer terug of meteen omkeren. Bovendien sneeuwde het in Flagstaff.
Waar wij waren stormde het dus, maar eigenlijk was het niet koud. Goede raad was duur en na enig overleg hebben we besloten het forest te laten voor wat het was en naar Holbrook te rijden.

zandstorm

Negentien mijl en het was gewoon angstig. Ik durfde niet harder te rijden dan vijftig kilometer per uur. Maar we kwamen er en ik zag een bord voor een toeristen informatiecentrum. Ik wilde informeren hoe of wat. En dat klonk weer niet goed. Maar het kon ook zijn dat de weersinformatie wat zwartgalliger werd weergegeven.
Afijn, er zat nog een museum bij met ook een gevangenis. Dan zie je dat het vroeger effies wat minder luxe was. Cellen voor vier personen in een vertrek dat kleiner was dan waar wij thuis onze kledingwandkast hebben staan. Om de hoek was het toilet en ik dacht in het duister dat er voor de symboliek een pleerolletje op was gezet, maar het was iets anders.

toilet

 

extra bedden...

 

cel voor 4 personen

 Daarna hebben we bij een Chinees zo’n buffetje gedaan, zijn bij een peperdure Safeway supermarkt gaan kijken (voor een Wal Mart is het stadje te klein) en hebben er lekker niks gekocht.

Een deel van die stadje ligt langs de beroemde Route 66. Zoals ook dit hotel met wigwams en prachtige oldtimers voor iedere wigwam.

hotel langs route 66

 

een echte Studebaker
een echte Studebaker
nog meer classic cars

 

Op een gegeven moment zijn we dan maar naar de camping gereden waar we nu staan. Bij de receptie heb ik wederom naar het weer gevraagd. Die meneer ging op internet kijken, op een speciale site. Hij zei dat het vast wel mee zou vallen. We vertelden dat het in Flagstaff sneeuwde en dat geloofde hij niet. Tot het internet hem overtuigde. Een stuk van ruim tachtig kilometer van de snelweg ging afgesloten worden: extreem harde wind en amper zicht vanwege de stofstorm en inderdaad: webcams lieten zien dat het had gesneeuwd. Als extraatje bij de thee is de voorspelling voor de omgeving waar we nu zitten voor vannacht en morgen: twintig tot dertig centimeter sneeuw. Maar morgen gaat de wind liggen en zondag gaan de temperaturen omhoog. Kijk, op het moment dat ik dit schrijf is de wind al gaan liggen: misschien stilte voor de rest van de storm. De zijdeur staat al uren open en het is warm. Ongelooflijk toch? We hebben het niet aangedurfd om verder te rijden. Tussen hier en Flagstaff (2 uur rijden) is geen camping, het wordt heel erg koud vannacht en zonder stroom geen verwarming. Ja, via een generator, waarvan je iedere twee uur de olie moet controleren en eventueel bijvullen.
Op het weerkanaal op de lcd tv (ja, die hebben we ook in de camper) zien we dat op de route die we achter ons hebben, het behoorlijk noodweer is. Factor tien erger dan hier, in Oklahoma zelfs hagelstenen zo groot als golfballen. En de verwachtingen zijn ook heel hevig.
We zien wel, wat moeten we anders? We staan hier verder goed. Een camper zo groot als een touringcar staat een paar plekken verderop met nog een auto er achter aan vast. Een andere camper een eindje van ons vandaan herbergt een mannetje dat zonet in de schaduw een sigaretje stond te roken. Hij had een witte, korte, wijde broek aan tot op zijn knieen, met daaronder witte, heel dunne beentjes en hij had een zonnenbril op. In de schaduw.
Stoer.

Morgen zullen we proberen zo ver mogelijk naar het westen te rijden. Het slechte weer komt namelijk van die kant en wij uit het oosten, als we elkaar kruisen kunnen we het hele erge misschien sneller de rug toekeren. Na morgen wordt het beter en willen we weer naar Oatman. Vroeger ook zo’n spookstadje, harstikke toeristisch, maar echt zo leuk met overal die burro’s.
Als dat lukt zal ik er over vertellen.

via een verlaten mijn en signalen uit de ruimte naar Arizona

Kelly mine

Heel wat jaren geleden waren we in Kelly ghost town. Een verlaten mijn, ik vertelde al dat we daar naar toe wilden gaan. In die tijd reden we nog rond in een auto en overnachtten we in een hotel. Het hotel waar we toen waren was in Socorro, een half uur rijden van Kelly ghost town vandaan. Wat kan mij dat nou schelen, zullen jullie misschien zeggen, maar ook daar hebben we weer tere herinneringen aan die ik toch wil vertellen.
Net als nu trokken we rond en wisten van de ene ochtend niet waar we die nacht zouden blijven. We hadden in Socorro een hotel met zwembad gezocht om lekker een middag te luieren. We hebben leuk gespeeld en gezwommen en toen we begin van de avond gedoucht en wel in onze kamer van een alcoholische versnapering zaten te genieten, ging de telefoon. Merkwaardig als niemand weet waar je uithangt, maar gehoorzaam nam ik op en riep mijn naam. Een meneer verklapte hoe zijn voornaam was en vroeg of ik zin had in een threesome. Nou spreek ik vloeiend Engels, maar wist ik veel wat een threesome was. Ik weet het, er waren er meer die me niet geloofden toen ik het verhaal vertelde.
Maar goed, ik vroeg waar ik zin in moest hebben? Nou, een threesome dus. Ik zei: wat is een threesome? Hij: je spreekt toch Engels? Ik: ja, maar ik weet nog steeds niet wat een threesome is.
Aarzelend: well, you know, you, me and your partner having a lot of fun. (nou ja, dat jij, ik en je partner leuke dingetjes gaan doen) Ik keek in de hoorn en blerde: oooo! Nou nee, maar in ieder geval bedankt. HA! De sukkel, moest hij zijn hijgerige telefoontje gaan uitleggen. Een grotere afgang kan ik me niet voorstellen. Maar in de camper hebben we geen telefoon dus dat soort genietingen zal ik niet meemaken.

Naar Magdalena, waar Kelly ghost town vlakbij ligt. Een prachtig en leeg landschap en overal zie je oude auto’s wegroesten.

verte
oude auto

Het was nog een heel eind en onderweg zijn we gestopt bij een rest area. Eentje met een mooi uitzicht en een board walk met allemaal vertrekken waar je kan picknicken. Ik had wat lekkers gemaakt en dat aten we in de camper op terwijl we alle af- en aanrijdende auto’s bekeken.

picknickplaats

Tijdens het kauwen stopte er een auto wat een politiewagen bleek te zijn met een gevangene die schijnbaar moest plassen. Zonder elkaar maar aan te kijken reikten Henrie en ik allebei naar onze camera om dit maar vooral vast te leggen. Nee, niet het plassen, dat deed hij binnen.

gevangene

Uiteindelijk kwamen we bij onze bestemming.
Omdat in de Kellymijn heel veel mensen werkten, vonden die onderdak in Magdalena dat ook op de veedrijfroute lag. Het was een heel drukke nederzetting, toen. Maar daar is niks meer van te merken. Het is een klein stadje en je ziet dat de mensen er niet veel geld hebben. De weg naar Kelly was van het rampzalige soort en eigenlijk verboden toegang voor een camper. Het laatste stukje hebben we gelopen en dat pad was bezaaid met keien en liep steil omhoog.

laatste stukje naar de mijn

Het was apart om de ruine van (kennelijk) de bank weer te zien en de kluis die daar nog steeds ligt weg te roesten.

kluis

Ik denk dat wij hier twaalf jaar geleden waren, er is van alles gebeurd in de tussenliggende tijd. Seizoenen hebben het landschap bevroren en verschroeid, regen beukte neer en al die tijd lag die kluis daar. Ook al de begroeiing moet er toen al zijn geweest. In dit droge, redelijk harde klimaat groeit alles niet zo snel. Net als die cactussen die we onderweg zagen, tientallen jaren oud moeten die zijn.

cactus

Maar wat er staat, staat te verroesten en te vergaan. Er wordt geen moeite gedaan om het in stand te houden en bij de oude machinerie stonden overal waarschuwingen om vooral niet dichter dan vijf meter in de buurt te komen. Als je omhoog keek, zag je stukken metaal en hout in de wind heen een weer zwaaien, op punt van vallen.

de oude machinerie

Het was leuk er weer een poos rond te scharrelen. Pyriet hebben we niet gevonden, wel een paar andere aparte stenen. Tussen alle keien groeide een heel aparte plant die het uit weet te houden in dit onvriendelijke klimaat.

aparte plant

Maar ook in een geul waar bij regen het water doorloopt groeiden plantjes met mooie bloemetjes.

bloemetjes

Moegespeeld hebben we het vreselijke stuk weg weer genomen en zijn teruggekeerd naar de paar straten die het stadje Magdalena heeft. We hadden er een camping gezien waar we niks van verwachtten en het was nog erger. Maar goed, voor een andere moesten we dertig mijl terugrijden naar Socorro en datzelfde stuk de volgende dag weer terug om verder te reizen. Maar het was er heerlijk rustig en vanwege de verlichting van drie ziljoen watt precies boven de camper, hebben we hier en daar wat extra verduisterend spul opgehangen. Maar eigenlijk stonden we dus midden in het stadje en op struikelafstand was een bar. He, wat naar nu.
Het bier werd getapt in glazen die uit de vriezer kwamen en bovenin dreef ijs.

twee pinten

De bar fungeerde ook als drankwinkel en het was een constant af en aan lopen van mensen die drank kwamen halen en iedereen kende iedereen. De bar was verder leeg op een enkeling na. Een meneer die net wegging toen wij binnenkwamen, bleef prompt nog even en gaf me vijf dollar om in de cd jukebox platen aan te klikken. Het was zo’n typisch Amerikaanse kroeg, met leuke verlichting, pooltafels en dode dieren aan de muur.

saloon

 

saloon 2

 

saloon 3

 

Vandaag was onze eerste stop bij VLA, een Very Large Array. Daar staan ongeveer 30 gigantische schotelantennes opgesteld met een doorsnede van vijfentwintig meter of misschien zelfs groter.

VLA rij met schotelantennes
VLA rij met schotelantennes

 
Hebben jullie de film Contact gezien met Jody Foster? Die is daar gedeeltelijk opgenomen. Wel is die bewerkt zodat het lijkt of er tientallen van die dingen naast elkaar staan, maar ook zonder dat stonden er ook al genoeg. Door middel van het opvangen van radiostralen wordt het heelal bestudeerd en hopen ze ook signalen van buitenaards leven op te vangen. Die enorme dingen kunnen vervoerd worden via rails, zodat als ze een andere opstelling willen er heel simpel een soort trein onder wordt gereden die de schotel verplaatst. Ze staan onderling met elkaar in verbinding om zo van bepaalde delen heelal een groter overzicht te krijgen door uitwisseling van gegevens. Heel interessant allemaal en Henrie was helemaal blij. Techniek nietwaar?

ontvanger

 

Ze hebben deze array juist hier gebouwd, omdat dit plateau hoog ligt (2100 meter) en omgeven is door bergen wat storing van zenders bijna onmogelijk maakt. Een barre vlakte die zomers bloedheet en in de winter afschuwelijk koud moet zijn. De nog steeds harde wind kon er ongestoord zijn gang gaan en verder ploegden we weer. De keiharde zijwind op de camper zorgde ervoor dat ik constant met twee handen aan het stuur moest hangen. En daar word je behoorlijk moe van. De zon straalde en smeet kwistig met stralen en het uitzicht was geweldig en je kon heel ver zien.

We gingen de grens over van New Mexico naar Arizona

welkom in Arizona

We hebben boodschappen gedaan bij die ene zaak, hoe heet die ook alweer… O ja, Wal Mart. Misschien weten jullie nog dat ik vorig jaar een beelderig horloge van Henrie heb gekregen dat daar vandaan kwam. Een motivatie om toch maar eens een steelse blik te werpen. O, er waren mooie bij. Aan twee kon ik niet weerstaan en Henrie vond dat ik een cadeautje had verdiend.
Zijn ze niet beelderig?

horloges

En nu nog iets ongelooflijks, de meneer van deze camping begon erover. Maar misschien weten jullie het al: er is in Amerika een conflict over het begrotingstekort. En nu bestaat de kans dat ze allerlei National Parks -zoals de Grand Canyon- moeten sluiten, omdat er geen budget meer is. Daar wordt de komende vierentwintig uur een beslissing over genomen. Ik heb het niet gevolgd, maar als ik dat zo hoor lijkt me dat een knap achterlijke zet. Het gros van de mensen dat de vakantie in Amerika gaat houden, gaat naar die parken. Als wij, en je kunt ons toch zeer fervente Amerikagangers noemen, weten dat we geen Yellowstone meer in kunnen, geen Grand Canyon, geen Bryce Canyon, verzin ze allemaal maar, wat hebben wij dan nog hier te zoeken?
Dan gaan wij, en heel veel anderen, ons geld wel ergens anders uitgeven. Miljoenen mensen komen jaarlijks naar de USA en tja, daar zou dan wel eens een heel groot gedeelte van weg kunnen gaan blijven. Leuk voor al die mensen hier die hun baan in de toeristenindustrie hebben. Het zal het tekort alleen maar groter gaan maken.
Dus ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen.

En nu staan we in Show Low en onze coordinaten zijn: N34.25055 en W110.07919. We hebben er ondertussen ruim vierduizend kilometer opzitten. We zijn aan de laatste week begonnen, dinsdag moeten we in Las Vegas zijn. Voor zaterdag is voor bijna heel Amerika vreselijk weer opgegeven, dat als een ruitenwisser van west naar oost over het land zal gaan. We moeten zorgen voor zaterdag een eind naar het westen te zijn gereisd, anders zitten we nog in de sneeuwstormen ook. En zondag wordt het dan weer warm en prachtig.
Wordt vervolgd zal ik maar zeggen…

Las Vegas en Madrid

De volgende dag waaide het nog behoorlijk, maar niks vergeleken bij die nacht. Je zag de andere campers ook helemaal dansen en koud was het ook nog.
Verder gingen we en reden door vier staten: van Kansas via Oklahoma en een metertje Texas naar New Mexico.
Wat je in Oklahoma heel veel ziet zijn die zogenaamde ja-knikkers. Van die dingen waar olie mee omhoog wordt gehaald. Vroeger (vroegah) toen ik klein was, hadden we ze in Nederland ook hier en daar. Ik vond ze toen al zo eng en eigenlijk nu nog. Van die logge dingen die bewegen en toch geen geluid maken.

ja knikker

In New Mexico zijn we verder gereden.

new mexico

Het landschap begon hier gelukkig te veranderen, want het was vreselijk. Hoe graag ik ook het mooie wil zien, maar dat stuk dat we gisteren reden was vaag heuvelachtig, uitgestrekt en vrijwel onbewoond leek het. We kwamen door een stadje, echt, het had een naam en alles en er was een winkel en een gebouw waar iets onduidelijks werd gedaan. Zo’n weg uit een nachtmerrie waar je schijnbaar aldoor hetzelfde stuk rijdt en iedere keer datzelfde fietsertje tegenkomt,
Af en toe een flauwe bocht in de weg was de enige afleiding die je had. En nog steeds koud. In New Mexico lag hier en daar zelfs nog een plak sneeuw, waar Henrie voor jullie speciaal in is gaan staan.

henrie in de sneeuw

We zagen ook een stel herten die ons verbaasd en uiterst wantrouwig aankeken en bij het aanschouwen van mijn aanminnig gelaat meteen de poten nam. Ik heb dat effect nou eenmaal.

herten

Nou zaten we totaal niet in de buurt van de befaamde route 66, maar ik wil daar toch nog wat over kwijt. Kijk, een deel van de route 66 is best aardig om te rijden en op een leuke manier toeristisch. Maar een enorm groot deel loopt gewoon evenwijdig aan de snelweg en daar is dus niks an. Op de foto zie je rechts nog een weg lopen, nou, zo is het dus een enorm deel bij die route 66 ook.

voorbeeld hoe route 66 er uitziet

Maar het werd steeds heuvelachtiger en dus mooier. We hebben een roteind gereden en hebben overnacht in een national parkcamping aan een meer bij Las Vegas. Er was nog een campertje en verder was het uitgestorven. Het begon weer te waaien en het werd koud. Maar het was er ook doodstil, voor de verandering eens geen spoorweg in de buurt. Een spoorweg is nog niet zo erg, maar bij iedere spoorwegovergang moeten ze verplicht fluiten. Daar word je niet blij van als je daar zo’n vijf keer per nacht wakker van wordt.

meer

’s Morgens zijn we Las Vegas ingegaan. Wat een verschil met zijn naamgenoot in Nevada. Het is een heel oud stadje dat aan het eind van de Santa Fe trail lag. Veel mensen kwamen hier naar toe om hier werk te zoeken. Het is altijd wel tobben om een plekje voor zo’n grote bak te zoeken, daar hebben ze bij het bouwen indertijd geen rekening mee gehouden. We hadden een heel mooi plekje bij een parkje gevonden en met heen en weer getob keurig neergezet. Maar toen kwam er een meneer naar ons toe, die ons er op wees dat je er maximaal negentig minuten mocht staan.
Maar bij het politiebureau was ook een parkeerplaats. Vlakbij, dus wij daar weer naar toe. Naast de politiewagens hadden we een mooi plekje en daar was ineens diezelfde meneer weer.
Hij wilde ons nog vertellen dat zijn vader in ons land was geweest, in Belgie dus, in de Tweede Wereldoorlog om te vechten voor onze vrijheid. Kijk, deze man hoefde zijn best niet voor ons te doen, dat had zijn vader al gedaan. Maar toch nog even nalopen dat we beter bij de kerk konden gaan staan. Hij belde zelfs de priester op om te vragen of het mocht. We stonden daar met de zegen van de priester, da’s nog beter dan bij een politiebureau. Waar trouwens nog een oude politiewagen stond.

oude politiewagen

Ook een wagen van de hondenbrigade:

hondenbrigade

Maar bij de kerk hadden we meer plaats en we liepen zo het stadje in. Het hotel was oud (1882) en nog steeds in gebruik.

hotel nog steeds in gebruik

De straat waar al het historische aan lag zijn we op en neer gelopen.

historisch las vegas

Ik heb radar voor mededelingen op bordjes die niet correct geschreven zijn. O, wat vind ik dat leuk. Zien jullie het ook? Er staat ‘stoer hours’ in plaats van ‘store hours’. HA! Sukkels en dat verkoopt ook van alles voor scholieren enzo. En niemand die het ziet?

foutje

Een eindje buiten het centrum staan nog wat Victoriaanse huizen.

victoriaans huis

We parkeerden en het huis waar we voor stonden herbergde een aantal keffertjes in de tuin, die het met onze komst niet eens waren.

hondjes

En de reparatie aan een auto moet ik jullie ook nog laten zien.

reparatie

Hierna reden we de Turqoise Trail. Maar daar vonden we niet zo heel veel aan: de bezienswaardigheden waren voor ons niet interessant. We zijn nog wel in een winkel geweest met allerlei oude spullen, die was wel aardig met naast de nering allerlei dieren zoals duiven, kippen, geitjes, een lama enzo.
We gingen op weg naar onze volgende bestemming: Madrid. Spreek uit Meedrid. Madrid was een spookstadje dat eind zestiger jaren werd ontdekt door hippies en kunstenaars. Je ziet ze daar met hoofdbanden, lange baarden (de mannen en slechts een enkele vrouw), vieze laarzen en versleten spijkerbroeken. In alle zaken wordt kunst verkocht of sieraden, dat soort dingen.

kunst

Het is zo’n relaxte nederzetting waar de honden op straat zitten en je niet bang hoeft te zijn overhoop gereden te worden. In zo’n zaak met hoofdzakelijk sieraden stond een potje waar je geld kon doneren voor zwerfdieren. Daar kan ik niet zomaar aan voorbij gaan en mijn gift werd opgemerkt. Vergezeld met allerlei voorbeelden en ik kan me dan zo opwinden he. Als ik dan hoor over zwerfhonden, katten die nog hun jongen aan het zogen zijn en alweer in verwachting. Pups die buitengesmeten worden omdat het toch tegenvalt, zelfs over paarden die in vuilnisbakken zoeken naar eten. Man, wat wind ik me dan op! Wat zou ik me graag uitleven op dat soort mensen, dat maar doet met dieren.
Maar het stadje was leuk. Veel van de kunst en sieraden, het overgrote deel eigenlijk, wordt door de Indianen in de directe omgeving gemaakt. Als ze dan weer van alles hebben komen ze daar hun handel slijten. Het ene reservaat is daar tien mijl uit de buurt, en het andere, Navajo, ietsje verder.
Het was er leuk, de zon was overvloedig aanwezig en scheen op onze warme hoofden en toen we wegreden wenste iemand ons nog peace to. Is dat aardig ofwa?

ouwe hippies

Nu staan we op een lekker rustige camping bij Santa Fe, Santa Fe Skies RV Park. Henrie is aan het koken. Jullie weten wat dat inhoudt.

Toen we New Mexico inreden gingen we ook weer over een tijdzone, oftwel: het is hier weer een uur vroeger. Acht uur eerder dan bij jullie. Het was prachtig weer, maar vannacht daalt het weer naar zo’n vier graden. We hebben er nu bijna 3800 kilometer opzitten en onze coordinaten hiero zijn:
N35.58857 en W106.04263
We gaan morgen niet Santa Fe in, dat hebben we ooit gedaan en het was leuk. Maar we zijn ook jaren geleden in een ghost town geweest: Kelly ghost town en daar wil ik graag nog een keer naar toe. Dat was een mijnstadje waar zilver en goud gewonnen werd en dat is al honderdzeventig mijl, ruim tweehonderdzeventig kilometer. Plus dat er daar nog meer ghost towns zijn, die ik nog niet heb kunnen verkennen. In Kelly heb ik toen handenvol mooie stukken pyriet gevonden, oftewel nepgoud. Prachtig spul. Ik ben ook uitgegleden en ongenadig gevallen. Heel mijn knie kapot, maar nu heb ik degelijke schoenen aan en zal (hopelijk) mijn ledematen heel houden.

Oklahoma en Kansas

De staat Oklahoma is overwegend vlak, wel wat kleine glooiingen maar verder leeg en je kijkt mijlen en mijlen ver. Er zijn weinig nederzettingen en die er zijn staan half leeg. Veel lege woningen en winkels. En het stormt, zo’n tachtig kilometer per uur. Gisteren waaide het ook heftig, maar niks hierbij vergeleken. Als je dan een paar honderd kilometer met zo’n huis op wielen moet rijden, is dat een constant gevecht om op de weg te blijven. Alleen de zijkant is al 30 vierkante meter. Als er dan een vrachtwagen van de andere kant voorbij komt, is de zuiging enorm en zorg er maar voor dat je allebei je handen aan het stuur hebt, anders gaat het fout.
Iedere staat in Amerika wil graag trots zijn op hun mooie of interessante dingen. Oklahoma heeft bitter weinig. De meneer van de camping gisteravond, probeerde ons nog te interesseren voor de diverse dingen. Bijvoorbeeld, vertelde hij met een wanhopig enthousiasme, was er een eind verderop een restaurant bij een rangeerterrein. Jemig, daar kwamen allemaal treinen uit allerlei staten. Die werden daar ontkoppeld, rond een gebouw getrokken (round building) en aan de andere kant weer aangekoppeld en dan gingen ze het hele eind weer terug.
Tijdens je maaltijd zag je er misschien wel vijf zo komen en gaan! Tjonge, wat leuk. Ik deed mijn best om heel geinteresseerd te kijken en wilde dingen zeggen als: “really?” en “Oh dear, how awsome”. Maar ik kreeg het gewoon niet over mijn lippen. Als we nou echt niks anders meer te doen hebben dan dat soort bezigheden, gaan we wel slapen.
Hij deed me denken aan een buurvrouw van een paar huizen verderop toen we nog in Ambacht woonde. Die zag ik op een gegeven moment toen ik uit het slaapkamerraam keek, bezig het dak van haar schuur te dweilen. Echt, ik verzin het niet. Ze zei later trots tegen me: meid, moet je ook eens doen, het knapt er zo van op!
Misschien gaat de vergelijking tussen deze twee dingen mank, maar jullie snappen de strekking wel.
Diezelfde meneer had het ook over de Gloss Mountains, zo’n veertig mijl verder op onze route en dat was nou wel aardig. Dat zijn niet zulke hoge bergen waar heel veel seleniet in zit en dat glinstert heel mooi.

gloss mountains

 

gloss mountains

Die stukjes zijn net glas zonder scherp te zijn. Seleniet is gipskristal en je had niet alleen doorzichtig spul, maar ook groenwitte stukken.

seleniet

Natuurlijk moesten we er weer wat van meenemen, zoals we ook altijd overal op de wereld schelpen verzamelen.

Verder gingen we door kleine en iets grotere stadjes.
De grotere stadjes barsten altijd van allerlei borden langs de wegen: reclames, bewegwijzering, snelheid, je hebt geen tijd om op het verkeer te letten als je die allemaal wilt lezen.

borden borden borden

Maar hoofdzakelijk reden we door een leeg, uitgestrekt gebied waar soms ineens een eenzame boom krampachtig stand houdt.

eenzame boom

Aan de manier waarop de bomen groeien kun je zien dat de wind hier eigenlijk altijd uit dezelfde richting komt.

scheefgegroeide bomen

Er waaide van alles over de weg, vooral veel tumbleweeds. Dat zijn dode, verdorde struiken die los zijn gekomen.
Zo zwoegend over de weg kwamen we Kansas binnen. Er veranderde niks en met de bijna constante tegenwind kwamen we amper vooruit. De enkele keer dat we wind in de rug hadden hoefde ik amper gas te geven.

Henrie had Liberal als eindbestemming uitgezocht dus daar gingen we overnachten. Twee campings vond hij er. De eerste die we opdraaiden zag er vreselijk uit. Ik dacht eerst dat die gesloten en verlaten was en wilde al naar buiten klimmen om overal in te gaan grasduinen.
Een tweede blik echter bewees dat die wel degelijk in gebruik was. Maar het was een enorme armoedige bende. Dat het doodstil was en dat je niemand zag kon aan het weer gelegen hebben. Maar voor hetzelfde geld staan er in al die stacaravans doodskisten waarin vampiers op het donker liggen te wachten om hun vieze tanden in schuldeloze kelen te drijven. Prima, maar niet onze kelen. We zijn omgekeerd en doorgereden. Zag ik nou uit mijn ooghoeken nog een lijkbleke hand een goor gordijntje opzij schuiven?
Ik zal het nooit weten.

Deze camping is kaal, maar netjes. De wind beukt de camper en geselt het landschap. De camper staat geen moment stil en schudt heen en weer.
De mevrouw van de camping vertelde dat de wind zou gaan draaien. Die blaast nu met een kracht van tachtig kilometer per uur en dat gaat naar de helft afnemen. Nog een aardig briesje trouwens. Het was heel de dag 32 graden. Da’s warm.Maar die wind gaat dus draaien en wordt een noordenwind en de temperatuur gaat vannacht zakken tot net boven het vriespunt.
Op een gegeven moment stond de camper ineens stil, heel apart en nog geen vijf minuten later begon het weer. Maar nu anders. In die paar minuten tijd is de wind 180 graden gedraaid en de lucht is donkergrijs.
We hebben geprobeerd het vast te leggen:


Door die gedraaide wind zag je ook alle tumbleweeds weer de andere kant uit rollen:


De coordinaten hier: N37.08187, W100.83333

Het is en blijft een land van extremen. Morgen gaan we richting Las Vegas, niet HET Las Vegas in Nevada, maar in New Mexico. Een vriendin was er geweest en vertelde dat het er erg leuk was. Nou, dat willen wij dan ook wel eens zien. Het is meer dan driehonderd mijl rijden, bijna vijfhonderd kilometer, dus dat zal wel niet in een keer gaan.
Maar we houden jullie op de hoogte!

Oklahoma

Gisteren hebben we wel wat leuke dingen gezien, maar niet genoeg om een blog over te schrijven. De camping in Cotter was een heel goeie, goed onderhouden, alles. Aan de rivier en aan de overkant hadden twee bald eagles een nest gebouwd. Het is een beetje goed kijken, maar dan zie je ook het vrouwtje op de rand van het nest zitten. De jongen kreeg ik niet op de foto, maar die waren er wel.

camping in cotter
bald eagles nest

Onderweg deden we nog een Wal Mart aan. Nou kennen jullie allemaal die mailtjes met bezoekers van Wal Mart waar je foto’s ziet van de vreselijkste types. Nou, we hebben er al heel wat gezien. Ik wil dan niet stiekem foto’s maken, omdat ik het zielig vind voor die mensen. Maar als het heel erg wordt doe ik het toch. Dan kan ik het ook niet laten. Naast die Wal Mart zat een Arby’s. Bij Arby’s kun je de heerlijkste broodjes rosbief halen en speciaal voor onze vriend Leon hier een foto.

arbys

We hebben daar wat gegeten en het is ongelooflijk: je hebt dan een behoorlijk broodje rosbief met minstens twee ons vlees erop. Henrie had een broodje vis, die is graag dwars. Frietjes, twee grote bekers drinken, alles ongeveer bij elkaar 10 dollar, dat is 7,50 euro. Je snapt dan de omvang van veel Amerikanen. Niet alleen is het makkelijk en vaak ook smakelijk, maar als je weinig geld hebt ook een uitweg. Hetzij samen, met je kinderen of wat dan ook, dan is de gezonde voeding gewoon prijzig en je moet toch eten. Dan is de keus snel gemaakt. In Nederland zie je dezelfde trend. Ongezond eten kost niks. Kijk bij de Aldi: een pond boontjes ten opzichte van een grote bak lasagne. Tja…

We reden van Cotter naar Eureka Springs, waar een heel oud station met treinen is. Oud naar Amerikaanse maatstaven dus. Heel de uitleg zal ik jullie besparen, maar alles was in perfekte staat.

eureka springs north arkansas express

We hebben daar een poosje buiten gespeeld daarna zijn we nog een eind doorgereden en hadden een camping in Rogers waar we hebben gebarbecued, oftewel: het was Henrie’s beurt om te koken. De mevrouw van de receptie had katten en twee hebben we lekker kunnen kroelen en met heimwee aan ons geteisem thuis gedacht. Dat wordt perfekt verzorgd door onze Sandra en ze vinden het waarschijnlijk wel prima allemaal. Maar wij missen ze toch.
Stinkbeesten…
De coordinaten van deze camping zijn 36.434550,-94.044723 (dat is hetzelfde als N36.434550,W94.044723). Vul dat even in bij Google maps en zet de satellietview aan en zoom in, dan zie je precies waar we gestaan hebben.

Vanochtend was onze eerste opdracht: tanken. We stopten bij een Shell en ik ging naar binnen om vooruit te betalen zoals hier de gewoonte is. Bij binnenkomst knakte mijn hoofd naar achteren van de kerrielucht. Alsof ik tegen een muur opliep. De Indier achter de kassa groette me vriendelijk en na het regelen van de betaling ben ik rond gaan neuzen. De Amerikagangers onder jullie weten dat die tankstations doorgaans een klein supermarktje erbij hebben. Melk, water, vaak bier, pinda’s, sjippies, brood, nou ja van alles. Deze meneer had in hoofdzaak Indiase produkten en ook een schamel schap met de bovengenoemde artikelen. Zijn Engels was redelijk beroerd en zijn clientele in hoofdzaak Indiaas met wie hij in eigen dialect kon babbelen. We begrepen elkaar dus regelmatig niet en hij zuchtte al als ik wat vroeg.
Na een uur rook ik nog de kerrielucht om me heen.
Maar even later gebeurde voor Henrie iets geweldigs: bij een enorme Harley Davidsonzaak stonden tientallen Harley Davidsons en ernaast een terrein met oldtimers in perfekte staat. Als je het over een instant orgasme hebt, dan snap je wat ik bedoel bij Henrie’s enthousiasme. Niet wetend wat hij eerst moest gebruiken: zijn camera of zijn webcam, eiste hij dat we om zouden keren. Dat het druk was en ik amper de straat over kon deed er niet toe. NU moest hij daar kijken en als het nog een nanoseconde langer duurde zou hij mijn rum door de gootsteen spoelen. Goed goed, we waren er al.
Al die Harleys die daar stonden te pronken, bikers met kettingen om en stoere t-shirts. Harde muziek, alles voor de fanatiekeling. Eigenlijk verwachtte ik mijn neef Fred met zijn vrouw Marion er tussen te zien lopen. Maar nee, ze hadden zich schijnbaar afgemeld.

harley davidsons

 

(let trouwens niet op de filmpjes die Youtube erachteraan als ‘up next’ laat zien, die zijn niet van ons…)

De oldtimers waren ongelooflijk en zelfs ik had er respect voor. De meeste stonden met open motorkap en de motorblokken waren glanzend en nieuw leek het. De buitenkanten en interieurs adembenemend. Het was niet raar dat allerlei mensen er hijgerig rondliepen alsof ze subtiele porno bekeken.

Plymouth Fury
oldtimer
Cadillac Bel Air
hotrod
oldtimers

– 

mintgroen

 Een mevrouw had een tafelkleedje op haar tafeltje liggen dat ik beelderig vond: helemaal bedrukt met nummerplaten. Weten jullie nog dat we zo gelukkig waren met die gevonden nummerplaten? Die zijn hier echt een verzamelobject. En bij souvenirshops vragen ze er pittige prijzen voor. In Nashville zagen we een bar die heel het plafond er vol mee had hangen: alle staten waren vertegenwoordigd.

tafelkleedje

Een meneer met wie ik in gesprek kwam maakte werkelijk allerlei prachtige tekeningen en hij had allerlei afbeeldingen op posters die hij zelf had gemaakt. Hij had een heel schetsboek bij zich met zijn werk.

tekening

Maar uiteindelijk heb je alles wel gezien, ik een beetje sneller dan Henrie en met een snikje van weemoed scheurde hij zich los van al dat prachtigs, omdat we nou eenmaal verder moesten. Er liep nog een stoere biker die ik op de foto kon nemen.

biker

Nou barstte het eigenlijk van de stoere bikers, maar eentje schoot zijn doel een beetje voorbij. Ik kon er geen foto van nemen, maar jullie kennen die piercings wel: alsof iemand uit de huid op zijn kin spijkers heeft komen. Dat had deze meneer ook samen met een grote baard. Ik zag het wel, ik vind het eng maar ieder het zijne. Ik vroeg aan Henrie of hij het had gezien. Ja, maar hij dacht dat die man zo gekwijld had en dat hij draden spuug in die baard had zitten. HA!

Wat ik zelf ook wel grappig vond was het meneertje die op zo’n machtige trike kwam aanrijden. Helaas had hij het postuur van een jongetje van twaalf met een grijs pruikje op. Stoere schoentjes en leren broek, maar door zijn bescheiden voorkomen leek de trike daardoor eigenlijk alleen maar op zo’n fietsje waarop je het moet leren, met zwenkwieltjes. Zijn voetjes kwamen ook maar net bij de vloer. Ach, de ziel en hij deed zo zijn best ‘one of the boys’ te zijn.

En verder gingen we. We staken de grens met Oklahoma over en het tamelijk vlakke en vooral lege landschap strekte zich voor ons uit.

landschap oklahoma

En nu zijn we ruim tweehonderveertig mijl verder oftewel bijna vierhonderd kilometer. Het waaide nogal onderweg en dan is zo’n camper zwaar sturen. Het is hier warm en het was prachtig weer, heel de dag.
Ondanks de medicijnen voel ik de pollen onderhand met handenvol mijn neus in vliegen. En zo is er altijd wat…

Coordinaten? 36.42321,-97.894039 of N36.42321,W97.894039

Nashville en verder

Drie jaar geleden waren we ook in Nashville en dat was zo leuk, dat we besloten hadden de stad weer te gaan bekijken.
Om ons ervan te overtuigen dat het echt zo leuk was als we ons herinnerden.
Voor het gemak hadden we dezelfde camping als toen en bij het inchecken vroegen we meteen naar Jerry.
camping nashville

Jerry is de chauffeur van een pendelbusje, die je voor tien dollar per persoon in het centrum afzet en je ’s avonds ook weer ophaalt. Dat is beter dan zelf tobben met een groot bakbeest, bovendien wisten we dat het bezoek aan de bars veelvuldig zou zijn. Misschien weten jullie nog dat er vorig jaar zo’n enorme overstroming is geweest en Nashville stond blank. De rivier is toen zo’n vijftien meter gestegen. De campings stonden onder, ook een enorme shopping mall die nog steeds niet is geopend of hersteld. Er zijn zeventien verzekeringsmaatschappijen die weigeren uit te betalen en de juridische strijd zal denk ik nog wel even duren. In het centrum zelf kwam het water zeker tot aan de eerste verdieping van al die gebouwen. Twintig mensen zijn omgekomen, da’s niet misselijk allemaal.
Maar Nashville is weer de oude en je ziet er niks meer van op het eerste gezicht. Omdat we er op dinsdag waren was het niet zo druk. We waren de avond ervoor al aangekomen, maar hadden toen zo’n eind gereden dat we het wel best vonden. De volgende middag stonden we op Broadway, de hoofdstraat van het historische centrum.

broadway

Alle bars waren natuurlijk open en in iedere tent speelde of een band of was er een solozanger. De platenzaken en allerlei andere winkels pronkten met hun koopwaar. Je zou er honger van krijgen. Daarom besloten we een burger en een biertje bij Robert’s te halen, ook een muziekbar. We wisten nog dat de hamburgers daar gewoon goed waren en ook dat was niet veranderd.

roberts

Een meneer was er solo bezig ondermaats te zingen en tijdens zijn optreden voegden zijn vrouw en zus zich er ook bij om hem muzikaal te begeleiden. Het werd er niet echt beter op.
Ik vond niks aan zijn grapjes, maar gezien het gelach om me heen deelde ik misschien gewoon niet de humor. Wie zal het zeggen. Na een poosje kwamen er drie Japanners binnen die ook wel wat wilden drinken. Japanners zie je natuurlijk overal als je op reis bent, maar op de een of andere manier detoneerden ze in die bar. Zo keurig gekleed zoals je ze altijd ziet gingen ze aan een tafeltje zitten en bekeken het optreden vol belangstelling. Zoals ze erbij zaten hadden ze net zo goed een presentatie van besmettelijke huidziekten kunnen bekijken, de nieuwste marketingmethodes of een verhandeling over het kweken van forellen. Schuin achterover leunend, armen over elkaar en het hoofd een beetje scheef.
Na nog een biertje besloten we dat we het optreden niet meer verder konden bekijken zonder serieus depressief te worden en schoven de straat op. Overal naar binnen glurend en de muzikanten op straat ontwijkend.
Bij Legends speelde een naar onze smaak betere artiest en daar zijn we blijven hangen tot de volgende groep hem verving, die trouwens ook goed was. Het filmpje kun je zien op Youtube:

legends

Natuurlijk kan in deze muziekstad een Hard Rock cafe niet ontbreken.

hard rock cafe

Er liepen overal supporters: in het stadion zou Amerika voetballen tegen Paraguay. En ze gedroegen zich precies zoals je van supporters kunt verwachten: luidruchtig.

supporters

Nog een bar aangedaan met bandje en zangeres die nodig zangles moest hebben.

Omdat die goeie gitarist van drie jaar geleden die avond niet optrad zijn we op Jerry’s aanraden naar de Whiskey Bent Saloon gegaan, waar een heel goede pianospeler zou optreden.

whiskey bent saloon

Die speelt volgens Jerry deze zomer ook in een film waarin hij Jerry Lee Lewis vertolkt.

.

Natuurlijk krijg je ook daar weer allemaal honger van en bij het Italiaanse restaurant waar we vorige keer ook zo lekker hadden gegeten, hebben we ook nu weer heel goed gegeten.
Om half elf vonden we het welletjes en wachtten op Jerry’s busje waar we de enige passagiers waren. Ik vertelde al over de onmogelijkheid drank te kopen, wel bier en wijn. Ik vroeg Jerry of hij wist waar we terecht konden: de bodem van mijn fles begon in zicht te komen. Altijd een afschrikwekkend beeld. Ja, er was een drankzaak, hij zou die ons wel even laten zien. Meteen gaf hij plankgas en even later zagen we de lichtreclame van de nering. Jerry scheurde het parkeerterrein op en zette me voor de deur af. Vijf voor elf was het, over vijf minuten zou de zaak sluiten. Dus dat was wel even heel mooi geregeld.

In Nashville staat ook een enorm hotel: het Gaylord Opryland Hotel. Het schijnt het grootste hotel te zijn in Amerika zonder casino. Drieduizend kamers en een regelrechte bezienswaardigheid. Ook dat had blank gestaan en het heeft 285.000.000 dollar gekost om het weer helemaal op te knappen. De vorige keer raadde Jerry ons dat al aan om te gaan bekijken en dus besloten we dat het er nu maar van moest komen. De volgende dag zijn we gegaan.

Het trottoir richting de ingang was overdekt en er hingen van die warmtelampen.

gaylord opryland

De entree was enorm en alles schreeuwde geld en luxe. Een merkwaardig glazen kunstwerk stond er trots te pronken.

kunstwerk in de hal

Een grote waterval net na de entree overheerste de enorme ruimte en er pal naast was een terras dat zich uitstrekte over een groot deel van die ruimte. Langs de zijkanten zag je de balkonnetjes van de hotelkamers waarop hier en daar mensen tevreden zaten te kijken.

waterval
henrie op terras

In het midden van het hotel is een heel grote tropische tuin waar je een boottocht in kunt maken. Watervallen, terrassen, fonteinen, het was prachtig. Allemaal exotische planten die wij binnen met moeite in leven kunnen houden, orchideeen, van alles en het geheel heeft een hoge, glazen koepel als dak. Een meneer stond met een plantenspuitje planten die onder het bladerdak van bomen op die stammen groeiden te bevochtigen. Het ‘riviertje’ dat zich overal tussendoor slingerde gaf ruimte voor een boottochtje en de bodem werd gepoetst door een meneer met een soort zwabber. Als jullie de oppervlakte van het hele ‘riviertje’ hadden gezien dan zouden jullie net als ik je afvragen of dat nou niet anders kon. Tegen de tijd dat hij alles heeft gehad kan hij weer opnieuw beginnen. Die vloer zit natuurlijk snel vol alg en je zag precies waar hij had gepoetst en waar nog niet. Al dit soort arbeidsintensieve werkzaamheden moeten ook een fortuin kosten.

boottocht door het hotel
poetsen van de bodem
wij

Na er een uur ofzo rondgedarteld te hebben zijn we weer vertrokken. Henrie had na het bestuderen van de de nog af te leggen route besloten dat we nu toch wel serieus kilometers moesten gaan maken. Dus gisteren en vandaag hebben we in hoofdzaak gereden. Vandaag hebben we de Mississippi rivier overgestoken en zijn we via Missouri in Arkansas aangeland.

mississippi river
binnenrijden missouri
binnenrijden arkansas

Onderweg zijn we gestopt in het plaatsje Powhatan om daar wat te eten. We stonden met de camper aan de rivier en dat was erg mooi. Het plaatsje heeft maar vijftig inwoners en is al oud. Er stonden nog een paar heel oude gebouwen als historisch erfgoed.

lunchplek
bewaarde historie

Mocht je er schik in hebben dan kun je de lunchplek bekijken via de volgende coordinaten: N36.08177 en W91.11731 Waar we bewondering voor blijven houden is hoe het wegennet is opgebouwd en hoe ze doorgangen hebben gemaakt, zoals een heuvelrug waar de weg doorheen loopt:

uitgehakte weg

Zoals altijd stippelde Henrie een route uit die rustig rijden was en waar nog van alles te zien is.

lege weg

En nu staan we op een stille camping aan een rivier in Cotter, Arkansas. Coordinaten zijn N36.29207 en W92.52212 We hebben er ondertussen in totaal 1343 mijl opzitten, dat is 2149 kilometer en we zijn er nog lang niet.
Maar dat geeft niet: we genieten!

‘onbekende’ familie enzo


 
Nou had ik al verklapt dat we op bezoek zouden gaan bij mijn familie in Greeneville, Tennessee. Mijn oom, dacht ik. Maar dat was een denkfout: John is mijn achterneef.

 

kroelen

Het is natuurlijk heel apart om eindelijk mensen te ontmoeten waar je familie van bent en waar je over een groot deel van hun bezigheden de afgelopen jaren foto’s van hebt gezien.
We vertrokken uit Corbin over weer een bezienswaardige route en nadat we ergens wat gegeten hadden belde ik op om te melden dat we nou echt onderweg waren. Dat ze hun kansen hadden verkeken om hem te smeren en dat we voor de deur gingen staan. Ik had voor de vakantie al gevraagd of ik iets uit Europa mee kon brengen, maar dat hoefde niet. Nou is het altijd leuk om toch iets mee te nemen, dus dan denk je aan een lekkere fles wijn en bloemen. Met de wijn begon het probleem: ik vertelde al dat Kentucky drooggelegd is. Goed, in Tennessee zou het toch wel lukken?
En bloemen voor Evy, zijn vrouw. In Nederland en Belgie koop je overal verse bloemen, dat is hier moeilijker. Zijden bloemen geen probleem, maar verse… Maar voor je ‘femielje’ doe je meer moeite en we zagen onderweg een aanduiding: Florist. Bloemenzaak dus. Ik stapte blij naar binnen en zag kantoorbenodigdheden, mobiele telefoons, prullaria, alles behalve bloemen. Achterin vond ik in de hoek een tante die aan het spelen was met bloemen dus ik vroeg haar hoopvol naar een mooie bos bloemen. Fout.
Ik moest terug naar de ingang, een bepaalde mevrouw aanspreken en mijn wensen kenbaar maken en zij die zou die dan weer aan haar vertellen. Die mevrouw vroeg waar de bloemen voor bestemd waren. Om nou het hele verhaal te vertellen was ook weer zoiets, dus ik hield het sober bij op visite gaan. Ze troonde me trots mee naar een koelkast waar achter glazen schuifdeuren enkele boeketten stonden. Beelderig opgemaakt enzo, dus dat was veelbelovend. Ze opende de schuifdeur en haalde er een bloemstuk uit met lelies. Niet iedereen houdt van lelies vanwege de zware geur, zelf vind ik ze heerlijk. Maar goed, het was mooi en de prijs navenant. Een klein fortuin dus. Helemaal niet erg, tot ik zag dat er minstens twee lelies gewoon verdord waren. Op zo’n tien lelies is dat heftig. Ik zei: die bloemen zijn niet vers. Ze gaf me haar versie van het Amerikaanse: swellus. Maar bond in toen ik haar op die twee bloemen wees. Ze frommelde ze er uit en snapte dat ze met dat bloemstuk bij mij niet verder ging komen. De rozen dan maar.
Ook mooi, maar aangezien mij weinig ontgaat, zag ik de bruine blaadjes in de bloemen. Ik weer zeggen dat ze niet vers waren en zij weer swellus zeggen. Al die bloemen stonden er ‘echt waar’ pas sinds die ochtend in. Voorzichtig boog ik de blaadjes uit elkaar en toonde haar de bruine, verschrompelde bloemblaadjes. Nou ja, hoe dat nou toch mogelijk was? Iemand had vast de schuifdeuren van de koelkast even open laten staan, was het excuus.
Nou, als die rozen dan meteen instorten, terwijl je een prijs vraagt waarvan je een maand een gezin te eten kunt geven, ontneem je mij toch echt het vertrouwen in je nering. Op haar aanwijzingen zijn we naar een andere zaak gegaan, die dan ook verhuisd bleek te zijn. Over de grens in Tennessee liep het allemaal soepeler en kon ik toch lekkere wijn en een leuk bloemstukje bemachtigen.
Onderweg hadden we nog een paar prachtige uitzichten.

Uitzicht op de rivier

Maar toen waren we er dan ook, in Greeneville.

huis van John en Evy

Bij achterneef John en zijn lieve en heel sympathieke vrouw Evy. John had ons als beloofd te zullen barbecuen en legde een paar steaks op de barbecue die afkomstig moeten zijn geweest van enorme koeien. Kleinzoon Eli was er ook en het was apart om ineens met die onbekende en toch zo vertrouwde gezichten te kletsen en te eten.

John de Wit

’s Avonds kwamen ook hun zoons en dus mijn achterachterneven: Geoff en Eddy. Toffe jongens, maar dat kan natuurlijk niet anders als het familie van mij is.

Nieuwe familie

Jammer genoeg kon ik mijn achterachternicht niet ontmoeten: zij en haar man waren er niet en zouden pas vandaag eind zondagmiddag aankomen. Maar dan zouden wij alweer vertrokken zijn. Maar we hebben wel hun huis van buiten bekeken. Ali, hun dochtertje, kwam ook mee. Ook heel apart in het echt te zien wat ik ook al zo vaak op Facebook heb gezien. Het uitzicht op de Apalachian Mountains, het zwembad dat ik heb zien bouwen, alles.

huis van Johns dochter
zwembad met uitzicht op de Apalachian mountains

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, dus ook aan ons bezoek bij deze fijne mensen.

uitzwaaien

Uitgezwaaid begonnen we aan de reis richting Nashville. Dé stad van de Country Music heeft zo’n geweldige indruk achtergelaten toen we er drie jaar geleden waren dat we er echt nog een keer heen willen. En ondanks dat het ten prooi is gevallen aan een overstroming, hopen we toch die sfeer van drie jaar geleden terug te vinden. De omgeving is nog steeds in vroege lentetooi en loopt achter op thuis. Maar we zien overal eekhoorns, bij John en Evy zag je ze ook overal en de prachtigste vogels en je hoorde spechten.

Nu staan we op Riverside RV Park in Sevierville, pal aan de rivier. Onze coordinaten zijn N35.92962 en W83.58601.

camping aan de rivier
andere kant

 
Ook hier sprinten eekhoorntjes rond de camper en een paar konijntjes voeren een show op. Het is doodstil en de chill out muziek van de usb stick maakt de boel compleet. Het weer is nog steeds grijs en niet echt warm. Maar dat doet niets af aan ons genieten.

Hey Uncle Sam, it’s good to be back!

Vandaag hielden we het ontspannen

Black Bear

In tegenstelling tot de afgelopen dagen dat we rond de driehonderd kilometer per dag reden, zijn we vandaag niet zo erg opgeschoten. Maar dat is wel lekker voor een keertje.
Vanochtend zijn we bij een Aldi geweest, jaja, hier in de States. We wilden gewoon zien of het heel erg verschilde. Natuurlijk zijn er andere produkten, maar qua opstelling komt het aardig overeen.
We wilden weer een scenic route nemen, maar de route die Henrie had uitgestippeld werd door een meneer van een benzinestation sterk afgeraden. Omdat die weg zeer nauw en heel erg kronkelde. Hij raadde ons een andere weg aan die zeker zo mooi was. Dus dan doe je dat.
Tot mijn onuitsprekelijke geluk zagen we onderweg een leegstaand hotel. Ik trapte meteen op de rem en Henrie testte de stevigheid van de voorruit met zijn voorhoofd.

leegstaand hotel

Allemaal kamertjes en de meeste kon je zo in. Buiten mijn voorliefde voor oude begraafplaatsen, kick ik ook op lege huizen. Daar moet ik gewoon in!
Natuurlijk was het een enorme puinhoop in al die kamers.

zooi

Gebroken glas, bergen en bergen piepschuim in bijna iedere kamer, oud meubilair, van alles. Zelfs een oude stereo. Henrie vond ook nog een doosje met daarin een glazen dolfijntje en twee kentekenplaten. Die liggen nu allemaal in de camper.

glazen dolfijntje

En verder gingen we. We reden door het Cumberland Falls State Resort Park. Een prachtige omgeving met een mooie waterval.

waterval

Maar naast die waterval lag drijfhout en daarop… Mensen, wat een troep! Plastic flessen van limonade, water, wasmiddel, autobanden, een koelbox, verzin het maar. In de winter of bij zeer zware regenval stijgt het waterniveau sterk en als dat dan weer daalt blijft al die zooi op het drijfhout liggen. Kilometers meegevoerd. Dan zie je hoe slordig mensen met de natuur omgaan. Regelmatig worden er opruimacties gehouden, maar zolang mensen schouderophalend hun bende in het water (en waar dan ook) blijven neerkwakken, is dat een druppel op een gloeiende plaat.

Trap naar waterval

In datzelfde State Resort hebben we wat gegeten in een restaurant met een fenomenaal uitzicht op de rivier.

uitzicht

Langs de ramen was een brede richel en daarboven hadden ze van die voederkokers met zonnenbloempitten voor de vogels opgehangen. De prachtigste vogels zag je. Niet alleen musjes, die ook mooi zijn, maar rozerode vogeltjes, een klein soort specht, van alles. En en onder die kokers zaten eekhoorns en grondeekhoorns op te eten wat de vogeltjes lieten vallen. Je bleef er naar kijken.

eekhoorn (squirrel)

Het eten was ook wel lekker geloof ik. Ik vond de levende have buiten belangrijker.
We besloten om eens een keer vroeg van de weg te gaan in plaats tot tegen zeven uur door te denderen. Ik dacht: weet je wat, maak ik een lekkere fles Bailey. Althans, mijn versie daarvan. Dus op naar een Wal Mart om zomaar een winkel te noemen. Alle ingredienten had ik, nu nog de whisky. Niet te vinden en bij navraag bleken ze geen drank te verkopen.
???
Geen drank bij een Wal Mart? Ze blijken hier dus totaal geen drank te verkopen, daar moet je uren voor rijden. Ongelooflijk! Gewoon drooggelegd. Als je dan naar het zuiden rijdt naar Tennessee, waar wij dus naar toe gaan, zijn ze wat soepeler maar dan nog blijft het beperkt tot bier en wijn. Nou ja, hoe betuttelend kun je zijn?
Roken mag je nergens en drank word je dus ook maar ontzegd. Afijn, aangezien Nederland zich altijd kronkelt van enthousiasme om Amerika in van alles na te apen, ben ik benieuwd hoe lang het duurt voor je dat soort maatregelen daar ook krijgt.
Maar jullie hebben de camper alleen nog maar als puinhoop gezien, dus hier nog een paar fotootjes die een beter beeld geven.

voorkant
keuken

We zijn nu in Corbin en ik ga nog verzinnen wat we gaan eten.
En o ja, vul de volgende coordinaten in de zoekbox van maps.google.com, dan zie je waar we staan:
N36.97252 W84.11555