Categorie archief: Texas

Big Bend National Park

Ook na de regen bleef het heet en onweren. Tussen de buien door heb ik nog even buiten gezeten, bedekt met een laag antimuggenspul van een centimeter. Waar aan de ene kant van onze camper de zon al door de wolken kwam, was de hemel aan de andere kant nog zwart.

Toen het verderop kennelijk ook een beetje opentrok, was er eventjes een ‘gouden berg’ te zien.

’s Morgens zaten er gieren in een boom vlakbij ons, zo kon je goed zien wat een enorme vogels het zijn. Al helemaal toen eentje met gespreide vleugels ging zitten voor wat verkoeling.

We reden Big Bend in, een enorm National Park van 3.242 vierkante kilometer. Een barre, redelijk onbegaanbare omgeving, waar het bloedheet kan worden en bij grote regenval overstromingen plaatsvinden. Er staan duizenden en duizenden schijfcactussen, afgewisseld met andere begroeiingen die bestand zijn tegen dit onherbergzame klimaat. Er staan wat ruïnes van huizen, gebouwd van stenen. Gebouwd in een tijd dat er geen airco of stromend water was.

De uitzichten waren prachtig en als je even naar buiten stapte en foto’s maakte, hijgde je van de hitte als je weer binnen kwam. De bodem was er tamelijk licht en dieren hadden zich er naar aangepast. Zo zag je hagedissen van een onnatuurlijke kleur het asfalt oversteken. Asfalt waar wij met onze blote voeten niet op zouden kunnen lopen vanwege de enorme hitte. De woestijngrond kan makkelijk zestig graden worden, zwart asfalt dus nog heter. Het dierenleven in deze woestenij speelt zich dan ook hoofdzakelijk ’s nachts af. Er wonen allerlei dieren, die je overdag niet ziet. Zoals slangen, beren, coyotes, vogels, Jackrabbits, dat zijn woestijnkonijnen met enorme oren die ervoor zorgen dat ze af kunnen koelen. Bij een uitkijkpunt stonden allerlei prulletjes die je kon kopen. Het geld moest je dan in een groot blik met sleuf doen, er was verder niemand te zien.

Bij een bocht stond een paardenechtpaar met hun baby, moeder en kind dicht aan de weg en kind was net aan het drinken. Dan stop je om ze niet te storen, aaaaacchhhh, wat liehief, te roepen en foto’s te nemen.

Je zag aan het groen waar de Rio Grande stroomt, aan de andere kant ervan zie je een enorme  rotswand van 500 meter hoog, die in Mexico staat.

De rivier vormt de grens tussen Texas en Mexico en op een paar plekken na stond die helemaal droog. We wilden naar het water lopen, dat er dus niet was. Het was moordend heet, 43 graden, maar omdat je daar in een soort canyon staat, is het nog veel warmer. De grond was gebarsten en je kon zo naar de overkant lopen.

Nu is het in dat soort temperaturen zaak dat je je beschermt, om te beginnen met een hoed of pet en genoeg water. Ik had geen van beide, want we gingen alleen even naar de rivier. Maar als die er niet is, is het toch wel heel leuk om even door te lopen naar de canyon, want dan sta je dus in Mexico.

In Mexico aangekomen, kwam er net een echtpaar aangelopen, die, zoals hier gewoon is, een praatje begonnen. Nou, we moesten zus en zo lopen, hadden zijn ook gedaan, gewoon heel de canyon door (waar het dus ongeveer 50 graden was) en daar was het toch mooi! Slechts anderhalve mijl. Da’s dus 2,5 kilometer en dat ook weer terug. Ik zei dat ik er niet op gekleed was en niet voorbereid. De mevrouw opende de rugzak van haar man en haalde er een flesje water uit, de lieverd. Ze zei: “Hier, neem maar mee. Dit redt je leven.” Wat zijn er toch schatten van mensen. Er stonden nog een paar kleine plasjes water, waar visjes inzaten en ernaast lag een duizendpoot die kennelijk ergens van geschrokken was en zich had opgerold.

Ondertussen begon de hitte zijn invloed te laten gelden en gaf druk in mijn hoofd en borst. Het echtpaar was doorgelopen en wij keken nog even rond. Vanuit Mexico keken we naar Texas, nou ja, we kunnen in elk geval zeggen dat we in Mexico zijn geweest.

Mijn huid begon te prikken, iets tussen kippenvel en brandnetels in en dat leek me geen goed teken. We liepen terug en ik had steeds meer het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Het flesje water was toen al leeg. Dat krijg je als je even naar de rivier wil gaan, wat foto’s te nemen en in plaats daarvan bijna een uur in een verzengende hitte loopt. Toen ik later met een mevrouw sprak die hier woont en het gevoel beschreef keek ze zuinig, ze zei: “Dat is geen goed teken, dat is ‘prickly heat’ en dat duidt op oververhitting door de zon en uitdroging.” Ze keek naar mijn enkels en zei: “Je enkels zijn gezwollen, drink je wel genoeg?” Ik drink liters water op een dag, altijd, en zei dat. Ze antwoordde: “Dan heeft dat nog met de oververhitting te maken en je zult er nog wel even last van hebben.”

Omdat ik me niet bijster goed voelde, reed Henrie een stuk zodat ik foto’s kon nemen. Onder andere van een groepje koeien dat ineens opdook. We stopten en we werden stomverbaasd aangekeken, ze kwamen nog net niet naar ons toe om te voelen of we wel echt waren.

Na een roteind gereden te hebben, kwamen we bij de uitgang van het park en vonden een camping in Terlingua. Toen de zon begon te zakken zijn we buiten gaan zitten en genoten van de zonsondergang, de rondfladderende vleermuizen en daarna de met sterren bezaaide hemel.

De volgende dag was een trip van 180 mijl om in Van Horn te eindigen. Het is en blijft ongelooflijk om zulke afstanden af te leggen in een compleet niets.

Het is hier kurkdroog, het regenseizoen begint in juli. Overal zagen we ‘dust devils’, een soort zand orkaantjes, die zich vaak verplaatsen.

https://youtu.be/pAFV1WdADVM

Ook de weg over dus.

https://youtu.be/Qfpgyo4lt_o

Het is hier nog steeds bizar warm en ik weet niet wat er allemaal aan pollen in de lucht hangt, maar de tranen lopen over mijn gezicht, ondanks de medicijnen. Normaal snapt iedereen dat in dit seizoen, maar nu, met de corona naweeën, moet je blij zijn dat ze je niet doodschieten.

Verder door groot, leeg Texas

We bleven nog een dag extra op die heerlijke, doodstille camping. Ik had het  zwembad voor mezelf op wat vogels na, die hun dorst kwamen lessen.

Eentje ging ook lekker zitten badderen.

Een schorpioen was in het kinderbad gesukkeld en had het niet overleefd. We hebben hem er nog uitgehaald in de hoop dat het nog niet te laat was. Helaas…

Max kwam ons natuurlijk weer gezelschap houden en de assistent-manager vertelde dat een mevrouw tien jaar lang op de camping had gewoond en altijd voor Max had gezorgd. Maar ze verhuisde en ging bij haar dochter wonen en Max bleef achter. Dan breekt mijn hart. Heeft zo’n ventje een thuis, iemand die voor hem zorgt en van hem houdt en op een dag, pats, alles weg. Dat is toch vreselijk? Die meneer zei dat er een aantal mensen waren die Max eten gaven, maar toch… Mensen hechten zich aan dieren en zij hechten zich aan mensen en als ze dan in de steek worden gelaten, is dat hartverscheurend.
Toen Henrie even opstond, pikte Max meteen zijn campingstoel in, zoals een kat dat doet, dus was hij verplicht om op het picknickbankje te gaan zitten. We hebben het stoeltje ’s nachts buiten laten staan en Max heeft er heerlijk heel de nacht in geslapen.

Wat voelde ik me schuldig dat we het moesten opbergen toen we vertrokken. Max ging op de picknickbank liggen en leek er geen moeite mee te hebben. Maar ik had het gevoel dat ook wij hem in de steek lieten.

Verder gingen we, door kolossaal en leeg Texas. Het is ongelooflijk om zulke einden te kunnen of liever te moeten rijden, zonder dat er iets is. Geen stadje, geen benzinepomp, niks.
We vonden een camping in Fort Clark, een voormalig fort dat nu bewoond wordt door burgers. Er was ook een camping en bij de receptie werden we verwelkomd door een lief poesje, dat er ook al heel lang woont. De eigenaars, die camping en poesje van de vorige eigenaars hadden overgenomen, zorgden er goed voor en noemden haar RV.
We hadden een mooie plek en een paar herten waren zo vriendelijk even te komen kijken.

Toen het al donker was en we buiten zaten, rook ik een specifieke wildgeur en een eindje achter ons was een hele kudde herten aan het grazen. Een foto nemen lukte niet en ik wilde niet dichterbij gaan, want dan zouden ze schrikken en ze waren juist zo lekker aan het eten.

Die avond zou er een maansverduistering zijn, een unieke gebeurtenis die je natuurlijk wel gezien moet hebben. De maan werd steeds kleiner en het verduisterde gedeelte zag je rood worden.

Toen de maan helemaal verduisterd was, zag je alleen nog een rode bol, een ongelooflijk gezicht. Ik kreeg het niet goed op de foto zoals je ziet, maar de kleur zie je wel. Nou ja, om maar een idee te geven.

De volgende dag reden we nog even door het fort, waar het theater ook nog stond dat vroeger ook als kerk werd gebruikt.

Ik loerde naar binnen en een zwaluw kwam zenuwachtig voorbij vliegen. Ik keek omhoog en zag haar kinderen zitten en ben maar opgehouden met loeren en weer achter het stuur gekropen.


Ook het volgende traject was lang, door een lege omgeving. We tankten nog ergens en toen we dat stadje uitreden stond er een bord: Next services 88 mijl. Dat is toch niet voor te stellen? Ruim 140 kilometer zonder een stadje, een gehucht en heel soms een auto.

Je krijgt honger en wil wat eten. Regelmatig zie je ‘Rest areas’ aangekondigd worden, zodat mensen even kunnen rusten op dit toch wel erg vermoeiende traject. Ik sloeg bij een willekeurige af en dat was een prima keus. Je komt op een prachtig uitkijkpunt, het waaide behoorlijk en die wind zorgde voor verkoeling, om de simpele reden dat het zo droog was. Want het was warm, heel warm. We hadden een prachtig uitzicht over de Pecos River en de brug die je op de foto bovenaan ziet. Je hoorde constant het gemekker van geiten die er beneden rondliepen, maar te zien waren ze niet

De eigenaars van de volgende camping hadden wel gevoel voor humor. Het geld voor die nacht moest je in een envelop, met registratieformulier, in een soort brievenbus stoppen. In de kont van een varken dus.

De volgende dag zouden we overnachten op een camping in Big Bend National Park. We reserveren zelden iets, maar deze camping heeft maar 25 plekken, dus dan is het wel raadzaam. Om er te komen moet je door het park, vanaf de ingang ruim dertig mijl, maar het waren er ook al bijna 120 om daar te komen, een aardig stukje dus door een leeg landschap.

Het was warm, 43 graden en we werden al gewaarschuwd dat het heel erg was met de muskieten.

Het eerste dat we zagen toen we uit de camper kwamen was een eng beest en dit was nog een kleintje. Tarantula’s hier in Texas kunnen zo groot als je hand worden.

Het begon te onweren en de regen kwam met bakken uit de hemel. Tijdens die bui daalde de temperatuur naar ‘slechts’ 42 graden en daarna kwamen de muggen zich helemaal verlustigen en in geen tijd waren je benen zwart bespikkeld.
Er moeten hier zo’n driemiljoen krekels zitten, die een megaconcert geven. Een voordeel van de regen: de airco doet het meteen een stuk beter vanwege het vocht in de lucht en zo heb elk nadeel zijn voordeel…

Hallo Austin, dag Austin…

Het was negen jaar geleden dat we in Austin waren. Toen viel het ons op dat er zoveel bedelaars waren, die je constant aanhielden voor geld, sigaretten, drank, van alles, maar die toestand is nog veel erger geworden, helaas.

We hadden een camping gezocht, dezelfde als negen jaar geleden. Die was gewoon goed en met de taxi een mijl of vijf van het centrum vandaan, met name 6th Street, waar het uitgaansleven zich voornamelijk afspeelt. Bars met vrijwel allemaal live muziek, muziek op straat en zes blokken er vandaan Congress Avenue Bridge. Onder deze brug over de Colorado wonen duizenden vleermuizen, die met de schemering uitvliegen. De taxi bestellen ging niet zo makkelijk. Je moet dan de app van Uber installeren, met credit card betalen en dan word je gehaald. Maar zo makkelijk als het klinkt ging het niet. Laten we zeggen dat ik Henrie heel wat lelijke woorden heb horen zeggen. De taxi kwam en we vertrokken. Onderweg naar Austin had ik aan de palen onder een snelweg al een plakkaat zien hangen dat kamperen, spullen verkopen, rondhangen, …. daar verboden was. Ongetwijfeld om daklozen te weren die daar een beetje bescherming zochten.

De taxi reed onder de snelweg door en daar zagen we tentjes staan, slaapzakken liggen, duidelijk verbleven daar mensen. Pal langs een keidrukke weg met als enige dak boven hun hoofd de snelweg boven hen. Ik vroeg nog verbijsterd aan de mevrouw achter het stuur: “Wonen die daar?” Ze knikte bevestigend. Ik zei: “Dat is vreselijk!” Ze begreep me verkeerd en zei: “Er is een wet die zegt dat die mensen op een bepaalde afstand van het centrum moeten gaan ‘wonen’, dat is dit niet. Maar ze zitten er toch.” Maar met vreselijk bedoelde ik natuurlijk niet dat. Stel je even voor, leun naar achteren en denk even na. Je zit terwijl je dit leest achter je bureau, op de bank, in de tuin, weet ik veel waar. Eventueel een beker thee of koffie bij de hand, biertje of wijn misschien en daarna ga je tv kijken, je stapt misschien in bed of gaat nog even naar het café. Dan deze mensen, die hebben een gore slaapzak en als ze geluk hebben een tentje. Hun dak is de onderkant van een snelweg, zeker twintig meter hoger. Waar wij de koelkast openen en verzinnen wat we gaan eten, moeten zij zich afvragen waar hun eten of volgende shot vandaan komt en hoe ze sowieso de dag kunnen overleven.

Ze zette ons af op een hoek van 6th Street en we hadden nog geen tien meter gelopen, toen een man ons aanklampte. Een enorme ring door zijn neus, zoals bij stieren, helemaal vol tatoeages en de wanhoop spoot uit zijn ogen toen hij om geld vroeg. Ik deed of ik geen Engels sprak, hij begon te gebaren, zocht zijn zakken na en haalde een dollarcent boven. Dat bedoelde hij. Ik haalde onbegrijpend mijn schouders op en liep verder. Wat kun je anders doen? Je helpt hem niet en als je hem geld geeft waar hij nog meer drugs van zou kopen, werk je mee aan zijn verdere ondergang. Er lagen mensen te slapen op straat met een beker voor zich waar je geld in kon doen. Een enkeling had een winkelwagentje met rommel bij zich.

Overal zaten en hingen ze rond, verslaafden, vervuild, stinkend, wezenloos. Voor zich uit starend, in zichzelf pratend, deinend op een plek staand, helemaal van de wereld. Een man met een plastic tas voor zich, die constant naar die tas keek, daarna met een lege blik om zich heen kijkend. Het was nog licht, maar je zag ze in portieken op de grond liggen, met nog geen krant onder zich. Je rook ze voor je ze zag, de penetrante urine- en verse ontlasting lucht hing doordringend in wolken om ze heen. We liepen naar de brug en het contrast tussen de mensen, die duidelijk in hun goede doen waren en lekker hadden lopen shoppen, en de daklozen, was ongelooflijk. Ook het schrille contrast met de werkelijk prachtige gebouwen die er staan en die allemaal rijkdom vertegenwoordigden.

Op de brug hebben we, samen met nog tientallen mensen, een poos gewacht. Net als de mensen in allerlei bootjes op het water. Maar de vleermuizen dachten kennelijk: ‘Barst, we hebben geen zin’. Nu moet ik zeggen dat het behoorlijk waaide, wat voor ons heerlijk was, want ’s avonds was het nog ruim dertig graden, maar de vleermuizen kennelijk tegenhield. We vonden het op een gegeven moment wel best en liepen terug, samen met nog heel wat andere mensen. Het was ondertussen donker en 6th Street bruiste van het leven, voor zover je van bruisen kunt spreken. Het nachtleven begint pas heel laat en er was nog niet heel veel volk op de been.

Sommige bars puilden uit, anderen waren leeg. We stapten een café binnen, vol met game automaten, een basketbalspel, boksbal, allemaal dingen waar je niet voor naar het café gaat lijkt me. Je zag jonge mensen op straat wandelen, lachend en lurkend aan een joint. En ik dacht: stel dat we hier over een paar jaar terug zouden komen, liggen jullie dan ook in een portiek? Want het begint altijd met iets, iets dat natuurlijk altijd onschuldig is vinden ze, zoals die joint. Ergens wordt het begin gemaakt en al gauw kan er gezegd worden: “Joh, da’s kinderspel, dit moet je eens nemen, kicken man!” En het begin van het eind kan zomaar ingezet zijn, ongetwijfeld ook ingezet door mensen die dan later goed geld kunnen verdienen aan het gebruik van de verslaafden.

We gingen verder. Net als de vorige keer speelden er overal bandjes in de bars, maar waar het toen al HARD was, was het nu nog harder. Ze speelden allemaal bij het open raam, zodat er geen muziek was op straat, maar herrie. Een kroeg, Library genoemd, had toen vanwege zijn naam een wand met allemaal rugbanden van boeken, die er nu niet meer waren, wel flessen. Je zag dat de mensen geen normaal gesprek konden voeren vanwege het lawaai, want meer was het niet. Tv kijken kon natuurlijk wel en overal hingen de onvermijdelijke schermen. Hoe groter de kroeg, hoe meer schermen er hangen.

Het was avond en op niet goed verlichte plekken rook je de zwervers die er lagen, voordat je ze zag. Een groepje mannen dat al eerder op een straathoek rondhing, was er nu nog. Eentje op een gruwelijke manier getatoeëerd, tot en met zijn hele gezicht toe. Het waren voornamelijk mannen die op straat lagen en rondhingen, maar je zag ook een enkele vrouw. Graatmager, smerig, stinkend, uitgeblust op de grond tegen een pui leunend. In de ene hand een dollar, in de andere een bekertje met wat muntjes. Kennelijk niet meer in staat tot enig menselijk contact.

We hebben een taxi besteld en zijn naar de camping teruggegaan. Vorige keer waren er ook zwervers enzo, maar dit was gewoon verbijsterend, schokkend. Ik kreeg het niet van mijn netvlies en wist: hier wil ik nooit meer naar toe. We vertrokken de volgende ochtend en reden al een heel eind van het centrum vandaan, toen we in een wijk die er best netjes uitzag, op een hoek een groep mannen zagen. Ze hadden van alles aan afgedankt en smerig meubilair verzameld en woonden kennelijk op die plek. Het was vreselijk.

We vonden de camping in Medina weer waar we al eerder waren geweest. In de middle of nowhere, dood- en doodstil, zwembad erbij en daar gingen we een vrije dag opnemen. De ruimte waar je tv kon kijken of een boek lezen, terwijl je was in de ruimte ernaast aan het draaien was, was nog net zo mooi als ik me herinnerde.

Ik sprak er een mevrouw en we hadden het over Austin. Ze zei: “Ik ga er nooit meer naar toe, het is gewoon hartverscheurend wat je daar ziet.”

Een rood katje, Max, dat op de camping woont, kwam ons bezoeken en lag tijden op mijn schoot toen we buiten zaten. Ik aaide hem en dacht aan onze harige vriendjes en vriendinnetjes thuis, die net als Max op een dag meer liefde en aandacht krijgen, dan welke persoon dan ook die in Austin op straat leeft in een maand of langer mag krijgen. En dan tel ik mijn zegeningen. Maar de aanblik van heel wat van die mensen daar zal ik niet meer vergeten. Hartverscheurend zei die mevrouw en dat is het ook en je staat machteloos. Hoeveel ik ook van Amerika houd, op dat vlak is het een vreselijk land en je ziet in de grotere steden dat het achteruit gaat. Dit is mijn 25ste bezoek aan Amerika, maar ik heb nog nooit zoveel ellende gezien als nu. Ik ben een mensenmens, een bar met prachtige verlichting waar, in mijn optiek, alleen een berg lawaai uitkomt, doet me niks. Maar een dakloze die er naast in een donkere hoek ligt te slapen wel, dat beeld vergeet ik nooit meer.

Dag Austin, het was leuk je negen jaar geleden te hebben leren kennen, maar we zullen je niet meer bezoeken.

Via hot en her naar Texas

Louisiana bestaat vooral uit wetlands, moerassen met drie miljoen muskieten en iets minder alligators. Ook vind je er nogal wat voormalige plantages met een verdrietig verleden: slavernij. We kwamen langs  Destrehan plantation die je kon bezoeken, waar vroeger met name suiker werd geproduceerd. Een dame in toepasselijke kledij gaf een rondleiding en je zag hoe er geleefd werd. Wat me opviel was dat er ook verteld werd hoe slaven met een bovengemiddeld niveau, bijvoorbeeld heel goed met architectuur, wat geld konden verdienen en zich uiteindelijk vrij kopen. En die dan zelf slaven aanschaften, soort omgekeerde wereld.


Er hing een prijslijst wat een slaaf moest kosten, zelfs inclusief de fysieke mankementen die de prijs dan weer drukten. Alsof het slagersprijzen betroffen wat een pond vlees moest opbrengen. Kinderen die zodra ze veertien jaar oud waren, verkocht konden worden. Stel je hier iets bij voor, dat is toch vreselijk? Het doet me denken aan Australië, daar werd van de Aborigines gedacht dat ze niet in staat waren tot menselijke gevoelens.

De slavinnen die in het huis werkten en benijd werden door de slavinnen die op het land moesten arbeiden, want die binnen konden mooiere kleding dragen. Want die waren aldoor in het zicht, zal ik maar zeggen. Maar doorgaans waren de mannelijke plantage eigenaars mensen in de politiek of rechters. Tegenwoordig worden congressen op dat vlak gehouden op speciale locaties, die had je toen niet. Dus vertoefden deelnemers in de enorme woning van de eigenaar en waren de slavenvrouwen die daar in de huishouding werkten gebruiksmateriaal. ‘Hoppa, ik mot zo nodig, dus ik pak je even.’ Situaties die zich in sommige landen, zoals India, nog regelmatig voordoen. Heel wat mannen zijn dus nog net zo primitief als honderden jaren geleden.

Verder gingen we en overnachtten op een camping met hoofdzakelijk armere bewoners. De eigenaresse was nogal verbaasd dat er een ‘overnighter’ kwam, maar we hadden niks te klagen. Het was er rustig, de andere bewoners waren vriendelijk en heetten ons welkom in hun nederzetting. De camping was pal achter de dijk van de Mississippi, inclusief bijbehorende muskieten. We zaten tot laat buiten en er kwam een auto het terrein opgereden. De meneer achter het stuur maakte allerlei gebaren die ik niet begreep. Hij keerde om en er spoot van alles uit zijn tank en gezien de tekst op de auto was hij dus van de muskietenbestrijding. Dan denk ik weer: ja leuk, muskieten zijn niet aangenaam, maar wat met al die dieren, zoals vleermuizen, die ervan leven? Die hebben geen eten meer lijkt me en als ze die vergiftigde zooi eten, gaan ze waarschijnlijk zelf dood. Dat spuiten was nogal lawaaierig en we konden hem van een afstand volgen welke zijstraten hij inreed.

De volgende dag kwamen we langs een boardwalk, aangelegd door de eigenaar van die grond. Nou ja, eigenaar van het moeras. Die boardwalks zijn ideaal: je bent zelf veilig voor wat er onder zit en je beschadigt de natuur niet. Het was er doodstil, je hoorde geritsel en vogels.

We kwamen een ander koppel tegen, die hier regelmatig komt. Ik wees ze op een autowrak dat in het moeras gezonken was. Ze vertelden dat die hoogstwaarschijnlijk was meegesleurd bij de overstromingen, veroorzaakt door een orkaan in 1985 en dat het kennelijk een El Camino was, die ze door de tijd heen verder hadden zien wegzinken en verroesten.

Of Amerikan nu zo dwars zijn, ik weet het niet, maar als ze iets verboden wordt of gevraagd het niet te doen, doen ze het juist. Dit is me nu al talloze keren opgevallen. Neem nu bij deze boardwalk. Daar staat een bord met wat dus niet mag, zoals het gebruik van vuurwapens. Dus wat vind je er? Een ongelooflijke hoeveelheid lege kogelhulzen. ‘Wat, mag ik hier geen vuurwapens gebruiken? Ik zal je eens wat laten zien!’

Het is ongelooflijk wat je hier aan doodgereden dieren langs de weg ziet liggen: gordeldieren, schildpadden, jonge alligators, … Ik vind dat altijd hartverscheurend, net als thuis. De wegen lopen door het habitat van de dieren, dat ze dus stomweg wordt ontnomen. Als het donker is, is er totaal geen verlichting langs de wegen buiten de steden/dorpen en dieren worden pas gezien op het moment dat ze dood worden gereden. Op een, gelukkig, rustige weg kon ik nog maar net een kronkelende slang ontwijken, die dezelfde kleur had als het asfalt. Ik ging nog langzamer rijden en zag een eind verder een schildpad op de weg zitten. Dus dan stop je. Nu was het hier rustig, maar zo ben ik ook al eens op en sterrevus druk kruispunt gestopt, vloekend uitgestapt om een aangereden schildpad op te pakken en langs de weg te zetten. A la seconde was er een file aan beide kanten van de weg, zo druk was het. Maar ik dacht: je wacht maar! En dat deden ze dan ook braaf. Dit ventje pakte ik ook op en zetten hem in het gras, was hij blij? Ik hoorde hem schelden: ‘Ja hoor, doe ik er een halve dag over om zover te komen, zet ze me weer terug. Als ze nou een half uur blijft staan, kan ik haar in haar enkel bijten.’ Ik heb het niet afgewacht en ben verder gereden.

De volgende dag waren we onderweg en zagen een lege kerk. Qua gelovigen puilen de kerken hier uit, dus dat was apart. Door de jaren heen hebben we talloze lege woningen, hotels en bars gezien, maar nog nooit een lege kerk. Zo te zien stond het gebouw al lang leeg, de wc was nog wel gebruikt, maar zonder door te trekken (natuurlijk). Er hing nog een berg plastic kettinkjes met kruisjes en de plafondventilators waren ook ongemoeid gebleven, net als het glas in lood.

Het volgende doel was een klein natuurpark, waar alligators wonen. Nu wonen die hier overal, maar daar zitten ze veilig, zonder moordende autowielen. Het was warm, tot zover schommelen de temperaturen elke dag tussen de 29 en 32 graden, met de vochtigheid die je in deze staten kunt verwachten. De alligators verscholen zich tussen de waterplanten en dikke lagen kroos, die eruit zagen of je er op kon lopen.

Nieuwsgierige ogen volgden ons en soms zag je ze onder water verdwijnen, zonder een rimpeltje aan het oppervlak te veroorzaken. Een enkele keer een enorme plons, als een groot exemplaar geïrriteerd van de kant dook.

Het was er doodstil en over de dikke krooslaag zag je vogels lopen, libellen van ongekende grootte zwermden overal rond. Omdat dit zo’n vochtig gebied is, barst bet overal natuurlijk van de muskieten, zodat we het antimuggenspul dat we bij RoadBear mee genomen hadden, super van pas komt. Het is voorjaar en ook de muskieten paren met groot enthousiasme. Met de achterlijven aan elkaar geketend zitten ze op de voorruit en blijven daar, zelfs al je rijdt. Dus zit je de halve dag naar een soort dierenporno te kijken.

We hadden een mooie camping in Westlake, Whispering Meadows RV, waar een meneer die met zijn hond liep, ons aansprak en vervolgens een uur bleef praten. Op  de campings zitten vaak contractors, die overal en nergens werken en graag een praatje maken. Zijn hond bleef braaf zitten en probeerde af en toe wel op mijn schoot te komen zitten.

We gingen de grens met Texas over en stopten bij een Aldi om water in te slaan. Apart om dan dezelfde chocola als bij ons te zien.

De verpakkingen pretzels zijn niet hetzelfde, beetje groter.

Ondertussen zijn we beland in Giddings, Texas en hebben in totaal 1395 mijl gereden. Het is bloedheet en de airco draait weer overuren, tijd om met iets lekkers buiten te gaan zitten en straks te gaan barbecueën.


Big Bend National Park

Big Bend National Park map
Big Bend National Park map

Big Bend is een groot natuurpark in Texas. De afmetingen zijn ongeveer 30 bij 40 mijl in een diamantvorm, wat neerkomt op 3250 vierkante kilometer. Het is een prachtige en woeste omgeving en gortdroog. Sowieso kent dit deel van Texas al twee jaar ongekende droogte, dus dat is dubbelop. Maar het is ongelooflijk dat er toch nog zoveel leven mogelijk is in zo’n omgeving.

 

We vertrokken vroeg, want je bent er wel even zoet.

onderweg naar Big Bend
vroeg op pad in Big Bend

Rio Grande
Rio Grande

 

 

Bij Boquillas Canyon Overlook zagen we de Rio Grande kronkelen. Deze rivier is de natuurlijke grens tussen Amerika en Mexico. Op sommige punten is hij zo smal, dat je zou denken dat de Mexicanen pootje badend over kunnen steken.

 

 

 

Mexicaanse souvenirs
Mexicaanse souvenirs

 

 

Op de diverse rotsen bij dit uitkijkpunt lagen armbandjes, snuisterijtjes en wandelstokken. Bij iedere rots stond een pot met een briefje erbij waarop de prijzen stonden en de mededeling dat je met je aankopen kinderen steunde om naar school te kunnen gaan.

 

 

meer souvenirs
meer souvenirs

 

 

 

 

Er was niemand te zien, het ging geheel op basis van vertrouwen.

 

 

 

 

Verder reden we en vergaapten ons aan de grillige vormen van de rotsen.

grillige omgeving
grillige omgeving

Jackrabbit
Jackrabbit

 

 

Een Jackrabbit, een woestijnkonijn met opmerkelijk grote oren, was zo vriendelijk te poseren. Al deed hij dat wel met zeer grote achterdocht. Die grote oren hebben ze niet alleen om goed te kunnen horen, maar ook om af te kunnen koelen.

 

 

Buiten hagedissen en vogels en dit konijn dus, zie je overdag weinig leven in zo’n omgeving. De woestijngrond kan overdag meer dan zestig graden worden. Het leven speelt zich dus vooral ’s nachts af: konijnen, muizen, uilen, slangen en nog meer dieren die overdag schuilen voor de hitte.

Op een gegeven moment zagen we in de verte een canyon, dat zou het eindpunt van de route in Big Bend zijn.

canyon
canyon

prachtige kleuren
prachtige kleuren

 

 

 

In de woestijn zie je altijd de prachtigste kleuren, die duiden op metalen of mineralen in de grond.

 

 

 

 

rode schijfcactus, de Prickly pear
rode schijfcactus Prickly pear

 

 

 

Maar ook bijvoorbeeld rode schijfcactussen. Schijfcactussen noemen ze hier trouwens Prickly pears en je kunt er jam van kopen.

 

 

 

De woeste omgeving belooft niks goeds voor onervaren trekkers. Je ziet bij wandelpaden, die kilometers lang zijn, dan ook altijd borden met aanwijzingen. Zoals: genoeg water meenemen, hoofdbedekking, jezelf beschermen tegen de zon. En met water bedoelen ze geen flesje van een halve liter, maar minstens twee liter. Persoonlijk lijkt me dat laatste niet eens genoeg: dat drink ik hier al op een gewone dag in de camper, gewoon omdat het hier zo droog is. Maar je plast niet uit wat er in gaat, je zweet het ongemerkt weer uit.
De luchtvochtigheid in Big Ben was 9%, waar die bij ons in Europa al gauw 60% of meer is.

Zo goed als de dieren weten te overleven in de woestijn, zo wreed zijn de autowielen die dat unieke leven vermorzelen. Dit tot groot genoegen van de gieren.

gieren
gieren

smakelijk
smakelijk

troebele Rio Grande
troebele Rio Grande

 

 

 

We reden weer verder langs de Rio Grande die hier heel troebel was.

 

 

 

 

eigenwijze koe
eigenwijze koe

 

 

Aan de overkant stond een Mexicaanse koe haar dorst te lessen. Ze hadden daar een soort fuik gemaakt en je ziet aan de sporen dat haar zussen daar braaf gaan drinken. Zij niet, dat was een dwarse dus.

 

 

 

aapje?
aapje?

 

 

 

De rotsen hadden soms merkwaardige vormen. Zien jullie hier ook het aapje in?

 

 

 

 

Uiteindelijk bereikten we de Santa Elena Canyon die we uit de verte al hadden mogen bewonderen. Prachtig tekende die zich scherp af tegen de felblauwe lucht en gezapig stroomde de rivier er doorheen.

Santa Elena Canyon
Santa Elena Canyon

De Santa Elena Canyon is het eindpunt van de Ross Maxwell Scenic Drive en dan rijd je weer terug naar de doorgaande weg door het park. Je kunt dan alles opnieuw gaan bekijken of verder gaan het park uit. Wij gingen verder richting Alpine.

leeg
leeg

 

 

 

De omgeving was prachtig, maar werd allengs vlakker en begon Texas steeds meer op zichzelf te lijken.

 

 

 

 

De camping van deze nacht is in Fort Davis, Overland Trail Campground and RV Park. Een aantal jaren geleden waren we ook in Fort Davis, maar dan niet op deze camping.

David
David

De eigenaar is David, een Canadees en een bijzonder vriendelijke man, die bij de Amerikaanse luchtmacht had gezeten. Toen hij nog een jongen was, hadden ze in Canada Nederlandse buren: familie Van Dijk. Daar had hij zulke mooie verhalen gehoord over Nederland, dat hij er heel graag naar toe wilde.
Die kans kwam toen hij als militair in Nederland gestationeerd werd, in Volkel. Hij ontmoette daar op zijn eerste dag tijdens een wandeling iemand die zijn allerbeste vriend zou worden en tot op vandaag nog steeds is. Hij vond Nederland geweldig en kocht in Lieshout een woning met een heleboel grond. Dat verhuurde hij aan iemand, nu meer dan twintig jaar geleden, die Siberische husky’s fokte en dat nu nog doet.

We stonden zeker twee uur over van alles met hem te praten en mochten toen de camper parkeren.
David liet Henrie nog de diverse trailers en campers zien die hij had als hobby en kwam ook bij ons nog even binnen kijken. Hij wilde wel een zelfgemaakte Bailey en nog een paar lekkernijen en bleef uiteindelijk heel de avond zitten.
En dat was helemaal niet erg. Een welbespraakte, sympathieke man van 71 die er onbehoorlijk jong uitzag, met een zeer brede algemene kennis en veel levenservaring. Oftwel: het was een toffe avond in tof gezelschap!

 

 

Big Bend Country

Vannacht was het dus bloedheet en wat las ik vanochtend in een krant bij een benzinestation: dat het in Del Rio nog niet zo droog en zo warm was geweest, een record en het begin van een hittegolf. En zo is er aldoor wat.
We vertrekken uit New Orleans en de dag erop was een schietpartij bij een optocht waar we ook bij zouden hebben gestaan. Toen we in Austin vertoefden waren er in het ten noorden ervan twee tornado’s die tekeer gingen en nu dit. Maar dat maakt het wel weer allemaal bijzonder.

Voor we vertrokken sprak ik nog twee heren bij de receptie die een soort sjoelen speelden, hier heet dat shuffle board.

sjoelbak maar dan anders
sjoelbak maar dan anders: shuffle board

 

 

 

De kunst is om de discs zo dicht mogelijk bij het einde te krijgen.
Er ligt ook een heel fijn spul op die baan, net zaagsel, om het glijden te vergemakkelijken. Ze vertelden dat sommige mensen daar meel voor gebruiken. Ze spelen dit dagelijks en dat kon je goed zien.

 

 

 

 

 

We vertrokken en het was allemaal weer prachtig. Een drooggevallen riviertje zag er gewoon dramatisch mooi uit.

drooggevallen rivier
drooggevallen rivier

 

 

 

 

Dat water heeft heel die diepe bedding uitgesleten en nu was er amper een druppel te zien.

 

 

 

 

weids uitzicht
weids uitzicht

 

 

 

We genoten van het weidse uitzicht en als we zomaar ergens uitstapten, kregen we geen genoeg van wat we zagen.

 

 

 

 

middle of nowhere
middle of nowhere

Wat me wel altijd en eeuwig weer opvalt is, zodra er maar een mogelijkheid is om te stoppen, de mensen hier er ook meteen een enorme bende van maken.

zooi
zooi

 

Kijk naar dit lege pand dat al duidelijk heel lang verlaten is. Bergen enorme autobanden, overal lege bierflesjes en waterflesjes, lege zakken, noem het maar op. Een puinhoop. Lekker alles anoniem neerkwakken. Zo gedisciplineerd als ze hier zijn, hoe opportunistischer qua dit soort dingen als er niemand kijkt.

 

Dit hebben we nu al zo vaak gezien en iedere keer denk ik: en ze weten het allemaal zo mooi te vertellen, maar ondertussen…

Tussen de diverse nederzettingen zaten behoorlijke afstanden, veertig, vijftig kilometer, alsof het niks is. Het werd lunchtijd en we wilden wat eten. Normaal doe je dat in je camper, maar het was veertig graden, dan is zo’n ding in geen tijd een bakoven. De airco werkt niet als je niet op elektriciteit bent aangesloten en je gaat niet met de generator aan lekker zitten eten. Dus zoek je je heil elders.
We parkeerden pal naast een leeg hotelletje… wat naar nu. Nu moesten we er weer naar binnen.
Het was er uitgestorven, dus was ik niet meteen bezorgd dat we in onze kraag zouden worden gegrepen.

stadje
stadje

stadje
stadje

Er stond een prachtige yucca langs de straat en daar achter zie je dus dat hotelletje.

yucca
yucca

Jammer genoeg waren niet alle kamertjes open, maar in eentje vond ik een golfballetje. Is dat nou zo interessant? Nou, het is heel apart dat we overal golfballetjes vinden, zonder zelfs maar binnen een cirkel van ikweetniethoeveel kilometers bij een golfbaan te zitten. Dit was de zesde.

onyx boekensteun
onyx boekensteun

 

 

Henrie was fortuinlijker, die vond wat moois maar dat liet hij pas in de camper zien. Een onyx boekensteun van behoorlijk formaat. Ik heb er mijn horloge bijgelegd, zodat je de afmetingen kunt inschatten.

 

 

 

Maar dat was pas nadat we zeer matig hadden gegeten. Althans, ik at met lange tanden. In Amerika kun je de merkwaardigste dingen eten en het eten is meestal wel aardig, maar dit…
De kaart was zeer beperkt. Keuze was een kippenpoot, maar ik hou niet van kluiven, of worst of brisket. Brisket is rundvlees. Ze bracht me wat om te laten proeven en we kozen dat rundvlees dus.

brisket plate
brisket plate

 

De helft was vet, nog meer dan wat Henrie op zijn bord had liggen. Dus dat sneed ik eraf. Bruine bonen, waar we extra van kregen omdat de coleslaw op was. Lang verhaal kort: ik heb de helft laten staan en ik ben nou niet bepaald een moeilijke eter. Henrie wel, en die had zijn bord bijna leeg. Dan nog maar even een rondje gefilmd.

 

 

leegstand
leegstand


 

 

 

 
We hebben na het kauwen nog wat rondgereden en nog een leeg pand verkend.

 

 

 

 
deze staat er al lang...
deze staat er al lang…


 

 

 

Wat denk je van dit oude vrachtwagentje waarvan de laadbak vol staat met schijfcactussen. Die moet daar dus al heel lang staan.

 

 

 

gieren
gieren

 

Een eind verder zagen we een zwerm gieren. In het westen van Amerika weet je dat er een dood dier ligt, vanwege de kraaien die je ziet. Hier dus niet. Net op de rand van een gehucht zaten ze.
Natuurlijk moest ik weer gaan kijken en zag dat ze een katje aan stukken aan het scheuren waren. Waarschijnlijk doodgereden.

 

Wat somberder reden we verder en kwamen wederom langs zo’n controle. Omdat we zo dicht bij de Mexicaanse grens zitten. Moet je al die camera’s nou zien! En dat is dus voor het verkeer dat niet door de controle zelf moet, maar van de andere kant komt.

camera's
camera’s

entrance Big Bend National Park
entrance Big Bend National Park

 

 

 

 

Eindelijk kwamen we bij de ingang van Big Bend National Park.

 

 

 

bergen en tunnel
bergen en tunnel

 

 

 

Na een dagtrip van bijna 400 kilometer hebben we een mooie camping midden in het park. De uitzichten onderweg en hier zijn grandioos.

 

 

 

 

Het is hier in Big Bend warm! 43 graden met een luchtvochtigheid van 6%.
De zon gaat net onder en ondanks dat we hier al een paar uur staan, zie je nu pas wat mensen buiten. Morgen wordt het nog warmer. Iedereen schuilt voor de meedogenloze hitte.

Texas Lone Star State
Texas Lone Star State

Iets heel anders: Texas wordt de Lone Star State genoemd. Op de vlag staat ook maar één ster. Natuurlijk is het makkelijk om op te zoeken op internet waarom dat zo is. Maar ik vraag het juist aan allerlei mensen hier. In Austin, in dat stadje waar we hebben gegeten, op andere plekken aan zoveel mensen gevraagd en niemand heeft me tot zover een antwoord kunnen geven. Is dat wat?

 

 

Reizen door Texas Hill Country

Vandaag was weer een reisdag, maar toch blijft ook dat in dit land boeiend. We reden door heuvelachtig Texas: Hill Country. Het grootse deel van Texas is vlak en ronduit saai, maar hier in het zuiden heb je een behoorlijk gebied dat gewoon prachtig mooi is. Je kunt hier ook makkelijk veel te langzaam rijden, de wegen zijn niet druk.

uitgestrekt
uitgestrekt

witte bloemen
witte bloemen

 

Soms heb je natuurlijk wel wat verkeer, voor me is de weg dan heerlijk rustig en als ik dan een keer in mijn buitenspiegel kijk, blijkt het achter me beduidend minder rustig te zijn. Ik ga dan even van de weg af, laat heel de handel voorbij gaan en sukkel weer verder. Je ziet velden met prachtige bloemen.

 

 

schijfcactussen
schijfcactussen

 

 

 

Je ziet ook veel schijfcactussen in bloei staan.

 

 

 

bloeiende schijfcactus
bloeiende schijfcactus

 

 

 

 

 

 

 

 

yucca in bloei
yucca in bloei

 

 

 

 

 

 

En de yucca’s zijn kolossaal met enorme stammen die eruit groeien met bloemen.

 

 

 

 

 

 

flagman
flagman

 

 

In die enorme, uitgestrekte gebieden kom je ineens wegwerkzaamheden tegen. En doorgaans staat daar een flagman bij. Dat is dan een man of vrouw die je door laat gaan of je laat wachten.

 

 

 

pilot car
pilot car

Hij houdt contact met de andere kant van de wegopbreking en weet wanneer de loodsauto er aan komt. Die wegwerkzaamheden kunnen zich makkelijk over een gebied van enkele kilometers uitstrekken en dan is er maar één baan vrij. Uiteindelijk komt de loodsauto, laat zijn volgers langs, keert om en dan mag jij volgen.
Stof en stenen spatten op, afstand houden is dan ook geen overbodige luxe.
Als chauffeur van zo’n pilot car gaat het nog wel, heel de dag in de auto met de airco aan. Maar die flagman die daar uren staat, tot hij misschien ook even chauffeur mag spelen. Bloedheet, stof, verzengende zon, of juist modder en stromende regen. Want een hokje om te schuilen staat er niet bij.

Uiteindelijk mag je verder rijden, maar dat betekent niet dat het traject met wegwerkzaamheden voorbij is. En als je je niet aan de vooraf aangegeven snelheid houdt, kun je hier zwaar bekeurd worden. Heel zwaar.

 
We kwamen door slaperige nederzettingen met schriele centra.

bruisend centrum
bruisend centrum

 

 

Wij vinden dat prachtig en kijken onze ogen uit, ondanks dat er niets te zien is. Hoe wonen die mensen in zo’n gebied, waar leven ze van, waar werken ze. Want je bent overal mijlen ver van verwijderd

 

 

melk
melk

 

 

Voor boodschappen is het niet de juiste plek. Daarvoor gingen we naar een andere winkel in wereldser gebied. Ik zal de naam van de winkel niet noemen, omdat het een Wal Mart was. Zelfs voor melk kun je daar een aardig tijdje uittrekken voor je je keus hebt gemaakt.

 

 

Jimmy Dean - Pancakes & sausage
Jimmy Dean – Pancakes & sausage

 

 

Er stond een dame te demonstreren met weer een nieuwe smaaksensatie: twee pannenkoekjes met een plat saucijsje er tussen. Het zou heerlijk zijn! Ik wilde niet meteen weer een onbuigzaam oordeel vellen en heb geproefd. Het was gewoon smerig.

 

 

Máxima
Máxima

 

 

 

 

Bij de kassa glimlachte Maxima ons nog toe, die had vast die pannenkoekjes niet geproefd.

 

 

 

 

Je ziet hier heel veel motorrijders en vaak zitten ze nogal schaars gekleed op hun vervoer. Maar nu zag ik er eentje die wel een heel originele gezichtsbeschermer had.

motorrijder met masker
motorrijder met masker

Alhoewel, ik hoop dat het een masker was…

Onze camping van vannacht is in Del Rio, pal aan de Mexicaanse grens. Onderweg er naartoe zagen we veel auto’s van de Border Patrol en in tegengestelde richting was een enorm station, waar al het verkeer gecontroleerd werd. Aan onze kant van de weg stonden op een stuk van misschien twintig meter, zeker vijftig camera’s op statieven, palen, etc.

Het is hier bloedheet en sinds dat we hier aanlegden, nu zes uur geleden, heeft de airco constant staan blazen en het is nog steeds warm in de camper, zo’n 25 graden. Het is nu half twaalf ’s avonds en buiten is het nog 33 graden. Maar het is gortdroog en dat maakt het wel dragelijk.
We kunnen er maar beter aan wennen: het zal nog warmer gaan worden. In Big Bend National Park zal het 110 ºF zijn, dat is 43,5 ºC. De hoogste temperatuur ooit op een KNMI-station in Nederland gemeten bedraagt 38,6 ºC…

 

 

Austin, bakermat van de Amerikaanse muziek

De Tien Geboden
De Tien Geboden

Gisterochtend vertrokken we en bij de receptie zag ik iets nieuws. Althans… Mensen komen hier heel makkelijk uit voor hun geloof. Dat kan zich uiten door bijbelspreuken, kruizen in de tuin, van alles. Maar bij de receptie van de camping stonden de Tien Geboden.

kleinste kerkje
kleinste kerkje

Onderweg kwamen we nog een piepklein kerkje tegen. Met een piepkleine begraafplaats en het oudste graf dat
ik ooit in Amerika heb gezien.

binnen
in het kerkje

oud graf
oud graf

Aan de namen op de graven te zien, lagen er vooral Russische mensen te rusten. We kwamen trouwens in de middle of nowhere ook nog een katholieke kerk voor Vietnamezen tegen.

wijwater
wijwater

Wat ik ook heel apart vond, was dat in dit piepkleine kerkje ook een piepklein wijwatervaatje hing met daarnaast een plastic flesje waarop stond: Holy Water.

Omdat we de snelwegen mijden, komen we door allerlei kleine stadjes. Waaronder bijvoorbeeld ook Smithsonville. Langs de weg stond in een achterafstraatje een enorme berg spullen. Die mocht je gratis meenemen, dat waren de resten van een garage verkoop.

resten van een 'garage sale'
resten van een ‘garage sale’
Jullie snappen dat we vol in de ankers gingen. Henrie vond wat aardige cd’s en ik pingpongballetjes, van die hele lichte qua gewicht. Daar is onze Gijs zo gek op. Ook vond ik nog een nieuw speeldoosje en een spaarpotje met beertjes erop. Maar het was zo mega kitscherig dat ik ze weer heb teruggezet.
Was dit bij een leeg huis geweest, dan had ik ze aan mijn hart gekoesterd, maar dit had niet zoveel toegevoegde waarde.

 

 

Ons reisdoel was Austin, een echte muziekstad net als New Orleans en Nashville.

skyline van Austin
skyline van Austin

De dichtstbijzijnde camping lag buiten het centrum en je was dan ook verplicht een taxi te nemen naar waar het allemaal gebeurt: Sixth Street.
We waren er van tevoren al doorheen gereden en hadden gezien dat alles nog gesloten was. Rond een uur of vijf zouden de bars opengaan. Je moet natuurlijk niet denken dat je je camper er ergens kwijt kunt, parkeren is een ramp. Ook voor gewone auto’s. Los van dat schijnt Austin qua werk hot te zijn en trekt daarmee allerlei volk aan. De criminaliteit is dan ook tamelijk hoog en in bepaalde straten moet je je ’s avonds gewoon niet vertonen.

In Austin staan werkelijk prachtige panden die door de jaren heen al heel wat hebben zien gebeuren.

prachtige gebouwen
prachtige gebouwen

historisch Austin
historisch Austin

We namen een biertje in een Ierse Pub en liepen toen naar de Congress Avenue Bridge, zes blokken verder. De hoeveelheid mensen die je onderweg aanklampen voor geld is ongelooflijk. Overal zie je mensen aan de zelfkant van de maatschappij, vies, verloederd en ogenschijnlijk niet meer te helpen. Op blote voeten, ongegeneerd in elkaars kleren grabbelend en elkaars smerige, blote lijf betastend. Geld, sigaretten, drank, alles willen ze van je hebben.

Waarom gingen we nou naar die brug? Omdat daar iedere avond rond of net na zonsondergang honderdduizenden vleermuizen in zwermen vanonder die brug uitvliegen.

bats under the congress avenue bridge in Austin‎
honderdduizenden vleermuizen…

 

We hebben er een poos gestaan en hebben er wel gezien, maar het was vrij donker om ze goed te kunnen zien. Een beetje teleurstellend, maar helemaal voor de mensen op waterfietsen en in bootjes die daar al een uur ofzo ronddobberden om de vleermuizen te zien.

Colorado river
Colorado river

 

 

 

De rivier waar zich dit allemaal afspeelt is de Colorado River. Ik wist dat die lang was, maar niet dat die al door Texas stroomde en we waren er een paar dagen geleden al overheen gekomen.

 

 

 

Ik had geen zin om weer langs al die bedelaars te gaan, bovendien was het best een eindje lopen en we hadden er ook al een tijd gestaan. Dat doet mijn verminkte voeten nou eenmaal geen goed. Er stonden kerels naast de brug met een soort fietstaxi en je mocht zelf bedenken hoeveel je ze gaf.
Ik beloofde eentje tien dollar en hij heeft zijn best gedaan in die bloedhitte met ons in zijn taxi en plakte er een extra rondje aan vast.

 

Uiteindelijk zette hij ons af in Sixth Street.

 

Henrie stond tegen die tijd op klappen en moest nodig naar de wc. We doken de bar “Friends” in. Henrie galoppeerde naar achteren en ik stond met wapperende haren naar de band te luisteren. Die speelde niet hard maar HARD! Nog harder. Ik had oordopjes bij me en propte die mijn gehoorgangen in. Het was belachelijk zo hard als er werd gespeeld, zelfs met die dingen in mijn oren was het nog oorverdovend. Het was er niet overdadig verlicht en het zag er misschien uit alsof ik enorme proppen oorsmeer had (waarom ze die dingen nou per se geel maken is me een raadsel), maar dat was me een zorg.

 

Overal zag je mensen vergenoegd zitten kijken alsof ze naar een prima uitvoering van het Hornconcerto van Mozart zaten te luisteren. Henrie die niet zo flauw is, zag je ook stuiteren van de berg lawaai. De muziek was helemaal niet slecht, maar niet aan te raden als je geen permanente gehoorbeschadiging wilde.
De volgende bar was wat dat betreft beter, de muziek wat minder, maar je kunt niet alles hebben.

 

toog
toog

 

 

 

 

 

De toog hadden ze zo gemaakt dat je niet lekker kon hangen. Waarschijnlijk ontworpen door leden van de Blauwe Knoop.

 

 

 

 

 

ranzig keuzemenu
ranzig keuzemenu

 

 

 

 

En wat zag ik in het damestoilet? Net zo’n ranzige automaat als in Hull. Met allerlei seksspeeltjes. Ik sta dan een beetje op mijn kruin te krabben en probeer me er van alles bij voor te stellen.

 

 

 

 

sexspeeltje damestoilet
sexspeeltje damestoilet

 

 

 

Wat denk je van een opblaasbaar schaap? Op een damestoilet, wat moet een vrouw daar nou mee…

 

 

 

 

 

Verder gingen we en kwamen in The Library terecht.

The Library Austin
The Library

De naam spreekt voor zich. Hier speelde geen bandje, maar dat was niet erg. De cocktails gingen grif van de hand en er werd meesterlijk met flessen drank gejongleerd en de hoeveelheden die in de glazen ging was ongelooflijk. Soms uit vier flessen tegelijk en de boel ontplofte niet eens!
Er stond een meneer naast me die me verklapte dat ik er zo goed uitzag. O ja? Ja. Mooi, ga nu maar weer weg, dacht ik. En of ik wel eens gevrijd had met een bronstige Mexicaan. ???
Ik bedoel, wat halen die kerels zich in hun hoofd? Wat verwachten ze nou? Of ik met mijn man was en had die geen bezwaar dat hij sexy taal tegen me uitsloeg. Henrie keek meer dan zuur en ik kreeg de slappe lach. Zie je jezelf als naar iemand toe gaan en dat soort dingen zeggen? Ik heb hem afgepoeierd en hij verdween.
Zijn gehaaste rug vertelde me dat hij het nog niet opgaf en zich nog verder belachelijk ging maken. Tot hij misschien een goed gerichte rechtse op zijn onaantrekkelijke gezicht kreeg.

We hebben nog een bar aangedaan en zijn toen weer naar de camper vertrokken. Het was ondertussen half een ’s nachts. Sixth Street bruiste alsof het nog helemaal niet laat was en muziek denderde over straat. Leuk, maar het was voor ons genoeg geweest.
Met enig mikken vonden we ons tijdelijke onderkomen en onder het handvat van de zijdeur zat een envelop met brief.

briefje
briefje


 
Van een mevrouw die op deze camping werkt en woont en uit Gent afkomstig was. Ze had gehoord dat wij ook uit den Bels komen. Ze wilde graag een babbeltje met ons maken, ze was België nooit vergeten.
We gingen er zomaar vanuit dat ze niet ‘amused’ zou zijn als we op dat tijdstip aan zouden kloppen en besloten het tot de volgende dag te bewaren. Maar zo’n briefje, dat is toch schattig?
We hebben de volgende dag ruim een uur met haar gekletst, althans, zij met ons. Een spraakzame, zeer vriendelijke vrouw met veel humor. Tijdens de babbel kwam een man langs die zei: Simonne, ik heb je dochter binnen gelaten. Die liep buiten.

 

Daniel en Kiki
Daniel en Kiki

Die dochter was hun negenjarige chihuahua met grijs snoetje van ouderdom. Gewicht: net een kilo. Maar dit hondendametje had alle honden van de camping, hoe groot ook, onder de poot. Ik moest weer even aan onze stinkSammie denken. Het is ook overal hetzelfde met die vrouwen.

We vertrokken en Daniel, haar man, kwam nog even een kaartje brengen met hun adresgegevens. Voor als we weer in de buurt zouden zijn. Hij had hun dochter bij zich.

Bij het vertrekken kwamen we langs hun trailer en ze hadden er iets leuks van gemaakt.

gezellig
gezellig

Het duurde best een poos voor we Austin uit waren. Dat is werkelijk een enorm grote stad.
Texas is ondertussen al behoorlijk heuvelachtig geworden en het is warm: 35 graden. En gelukkig ook heel droog, dus rochel en blaf ik minder. Wat niet alleen een opluchting voor mij is, maar voor heel mijn omgeving.
We namen een milkshake onderweg bij Dairy Queen, die heeft heel lekkere en wederom zag ik een nieuwe smaak. IJs met warme pindakaas. Laat maar, ik zeg niks meer.

ijs met pindakaas
ijs met pindakaas

De route kronkelde zich door een prachtig landschap en daar mochten we de eerste herten zien.

herten
herten

herten
herten

De camping ligt op een doodstille plek en heeft zowaar een zwembad. De receptie van campings is doorgaans een klein vertrek, niet hier. Majestueus ligt de enorme ruimte te pronken.

ontvangstruimte Hill Country RV Resort
ontvangstruimte Hill Country RV Resort

Aangestoken door mijn enthousiasme heeft de manager ons een rondleiding door heel het gebeuren gegeven. Het was werkelijk prachtig.

Voor Henrie was het te warm, maar ik heb me naar het zwembad gesleept en heb mijn schrale gestalte in het heerlijk warme water laten zakken. Toen ik me op het trapje in de ondergaande zon koesterde, hoorde ik zacht: prieuw en zag een jonge kat tussen de planten achter me liggen. Ik was dus ook in goed gezelschap.
Ze wilde gekriebeld worden en ging uitnodigend op mijn uitgestrekte arm liggen. Ze krijgen ook altijd hun zin.
Ook hier groeien planten in het wild die we thuis moeizaam in potjes houden. Ik heb kolibri’s gezien en enorme vlinders. Overal bloeiende schijfcactussen en bermbloemen. Het is volop lente en je ruikt warm asfalt en het parfum van al die bloemen.

Big Bend Temperature 109F
Big Bend Temperature 109F

De airco draait hier overuren en we weten nu al dat het in Big Bend National Park, waar we naar toe onderweg zijn, ruim 40 graden zal zijn met een luchtvochtigheid van 6%.

Zinderend heet, droog en geen Jupiler te bekennen.
Dan hebben jullie het toch maar makkelijk: jullie hoeven er alleen maar over te lezen. Wij lijden wel voor jullie, maar we doen het met liefde!

 

 

Onderweg naar muziekstad Austin

Vandaag was een echte reisdag, dus hebben we niet zoveel te melden. Voor ons was het aardig genoeg, maar niet om een blog mee te vullen.
We zijn onderweg naar Austin, ook een muziekstad net als New Orleans en Nashville.

zoek de kikker
zoek de kikker

 
Onze camping van vannacht is bij een klein meertje en daar zitten zestriljoen kikkers. Jullie zouden het orkest eens moeten horen! Sommigen hebben een meesterlijke schutkleur. Kunnen jullie de kikker in het plaatje ontdekken? Klik op de foto voor een grotere versie.

 

 

 

 

Ondanks dat we geen verhaal hebben, willen we wel even laten zien hoe we tot zover gereden zijn.
Een lijstje met namen verklaart de letters op de kaart. De meest recente camping (die van vandaag) staat bovenaan.

Route Orlando, Florida t/m Brenham, Texas
Route van Orlando Florida t/m Brenham Texas

RV campsites tm 14 mei
Bezochte RV campsites tm 14 mei

Klik op deze link om in te zoomen

 
Onze reis zal eindigen in Las Vegas, Nevada (rode cirkeltje). Maar dat duurt nog twee weken en in die tijd zullen we vast nog veel te vertellen hebben!

 

 

Van de Louisiana wetlands naar de olie van Texas

Vanochtend voordat we vertrokken heb ik nog zitten babbelen met de dame van de receptie en verteld dat de katten hier wel erg hongerig zijn. Dat de grill van onze barbecue vanochtend afgezeemd was en dat ze heel erg mager zijn. Daar verschoot ze van. Ze gaf ze wel eten, maar niet echt veel, zodat ze muizen bleven vangen.
Maar ze zou ze beter te eten gaan geven, niet dat ze zoveel om dieren gaf, maar ze mochten geen honger lijden. Dat zou ze zelf ook vreselijk vinden. Dat geloof ik, ik paste er twee keer in, in die dame. En weer gingen we een poging doen Texas te bereiken.
Onderweg kwamen we nog een klein National Park tegen: Cameron Prairie Wildlife Refuge, waar de wetlands in ere worden gehouden.
Er gaat een gravelweg naar toe waar we eigenlijk me de camper niet op mogen, maar we besloten een keer ongehoorzaam te zijn. Gelukkig.
Toen we bij de parkeerplaats aankwamen waar een boardwalk was door een deel van dit reservaat, waren daar enkele groepen kinderen en hun ouders. Ze vertrokken net allemaal. We hadden alles voor ons zelf, je kunt wel eens geluk hebben.

wetlands
wetlands

 

 

Op de foto zie je een deel van zo’n board walk. Ik vind dat een meesterlijke uitvinding. Je komt overal zonder teveel moeite of geploeter plus dat je geen enkele beschadiging aanbrengt in de natuur. We hoorden de merkwaardigste geluiden en diverse konden we echt niet thuisbrengen.

 

 

waterplant
waterplant

 

 

 

We zagen enorme hoeveelheden van een bepaalde waterplant, die thuis ook behoorlijk woekert. En dan gewoon in je tuin. Hier zagen we wat er gebeurt als je dat spul niet in de hand houdt.

 

 

 

Na de board walk gingen we verder, heel langzaam rijdend, speurend naar dieren. Je hoopt natuurlijk nog een alligator te zien en wat dat betreft kwamen we behoorlijk aan onze trekken. Het krioelde ervan! In alle maten en hoeveelheden. Het was geen gebied om even lekker pootje te baden. Je zag soms alleen de ogen en als ze onderdoken kwam er nog geen rimpeltje op het water. Beangstigend gewoon en die beesten zijn supersnel.

genietende alligator
genietende alligator

groter formaat alligator
groter formaat alligator

stoere alligator
stoere alligator

We waren er een poos zoet, maar moesten toen echt verder. We kwamen weer uit bij de Golf van Mexico, waar we met een veerboot over moesten. Kosten $1,-, kun je niet voor tobben.

vin
vin

 

Tijdens het wachten zag ik een enorme vin boven water komen. Het deed denken aan een orka, ook de manier van zwemmen. Maar dat kon ik me ook weer niet voorstellen. Misschien een tuimelaar, ik weet het gewoon niet. Hemelsbreed zaten we misschien honderd meter van de Golf vandaan.

 

 

pelikanen
pelikanen

 

 

 

We reden langs kilometerslange stranden waar geen mens te zien was. Wel heel veel pelikanen en dat zijn toch wel prachtige vogels, alleen moeilijk om op de foto te krijgen.

 

 

 

We zetten de camper stil en gingen het strand op. Het leek wel een begraafplaats. Het eerste wat ik zag was een dode dolfijn en heel veel dode catfish.

dode dolfijn
dode dolfijn

catfish
catfish

schelpen
schelpen

 

 

 

 

Gelukkig ook prachtige schelpen, dat maakte het een pietsie goed.

 

 

 

 

mijn engel
mijn engel

 

 

 

 

En ook Henrie zorgde voor wat afwisseling

 

 

 

 

 

stoer en trots
stoer en trots

 

 

Aan de overkant van de weg, waar we de camper hadden neergezet, stond een stier ons belangstellend te bekijken. Of hij fantaseerde ons op de horens te nemen of gewoon aan een lekkere koe stond te denken, weet ik niet, maar ik vond hem heel erg mooi.

 

 

Verder gingen we weer langs die prachtige Golf, zo’n uitzicht verveelt niet gauw.

strand aan de Golf van Mexico
strand aan de Golf van Mexico

Ook vorige week toen we langs de kust reden, hebben we ons vergapen aan al die woningen op palen. Natuurlijk is dat nodig, want bij het minste geringste staat je huis onder water. Maar apart blijft het. Ook kerken en bedrijven op palen, het is toch wat?

huis op palen
huis op palen

 

 

Maar wat ook opvalt en niet alleen bij dit huis, is dat je hier heel veel woningen ziet die gewoon midden in een grasveld staan. Geen planten, geen bomen, niks, gras en dat huis dan. Totaal geen privacy of gezelligheid.

 

 

welkom in Texas
welkom in Texas

 

 

 

 

Uiteindelijk kwamen we bij een enorme brug aan: de grens tussen Louisiana en Texas.

 

 

 

 

En net als je zodra je de grens van Nevada overgaat meteen tussen de casino’s staat, sta je hier tussen de olie raffinaderijen. Ongelooflijk gewoon!

raffinaderijen Texas
raffinaderijen Texas

Het is ook meteen veel drukker.
Maar op deze camping in Port Arthur hoor je weer honderden krekels. Net alsof er geen raffinaderijen bestaan. Onze coördinaten hier zijn N29.91291, W94.03742 (kijk bij de groene pijl) voor als je een blik wilt werpen.

Texas is de grootste staat van Amerika, dus we zullen hier nog wat kilometers afleggen. Maar ik weet nu al dat we mooie dingen te zien gaan krijgen. Maar dat horen jullie nog!