Categorie archief: Monument Valley

Relaxen in een bijna lege wereld

Die extra dag in Overton was heerlijk. Uitslapen, buiten zitten, ’s middags lunchen bij The Inside Scoop. Een soort cafetaria met heel lekkere dingen. Altijd als we naar deze camping gaan, eten we daar wat. In al die jaren is er totaal niks aan het interieur veranderd, zelfs de menu’s op de schoolborden zijn hetzelfde gebleven. Wat mooi voor ons is, want ik wil altijd de French dip. Een warm broodje met veel rosbief, een bakje vleesjus waar je je broodje in kan dippen en frietjes erbij. Henrie wisselt soms wel, maar de Reuben sandwich heeft toch wel zijn lichte voorkeur: pastrami met gesmolten kaas en een soort zuurkool en frietjes natuurlijk. Heerlijk en je wordt er gelukkig niet mager van…

Na het eten slenterden we nog even langs de supermarkt en de Family Dollar (een soort Action) en liepen in de brandende zon weer terug naar de camping. Verbluft nagestaard door de mensen die ons zagen, want lopen, dat doe je toch niet?
Toen we over de parkeerplaats liepen van de supermarkt hebben we ons nog even staan verbazen. Je hebt overal plekken waar je je winkelwagentje achter kan laten en je hebt invalidenparkeerplaatsen. Hier was een plek voor je winkelwagentje en er pal voor een parkeerplek voor invaliden. Welke heldere geest dat verzonnen heeft weet ik niet, maar echt snappen deed die persoon het niet.

In de camper naast ons woonde een schattig, rood katje. Het katje zag ik ’s morgens wel even buiten, met een tuigje aan. Verder zat hij binnen. Begrijpelijk, want in deze lege gebieden barst het van de coyotes. Omdat we gingen barbecueën had ik kipafsnijdsels. Die vond hij erg interessant en stak er ook een voetje naar uit. Maar eten deed hij er niet van.

De volgende ochtend vertrokken we met spijt in ons hart. We houden van deze doodstille camping, die verder niks opzienbarends heeft maar wel rust en stilte, balsem op onze ziel. Veel bijzonders hebben we niet gedaan die dag en onze volgende camping was in Hurricane, een weinig bemoedigende naam. We hadden geluk: we hadden de laatst beschikbare plek. ’s Avonds hebben we nog buiten gezeten, als enige. Het was fris, maar lekker. Soms kwam er iemand voorbij lopen, maar verder zat iedereen in de camper tv te kijken. Dus ondanks dat het druk was, was het er ook doodstil.

Gisteren begon de dag grijs en onderweg hadden we zelfs regen. Het waaide enorm en dat voel je goed als je zo’n ding bestuurt. De wind rukte en duwde en je kon niet even ergens naar kijken, want je zat meteen op de verkeerde weghelft en dat vinden de tegenliggers nooit fijn. Omdat we snelwegen altijd mijden, reden we ook nu een paar honderd mijl over een tweebaansweg, ver van de bewoonde wereld. Dat is voor auto’s altijd moeilijk inhalen, dus hadden we altijd vrij uitzicht. Als ik dan in de spiegel keek naar de weg achter ons, zag ik iedere keer een lange sliert auto’s waarvan de bestuurders me waarschijnlijk vervloekten.
Vanuit Nevada reden we Arizona binnen. Om na een poosje Utah in te rijden, waar het een uur later is en uiteindelijk kwamen we weer in Arizona terecht. Weer een uur vroeger dus. Arizona doet niet mee aan zomertijd. Dat is om het makkelijk te maken.

Onderweg kwamen we langs Colorado City. Een gehucht om verdrietig van te worden. We zijn er al eerder doorheen gereden. Wat daar is gebeurd weet ik niet, maar het is er vreselijk. Amper verharde wegen, een enkele keer een mooi huis, maar verder staat alles weg te rotten. Letterlijk, want bijna alles in Amerika is van hout gebouwd. Er staan huizen die niet af zijn, waar nooit iemand heeft gewoond en waar de gaten in de muren zitten. Er zijn ook huizen die wel bewoond zijn, maar zo verwaarloosd dat het gewoon bizar is. Paarden lopen los door de straten en er staan auto’s die compleet met onkruid en gras overwoekerd zijn. Een plek om je aan te vergapen maar ook huiverend weer snel te verlaten.

Het voordeel van een camper is, dat je overal even kan stoppen. Om te slapen, te eten of naar de wc te gaan.

Op een soort parkeerplek hebben we dan ook wat gegeten. Het landschap om ons heen was leeg, woest en het was niet moeilijk je voor te stellen dat hier dinosaurussen hebben gelopen. De wind was in sterkte toegenomen en op zo’n open vlakte merk je dat helemaal. Hij loeide en gilde naargeestig om de camper, die deinde op zijn wielen. Het klonk als het radeloze gehuil van verloren geesten, die niet snapten dat ze niet meer op deze wereld thuishoren. Die wanhopig op zoek zijn naar alles wat ze van hun leven hebben achtergelaten.

Verder gingen we, tussen het ene gehucht en het andere kan zomaar 70 kilometer liggen. Vanuit de verte kon je Utah nog zien liggen, waar het landschap zich kenmerkt met dieprode tinten. We reden langs prachtige gebergten, Vermillion Cliffs genoemd en aan de kleuren zag je waarom. Heuvels met weer andere kleuren, gelaagd en in gladde vormen. Je voelt je nietig in zo’n omgeving, immers, dit was er miljoenen jaren voor jou en zal er oneindig lang na jou nog steeds zijn.

Een van de dingen waaraan je de Indianenreservaten herkent zijn de wrakkige afdakjes waar ze allerlei souvenirs verkopen. Omdat het nog vroeg in het seizoen is, staan de meeste leeg. Waardoor ze nog armoediger overkomen in die prachtige, fascinerende omgeving. Terwijl de mensen zelf zo ontzettend in dit landschap thuishoren.
Onze camping was dit keer in Cameron, in ook weer een lege, barre omgeving. Het heeft nog even heel erg gewaaid, wat het extra knus maakt als je binnen zit in je huis op wielen. Maar geen internet, wat wel eens onhandig kan zijn als er echt iets moet gebeuren. Henrie is bij het hotel aan de overkant van de snelweg bij een hotelkamer gaan zitten op advies van iemand bij de balie. De volgende ochtend moest er weer iets gedaan worden en zouden we daar weer gaan zitten. Op een muurtje met de leuning van een trap als tafeltje. Het waaide, het had net gehageld en het was sterrevus koud. Toen we er aankwamen kwam er net een mevrouw met vuilzakjes de trap af. Die maakte daar dus schoon. Ik heb haar lief aangekeken en gevraagd of we even van één van de kamers gebruik mochten maken om even het internet op te kunnen. Wat geen probleem was. Dus zaten we aan een tafeltje in een warme kamer, wat een veel betere plek was.

Verder gingen we en hadden niet in de gaten dat het hier een uur later was. We waren nog steeds in Arizona, maar nu in een Indianenreservaat waar het dan weer wel een uur later is. Wat een gedoe!
We stapten een supermarkt binnen en toen we buiten kwamen lag er een lieve hond, nat van de regen en rood van de aarde, voor de deur te wachten. Een heel lief dier en ik kan alleen maar hopen dat hij van iemand was en niet op wat te eten lag te wachten. Want Indianen zijn niet leuk voor hun dieren. Paarden en koeien gaan doorgaans wel, niet altijd, maar honden… Hou op!

Zoals altijd blijf ik me verbazen over producten in supermarkten hier. Wat denk je van per stuk verpakte augurken?

Onderweg hebben we bij een Denny’s geluncht. Denny’s is een keten die door heel Amerika zit, waar je goed kunt eten tegen een zeer redelijke prijs. Behalve bij deze. Om te beginnen stond de muziek op danssterkte, hard dus. De muziekstijl zelf was ook niet echt om rustig bij te kunnen eten. Een tafeltje verder zaten twee Nederlandse gasten op een ADHD manier met elkaar te praten en die ene ging ineens bellen. “OPA, OPA! JE SPREEKT MET JOOST! MET JOOST! JA, WE WAREN VANOCHTEND IN ANTELOPE CANYON….” blablabla en toen ging hij zijn oma bellen. Ik bedoel, doe dit buiten en schreeuw niet de boel bij elkaar. Toen hij uitgeschreeuwd was zei hij tegen zijn maat: “Ik bel ze altijd op, ik heb ze al uit Rusland gebeld en Zuid-Amerika en me hier emme daar, blablabla” En even later: “Maar ik zeg gewoon u tegen ze, uit respect. Jij zegt jij, moet jij weten, maar ik…” Tien minuten later waren ze daar nog over bezig…
Ik zei al dat het eten goed is bij Denny’s. Maar deze keer was het waardeloos, zo ook de service. Ik denk dat dit de eerste keer is dat we in Amerika ergens hebben gegeten en dat we geen fooi hebben achtergelaten. Fooien zijn de belangrijkste inkomsten voor werknemers van restaurants, want die hebben een zeer laag salaris. Misschien had ik 25 cent achter moeten laten. Voor de moeite. Bij de kassa werd ons gevraagd of het allemaal in orde was geweest, waarop wij volmondig: ‘Nee’. zeiden. Die tante keek ons een poosje met openhangende mond aan en ging toen verder met haar werk. Over betrokkenheid gesproken.

We reden verder en vonden een plek op een camping in, voor mij de mooiste plek die er bestaat, Monument Valley. Morgen zullen we er ons weer aan vergapen en genieten…

Monument Valley

Als er iets is dat wij mooi vinden, dan is het Monument Valley. Groots, barbaars en onvoorstelbaar prachtig. Toen we in de Painted Desert waren, hoorde ik een mevrouw zeggen: when God created this, he was showing off. (toen God dit maakte, was Hij zich aan het uitsloven). Ik weet nog dat ik toen dacht: met Monument Valley heeft Hij nog meer zijn best gedaan.
Het was al jaren geleden dat we door de Valley reden, met zo’n grote camper mag je dat niet en bovendien is dat onmogelijk gezien de wegen (voor zover je die zo kunt noemen). We hadden een privé tour genomen. Je kon ook een groepstour doen, maar besloten dat dit beter was. De groepstour was ook op open voertuigen en gezien het stof maar beter niet. De voertuigen die we later ook zagen met de groepen mensen zeiden genoeg: vrijwel iedereen zat met een soort chirurgenmasker op, vanwege het stuifzand. Gwenn, de Navajo gids, die waarschijnlijk anders heette maar wat voor ons onuitspreekbaar was, begon haar praatje op de automatische piloot. Dat merkte je aan haar praten. Maar omdat de Indianencultuur mij boeit, kreeg ik haar al gauw aan het praten over allerlei andere dingen. Ik moest af en toe even roepen dat ik een foto wilde nemen.

1234

Wat ze vertelde was allemaal even interessant. Veel rotsformaties hebben namen als: Three Sisters, Camel Butte, dat soort dingen, maar dat zijn geen Indianen namen, het zijn de namen die John Wayne ze gaf toen ze daar filmden. Dit hoorde natuurlijk bij het algemene praatje. Maar op mijn vraag hoe de Navajo’s de Three Sister noemen zei ze: The family, de chief op de voorgrond, het kind in het midden en achteraan de vrouw met een klein meisje. Op de achtergrond zie je de Three Sisters.

wij

Ze vertelde over hoe ze geloven in bepaalde geesten en wat ze betekenen, wat het kan betekenen als je droomt over iemand die is overleden en in je droom kun je het gezicht zien. Haar huis stond een eind verder, maar ze wees het wel aan. Over haar eerste man die altijd zei: ik zal het jaar 2000 niet meemaken en in 1999 overleed. Haar dieren en kinderen, dat ze die dag jarig was. Maar zodra ze iets moest vertellen over de rondleiding, ging ze meteen weer over op het automatische vertellen. Ze nam ons mee naar de yucca en liet ons zien hoe haar volk die pelde en er schoeisel van maakte. Dat de wortel gebruikt werd als zeep, hoe je die schuimend kreeg.

yucca

En de sour berry bush, waar ze de bessen van oogsten als die zo goed als rijp zijn, maar voordat de vogels ze kunnen eten. Dat die vermaald worden en als ontbijtgranen worden gegeten. Ze zijn zuur, maar wel lekker, we hebben er met z’n drieen van staan snoepen.

sour berry bush

Ik vroeg haar: als er hier gefilmd wordt, worden jullie gronden dan gerespecteerd? Niet dus, ze hebben zelf ook een president en afgevaardigen die ze kiezen, maar die denken alleen aan het geld. Sowieso als ze aan de ‘blanke man’ vragen hun gebieden te respecteren, krijgen ze te horen dat het de grond van de regering is. Terwijl ze zelf allerlei regels opgelegd krijgen waar ze wel en vooral niet mogen komen. Ik word daar dan nijdig over, want oorspronkelijk is het hun land waar de blanke man brutaalweg zijn vlag plantte en de bevolking vermoordde. Wat dat betreft is iedere voetstap in Amerika doordrenkt met bloed. Het moge duidelijk zijn dat ik van de doorsnee Indiaan geen opgewonden gevoelens krijg, maar ik respecteer ze wel. Zoals ik iedereen respecteer tot ze zelf dat respect vernietigen. Ze vertelde hoe de juniper trees (jeneverbes bomen) je huis beschermen tegen kwade geesten, hoe vroeg opstaan de goede geesten binnenhaalt en dat je huis altijd richting het oosten gebouwd moet worden en hoe de opbouw van je huis moet gebeuren. Veel grondslagen van hun religie en overtuigingen vertelde ze en vaak zag ik hoe ze me schattend aankeek. Of ik het niet belachelijk vond of bizar. Maar ik hing aan haar lippen. Dit is een religie die heel dicht bij de natuur en het werkelijke staat, heel erg boeiend.
Ondertussen gleed het fascinerende landschap voorbij en stapten we op alerlei plekken uit om te filmen en te bewonderen.

Henrie

ik

5678

Op een gegeven moment reden we langs een auto waar een mevrouw bij liep met haar hondje. Zij in felroze t-shirt en haar hondje met felroze jasje. In die omgeving in combinatie met wat Gwenn allemaal vertelde, deed dat zo onwerkelijk aan, detoneerde dat zo met het aardse waar wij over spraken, dat ik even moest slikken. We keken gewoon de andere kant uit.

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, ook aan deze interessante rondleiding. Ik merkte wel aan onze gids dat ze twijfelde of ze ons niet teveel dingen had verteld, dingen die vooral haar eigen mensen aangaan.

gids

Wat mij betreft had ze nog veel meer mogen vertellen.
Voor we wegreden zagen we nog een hongerige hond, die moet dus gevoerd worden.

hond

Niet ver na Monument Valley rij je Arizona in.

bord

Aan de overkant van de weg bekeken we nog het bord voor als je in tegengestelde richting Utah inrijdt. Maar er zat gelukkig geen hoopje ellende met een touw rond haar nek.

bord2

We wierpen nog een laatste blik op de Valley achter ons en wisten: dit is niet ons laatste bezoek. Deze plek zal altijd en altijd blijven trekken.

11

Nu staan we in Page, de camping is ruim en druk en geen mogelijkheid tot fikkie stoken. Dit zeer tot Henries verdriet. Maar als je toch een blik wilt werpen, hier staan we: N36.90185, W111.45200

Via onze vondeling naar Monument Valley

Jaren geleden toen we op de camping in Bluff stonden, was er een soort nederzetting in aanbouw, een historische plek waar de mensen herdacht werden die het land bevolkt hebben in de naam van God: de mormonen. De mormonen mochten meerdere vrouwen hebben om zo veel kinderen voor te brengen om dit lege gebied te bevolken. Er waren allerlei hutjes geplaatst en ingericht om een idee te geven.

bluff fort authentiekbluff fort authentiek2bluff fort2kerkje

Maar het echte beeld werd toch gevormd door de luttele foto’s, grote gezinnen en het verhaal van vrouwen die op schokkend jonge leeftijd moegebaard overleden.

kinderen

We rukten ons los en gingen richting Monticello. De trouwe lezers van ons blog kennen het verhaal over Daisy May, de Border Collie pup die we in de woestijn vonden. Uitgedroogd, ondervoed en slechts uren van haar dood verwijderd, met een stuk nylon koord rond haar nek. Die we koesterden en waar we een hemels onderkomen voor vonden bij mensen in Monticello, Utah.

camping dm

Ze aanbidden haar en Daisy woont daar in een paradijs. De afgelopen jaren zijn we er iedere keer langs gegaan, maar dit jaar was het niet de bedoeling: te ver uit de buurt. Maar de route besliste anders en uiteindelijk zaten we amper een uur rijden bij ons pleegkind vandaan. Wat doe je dan? Juist, je gaat er langs.
Het was geweldig haar weer te zien en te mogen constateren hoe geweldig het met haar gaat en hoe goed ze het heeft. Zelfs Joe, de man des huizes die niet zoveel om honden geeft, is gek op haar.

dm en fezdm

Fez, haar vriendje van het eerste begin is nog steeds haar trouwe metgezel en heel de dag dollen ze samen en Daisy kan haar energie kwijt in de enorme omgeving.

dm ruimt3e

Er was een stel kinderen aan het spelen, vriendjes van Traydon: de jongste telg.

rolstoel

Nee, dat is geen zielig jongetje, de rolstoel was van oma geweest en toen die overleed hebben ze die maar meegenomen. Tot groot jolijt van de kinderen.

Het was geweldig Daisy May weer te zien en natuurlijk ook de mensen om haar heen, waar we altijd contact mee hebben gehouden. Ook meneer geit was aanwezig, maar met slechts drie poten. In de winter was hij door het dak van zijn huisje gezakt en had zijn poot gebroken. Gelukkig stond Kendall, één van de dochters er bij, anders had hij misschien heel de nacht zo moeten liggen. De poot werd gezet, maar dwars als geiten kunnen zijn, schopte hij het gips er iedere keer af. Met als resultaat: een geamputeerde achterpoot.

geit

Niet dat hij er merkbaar last van had: hij hobbelde overal mee en snel ook nog. Alleen als hij op zijn achterpoten wil gaan staan valt hij om.
’s Avonds was Henrie buiten kunstig vlees aan het verbanden en ik zat binnen. En aldoor had ik het gevoel bekeken te worden, ken je dat? Uiteindelijk zag ik wie het was: de kat in de camper naast ons die wel heel dicht bij ons stond. Die zat naast zijn bediende die tv aan het kijken was.

poes next door

Iedere beweging volgde hij, alles was interessant. De foto is niet geheel duidelijk: het was al donker en Poes zat voor een horrengaasje. Ik heb er een stel genomen en zag ineens de vrouw des campers stomverbaasd uit een ander raam naar me kijken. Ik wees naar Poes en kennelijk was dat genoeg. Of ze leeft nog steeds in de veronderstelling dat ik haar afwas op het aanrecht aan het fotograferen was.
De volgende dag nog een poos kletsen, Daisy May bewonderen en toen moesten we toch echt weer op pad. Maar niet nadat Traydon had laten zien hoe sterk hij is.

Traydon en DM

Toen was het: op naar Monument Valley, een prachtig, imposant gebied dat werkelijk nooit en nooit verveelt en waar we altijd terug zullen komen. Nu geldt dat voor heel wat plekken, Yellowstone om te beginnen, maar Monument Valley zeer zeker ook, zo niet als eerste! Via de route die we reden kwamen we eerst langs de Goosnecks. Deze canyon is uitgesleten door de San Juan rivier, zoals de Grand Canyon door de Colorado rivier is uitgesleten. Water is een krachtig fenomeen, dat is ook hier weer eens te zien.

goosneckgoosneck2goosneck3

Van dit soort uitzichten krijg je honger, dus neem je een soepje dat extra lekker smaakt met zulke uitzichten.

uitzicht

Verderop kwamen we langs Mexican Hat, waarom dat zo heet is niet moeilijk. Moet je die prachtige lijnen in de bergen op de achtergrond eens zien, alsof het getekend is.

mexiican hatmexiican hat2mexiican hat3

Je rijdt, de weg kronkelt een beetje en ineens is het daar, je ziet het eigenlijk niet eens aankomen: Monument Valley, om je voor altijd aan te vergapen.

monument valle2y

We zijn er langs gereden om vast een voorproefje te nemen: we gaan namelijk de Valley in. Met deze camper kan dat niet, maar de indianen hebben allerlei tours. Dat kost natuurlijk een berg, maar door simpel te doen heb ik er nog veertig dollar afgekregen.

monument valley3

We hadden dezelfde camping als drie jaar geleden, de eerste nacht met Daisy May aan boord. Ik parkeerde achteruit in op onze plek voor die nacht op wat handaanwijzingen van Henrie en de mensen tegenover ons hielden op met eten om te kijken. Zoals bijna iedere avond gebeurt als ze zien dat er een vrouw achter het stuur zit van zo’n kasteel.

camping mncamping mn2

Onze coördinaten waren N37.00713, W110.21621

We kregen zomaar visite, van een heel aardig poesje dat best brokjes lustte, zich liet kammen en kroelen en toen ging liggen dutten op onze deurmat.

poes

Ze zag er goed uit, dus hopelijk heeft ze ook een goed thuis. Het was heerlijk weer, dus dan zit je lang buiten. Lang genoeg om de magere honden langs te zien komen in de hoop iets eetbaars te vinden bij al die campers. Wij hadden spaghetti gegeten en daar was nog van over. Dat hebben we buiten gezet en de bak was vanochtend helemaal uitgezeemd. Er was dus in ieder geval één gelukkige hond die een keer niet met lege maag hoefde te gaan slapen.