Categorie archief: Louisiana

Via hot en her naar Texas

Louisiana bestaat vooral uit wetlands, moerassen met drie miljoen muskieten en iets minder alligators. Ook vind je er nogal wat voormalige plantages met een verdrietig verleden: slavernij. We kwamen langs  Destrehan plantation die je kon bezoeken, waar vroeger met name suiker werd geproduceerd. Een dame in toepasselijke kledij gaf een rondleiding en je zag hoe er geleefd werd. Wat me opviel was dat er ook verteld werd hoe slaven met een bovengemiddeld niveau, bijvoorbeeld heel goed met architectuur, wat geld konden verdienen en zich uiteindelijk vrij kopen. En die dan zelf slaven aanschaften, soort omgekeerde wereld.


Er hing een prijslijst wat een slaaf moest kosten, zelfs inclusief de fysieke mankementen die de prijs dan weer drukten. Alsof het slagersprijzen betroffen wat een pond vlees moest opbrengen. Kinderen die zodra ze veertien jaar oud waren, verkocht konden worden. Stel je hier iets bij voor, dat is toch vreselijk? Het doet me denken aan Australië, daar werd van de Aborigines gedacht dat ze niet in staat waren tot menselijke gevoelens.

De slavinnen die in het huis werkten en benijd werden door de slavinnen die op het land moesten arbeiden, want die binnen konden mooiere kleding dragen. Want die waren aldoor in het zicht, zal ik maar zeggen. Maar doorgaans waren de mannelijke plantage eigenaars mensen in de politiek of rechters. Tegenwoordig worden congressen op dat vlak gehouden op speciale locaties, die had je toen niet. Dus vertoefden deelnemers in de enorme woning van de eigenaar en waren de slavenvrouwen die daar in de huishouding werkten gebruiksmateriaal. ‘Hoppa, ik mot zo nodig, dus ik pak je even.’ Situaties die zich in sommige landen, zoals India, nog regelmatig voordoen. Heel wat mannen zijn dus nog net zo primitief als honderden jaren geleden.

Verder gingen we en overnachtten op een camping met hoofdzakelijk armere bewoners. De eigenaresse was nogal verbaasd dat er een ‘overnighter’ kwam, maar we hadden niks te klagen. Het was er rustig, de andere bewoners waren vriendelijk en heetten ons welkom in hun nederzetting. De camping was pal achter de dijk van de Mississippi, inclusief bijbehorende muskieten. We zaten tot laat buiten en er kwam een auto het terrein opgereden. De meneer achter het stuur maakte allerlei gebaren die ik niet begreep. Hij keerde om en er spoot van alles uit zijn tank en gezien de tekst op de auto was hij dus van de muskietenbestrijding. Dan denk ik weer: ja leuk, muskieten zijn niet aangenaam, maar wat met al die dieren, zoals vleermuizen, die ervan leven? Die hebben geen eten meer lijkt me en als ze die vergiftigde zooi eten, gaan ze waarschijnlijk zelf dood. Dat spuiten was nogal lawaaierig en we konden hem van een afstand volgen welke zijstraten hij inreed.

De volgende dag kwamen we langs een boardwalk, aangelegd door de eigenaar van die grond. Nou ja, eigenaar van het moeras. Die boardwalks zijn ideaal: je bent zelf veilig voor wat er onder zit en je beschadigt de natuur niet. Het was er doodstil, je hoorde geritsel en vogels.

We kwamen een ander koppel tegen, die hier regelmatig komt. Ik wees ze op een autowrak dat in het moeras gezonken was. Ze vertelden dat die hoogstwaarschijnlijk was meegesleurd bij de overstromingen, veroorzaakt door een orkaan in 1985 en dat het kennelijk een El Camino was, die ze door de tijd heen verder hadden zien wegzinken en verroesten.

Of Amerikan nu zo dwars zijn, ik weet het niet, maar als ze iets verboden wordt of gevraagd het niet te doen, doen ze het juist. Dit is me nu al talloze keren opgevallen. Neem nu bij deze boardwalk. Daar staat een bord met wat dus niet mag, zoals het gebruik van vuurwapens. Dus wat vind je er? Een ongelooflijke hoeveelheid lege kogelhulzen. ‘Wat, mag ik hier geen vuurwapens gebruiken? Ik zal je eens wat laten zien!’

Het is ongelooflijk wat je hier aan doodgereden dieren langs de weg ziet liggen: gordeldieren, schildpadden, jonge alligators, … Ik vind dat altijd hartverscheurend, net als thuis. De wegen lopen door het habitat van de dieren, dat ze dus stomweg wordt ontnomen. Als het donker is, is er totaal geen verlichting langs de wegen buiten de steden/dorpen en dieren worden pas gezien op het moment dat ze dood worden gereden. Op een, gelukkig, rustige weg kon ik nog maar net een kronkelende slang ontwijken, die dezelfde kleur had als het asfalt. Ik ging nog langzamer rijden en zag een eind verder een schildpad op de weg zitten. Dus dan stop je. Nu was het hier rustig, maar zo ben ik ook al eens op en sterrevus druk kruispunt gestopt, vloekend uitgestapt om een aangereden schildpad op te pakken en langs de weg te zetten. A la seconde was er een file aan beide kanten van de weg, zo druk was het. Maar ik dacht: je wacht maar! En dat deden ze dan ook braaf. Dit ventje pakte ik ook op en zetten hem in het gras, was hij blij? Ik hoorde hem schelden: ‘Ja hoor, doe ik er een halve dag over om zover te komen, zet ze me weer terug. Als ze nou een half uur blijft staan, kan ik haar in haar enkel bijten.’ Ik heb het niet afgewacht en ben verder gereden.

De volgende dag waren we onderweg en zagen een lege kerk. Qua gelovigen puilen de kerken hier uit, dus dat was apart. Door de jaren heen hebben we talloze lege woningen, hotels en bars gezien, maar nog nooit een lege kerk. Zo te zien stond het gebouw al lang leeg, de wc was nog wel gebruikt, maar zonder door te trekken (natuurlijk). Er hing nog een berg plastic kettinkjes met kruisjes en de plafondventilators waren ook ongemoeid gebleven, net als het glas in lood.

Het volgende doel was een klein natuurpark, waar alligators wonen. Nu wonen die hier overal, maar daar zitten ze veilig, zonder moordende autowielen. Het was warm, tot zover schommelen de temperaturen elke dag tussen de 29 en 32 graden, met de vochtigheid die je in deze staten kunt verwachten. De alligators verscholen zich tussen de waterplanten en dikke lagen kroos, die eruit zagen of je er op kon lopen.

Nieuwsgierige ogen volgden ons en soms zag je ze onder water verdwijnen, zonder een rimpeltje aan het oppervlak te veroorzaken. Een enkele keer een enorme plons, als een groot exemplaar geïrriteerd van de kant dook.

Het was er doodstil en over de dikke krooslaag zag je vogels lopen, libellen van ongekende grootte zwermden overal rond. Omdat dit zo’n vochtig gebied is, barst bet overal natuurlijk van de muskieten, zodat we het antimuggenspul dat we bij RoadBear mee genomen hadden, super van pas komt. Het is voorjaar en ook de muskieten paren met groot enthousiasme. Met de achterlijven aan elkaar geketend zitten ze op de voorruit en blijven daar, zelfs al je rijdt. Dus zit je de halve dag naar een soort dierenporno te kijken.

We hadden een mooie camping in Westlake, Whispering Meadows RV, waar een meneer die met zijn hond liep, ons aansprak en vervolgens een uur bleef praten. Op  de campings zitten vaak contractors, die overal en nergens werken en graag een praatje maken. Zijn hond bleef braaf zitten en probeerde af en toe wel op mijn schoot te komen zitten.

We gingen de grens met Texas over en stopten bij een Aldi om water in te slaan. Apart om dan dezelfde chocola als bij ons te zien.

De verpakkingen pretzels zijn niet hetzelfde, beetje groter.

Ondertussen zijn we beland in Giddings, Texas en hebben in totaal 1395 mijl gereden. Het is bloedheet en de airco draait weer overuren, tijd om met iets lekkers buiten te gaan zitten en straks te gaan barbecueën.


New Orleans

We waren dus aan het wachten op de taxi die ons naar Bourbon Street in New Orleans zou brengen. Na een half uur nog maar eens gebeld, tja, het was zo druk, werd er gezegd, ze kregen niemand te pakken. De eigenaar van de camping zei dat we beter de bus konden nemen, die stopte aan de overkant en deed er wel drie kwartier over. Maar als we terugkwamen ’s avonds, moesten we toch maar beter een taxi nemen. Toen we naar de camping reden vermoedden we al zoiets

Goed, je gaat je tijd niet zitten verdoen met wachten en dus stapten we op de bus. Om te beginnen hing er een oorverdovende pislucht en een van de stoelen was dan ook letterlijk zeiknat. We keken naar onze medepassagiers en daar werden we niet vrolijk van. Als je in Amerika geen auto hebt, zijn daar eigenlijk maar een paar redenen voor. Je woont bijvoorbeeld ergens waar dat niet handig is, omdat je het ding toch nergens kwijt kan. Of omdat je het niet kan betalen en in Amerika hoor je dan echt bij de onderlaag. Want als je de wrakken ziet waar vaak mee wordt rondgereden, dan weet je dat die mensen gewoon geen cent te makken hebben. Heb je dus geen auto vanwege afwezige financiën, dan is je situatie niet rooskleurig. Onze medepassagiers waren duidelijk armlastig, je zag het aan hun kleding, hun verzorging. Wijken die we zagen waar de bus door reed, hebben we tijdens geen van onze reizen gezien. Zo armoedig en afgetrapt, duidelijk onveilig en overal stapten mensen in en uit, die woonden daar dus. Dan voel je je beschaamd, omdat je dat allemaal ziet en opmerkt en de enige reden voor ons om op de bus te stappen, was omdat er geen taxi kwam. Dan denk je aan je eigen mooie huis met grote tuin en voel je je gezegend. Maar iedereen kan in zo’n armoedige situatie terechtkomen, iedereen. Er hoeft maar genoeg fout te gaan in je leven, ook dingen waar je niks aan kunt doen en je bent er ook zo aan toe. Mensen die zeggen: ‘Mij overkomt dat niet’, weten niet waar ze over praten.

We stapten over op een streetcar, zoiets als het trammetje in San Francisco en gingen er bij Bourbon Street uit. Zoals ik al zei was er een groots jazzfestival in New Orleans waar hele volksstammen op af kwamen. Het was meer dan superdruk, overal werd muziek gemaakt, de hoeveelheid bedelaars was verbijsterend, net als de overvloedige aanwezigheid van politie.

Qua uiterlijk was het er ook erg achteruit gegaan: ondergekalkte panden, balkons die bijna van gevels af leken te vallen. De mensen hadden ook geen oog voor de koloniale stijl van veel gebouwen en die was toch echt de moeite waard. Een kennelijk nieuwe mode die me hier opviel, was dat veel vrouwen, mooie kleren en perfect opgemaakt, op pantoffels of iets wat daar op lijkt, rondlopen.

Er waren bandjes met zangers op straathoeken, sommige best goed.

Een man met een trompet maakte in hoofdzaak geluid zonder kennelijke samenhang, anderen gaven drumsolo’s op omgekeerde emmers, je kon schaken, er werd getapdanst, van alles.

Je zag hoe mensen hun kansen grepen na de corona-ellende, die natuurlijk nog niet geheel voorbij is, maar je kon ze geen ongelijk geven.

We wandelden en bekeken van alles, tot mijn rug zei: Ja dahaag, doe je het lekker zelf? Op een trapje van een huis ben ik even gaan zitten en er stopte een auto en de chauffeur vroeg of ik op Uber wachtte, een taxi dus. Nee, maar kon hij zijn nummer geven? Dan belden we als we naar de camper terug wilden. Ik dacht: ik ga niet weer tijden op een taxi wachten die niet komt. We slenterden verder, elk paar stappen omgeven door dikke wolken van dopelucht.

We aten wat in een klein restaurant, waar al gauw een wachtrij buiten stond en besloten dat het tijd was om terug naar de camping te gaan. Het was buiten zo mogelijk nog drukker geworden en overal stonden groepen mensen te kijken naar de meest uiteenlopende optredens.

Henrie belde Dwight, zo heette de Uber taxichauffeur, en die was er in tien minuten. Hij vertelde dat hij eigenlijk net naar huis wilde gaan, het was ook al bijna 22:00, en dat zijn hond al op hem zat te wachten om samen een wandeling te maken.

We kwamen langs de begraafplaats waar Marie Leveau begraven ligt. Dat zegt sommigen van jullie misschien niets, maar dat is de grootste voodoo koningin die ooit heeft geleefd. We hadden dat vorig keer bezocht en Dwight vertelde dat de begraafplaats tijdens de lockdown gesloten was geweest. Omdat er zoveel spullen van gestolen werden, waarschijnlijk om te verkopen, omdat mensen geen inkomsten meer hadden. Hij vertelde ook dat hij net terug was uit Arizona. Zijn vader was drie jaar daarvoor overleden, zijn moeder had dementie en hij was maanden bij haar geweest om haar te verzorgen. Dat hij New Orleans haatte en de mensen vreselijk vond. Zijn broer was er arts en die zei regelmatig: ‘I hate these people, I hate them’. Hoe zijn broer regelmatig ‘patiënten’ kreeg, die in hoofdzaak voorschriften voor drugs wilden hebben. Toen hij dat weigerde, had een van die figuren hem met het toetsenbord van de computer geslagen.

We kwamen bij de camping en Dwight zei: ‘In deze buurt moet je niet de straat opgaan, blijf er weg. Als je hulp nodig hebt of ik kan wat doen, je hebt mijn nummer.’ We gingen door de beveiligde poort en liepen naar de camper. Het was nog steeds bloedverziekend heet en mega benauwd. Thuis zou je zeggen: het gaat vast onweren en dat ging hier ook op. Een uur later begon het gerommel en de flitsen, er brak een onweer los zoals we dat thuis niet kennen. Door het zout van de zee in de lucht, verspreidt de elektriciteit van het onweer zich enorm. Het water kwam met meer dan bakken uit de lucht zetten en bijbehorende windstoten, die de camper deed schudden en dat hield niet zomaar op. Het ging een paar uur door en ’s morgens begon het weer opnieuw.

Een herhaling van de vorige keer dat we hier waren, maar toen hoosde het overdag ook nog eens enorm. We vertrokken, reden door dezelfde armoedige buurten als met de bus en voelden ons gezegend dat wij mochten vertrekken. In tegenstelling tot de bewoners, die hier waarschijnlijk nooit aan zullen kunnen ontsnappen…

Van de Louisiana wetlands naar de olie van Texas

Vanochtend voordat we vertrokken heb ik nog zitten babbelen met de dame van de receptie en verteld dat de katten hier wel erg hongerig zijn. Dat de grill van onze barbecue vanochtend afgezeemd was en dat ze heel erg mager zijn. Daar verschoot ze van. Ze gaf ze wel eten, maar niet echt veel, zodat ze muizen bleven vangen.
Maar ze zou ze beter te eten gaan geven, niet dat ze zoveel om dieren gaf, maar ze mochten geen honger lijden. Dat zou ze zelf ook vreselijk vinden. Dat geloof ik, ik paste er twee keer in, in die dame. En weer gingen we een poging doen Texas te bereiken.
Onderweg kwamen we nog een klein National Park tegen: Cameron Prairie Wildlife Refuge, waar de wetlands in ere worden gehouden.
Er gaat een gravelweg naar toe waar we eigenlijk me de camper niet op mogen, maar we besloten een keer ongehoorzaam te zijn. Gelukkig.
Toen we bij de parkeerplaats aankwamen waar een boardwalk was door een deel van dit reservaat, waren daar enkele groepen kinderen en hun ouders. Ze vertrokken net allemaal. We hadden alles voor ons zelf, je kunt wel eens geluk hebben.

wetlands
wetlands

 

 

Op de foto zie je een deel van zo’n board walk. Ik vind dat een meesterlijke uitvinding. Je komt overal zonder teveel moeite of geploeter plus dat je geen enkele beschadiging aanbrengt in de natuur. We hoorden de merkwaardigste geluiden en diverse konden we echt niet thuisbrengen.

 

 

waterplant
waterplant

 

 

 

We zagen enorme hoeveelheden van een bepaalde waterplant, die thuis ook behoorlijk woekert. En dan gewoon in je tuin. Hier zagen we wat er gebeurt als je dat spul niet in de hand houdt.

 

 

 

Na de board walk gingen we verder, heel langzaam rijdend, speurend naar dieren. Je hoopt natuurlijk nog een alligator te zien en wat dat betreft kwamen we behoorlijk aan onze trekken. Het krioelde ervan! In alle maten en hoeveelheden. Het was geen gebied om even lekker pootje te baden. Je zag soms alleen de ogen en als ze onderdoken kwam er nog geen rimpeltje op het water. Beangstigend gewoon en die beesten zijn supersnel.

genietende alligator
genietende alligator

groter formaat alligator
groter formaat alligator

stoere alligator
stoere alligator

We waren er een poos zoet, maar moesten toen echt verder. We kwamen weer uit bij de Golf van Mexico, waar we met een veerboot over moesten. Kosten $1,-, kun je niet voor tobben.

vin
vin

 

Tijdens het wachten zag ik een enorme vin boven water komen. Het deed denken aan een orka, ook de manier van zwemmen. Maar dat kon ik me ook weer niet voorstellen. Misschien een tuimelaar, ik weet het gewoon niet. Hemelsbreed zaten we misschien honderd meter van de Golf vandaan.

 

 

pelikanen
pelikanen

 

 

 

We reden langs kilometerslange stranden waar geen mens te zien was. Wel heel veel pelikanen en dat zijn toch wel prachtige vogels, alleen moeilijk om op de foto te krijgen.

 

 

 

We zetten de camper stil en gingen het strand op. Het leek wel een begraafplaats. Het eerste wat ik zag was een dode dolfijn en heel veel dode catfish.

dode dolfijn
dode dolfijn

catfish
catfish

schelpen
schelpen

 

 

 

 

Gelukkig ook prachtige schelpen, dat maakte het een pietsie goed.

 

 

 

 

mijn engel
mijn engel

 

 

 

 

En ook Henrie zorgde voor wat afwisseling

 

 

 

 

 

stoer en trots
stoer en trots

 

 

Aan de overkant van de weg, waar we de camper hadden neergezet, stond een stier ons belangstellend te bekijken. Of hij fantaseerde ons op de horens te nemen of gewoon aan een lekkere koe stond te denken, weet ik niet, maar ik vond hem heel erg mooi.

 

 

Verder gingen we weer langs die prachtige Golf, zo’n uitzicht verveelt niet gauw.

strand aan de Golf van Mexico
strand aan de Golf van Mexico

Ook vorige week toen we langs de kust reden, hebben we ons vergapen aan al die woningen op palen. Natuurlijk is dat nodig, want bij het minste geringste staat je huis onder water. Maar apart blijft het. Ook kerken en bedrijven op palen, het is toch wat?

huis op palen
huis op palen

 

 

Maar wat ook opvalt en niet alleen bij dit huis, is dat je hier heel veel woningen ziet die gewoon midden in een grasveld staan. Geen planten, geen bomen, niks, gras en dat huis dan. Totaal geen privacy of gezelligheid.

 

 

welkom in Texas
welkom in Texas

 

 

 

 

Uiteindelijk kwamen we bij een enorme brug aan: de grens tussen Louisiana en Texas.

 

 

 

 

En net als je zodra je de grens van Nevada overgaat meteen tussen de casino’s staat, sta je hier tussen de olie raffinaderijen. Ongelooflijk gewoon!

raffinaderijen Texas
raffinaderijen Texas

Het is ook meteen veel drukker.
Maar op deze camping in Port Arthur hoor je weer honderden krekels. Net alsof er geen raffinaderijen bestaan. Onze coördinaten hier zijn N29.91291, W94.03742 (kijk bij de groene pijl) voor als je een blik wilt werpen.

Texas is de grootste staat van Amerika, dus we zullen hier nog wat kilometers afleggen. Maar ik weet nu al dat we mooie dingen te zien gaan krijgen. Maar dat horen jullie nog!

 

Katten, alligators en ander gespuis…

Vanochtend mochten we een uurtje uitslapen en terwijl we ons ontbijt zaten te vermalen, kwam uit een stacaravan die je kon huren een tierende vrouw. Ze opende de kofferbak en smeet een paar weekendtassen naar binnen. We waren natuurlijk meteen zwaar geïnteresseerd en gingen nog net niet met open mond naar buiten zitten kijken.

halters
halters

 
Uit haar kofferbak haalde ze twee halters en smeet die op de grond. Haar dochtertje van een jaar of twee probeerde ze op te tillen, maar zonder resultaat. Nog meer spul werd in de auto gesmeten tot ze met piepende banden wegreed. Uit de stacaravan kwam geen reactie. Ik denk dat die vent zijn roes lag uit te slapen. Jammer dat ik niet weet of ze met één auto waren. Dan moest hij lopen, gna gna. Niet aardig? Nou en?

vliegen verwijderen
vliegen verwijderen


 

 

 

Voordat we vertrokken heeft Henrie nog een paar kilo vliegen van de voorruit verwijderd. Het was meteen minder donker binnen.

 

 

 

 

En verder ging onze tocht, door kleine stadjes waar het me opviel dat de brievenbussen pal aan de weg stonden met de gleuf naar de straatkant gericht. Zodat je ook bij het brieven posten je auto niet uit hoeft. Net als pinautomaten die je vanuit je auto kunt bedienen. Gemak dient de mens, maar zo verleer je het lopen gewoon.
De hoeveelheid doodgereden dieren was opvallend en daarmee natuurlijk ook triest. Heel veel gordeldieren, soms zag je ze naast de weg in het gras rondscharrelen, maar doorgaans dus alleen dode exemplaren. Ook veel slangen en schildpadden. In een stadje op een keidrukke weg, sukkelde een aangereden schildpad de straat over.

auw
auw

 

 

Wat doe je dan, nou ja ik dus, dan zet je die enorme bak midden op straat stil, alarmlichten aan en uitstappen, schildpad oppakken en aan de overkant in de bosjes neerzetten. Dat ging niet zo vreedzaam. Toen ik uitstapte zei ik: (heel erg lelijk woord) ik en de beesten!

 

 

Ik had geen tijd zijn stukken schild voorzichtig aan te drukken op de juiste plekken. De rij auto’s werd steeds langer en parkeerplaats was er verder niet.

Langs een andere weg buiten de bebouwde kom liep een kalf buiten de omheining. Ze was helemaal in paniek, want haar moeder stond binnen de omheining. Dus dan keer je en ga je terug, want niet alleen krijg je gevaarlijke situaties, zo’n dier kan ook doodgereden worden. Bij een huis aangeklopt waar niet open werd gedaan. Naar het huis vijftig meter verderop.

huis
huis

Op de foto zie je rechts het huis waar ik eerst was, links waar ik daarna naar toe ging. Daar zaten binnen een man en een vrouw op de bank naar een enorm scherm te kijken met een gokapparaat erop. Dat linkerhuis was hun buitenkeuken, is dat wat? De mevrouw wist me te vertellen dat dat kalf al sinds gisteravond daar in paniek rondliep. De eigenaar van die koeien woont ergens anders en die hadden ze al gebeld. Maar hij vertikte het te komen.
Je snapt, dan voel ik mijn hoorntjes en bokkenpoten al groeien en ik verlangde er instant naar die eikel met mijn drietand in zijn vadsige reet te prikken. En om zwavel en vuur in zijn ongetwijfeld zeer ongunstige gezicht te blazen onder het uitroepen van: laat dat dier bij haar moeder, nu!!! Vieze $%^&*(), of woorden van die strekking. De mevrouw zei ook dat als de politie belde dat hij dan wel kwam, dat de politie zijn nummer had. Ik heb haar afgesmeekt de politie te bellen en ze beloofde me dat te doen.

nieuwsgierige alligator: toch even kijken
nieuwsgierige alligator: toch even kijken

We hadden vandaag Texas willen bereiken, maar het werd duidelijk dat dat niet zou gaan lukken.
Het dierenrijk werkte tegen. Een eind verder moest ik ineens remmen voor iets onduidelijks wat een baby alligator bleek te zijn. Hij draaide zich snel om en verdween in het gras. Dan moet je weer stoppen nietwaar, om een glimp op te vangen.
De peuter was het water al ingedoken, dat water zag er uit als een onschuldige sloot, maar kon toch niet laten nog even stiekem te kijken.

Een paar meter verderop hoorden we ineens een enorme plons, alsof er een volwassen vent in het water sprong. Dat was ongetwijfeld zijn nijdige moeder die even liet merken dat we haar kroost vooral met rust moesten laten, anders…

hurricane evacuation route
hurricane evacuation route

 

 

Trouwens, sinds we aan het rijden zijn vanaf Orlando krijgen we zeer regelmatig deze borden te zien.
En iedere keer vraag ik me weer af hoe mensen tijdens een orkaan zich over deze smalle wegen moeten persen. Want zo’n orkaan lijkt me een vreselijke ervaring en meer dan genoeg reden om in paniek te raken.

 

We hadden ondertussen besloten dat Henrie weer ging koken en dus hadden we nog wat nodig van die ene winkel, Wal Mart geloof ik.

te lui
te lui
Op de enorme parkeerplaats zijn overal van die plekken waar je je winkelkarretje netjes kunt achterlaten. Maar overal kwakken ze die dingen gewoon neer, al is het pal ernaast. Te beroerd om vier stappen verder te lopen.
En geloof me, met een beetje wind rijden die dingen overal naar toe en ik heb ze in het verleden al vaker tegen auto’s aan zien knallen. Fijn bericht: schade aan je auto omdat mensen te beroerd zijn zo’n ding even weg te zetten.

 

Na een paar uur werd het tijd van de weg te gaan, Texas moest nog maar een dagje wachten.
Op de camping van vandaag liepen een paar jonge katjes rond, die me hoogst wantrouwig bekeken.

aaach
aaach

weer aaach
weer aaach

We stonden bij het kantoortje, dat natuurlijk gesloten was, een papier te bekijken wat de regels waren voor mensen die aankomen na sluitingstijd. En ineens zat daar een piepklein kikkertje op. Voor we realiseerden wat het was, sprong hij op mijn schouder en vandaar op de grond. Hij klom aan de zijkant van de muur omhoog en leek op een green tree frog, maar bij mijn weten heb je die alleen in Australië. Maar misschien vergis ik me, dan weet mijn neef John daar vast meer van te vertellen.

kikkertje
kikkertje

Later zag ik die scharminkels van katjes weer lopen, zo schuw als de pest. Ik had nogal wat afsnijdsels van het vlees voor de barbecue en wilde dat aan die diertjes geven. Een meneer vroeg of ik ze probeerde te vangen, ik mocht ze hebben. O ja? Ja.
Niet alleen was hij er allergisch voor, maar ze zaten aldoor in de vuilnisbakken. Ik zei: Natuurlijk, de arme beesten verrekken van de honger. Dan zoek je wel in vuilnisbakken. In Las Vegas heb ik mensen hun eten uit vuilnisbakken zien halen, wat verwacht je van die arme dieren?
Hij kende een vrouw die helemaal gek was van katten en zou die vanavond bellen. Die zou ze dan vangen, desnoods met een val en mee naar huis nemen. Ik heb hem dat nog twee keer laten herhalen door het gesprek heen en hoop dat het ook gebeurt.
Met enige moeite hebben ze het vlees gegeten, niet dat het eten moeite kostte, maar omdat ze zo schuw waren. Ze schrokten de boel op en stofzuigerden het gras een uur later nog af in de hoop nog wat te vinden.
Toen we gingen barbecuen, gingen ze hier vlakbij smekend zitten kijken. Wat doe je dan?
Dan klop je aan bij de camper waarvan je weet dat ze een kat bij zich hebben en neemt wat kattenbroodjes over.
HA! De eerste keer dat ik daar aanklopte, stond de meneer onder de douche en zij zei: Ik heb er geen idee van waar hij het kattenvoer bewaart. Ik bedoel: het gaat hier om een camper, geen huis met drie verdiepingen! En of ik even op visite wilde komen in afwachting van zijn komst uit de douche. Nou gingen we net eten en bovendien rookte ze als een schoorsteen en ik blaf nog steeds als een woeste hond. Geen gelukkige combinatie.
Maar goed, ik heb vooral die ene poes nog van brokjes kunnen voorzien. Een streepje en gezien de slimheid moet het een poesje zijn.
Dan denk ik aan dat bolle kwartet van ons thuis. Met in bijna alle ramen kussentjes, hangmatjes aan de verwarming, krabpalen, altijd genoeg te eten en twee bediendes die deur uit gaan om blikjes te verdienen en plaats maken in hun bed als het geteisem dat verlangt.
Dan bloedt mijn hart: alle dieren verdienen een goed leven en alle katten verdienen schootjes en iemand die ze afstoft.
Maar hier heb ik er in ieder geval voor kunnen zorgen dat er twee zijn die met een volle buik gaan slapen.

We zijn trouwens in het plaatsje Kinder en onze coördinaten zijn: N30.37885, W92.91428

En zo stond deze dag in het teken van de dieren. En daar horen ook de ziljoenen muggen bij die hier rondvliegen en een oorverdovend orkest krekels in het bos hier twintig meter vandaan…

 

 

Plantages en slaven

We verlieten New Orleans en gingen op weg naar iets dat Henrie had uitgezocht: een plantage. Deze was een uur rijden verderop en heet Oak Alley.
De route er naar toe leidde ons weer door ondoordringbare bossen. Je zag het water aan weerskanten van de weg heel hoog staan en er stonden overal witte reigers te vissen. Diverse met jong, die moet dan leren hoe het moet.
Oak Alley is een prachtig huis gebouwd in 1839 en de eiken die langs de vroegere oprit staan, zijn driehonderd jaar oud.

optrekje
optrekje

vroegere oprijlaan
vroegere oprijlaan

 
Ze worden vertroeteld en beschut, die eiken, ze horen bij de levende geschiedenis van dit land. De toenmalige eigenaar, ik ben zijn naam even kwijt, kocht dit geheel inclusief plantage en 57 slaven. Hij was 34 en kwam uit een rijke familie, net als zijn 18-jarige bruid. Zij kwam uit New Orleans en was gek op die stad en daar hadden ze ook een huis, waar zij veel tijd doorbracht. Ze kregen zes kinderen, waar er maar drie van in leven bleven.

Egoïstisch als iemand van die leeftijd kan zijn, ging ze steeds vaker met de kinderen naar New Orleans. Haar man die al een zwakke gezondheid had, kon hier niet tegen en legde op achtenveertigjarige leeftijd het loodje. Zijn weduwe kon niet met geld omgaan, noch werd ze gehinderd door enige zakelijke kennis en bracht daarmee het landgoed op de rand van de afgrond. Dit in een notendop.

slaapkamer
slaapkamer

 

 

De boel werd verkocht en de diverse eigenaars nadien lieten niet veel van de oorspronkelijke pracht en praal over. De laatste eigenaars hebben de boel zoveel mogelijk gerestaureerd, maar helaas was al het oorspronkelijke bezit qua roerende goederen geveild.

 

 

Maar het ziet er nog steeds mooi uit!

hal
hal

in stijl
in stijl

 

 

 

 

De mensen die je te woord staan en rondleidingen geven, zijn in stijl gekleed.

 

 

 

 

Achter het huis waren kleine huisjes waar de slaven woonden en er hing ook een prijslijst wat deze mensen moesten kosten. Ondanks dat we allemaal weten over het houden van slaven, blijf ik het ongelooflijk vinden dat je mensen zomaar kon kopen of verkopen.

prijzen van mensen
prijzen van mensen

prachtige eiken
prachtige eiken

 

 

 

 

We hebben er nog een poos rondgelopen en vooral die bomen, daar kregen we geen genoeg van.

 

 

 

 

slank
slank

 

 

 

 

Natuurlijk kon ik het niet laten om een foto te maken van iemand die mogelijk een te grote BMI had.

 

 

 

 

Er stonden een paar prachtige oude auto’s, twee Fords, eentje uit 1928 en eentje uit 1929. Al kan ik er een jaartje naast zitten. Je mocht daar natuurlijk niet bij komen, er stond een hek voor.

antiek
antiek

antiek
antiek

leuk katje
leuk katje

 

 

 

Maar daar had een schattig katje lak aan.

De hanger aan haar halsbandje verklapte dat ze Alley heet, naar Oak Alley natuurlijk en ze was net zo schattig en leuk als je van zo’n stinkbeestje mag verwachten. Natuurlijk vreselijk nieuwsgierig, want ze wrong zich in allerlei bochten om het kastje in te komen waar de stopcontacten zaten voor het opladen van twee golfkarretjes.

 

 

 

nieuwsgierig
nieuwsgierig

 

 

 

Tegen twee mensen van de staf zei ik nog: I like your cat.
Hun watte, hun cat, hun watte? Waarschijnlijk zei ik cat te Engels, want uiteindelijk zei ik: Miauw, met een aaiend gebaar. Aaaah, hun kejet. Zucht.

 

 

 

Ondertussen hoest en blaf ik nog en het wordt niet minder. En er gaat geen vijf minuten voorbij zonder hoestbui die zo erg is, dat ik nog net niet over mijn nek ga.
De apotheker bij Wal Mart, om maar een zaak te noemen, vroeg of ik ooit astmatische bronchitis heb gehad. Nou, gehad, ik heb het, chronisch.
Ah, nou, dan moest ik voorlopig alle hoop maar laten varen. Er zit hier iets in de lucht dat heel veel mensen ziek maakt en helemaal als je al longpatiënt bent. Zijn dochter had het ook en bleef hoesten. Hij had haar al van alles laten nemen wat hij in zijn apotheek had, niets hielp. Uiteindelijk is ze naar een kliniek gegaan, waar ze twee injecties kreeg en voorschriften voor vijf verschillende medicijnen en ze hoest nog steeds.
Lap, heb ik weer. Hij zei: ik heb het adres van een kleine kliniek waar je zo naar toe kunt, maar ja, heel eerlijk gezegd geef ik je weinig hoop. Het is een reactie op wat nu rond dwarrelt.
Maar hij had er wel goede hoop op dat als we in Texas komen, de klachten rap af zullen nemen. Nou, weten we dat ook weer.

In dit vochtige gebied barst het natuurlijk ook van allerlei vliegend gepeupel. Henrie telde gisteren vijfenveertig muggenbulten en zelfs ik heb er een stuk of vijftien. Terwijl muggen mij doorgaans niet eens lekker vinden! En zo is er altijd wat…

 

Via Alabama en Mississippi naar Louisiana

camping in Elberta
camping in Elberta

 

 

 

Louisiana, het land van oom Tom. Maar ook van de jazz en blues en niet vergeten de voodoo. Maar daar waren we niet zomaar. We gingen eerst nog naar Alabama, waar we een prachtcamping hadden en Henrie mocht koken.

 

 

 

Stoeltje
Stoeltje

ikke
ikke

 

 

 

Het was hier heel warm en ontzettend vochtig. Het duurde zelfs eeuwen voor je haar droog was. Er waren prachtige, mijlenlange witte stranden waar we natuurlijk ook gingen kijken en waar zelfs al een stoel voor ons was neergezet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

verblindend witte stranden
verblindend witte stranden

meters ontbijtgranen
meters ontbijtgranen

 

 

 

We moesten nog wat hebben bij de Wal Mart, onder andere ontbijtgranen en laten we zeggen dat de keus overvloedig was.

 

 

 

chippies
chippies

 

 

 

Maar daar bleef het natuurlijk niet bij. Alles was overvloedig aanwezig, precies zoals we dat kennen hier.

 

 

 

vlees en vleeswaren
vlees en vleeswaren

aardappelsoep
aardappelsoep

 

Omdat het zo warm was en zo’n camper heel snel opwarmt, besloten we te gaan lunchen bij Denny’s. De soep van de dag was aardappelsoep, zoiets moet je proberen. We kregen een kolossaal bord, met soep gevuld met stukjes aardappel, bacon, een enorme bol sour cream en geraspte kaas en dat moesten we voor straf opeten.

cheeseburgertje
cheeseburgertje

 
Henrie nam zijn favoriete salade, maar ik kon even geen salade meer zien en nam een cheeseburger. Denkend aan de broodjes die we in Europa krijgen. Iedere vakantie maak ik die fout weer. Het ding was kolossaal, ik kreeg hem niet eens in mijn mond! Door het ding in stukken te snijden werd het eetbaar, maar hij was absoluut heel goed en niet te vergelijken met de Mac Donalds burger. Na zoiets eet je dus de rest van de dag niet meer.

Ze hadden het voorgerecht nog steeds op de kaart dat we vorig jaar ook zagen: frietjes met kaassaus en geraspte kaas plus een dipsaus. Ik blijf me verbazen over de aparte smaaksensaties waar ze hier constant naar zoeken. Bij de Mac Donald kun je tegenwoordig ook een broodje ei kopen zonder dooier. Alleen eiwit dus.

welkomstbord Mississippi
welkomstbord Mississippi

 
Waggelend zochten we de camper op en reden verder.
We bereikten Mississippi en de bouwstijl had al vaak koloniale trekjes. Net als in Florida waren de bossen ondoordringbaar, je kon er niet eens doorheen kijken.

Veel tijd om ze te bewonderen hadden we niet, we wilden ons einddoel van die dag een beetje op tijd bereiken: New Orleans.

grens met Louisiana
grens met Louisiana

 

 

De Mississippi rivier is de natuurlijke grens tussen de staten Mississippi en Louisiana, je moet dus over een brug. Maar een bord Welcome to Louisiana stond er niet.

 

 

 

 

Henrie had al een camping ontdekt, waar we op de camping in Elberta ook van hadden gehoord, die pal tegen het French Quarter aanligt. Niet goedkoop, maar wel veilig en vierentwintig uur per dag iemand op het kantoor aanwezig. Een poort waar je een code voor moet hebben en omheind door hoge muren met scherpe punten erop. Zegt wel iets over de veiligheid hier.
Het toeristische en zeer interessante deel is het French Quarter en ons werd ook met klem geadviseerd om ons daar op te houden en niet buiten die wijk te gaan rondbanjeren.
De eerste avond namen we een taxi naar Frenchmen Street. Daar zijn allemaal bars met live muziek. Jazz en blues bands. Ik heb wat stukjes gefilmd voor jullie, kijk maar:



 


 
Maar ook buiten werd je overvloedig op muziek getrakteerd, zoals door deze straatband:



 

Budweiser
Budweiser

 

 

 

Jupiler was natuurlijk nergens te bekennen en we moesten ons behelpen met Budweiser. Nou ben ik niet zo dol op bier uit een flesje en dan nog eens zonder glas.

 

 

 

In een andere kroeg vertelde de dame achter de bar die met duidelijk tegenzin naar Budweiser had gezocht, dat ze niet echt koud waren. Nou ja, doe toch maar. Ze kwakte de flesjes voor ons neer en ging toen verder met iets interessanters dan haar werk: een boek. Moet je echt doen als je in een bar werkt. Misschien was het wel een naslagwerk over het verwijderen van tattoos, want ze gaf de term levend behang een totaal andere betekenis.

Het werd steeds drukker en wij steeds moeier en uiteindelijk pakten we weer een taxi terug om onze vermoeide ledematen te rusten te leggen. We hadden tenslotte vijf uur gereden die dag en allerlei andere dingen gedaan. Morgen weer een dag is het dan, nietwaar?
Het was drukkend benauwd en de lucht trok steeds verder dicht, het is hier trouwens beduidend eerder donker dan bij ons, en de wind trok behoorlijk aan. In Texas woedde een zware storm en die zou deze kant uit komen.
’s Nachts rommelde het heel erg en heb ik de raampjes nog dichtgedaan. Het heeft gehoosd! En onweer, niet te weinig. Vierduizend woningen zaten zonder elektriciteit. Voor oost New Orleans werd een tornado waarschuwing afgegeven.
Toen we opstonden wat het grijs en het regende. Maar nog steeds benauwd en vreselijk klef.

We wilden een rondleiding doen die wetenswaardigheden over het French Quarter zou onthullen en ook over, natuurlijk, een oude begraafplaats waar Marie Leveau begraven ligt. Dat zegt sommigen van jullie misschien niets, maar dat is de grootste voodoo koningin die ooit heeft geleefd.

House of the Rising Sun
House of the Rising Sun

 

De uitgebreide wandeling leidde ons ook langs het huis dat model heeft gestaan voor de song: House of the Rising Sun. Zoals misschien bij jullie bekend, was dat een bordeel en heeft als zodanig tien jaar dienst gedaan. Toen werd het verordonneerd te sluiten door de toenmalige rechter. Die woonde ernaast, het zal geen toeval geweest zijn.

 

St Louis begraafplaats
St Louis begraafplaats

 

 

Het laatste deel van de rondleiding was de begraafplaats: St. Louis Cemetery.
Een soort Père Lachaise, maar veel compacter en niet zo mooi onderhouden. Ook een andere manier van begraven, want hier gaan ze dus de grond niet in. Ze worden boven de grond begraven.

 

 

 

 

 

 

begraafplaats
begraafplaats

begraafplaats
begraafplaats


 

 

 

 

 

 

graf Dr. John
graf Dr. John

 

 

 

 

Het graf van dokter John is hier te vinden, een voodoo priester.
Voodoo is eigenlijk een slavenreligie. Slaven hadden het niet makkelijk en hun leven was vaak een constante factor van pijn en ellende. Voor voodoo moet je in balans zijn met heel je omgeving, wat je leven draaglijker maakt. Voodoo wordt wereldwijd gepraktiseerd en beperkt zich niet tot New Orleans en Haiti.

 

 

graf voodoo Queen Marie Leveau
graf van Voodoo Queen Marie Leveau

 

 

Marie Leveau, de grote voodoo koningin ligt hier ook begraven.
Er liggen allemaal rommeltjes voor, net als bij het graf van dokter John en is ondergekalkt met kruisjes in groepjes van drie. Als je een verzoek hebt dat je ingewilligd zou willen zien, dan klop je drie keer op het graf, leg je je hand op het steen en doe je je wens zonder die uit te spreken. En dan laat je iets achter. Er lag geld, make up, sieraden, zelf een twee euro muntstuk en nog veel meer. Ik heb diverse mensen dit zien doen, maar zal nooit weten of hun verzoek is ingewilligd.

 

 

graf Nicolas Gage
graf Nicolas Gage

Heel apart was ook het toekomstige graf van Nicolas Cage daar te zien.
Toen die in New Orleans kwam, vond het hij de stad zo mooi, dat hij dit graf liet bouwen. De pyramide is dus nog leeg. Maar de reststukken van zijn carrière zullen er denk ik wel al in liggen.

Ze raadden ons aan van tevoren zo’n regencapuchon te kopen voor een paar dollar. En of we die nodig hebben gehad!
Onze gids nam ons nog mee naar zijn stamcafé om daar wat te drinken. Zo’n buurtcafé zal ik het maar noemen.
Ik weet dan niet wat er in die buurt woont, maar ik heb zelden zo’n merkwaardige verzameling mensen gezien, met blauw haar, de vreselijkste piercings, vol met tattoos en gekke baarden. Ik wilde nog lollig zijn en zeggen: zeker de bewoners van de begraafplaats die hun kisten even hebben achterlaten om hier een biertje te drinken. Maar ik dacht: misschien vindt hij dat niet zo grappig en heb gezwegen. Jullie kennen mijn tact. HA!

De regen die op de begraafplaats begonnen was, plenste nog steeds neer en die wegwerpponcho heeft zijn geld opgebracht.

regen
regen

We hebben nog op de beroemde Bourbon Street rondgekeken, maar daar vonden we niks aan. Veel bars met alleen maar keiharde muziek. Zelfs een tent met een prestigieuze dress code:

dress code
dress code

Als je dan langs de portiers naar binnen gluurde om te kijken hoe chique het was, dan kon je alleen in somber geschater uitbarsten. Die tent stelde niks voor, de dress code was het enige chique aan heel het gebeuren. Wat een sof.
Verder wat sextenten en voodoo winkels met plastic rommel. Nee, het stelde niet veel voor.

Jammer van de regen, want de huizen die in het French Quarter staan, zijn meer dan prachtig. Sommige zijn heel smal, want vroeger hadden ze bedacht, dat hoe breder je huis was, hoe meer belasting je betaalde. Barst, dachten de bewoners, en bouwden een smal maar waanzinnig diep huis.

New Orleans ruikt ook heerlijk, door de magnoliabomen en jasmijn die overal groeit en bloeit.
In de regen zijn we weer naar Frenchmen Street gesjokt en hebben waanzinnig goed gegeten in een klein restaurant met ontzettend lekkere dingen. Simpel, maar geen burgers of frietjes of andere rommel. Toch heel bijzonder.

We overwogen nog wat live bands te gaan bekijken, maar de bars met live muziek waren dicht! Nou ja, op vrijdagavond. Zijn ze gek ofzo? Blijkt dat alles pas om tien uur open gaat! Nou, niet dan. Gaan we toch lekker terug? En dat hebben we dan ook gedaan. Hier kan ik de longen uit mijn lijf hoesten, Henrie trekt zich er toch niks van aan.

New Orleans is heel apart met prachtige historische woningen, echt fantastisch mooi. Maar qua muziekstad gaat onze voorkeur toch uit naar Nashville in Tennessee.

We hebben er ondertussen 839 mijl opzitten, dat is 1342 kilometer. Een aardig eindje dus, maar we zijn nog niet eens op een derde. Verre van. Maar dat is niet erg, dan valt er nog veel te zien en genieten…