Categorie archief: Las Vegas

Een onverwacht einde van een heerlijke vakantie

We waren nog niet vertrokken of we hadden al heimwee naar de camping in Bullhead City. Maar als je uiterlijk om 10:30 in heksenketel Las Vegas moet zijn, is een uur minder reistijd heel zwaarwegend. Om bij te dragen aan het heimwee was het in Overton een stuk killer. We gingen naar bed en was het een voorteken dat ik bijna tien uur sliep? Terwijl ik doorgaans na maximaal zeven uur slaap wakker ben? De volgende dag haalden we de koffers tevoorschijn, maar koesterden ons nog eerst een poos in de zon en genoten.

Maar goed, de boel moet nu eenmaal ingepakt worden en dat is altijd meer werk dan je wil. We hadden die ochtend al het pakje met gedragen kleding naar onszelf gepost, ruim vier kilo, en bij het wegen van de koffers later bleek wederom dat dat toch altijd wel een goede actie is. Nog voor ik maar een shirt in de koffer had gelegd werd ik ziek en daarmee bedoel ik ZIEK. Een uur op de bank in de camper gelegen, wat (natuurlijk) niet hielp. Zelfs mijn rummetje later smaakte niet, ik heb mijn glas leeggegooid, een sprekender voorteken bestaat bij mij niet. Eten? Hou op, het idee alleen al. De nacht was vreselijk, vol van koortsdromen en ellende en als het aan Henrie had gelegen waren we die ochtend nog naar een ziekenhuis gereden. Dat wilde ik niet en we vertrokken. Terwijl Henrie tijdens het rijden de laatste dingen in de camper op orde bracht, reed ik naar Las Vegas. Ik weet nog niet hoe me het gelukt is, zo ziek en ik kon mijn ogen niet open houden. Maar dan ben ik ook zo dwars en vertik ik het me over te geven aan ziek zijn. Over de terugvluchten zal ik maar zwijgen, ook over de eerste nacht thuis. Zaterdagochtend zijn we al vroeg naar de spoedeisende hulp vertrokken en ik mocht meteen blijven. Longontsteking en maandag wordt er verder gezocht naar mogelijk andere oorzaken. Dus even geen vergezichten, ik zal me even hier toe moeten beperken.


Geen vrolijk verhaal, maar een onverwachte afsluiter van een heerlijke vakantie op de schoot van Uncle Sam, die ik vanuit een Belgisch ziekenhuis weer respectvol groet en bedank. Bedank voor al het mooie dat we weer mochten zien. De sympathieke mensen die we mochten ontmoeten. Er zal zoals altijd geen dag voorbij gaan, zonder dat ik in gedachten door jouw spectaculaire landschappen rijd. We hopen je volgend jaar weer te zien, Uncle Sam, maar dan in een blijvende, goede gezondheid…

De laatste dagen….

Langzamerhand gingen we op weg naar Las Vegas, van waar we donderdag terugvliegen. Helaas moeten we laatste nacht daar doorbrengen, we zitten liever in de woestijn. We reden door het lege land, om mijlen en mijlen zonder huis, laat staan een nederzetting, tegen te komen. Door die kennelijk zo dorre en doodse woestijn, die toch zo bruist van leven. De saguaro’s die hier al stonden voordat wij geboren waren, leken ons te wenken met hun prikkelige armen: ‘Ga toch niet weg. Je houdt van de woestijn, blijf bij ons!’

Iets wat ik maar al te graag zou doen. We aten in een stadje bij Al’s Pizza. Het stadje stond half leeg, veel nering was gesloten en een meneer die we iets vroegen, vroeg meteen om geld. Ik gaf een gemompelde versie van niks contant te hebben en reed door. Zo triest dat je zo ver moet zakken, dat je om geld moet vragen. En zijn ouders waren zo blij toen hij geboren werd. Al’s Pizza was een enorme tent met bar erbij. Twee mannen zaten aan de toog te drinken en keken star naar de diverse televisies die er hingen. Net als de mensen die er zaten te eten. Na ons kwam een groepje van zes mensen binnen en de tv bij hun tafel werd meteen aangezet.

Zwijgend hebben ze zitten kauwen, starend naar de bewegende beelden. Aan een andere tafel zat vijf mensen te praten en hun bulderende lach vulde oorverdovend de ruimte. Heerlijk. Mensen die in gesprek waren, die enorme lol hadden en niet constant met zo’n pesttelefoon in hun handen zaten om elke nanoseconde op het schermpje te kijken. Wat een opluchting en je werd er zelf helemaal vrolijk van. Voor hen geen tv, ze hadden genoeg aan elkaars gezelschap.

De camping van die nacht was in Big River in Californie, een camping pal aan de Colorado rivier. Jaren geleden zijn we hier ook geweest en hebben genoten. Net als toen heb ik er een poos op een pontonnetje gezeten.

Toen het donker was, gingen we, net als alle andere avonden, lekker buiten zitten genieten.

Om tien uur kwam de camp host in haar golfkarretje langs om alles te controleren. Een aardige, spontane vrouw die we ook al hadden gesproken toen we hier aankwamen. Ze bleef babbelen en ik bood haar wat te drinken aan. Nou, dat wilde ze wel! Ze ging even haar huis afsluiten en de hond binnenzetten. Ik zei: ‘Neem hem toch mee!’ Even later kwam ze terug met hondje Foxy. Een schatje van zeven jaar oud dat ze twee jaar geleden uit een asiel had gehaald. Die was van een oude mevrouw geweest die overleed en het hondje was zo’n beetje bij het vuil gezet. Hij zat in de kennel in een hoekje te bibberen, doodsbang van de andere honden. En nu woont hij bij haar en ze zijn duidelijk heel gelukkig samen.

Ze haalde een vouwstoeltje uit het karretje, ging zitten en begon te praten. En te praten. En te praten. Soms stelde ze een vraag en als je dan antwoordde, onderbrak ze je om verder te praten. Foxy wilde meteen bij mij op schoot en is daar de rest van de tijd gebleven, tot haar baasje om twee uur (!)’s nachts in haar karretje sprong en wij sufgel*ld naar bed mochten. Maar het was een aardig mens, zonder meer, die op haar veertigste al met pensioen was, nadat ze ruim twintig jaar in het leger had gediend.

De volgende dag kwamen we onderweg langs een Family Dollar waar ik even iets wilde halen. Henrie zag een leuk t-shirt en toen we afrekenden wilde die meneer de kleerhanger in het tasje doen. Maar om nou kleerhangers uit Amerika mee te gaan nemen zag ik niet zitten. Dus zei ik dat we die niet hoefden. Tot mijn werkelijk stomme verbazing werd het ding in de vuilbak gegooid! Ik vroeg verbijsterd of ze ze niet voor andere kleding gebruikten. Nee, dat werd weggegooid. Echt, de ecologische voetafdruk van dit land is bizar groot, tot in het belachelijke.

Onze laatste camping van deze reis is, zoals vaker, Crossroads RV aan de route 66. Vlakbij de Colorado River die de natuurlijke grens is tussen Arizona, waar we nu zijn, en Nevada. Zo luxe en groen het aan de overkant is bij al die casino’s is, zo dor is het hier. Doodstil met ’s nachts enorme vleermuizen die rond de enkele verlichting fladderen. De enorme cactus stond er nog steeds en ’s nachts gaan al die enorme knoppen open en komen handgrote, witte bloemen tevoorschijn die geen geur hebben.

In deze cactus en die van een paar meter verder, hadden Cactus Wrens zoals altijd hun nest.

Het was warmer dan de afgelopen tijd en de zon was verzengend. De airco kon het amper bijbenen, dan is zo’n luifel toch wel fijn.

Zes mijl verderop ligt Oatman. Een historisch mijnstadje, natuurlijk zo commercieel als de pest, maar toch leuk. Vooral vanwege de bekende burro’s (een ezelsoort) die er heel de dag rondschuimen. We kwamen er aan en op de parkeerplaats stond een pickup truck te loeien met niemand er in. Die was leuk het stadje in gegaan en liet de motor draaien. Fuck de omgeving en het milieu, je denkt toch niet dat ik in een hete auto ga stappen? Over asociaal gesproken!

Oatman was leuk, zoals altijd. Overal die burro’s, waarvan alle vrouwtjes drachtig waren.


De oude winkeltjes met hun goedbedoelde rotzooi en waar soms echt heel leuke dingen bijzitten, de sfeer, alles. Die burro’s kunnen echt razend brutaal zijn en als ze ruiken dat je burrovoer hebt (kun je in elk winkeltje kopen), komen ze gewoon achter je aan. Ik had geen voer, dus ik was veilig. Ik ging ergens in de schaduw (het was bloedheet, ik schat tegen de veertig graden) op een bankje zitten en zag een burro in de deuropening van het zaakje naast me staan. De meneer probeerde hem eerst weg te sturen met een speelgoedhondje dat blafte als er iets bewoog. Maar daar trok hij zich niks van aan. Toen kwam de plantenspuit en dat maakte meer indruk.

De meneer zei tegen me: ‘Hij is de enige met wie ik problemen heb. Als je per ongeluk even niet voor in de winkel bent, dan loopt hij naar achter naar het kantoor van de baas. Daar zoekt hij naar eten. Laatst vond hij een zakje chips, dat heeft hij aan stukken gescheurd om het op te eten. En vorige week betrapte ik hem er op dat hij een zak voer te pakken had en het op zijn gemak stond op te eten. Hij liet me een foto zien, die hij op mijn verzoek aan me doorstuurde. Wij hebben zulke katten…

Het viel me daarna op dat in heel wat winkeltjes een plantenspuit was. De mensen in Oatman zijn gek op hun burro’s, maar weten ook: als er van voren iets ingaat, komt er van achteren iets uit. Je wordt ook dringend verzocht ze niet vlak voor de winkeltjes te voeren. Een heel redelijk verzoek lijkt me.

De laatste avond brak aan. We pakten zoveel mogelijk in en gingen buiten zitten, om nog een laatste keer van die doodstille woestijn te genieten. De tv is niet één keer aangeweest deze weken, maar voor de foto hebben we hem even omhoog gehaald.

De spullen en etenswaren die we over hadden, hebben we de volgende ochtend aan de meneer met zes tanden gegeven, die ons de dag ervoor verwelkomd had, omdat het kantoor al gesloten was. Hij was er superblij mee, het was een soort kerstpakket voor hem denk ik. Na bijna vier weken voornamelijk in uitgestrekte en lege gebieden te hebben rondgedoold, was de heksenketel van Las Vegas behoorlijk wennen.


We hebben gegeten in hotel/casino Rio, dat naast ons hotel/casino Gold Coast ligt en waar ze een grandioos en mega-uitgebreid buffet hebben.


In ons eigen hotel zat trouwens een Chinees restaurant, waarvan de naam rechtstreeks uit de Donald Duck leek te komen. Moet een briljante geest zijn geweest die dat heeft verzonnen, waarschijnlijk na een krat bier genuttigd te hebben en toen maar wat heeft gedaan om er vanaf te zijn.

We kwamen vanuit een andere hoek het casino binnen toen we terugkwamen en dan is het echt even zoeken. Want je kunt je heel moeilijk oriënteren: overal gokmachines, pokertafels, geen ramen en die casino’s zijn kolossaal.


En foto’s nemen moet je heel stiekem doen, want je hebt meteen beveiliging op je nek, omdat dat verboden is. Maar waar je ook naar toe gaat, je moet altijd door het casino. De gangen in het hotel boven zijn eindeloos lang en eigenlijk griezelig. Althans, ik vind ze griezelig. Al die kamers en je bent constant voorbereid dat er ineens iemand achter je loopt, dood of levend.

Morgen begint de uitmergelende reis naar huis. En ook al zal het heerlijk zijn om weer thuis te zijn, bij vier harige vriendjes die dolblij zullen zijn dat we terug zijn, je eigen bed, je eigen badkamer, het verlangen zal blijven. Het verlangen en de heimwee naar dit prachtige continent, waar we weer zoveel leuke en aparte mensen hebben ontmoet en weer prachtige dingen hebben gezien. We hebben het al vagelijk over de volgende keer gehad. Maar daar zullen we nog even op moeten wachten…

Las Vegas

Op een onmogelijk tijdstip ging de wekker, kwart over vier stond ik onder de douche, terwijl Henrie thee zette. Zoals altijd kun je op zo’n moment van de dag maar beter zwijgen. Behalve tegen ons poezengespuis, dat we 23 keer gedag hebben gezegd. Aagje snapte er niet veel van, alleen dat er iets ging gebeuren dat niet leuk was. De anderen snapten het wel, al meteen toen de koffers van zolder kwamen. Thijsje liet zich knuffelen, maar een knorretje kon er niet vanaf. Billy keek verdrietig en Sammie nam zich al voor ons eens goed te raken als we weer terug zijn, ze was haar rechter voorpootje al aan het oefenen.

Aagje
Aagje

We trokken om half zes de deur achter ons dicht, luisterden in de donkere, stille straat nog even naar het vogelconcert dat al was losgebarsten en begonnen aan de uitmergelende, lange reis die in Las Vegas zou eindigen.
We hadden geen file, waren heel vroeg op Schiphol en zelfs het vliegtuig had geen vertraging. Het was wel aangenaam om die uren op Schiphol te wachten, gewoon niks doen en je verstand op nul zetten na de drukte van de afgelopen tijd. Kijken naar de mensen die door elkaar heenliepen. Ordeloos, kennelijk zonder doel, hun belangrijkste spullen met zich meesjouwend. Je hoorde alle talen van de wereld en het lopen door de luchthaven bracht de meest afwisselende geuren met zich mee. Het ene moment dikke walmen parfum, dan ineens afgewisseld met de lucht van frieten en hamburger en daarna weer bier of pizza.

De eerste vlucht van ruim negen uur was koud. Een fleecevest en twee dekentjes hielden me net een beetje op temperatuur, Henrie had nergens last van en snapte mijn ijshanden niet. De tweede vlucht (na een overstap van vier uur) die ook weer vier uur zou duren, was warm. Nee, heet. Vreselijk, je wist niet waar je het moest zoeken. Toen ik een keer van de wc kwam, zei ik tegen een mevrouw die op het gangpad een beetje heen en weer liep, dat het wel erg warm was. Een blik van opluchting verscheen in haar ogen en ze vertrouwde me toe dat ze dacht een heel lange opvlieger te hebben. Henrie daarentegen had heel de vlucht zijn trainingsjasje aan.

Het vliegveld van Las Vegas was vrijwel uitgestorven. Je moest, voor ons gevoel, ettelijke kilometers lopen en naar een andere verdieping gaan voor je bij de carrousel was waar je je bagage kon ophalen. Uiteindelijk kwamen we bij ons onderkomen van die nacht. Nou, we hebben door de jaren heen in heel wat hotels gezeten, maar dit was toch wel het dieptepunt, waar ik het reisbureau nog even over verrot moet schelden. Nou ja, zonder schuttingtaal dan. Normaal als we op Las Vegas vliegen hebben we een casino-hotel in Down Town Vegas: The Golden Nugget. Maar daar hebben ze sinds vorig jaar verzonnen dat je ter plekke een toeslag moest betalen: The Fremont Experience. Niet genoemd naar de straat met zijn spectaculaire openlucht shows, welnee. Je moest ter plekke $25,- betalen voor: de sauna, de fitness ruimte en andere onzin die wij nooit gebruiken. Het propje achter de balie kreeg een krakende nek van het nee schudden op mijn tegenwerpingen. Tot ik schuimbekkend over de balie ging hangen, haar onderkin greep en in haar gezicht siste: ‘Luister slet, we zijn 24 uur op en hebben 10.000 kilometer gereisd om hier te komen, het is negen uur ’s avonds, ik wil wat eten, me douchen en om acht uur morgenochtend moeten we bij het camperverhuurbedrijf staan. Wij-hebben-geen-tijd-voor-je-fucking-fitness!!!’ Nou ja, ik had het graag zo gedaan, maar ik zei het anders, maar de woorden kwamen wel op hetzelfde neer en zuchtend zei ze dat we het voor deze keer niet hoefden te betalen. Nee, dat klopt, want we komen niet meer terug. Dit zei ik niet, maar meldde het wel als zodanig in mijn review op Trip Advisor. Goed, dus toen we deze reis boekten zei ik tegen het reisbureau: met hotel (dat moet de eerste nacht als je met een camper gaat rijden), doe maar wat. En zodanig werd het Mardi Gras Hotel geboekt. Nee, was echt goed, ze boekten er veel klanten in, werd me gegarandeerd. We bespreken ieder jaar onze verwegreis bij hetzelfde reisbureau, je mag verwachten (kennelijk niet) dat ze het dan ook naar onze wensen doen en wij zijn niet bepaald moeilijk. We kwamen bij het Mardi Gras en in plaats van bij een hotel, leek het alsof we in een getto terecht waren gekomen. We hadden een kamer op de eerste verdieping. Er was een lift, maar dan moest je nog een eind lopen met al je bagage, trappetjes hier, trappetjes daar. De kamer was verwaarloosd, wel schoon, maar het bad had schurft als ik de enorme afgebladderde plekken bekeek en er waren rimpels in de vloerbedekking plus slijtplekken.

Voetballende kinderen voor de deuren,kennelijk van grote families die daar zo’n beetje permanent woonden. We gingen in het bijbehorende afgetrapte casino wat eten en hadden zo uitzicht op allerlei rapalje dat daar hun geld aan het verbrassen was. Heftig rokend kwamen ze geld wisselen aan de kassa van het restaurantje, zodat je al etend in de rook zat.

Naast het hekje van de eetgelegenheid (het eten was prima, eerlijk is eerlijk) zat een Aziatische mevrouw met een deken om haar schouders. Haar drie kleine kinderen reldekelden door de gang en werden op meppen getrakteerd door hun duidelijk wanhopige moeder. Ze kregen ook een deken en speelden daar nog wat mee, maar het leek of ze op dat bankje in die hal moesten slapen. Misschien wachtend op hun vader, tot die klaar was met gokken. We draaiden alle ellende onze rug toe en gingen terug naar onze afgetrapte kamer. Het was al elf uur geweest toen we een boel gebonk hoorden op de deur van een kamer tien meter verder. Ik rukte onze kamerdeur open en zag daar een stel mensen staan die aan het roepen was en stonden te bonken. Op dat moment waren wij 27 uur op en dan is mijn lontje redelijk kort. Dus ik grauwde ze met de nodige decibellen toe: DO YOU MIND!!! PEOPLE ARE TRYING TO SLEEP HERE! Kennelijk zag ik er woest uit, want ondanks hun getinte huid trokken ze wit weg en boden ze hun excuses aan.
Even later mensen die luidkeels conversatie voerden vanaf de parkeerplaats met mensen op één van de verdiepingen van het hotel. Kortom, niet de beste plek. O, ik was niet bang ofzo, daar is meer voor nodig, maar het was stinkend irritant allemaal.
Thuis had ik al een afspraak gemaakt om de camper vroeg op te halen, dus om acht uur stonden we bij Road Bear. We kregen weer een gloednieuw exemplaar mee en gingen op weg.

Een groot deel van ons boodschappenlijstje haalden we bij een Family Dollar. Je hebt allerlei ketens in Amerika: Family Dollar, Dollar Tree, Dollar General en nog een paar en ze zijn te vergelijken met de Action bij ons. De rest van het lijstje werd bij de Wal Mart gehaald. We zijn gek op Wal Mart en er zijn er talloze van in Amerika. Je kunt er alles kopen en het supermarktgedeelte is geweldig, alles supervers en je kunt er alles vinden. Maar ze verkopen er ook kleding, sieraden, meubels, campingspullen, om te jagen, te vissen, verzorging, schoenen, sportspullen. Nou ja, alles eigenlijk. Van al dat boodschappen doen krijg je honger, dus ons eerste Chinese lunchbuffetje is een feit. Het was weer ongelooflijk lekker en spotgoedkoop, wat altijd een leuke bijkomstigheid is. Een stoorzender was een mevrouw met een meisje van een jaar of vijftien, die schuin tegenover ons kwamen zitten. Dat meisje was vreselijk, we kregen er de zenuwen van. Ze ratelde met keiharde stem, half Mexicaans, half Engels, achter elkaar door. Het leek wel alsof ze hardop dacht en iedere letter die in haar opkwam er meteen uitschreeuwde. En dat ging maar door, alsof ze helemaal geen adem hoefde te halen. Ik ging weer wat opscheppen en zei toen ik langs hun tafeltje kwam: ‘Kun je je rotkop niet even dichthouden?’ Ze gaf geen krimp, dit kon te maken hebben gehad met het feit dat ik het in het Nederlands zei en dat ze dat niet verstond.
We gingen verder, we wilden weer in Overton overnachten zoals we wel vaker hebben gedaan. Het verkeer in Las Vegas was druk en het was opvallend hoeveel mensen, mannen in dit geval, met open raampje keiharde muziek speelden. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de bas soms zo hard was, dat we het letterlijk in de camper konden voelen! Het was weer even wennen om zo’n bakbeest van tien meter te besturen, maar toch ook heel vertrouwd. We reden Vegas uit, zo van de heksenketel de stille woestijn in. Het was maar een uurtje naar Overton en die doodstille camping. Hier hoor je krekels, soms even een hond in de verte en verder niks. Precies dat wat we zochten: rust. Hoe druk het de laatste tijd is geweest, blijkt uit een opmerking van Henrie: ‘Eigenlijk zou ik hier morgen nog wel een dag op deze camping willen blijven.’ Terwijl we normaal niet weten hoe snel we weer verder moeten trekken, om toe te geven aan ons verlangen weer van alles te gaan bekijken en doen.
We zien wel, het is tenslotte vakantie…

Over een geplukte merel en regen in Las Vegas

De dag voor vertrek is altijd stressen. Je kunt alles nog zo goed voorbereiden, maar die laatste dag is een ramp. Natuurlijk moest er nog hoognodig gesnoeid worden in de tuin en planten de grond in, maar ja, als het een een hele poos pestweer is, gebeurt dat niet. Dus de dag voor vertrek was het aardig weer, af en toe dan, en sta je klaar met potten met tuinplanten en een schepje.
En dan zit er ineens die merel vlak voor je voeten, die niet opzij wil maar je wanhopig aankijkt. Vanwege de dagelijkse voorraad rozijnen in het najaar en de winter kennen ze me goed en sommigen zijn redelijk tam. Deze meneer liet me tot op een halve meter dichtbij komen en hupte dan weg. Lang verhaal kort, diertje gevangen en die bleek half geplukt te zijn. Ongetwijfeld een roofvogel uit wiens klauwen hij had weten te ontsnappen. Hij was levendig genoeg en zijn kale achterlijf zag er zielig uit. Dus wat doe je dan: je stopt hem in een vogelkooi die ik speciaal voor noodgevallen heb en rijdt met het angstige diertje naar het Vogelopvangcentrum in Kapellen. Potten met planten en schepje laat je maar in de tuin staan, dat komt wel. Anderhalf uur later ben je weer thuis, gaat snoeien en planten, terwijl de koffer deels gevuld gapend op bed ligt.

Koffers inpakken

Uiteindelijk lagen we te laat in bed, deden geen oog dicht en om vier stonden we er weer krakend naast. Zwijgend, dat is het beste op zo’n moment.
Onze afgodjes waren blij met de brokjes op een ongewoon tijdstip en na ze plat geknuffeld te hebben en vette zoenen op hun lieve hoofdjes te hebben geplakt, vertrokken we.
We reden door slapend Essen en stonden precies om half acht op Schiphol, zoals de papieren ons bevolen hadden: intercontinentale vluchten drie uur van tevoren inchecken.
Als je naar Amerika reist, moet je van tevoren je ESTA (Electronic System for Travel Authorization) invullen. Doe je dat niet, dan kom je het vliegtuig niet eens in. Een heidens karwei, waar ze alles van je willen weten tot en met de namen van je katten en het merk van je grasmaaimachine. Heb je heel de handel ingevuld, moet je het weer opnieuw doen. Ter controle.
Maar we stonden dus op tijd op Schiphol, bleek het ESTA systeem in Amerika er uit te liggen en je registratie wordt altijd gecontroleerd, of je de bevestiging nu hebt uitgedraaid of niet.

De wachttijden waren immens en passagiers begonnen in paniek te raken, omdat hun koffers nog ingecheckt moesten worden en hun vliegtuig binnen een uur zou vertrekken en dus werden de vluchten vertraagd. Een grondstewardess die ons zag zitten kwam ons halen en zij bleef proberen. Zodra ze maar een keer of vijftig enter had gedaan, lukte het ineens wel en toen nog een keer. Want we waren tenslotten samen. Ruim vijfendertig minuten is ze bezig geweest om ons te controleren bij ESTA en in te checken. Nog een geluk dat we zo op tijd waren. Trouwens, onze vlucht was niet vertraagd en we mochten op de krappe stoelen met te weinig beenruimte plaats nemen. Altijd weer genieten, maar niet heus.
Voor we vertrokken was een klein kind een eind verderop hysterisch aan het krijsen. Ik zag bij sommige mensen al kwijldraden van agressie uit hun mondhoeken druipen en iemand zei: ik zal dat kind eens een reden geven om te janken! terwijl hij opstond. Omdat zijn vrouw zich aan zijn benen vastklampte en zich drie meter mee liet sleuren, gebeurde er uiteindelijk niets. Maar misschien was dat maar mijn fantasie, terwijl ik de kwijldraden uit mijn mondhoeken veegde.
Ineens hield het krijsen op. Ik denk dat ze hem met een prop in de mond in de ruimte voor de handbagage boven de stoelen hebben geduwd en gezegd dat hij heel stil moest zijn, want ze gingen verstoppertje spelen.
Na twee zweterige vluchten en vijfentwintig uur onderweg te zijn geweest, ben je eindelijk in je hotel voor die nacht in Las Vegas dat je in september al hebt besproken. En waar blijkt dat ze niets van je reservering afweten.

DSCN0041

DSCN0055

DSCN0066

DSCN0078

DSCN0085

Golden Nugget

Nu probeer ik altijd vriendelijk te blijven, maar na vijfentwintig uur reizen vanaf het moment dat we de deur achter ons dicht trokken plus een slapeloze nacht lukt dat niet meer zo. Na veel gezoek bleek dat ik al de vierde was die dag en dat lag aan de tussenpersoon. Dus tja, ze konden me inboeken maar of ik dan wel $149,- exclusief belasting wilde betalen (in Amerika zijn alle prijzen exclusief belasting, dus er komt altijd iets bij. Ongeacht of dit nu een brood is of een hotelovernachting), reden genoeg om naar mijn hart te grijpen en een gezicht te trekken of ik een beroerte kreeg. Op een ander formulier vond ik toevallig een nummer in New York en dat hebben ze gebeld. Was dus die tussenpersoon en die heeft het toen geregeld, slechts een luttele zes maanden nadat het door het reisbureau doorgegeven was en door ons betaald.

DSCN0110

DSCN0113

DSCN0114

Om half zeven werd ik wakker omdat ik naar de wc moest, een geluk, want gewoontegetrouw was de wekker op de kamer niet afgegaan. Ik had zoals ieder jaar de week van tevoren het verhuurstation al gebeld voor een afspraak om de camper vroeg op te halen (we huren altijd bij hetzelfde bedrijf). Normaal krijg je met een groep andere mensen een hele uitleg hoe alles werkt, hoe je met zo’n ding moet rijden, etc, dat is altijd begin van de middag en dan rij je halverwege de middag een keer weg. Maar wij weten het na zoveel keren wel zo’n beetje en dus mochten net als andere jaren om acht uur de camper ophalen.
De volgende ochtend regende het. Regen in Las Vegas, nog nooit meegemaakt. En in de vroegte, als alle spetterende verlichting uit is en alles grijs en nat van de regen, ziet zo’n normaal spetterende omgeving er ineens maar triest en armetierig uit. Heel de glamour is verdwenen en je ziet mensen met opgetrokken schouders kleumerig rondlopen.
Wat er niet armetierig uitzag, was de camper die we meekregen. Gloednieuw, nog geen 2100 mijl op de teller en zelfs het bed was al opgemaakt, geweldig. Toen was het groot inslaan, want je hebt natuurlijk niets aan boord.

DSCN0120

DSCN0121

DSCN0123

DSCN0126

De eerste paar minuten was het weer even wennen voor me. Mijn auto thuis of dit geval van tien meter lang is natuurlijk nogal een verschil, maar dat duurde niet lang. Het was weer net zo vertrouwd als al die andere keren.
Eerst bij een Big Lots inkopen gedaan, wij hebben liever een Family Dollar of een Dollar General (zaken zoals bij ons de Action), maar goed, die waren niet meteen aanwezig. De Walmart wel, wat een genot om weer in onze favoriete winkelketen rond te lopen. Ik denk dat alle Amerika-gangers onze voorkeur wel delen. Omdat we al vierentwintig uur niets meer hadden gegeten, hebben we eerst ontbeten bij een Denny’s. Misschien niet het gezondste, maar wel heel erg lekker. We hadden bij onze tussenstop in Minneapolis gegeten en op het vliegtuig krijg je natuurlijk ook, maar toen we in het hotel aankwamen hadden we geen puf er nog eens op uit te gaan. Dus interesseerde het ons geen bal dat we een keer niet zo gezond aten.

DSCN0131

We hadden besloten omhoog te rijden, naar het noorden dus. Onderweg mochten we diverse hagel- en regenbuien meemaken. Leuk, dat hadden we de afgelopen tijd thuis nog niet meegemaakt. De woestijn was verzadigd van water, maar zodra het ophield met regenen zag het er weer net zo droog uit als altijd.
Nu staan we in Overton, nog steeds in Nevada, op dezelfde camping waar we vorig jaar ook hebben gestaan. En het is hier nog steeds heerlijk rustig en doodstil. Balsem voor je ziel na een lange reis, gekibbel over een niet uitgevoerde boeking en de herrie van Las Vegas. De koffers zijn uitgepakt, de camper is ingericht, de weersvooruitzichten zijn geweldig: de vakantie is nu echt begonnen!

Las Vegas

En zo kwam de laatste ochtend van onze omzwervingen. De koffers waren gepakt en wat we over hadden aan allerlei dingen en etenswaren, zou ik bij Road Bear achterlaten. Daar heb je altijd een tafel waar je je overgebleven spullen kunt neerleggen en waar de volgende lading camperhuurders die weer gratis kunnen meenemen.
Op een gegeven moment stapte ik naar buiten en zag een mevrouw buiten de omheining van de camping haar plantjes water geven. Ik vroeg of zij die spullen wilde hebben. Nou, graag en dan kreeg ik een pot honing van haar eigen bijen. Leuk natuurlijk, maar ik zei dat we al aan ons gewicht van bagage zaten. Om toch iets terug te doen, gaf ze me een formulier met het url voor informatie nazoeken van je stamboom en een wenskaart met mooie afbeelding van een schilderij dat ze zelf had gemaakt.

schilderij paarden

Ze is namelijk kunstenares, heet Tammy Nielsen-Symons en maakt mooie dingen. Het schilderij van de paarden hangt bij haar in de kamer, vertelde ze. Een bedekte uitnodiging om te komen kijken, helaas drong de tijd nogal erg, dus konden we daar niet op ingaan. Waar ik de afgelopen weken lekker rustig overal had rondgereden, moest ik nu plank gas geven.
Het verkeer werd steeds drukker naarmate we dichter bij Vegas kwamen. Wat toch altijd even wennen is als je zo lang in de middle of nowhere hebt rondgezworven.

skyline

Uiterlijk half elf moesten we in Las Vegas zijn. Vlak voordat we de camper inleverden moesten we nog aftanken en het was in de spits dus druk. Op het laatste moment kwamen we het terrein opracen, waar een lading mensen al zat te wachten op het vervoer naar de luchthaven. Ik verwachtte een behoorlijke naheffing, omdat we driehonderd mijl meer hadden gereden dan we hadden ingekocht. Maar vanwege de malaise met de verwarming een paar weken geleden, plus dat we al zo vaak via hun gehuurd hebben, ging daar de helft van af. Wat een zeer behoorlijk bedrag was. Wij maakten geen gebruik van de transfer, omdat die alleen bij hotels op de Strip mensen afleverde en niet in Down Town Vegas, waar wij die laatste nacht zouden blijven. De Strip met al zijn bekende casino’s is natuurlijk mooi, maar ook kolossaal. Als je van het ene casino naar het andere loopt, ben je gewoon twintig minuten onderweg. Eén casino kan net zo groot als Schiphol zijn met nog een hotel erboven met drieduizend kamers. Down Town Vegas is veel compacter en er is genoeg te zien. Ook dingen die je niet wil zien, maar dat beperkt zich niet tot dat gebied.

Zoals ieder jaar zaten we in de Golden Nugget. Omdat die casinohotels zo enorm zijn, hebben die ook van die gangen zoals je die in enge dromen tegenkomt. Gangen waar geen eind aan komt en waar je maar in blijft lopen.

gang

Je zet je koffers neer en gaat de straat weer op. Overdag is Las Vegas nogal ontnuchterend. Natuurlijk staan alle energieverslindende lichtreclames aan, maar de zinderende woestijnzon slurpt al dat licht op. Bij het buffetje dat we namen, zat als soep van de dag erwtensoep. Echt een gerecht voor als het vijfendertig graden is. Maar hij was wel lekker. Ik heb me nog wel even geërgerd aan de typisch Amerikaanse verspilling: veel eten op je bord gooien en dan laten staan.

verspillingverspilling2

Als je dan lekker gegeten hebt en met volle maag buiten komt, voel je plaatsvervangende schaamte als je mensen ziet die hun eten in vuilnisbakken zoeken. Die gretig op een nog halfvolle beker limonade met ijsblokjes aanvallen die een ander achteloos heeft weggegooid. Die de lege blikjes voor het statiegeld verzamelen, je krijgt meen ik vijf cent voor zo’n blikkie. Voor het gros van de mensen niet eens de moeite om ze in te leveren.

Ondanks het vroege uur waren er al heel wat straatartiesten aanwezig. Wat ons heel erg opviel was dat ze allemaal wel erg schaars gekleed waren, er ook eigenlijk allemaal belachelijk uitzagen en vrijwel allemaal mannen waren.

artiesten

Zie de geschokte blik van de meneer die deze figuur tegemoet komt lopen. HA! Terwijl er eigenlijk niks te zien was.

artiesten2

En natuurlijk de collectant die geld inzamelde voor zwerfdieren, we komen ze daar altijd tegen en het is één van de weinige doelen waar ik vrijwel altijd wel aan geef. Hier kun je wat meer over ze lezen: http://helpsavepets.com/
De meneer was een zeer getalenteerd prater en we kwamen niet van hem los. Hij bleef ons relatiegeschenkjes toestoppen, zoals nutteloze waaiertjes. Meer van het type dat je op een ijsje doet, maar de bedoeling was goed en hij was zo enthousiast en gemotiveerd, dat we hem bleven aanhoren. Soms gingen we wel eens op ons andere been staan en een proberen een houding te vinden die minder pijnlijk was voor onze rug, maar dat stoorde zijn gebabbel niet.

collectant

Met enige moeite wisten we ons uiteindelijk van hem los te maken en gingen verder met kijken.

dtdt2dt3

Tot we moe werden en even naar onze kamer terug gingen. Onderweg kom je in het casino langs het zwembad, dat in het midden een enorm aquarium heeft met allerlei vissen tot en met haaien toe. Door het midden van dat aquarium is een glijbaan die je tussen de vissen door naar het zwembad laten snellen.

zwembad

Natuurlijk staan er goktafels langs de kant van het bad, want het gokken moet niet verwaarloosd worden. Stel je voor dat je al je dollars in bezit houdt! Om een duik te nemen moest je aan nogal wat dingen voldoen. Tot in het bizarre toe.

dresscode

De avond viel. Alle lichtreclames kwamen ineens tot hun recht en de straten raakten voller.

avondavond2avond3avond4

Down Town Vegas is vooral bekend vanwege zijn Fremont Experience. Fremont is de wandelstraat in dit deel en ’s avonds worden daar allerlei shows geprojecteerd op overkoepelende strips met ledverlichting, wat een spectaculair effect geeft. Op het moment dat de show begint, gaat alle buitenverlichting van de casino’s uit om het effect te verhogen.

Overal zie je straatartiesten, verklede mensen die tegen vergoeding met je op de foto willen zoals Michael Jackson, Kiss, Elvis Presley. Bedelaars met een bordje voor zich waarop staat waarom ze bedelen. Eén mevrouw vond ik dodelijk triest. Ze was compleet spastisch en lag in een elektrische rolstoel. In haar arm lag een hondje, met een jasje aan. We kennen allemaal de hulphonden wel met zo’n jasje, waarop ook staat dat ze hulphond zijn en of je ze niet wilt aaien. Bij dit ventje stond: emotional helpdog. Nog triester dus. Op haar borst lag een een stuk karton waarop stond dat ze hulp zocht en graag een baan wilde hebben. Nou, dit bordje had ze niet zelf geschreven, dat had ze niet gekund. Ze had een blauw oog: gevallen? Geslagen door degene die haar mogelijk uitbuit?

Er zat ook een oudere man in een rolstoel en op het stuk karton dat tegen zijn borst leunde stond dat hij oorlogsveteraan was, negentig jaar oud en 100% invalide. ’s Middags zat hij daar in zijn rolstoel en ’s avonds in die drukte nog. Zijn rolstoel had geen wielen met handgrepen, dus hij was of gebracht of zelf gelopen. Ik heb al heel wat negentigjarigen gezien, maar die leeftijd had deze man dus niet. Was hij dat wel, dan wil ik weten welke gelaatscrème hij gebruikt. Maar hij maakte wat mij betreft misselijk misbruik van het respect voor veteranen.

veteraan

Weer ergens anders werd er op muziek gedanst, soms vernuftig, soms deden ze enge dingen met hun lichaam

Zogenaamde nonnen die met grote waaiers hun, door een opening in hun habijt, uitpuilende borsten bedekten en die ook weer tegen vergoeding met je op de foto wilden. Dikke mannen met strings die lawaai maakten met een gitaar. Een oprecht rariteitenkabinet waar je je aan bleef vergapen en je afvragen hoe ze nou op dat idee zijn gekomen.
Het lijkt me ook problemen geven in het dagelijkse leven: Wat doe jij voor werk? Nou, ik loop vrijwel naakt op straat met een roze bikini aan of alleen gekleed in een string met een knuffel die aan mijn kruis hangt en daar vraag ik dan geld voor. Of zouden ze gewoon zeggen dat ze postbode zijn?

artiesten4artiesten5artiesten6

Binnen zie je natuurlijk overal gokkasten, duizenden en dan heb ik het nog niet over de roulettetafels, Black Jacktafels en andere voor mij duister gokspelen. Stiekem heb ik deze foto’s genomen, want in de casino’s mag je niet fotograferen. Als ze je betrappen breken ze je vingers en zetten ze je daarna op de elektrische stoel. Ze willen natuurlijk ook niet dat de uitgebluste mensen weergegeven worden, die uitgeput voor de machine zitten die net hun laatste cent heeft opgeslokt. Die zich wanhopig afvragen hoe ze de rest van de maand aan eten moeten komen en hun huur moeten betalen.

kastenkasten2kasten3

Eigenlijk had je constant ogen tekort, overal gebeurden dingen, speelde er muziek, bedelaars, artiesten, je kon het niet opnoemen of het was er. Maar de volgende ochtend zou het vliegtuig niet wachten, om zes uur moesten we op. We scheurden ons los van de bonte verzameling mensen en zochten onze kamer weer op.

Het was de volgende ochtend al vroeg warm, het zou negenendertig graden worden die dag. De taxi had gelukkig goede airco en het vliegveld ook. De laatste momenten van onze heerlijke vakantie waren nu echt aangebroken. Bij het opstijgen wierpen we nog een laatste blik op deze zinderende stad.

LV

Al gauw zag je de buitenwijken van Las Vegas die overgingen in de woestijn met de eeuwige bergen, die alles door de eeuwen heen hebben aanschouwd. De ontwikkeling van een klein plaatsje tot miljoenenstad, die met zijn felle verlichtingen de stilte van de woestijnnacht heeft verdreven.
We zagen de Colorado rivier, die verantwoordelijk is voor diverse van de immens prachtige landschappen die we mochten aanschouwen.

Colorado rivier

Zoals de Grand Canyon die ook goed te zien was.

Grand Canyon

We hebben de zon in sneltreinvaart op zien komen, fel en klaar voor de nieuwe dag.

zonsopgangzonsopgang2

Nu zijn we weer thuis, de uitmergelende reis hebben we weer achter de rug. De vaas die ik uit het leegstaande huis meenam, is heel aangekomen.

vaas

Het geteisem was perfect verzorgd en blij dat we er weer waren. Al was het wel ineens dringen bij de achterdeur.

dringen

De koffers hebben we meteen uitgepakt, onze jetlag nestelde zich in een lekkere stoel met het voornemen de eerste paar dagen te blijven. Met de warmte van de woestijn nog in ons lichaam vonden we het hier koud en we huiverden ons door de natte zondag heen. Maar we kunnen terugblikken op een geweldige vakantie en dat pakt niemand ons meer af!

Dank je wel, Uncle Sam, ook dit jaar heb je ons verrast met allerlei nieuwe ervaringen. Wat dat betreft ben je onuitputtelijk. We hebben leuke mensen ontmoet, we hebben verbluffend mooie dingen gezien en iedere dag genoten van je gastvrijheid. Je bent een perfecte gastheer en het was weer moeilijk om afscheid van je te nemen. Maar nu zijn we weer thuis en daar kun jij zelfs niet tegenop. Dag Uncle Sam, tot de volgende keer!

We zijn op weg!

Vakantie is ontspannend en leuk, al komt die gedachte niet meteen bij ons op als thuis om vier uur ’s morgens de wekker gaat. Maar goed, kreunend verhef je je en zwijgend doe je de laatste handelingen. Onze harige vriendjes bespeuren onraad en vinden het allemaal maar niks, ondanks het lekkers dat ze krijgen. Sammie weet het allemaal nog niet zo goed, want die doet nog niet zo lang mee. Bovendien heeft ze drie ooms die haar aanbidden, poetsen, met haar kroelen en stoeien. Dat stoeien komt er voornamelijk op neer dat ze klappen van haar krijgen, maar dat is niet zo belangrijk. Maar verder zien we drie paar verdrietige en angstige ogen van haar wetende ooms, die maar al te goed weten wat die koffers betekenen.

We gieten beton over onze schuldgevoelens en proberen de boel af te kopen met extra brokjes. Maar dan is het toch echt zover.

De snelwegen zijn stil, alle verstandige mensen slapen nog en om kwart over zeven staan we in de vertrekhal van Schiphol. De eerste vlucht zal tien uur duren, de volgende drie uur. Vliegen is een efficiente manier van reizen, maar ik vind het het voorportaal van de hel. Uren zit je met te weinig bewegingsruimte je rot te vervelen. We hadden nog het geluk met de tweede vlucht dat de stoel naast Henrie vrij bleef, maar dat was dan ook alles.

ons vervoer
ons vervoer

De overstap in Houston ging heel vlot.

overstap
overstap

Ik had me daar wel zorgen over gemaakt, omdat twee uur en tien minuten niet lang is. Maar we kwamen iets eerder aan en Henrie klampte een meneer aan die op zo’n vervoerskarretje reed en trok een zielig gezicht bij zijn vraag hoe ver het was naar ons vertrekpunt. Prompt kregen we een lift en hop, we zaten alweer op het vliegtuig. Dit keer eentje die geschikt was voor magere dwergen. Nou moet me iets van het hart. We vliegen doorgaans met United Airlines, we schijnen daar niet aan te kunnen ontkomen en het personeel aan boord vind ik vreselijk. Van die types die de SS uitgegooid zijn vanwege wreedheid. Mijn woorden neem ik voor wat betreft de afgelopen twee vluchten terug: allemaal heel vriendelijke en servicegerichte medewerkers. Het kan dus toch! Of misschien zijn ze nog niet goed ingewerkt en moeten ze nog leren onaangenaam te zijn.
De lucht was helder wat spectaculaire uitzichten gaf en ook heel merkwaardige, zoals deze cirkels.

merkwaardige patronen
merkwaardige patronen

Maar ook ongelooflijk mooie, zoals de Grand Canyon

grand canyon
grand canyon

Bij de overstap in Houston merkten we de warmte al op, in Las Vegas kwamen we in dertig graden terecht. Op Schiphol stond een gure wind en het was negen graden, in Vegas kreeg je de neiging alles gillend van je af te gooien in de hoop wat koelte te krijgen.

Las Vegas airport
Las Vegas airport

We hielden ons strak en lieten ons vervoeren naar de Golden Nugget. Ons casino/hotel in Down Town Vegas. Zo luxueus dat de wattenschijfjes in de badkamer omgezoomd waren. De eerste avond hebben we niet veel gedaan, we waren gesloopt plus dat ik een keelontsteking begon te ontwikkelen.

Golden Nugget Casino
Golden Nugget Casino
kamer Golden Nugget
kamer Golden Nugget

De volgende ochtend hebben we ons bezondigd aan het ontbijtbuffet, het was heerlijk en niet het gezondste. Althans, wat wij namen.

ontbijt
ontbijt

Verder was er nog pizza, Chinees, wafels, pannekoekjes, vers gebraden ham, fruit, salades, rijst en nog meer wat ik vergeten ben. Maar laten we vooral het dessert niet vergeten.

Golden Nugget dessert
Golden Nugget dessert

Voordeel is wel dat je tot de avond totaal niks meer eet. Wij dan, anderen duidelijk wel. Ik zag er mensen achter hun buik aanlopen zoals een moeder de kinderwagen met haar drieling voortduwt. Enorm! Het moet heel wat eten kosten om dat in stand te houden. Toen was het tijd om casino’s te bezoeken. We namen de Deuce, de dubbeldekker die op en neer rijdt. We zagen een kolossaal casino in aanbouw, hijskraan er bovenop, maar geen mens aan het werk. Tijdens de bouw is het bedrijf failliet gegaan en meteen werd de stekker eruit getrokken. Nu staat dat gebouw onafgemaakt te demonstreren dat de recessie niemand ontziet.

failliet
failliet

Het was alweer een poos geleden dat we in de Venetian waren geweest. Dit casino is zoals de naam al zegt geinspireerd op Venetie, inclusief gondels, mooie straatjes met dure merkkleding en terrasjes. Maar ook buiten is prachtig gedaan met beelden en fonteinen.

wij
wij
venetian buiten
venetian buiten

Venetian hotel
Venetian hotel

   
In het centrum van de Venetian is een gondelvaart en de gondeliers zingen je live toe:


   
Of wat denk je van Paris, helemaal in Jugendstilstijl. Met de poten van de Eiffeltoren door het dak van het casino, straatjes en pleintjes met een blauwe lucht alsof je buiten loopt.

Paris casino binnen
Paris casino binnen
Paris casino
Paris casino

Zo hebben we ook nog Caesars Palace bezocht. Drie casino’s bekijken, we gokken niet, kost je de hele dag en dan heb je nog niet alles gezien.

Maar in Down Town Vegas waar wij vertoefden, is ook nog genoeg te zien. Iedere avond zijn er shows op de overkapping boven de straat.


   
Ook zie je mensen die zich uitgedost hebben als een beroemdheid, je kunt dan met ze op de foto maar dan moet je wel je knip trekken.

Transformers
Transformers
Kiss
Kiss

Michael Jackson
Michael Jackson

   
In Down Town heb je trouwens ook de Heart Attack Grill, die al een paar keer in het nieuws is geweest. Je kunt er abnormale hamburgers, the quadruple bypass burger, van een kilo ofzo bestellen met zeventien plakken bacon en weet ik veel wat voor rommel nog meer. Om de naam van de nering eer aan te doen, hebben er al een paar mensen het loodje gelegd.

Heart Attack Grill
Heart Attack Grill

En nog mooier: als je meer dan zo’n 170 kilo weegt, mag je er voor niks eten.

foute reclame
foute reclame

Wij zijn er niet aan begonnen, ons ontbijt was al zo heftig.
   
Bij al het moois mag ik het zwembad van ons hotel niet vergeten met in het midden een enorm aquarium met allerlei vissen, zelfs haaien zwemmen likkebaardend rond, kijkend naar al die hapklare brokken waar ze net niet bij kunnen. En niet te vergeten de blackjacktafels aan de rand van het zwembad, stel je voor dat je even niet zou kunnen gokken!

Aan alles komt een eind, dus ook aan ons verblijf in Las Vegas, maar nu mochten we de camper gaan halen om daarmee de stilte op te gaan zoeken. Hij stond al op ons te wachten.

camper uitgeschoven
camper uitgeschoven

Je hebt niks aan boord, dus moet je in gaan slaan. Bij de WalMart, onze favoriete winkel. Eerst bij een Dollar Store lopen snuffelen en daarna de rest dus bij de WalMart en daar ben je wel een uurtje of wat zoet. Niet dat we dat nou bepaald erg vinden, het is gewoon fantastisch daar alles te bekijken en van alles in je karretje te gooien. Karretjes, want met eentje kom je er niet zo’n eerste keer. We hadden besloten om daarna rechtstreeks naar Bullhead City te rijden, naar de camping waar we vorig jaar ook zo hebben genoten: Blackstone RV Park, in de Mohave Desert.

Het is er nog net zo heerlijk: stilte, de suizende woestijnwind, vleermuizen zo groot als een duif, de niet opdringerige hitte ondanks dat het 32 graden is en het stadje Oatman vlakbij.
De man van het onderhoud, Dwayne, herkende ons nog en vond het tof ons weer te zien. We zagen tot onze blijdschap dat zijn hondje ook nog meedeed. Vorig jaar zei hij nog dat hij twijfelde of hij nog lang mee zou gaan, maar trots zat hij naast zijn aanbeden vader in het nieuwe quadkarretje.

.

Vandaag hebben we Oatman aangedaan. Dat blijft toch wel heel erg tof, inclusief de gunfights om het publiek te amuseren en waar de acteurs nog steeds dezelfde flauwe grapjes maken als de afgelopen jaren. En waar nog steeds iedereen om lacht, net als de afgelopen jaren. De burro’s waren nergens te zien. Die hadden waarschijnlijk tegen elkaar gezegd: heb jij zin? Nou, ik ook niet. Laat ze het heen en weer maar krijgen, we gaan als wij er zin in hebben. Wat dat betreft hadden het katten kunnen zijn. Net toen we wegreden kwam er een schooltje burro’s aan.
Als je goed kijkt zie je dat ze net zo’n dwarse kop hebben als onze katten. Stinkbeesten dus.

burros
burros

   

Op de camping staat een enorme cactus, die al tientallen jaren oud moet zijn. Maar nu zitten er allemaal grote knoppen aan en als het donker wordt, gaan die knoppen open. Enorme witte bloemen die niet ruiken en die verder eigenlijk door niemand gezien worden, je ziet hier niemand ’s avonds. Zonde, want ze zijn meer dan schitterend. Bij het nemen van een foto heb ik mijn hand erbij gehouden, zodat je goed kunt zien hoe groot die bloemen zijn.

Zo ziet de cactus er overdag uit:

cactus
cactus

En zo ’s nachts:

cactus 's nachts
cactus ’s nachts
bloem
bloem

cactus bloem
cactus bloem

           
           
           
           
           
           
       
       
       
   
   
   
   
   
   
   
Voor ons het bewijs dat Amerika niet alleen overdag spectaculair is.

   
   
   
   
   
   
      
   
   
   
   
   

Na al dat moois is het tijd om te gaan slapen, maar eerst nog even het blog plaatsen…

Las Vegas

skyline las vegas

En zoals we afgesproken hadden gingen we dinsdag al vroeg op weg. Om die heerlijke woestijn te verruilen voor het imponerende, maar afmattende Las Vegas. Natuurlijk begonnen we de reis met een vette omleiding wat weer een hap uit je reistijd haalt, want we moesten uiterlijk half elf bij Road Bear zijn. Kwart over tien kwamen we op twee wielen de bocht door, nijdig aangekeken door een stel Duitsers dat er al een poosje zat. Pech, we hadden tot half elf, dus we waren prima op tijd.

Volgens mij stond de camper uit te hijgen, want we hebben er zo’n 3200 mijl mee gereden, wat neer komt op ruim 5100 kilometer. Hieronder kun je de route zien die we hebben afgelegd:

Route Vakantie USA 2011

Het shuttlebusje zette ons af bij het Riviera en daar mochten we in de rij gaan staan. Die rij werd steeds langer en de in- en uitcheckbalies waren vrijwel leeg.

lange wachtrij check-in Riviera Casino
lege balies

We stonden er om kwart over elf en een meneer in statige bedrijfskleding deed niks anders dan af en toe de paaltjes met kabels ertussen verzetten. Misschien moesten we zolang wachten omdat hij vond dat die kabels niet goed hingen, maar ik ben het wel gaan vragen waarom het zo lang duurde. Nou, die computers he, die werkten niet, ze konden geen mensen inchecken. Ik vroeg: maar uitchecken wel? Nee, dat was geen probleem, maar hij hoopte dat het snel opgelost zou zijn en dat ze toch zeker om twaalf uur konden beginnen.
Ik zei tegen Henrie: ‘Joh, ze willen gewoon niemand voor twaalf uur inchecken.’ Een meneer voor ons die er net een vlucht van veertien uur uit Australië had opzitten, zag je steeds verder inzakken van vermoeidheid. Achter ons stonden een paar Japanners en ik zei iets tegen die ene meneer. Die lachte als een geschrokken aapje met veel tanden, klapte zijn gsm open en begon gespannen het lege schermpje te bestuderen. Oftewel: hij sprak geen Engels.

Uiteindelijk konden we naar de kamer. We hebben onze bagage neergegooid en de bus naar Down Town Vegas gepakt, naar het casino waarvan we weten dat ze zo’n heerlijk lunchbuffet hebben voor weinig: Fremont.
Onderweg kwamen we nog langs onze trouwkapel waar we -ondertussen alweer dertien jaar geleden- officieel hebben beloofd elkaar tot in de lengte van dagen het leven zuur te zullen maken. HA!

onze trouwkapel

Het buffet was nog steeds prima en onze serveerster was zo lief een foto van ons te maken.

wij

Natuurlijk moesten we daarna langs de pandjeshuizen en Henrie kocht als vroeg verjaardagscadeautje een mooie ring voor me, die hij daarna nog heel vaak heeft moeten bewonderen van mij. Daar hoort natuurlijk een biertje bij om het te vieren, dus pakten we de bus weer naar de Strip.

Diablo’s Cantina waar we vorige jaar ook waren, is zo’n beetje één van de weinige tenten in Vegas waar je aan de toog kunt hangen zonder een blote borst of schaamhaar in je glas te krijgen. Ik heb jullie allemaal van een afstand santé gewenst.

We kwamen aan de praat met Luc uit Hilversum, een toffe gast en hebben daar heel de avond mee gekletst, allemaal heel leuk en gezellig. Jammer genoeg was de meneer achter de bar, ene Marshal, een echte eikel. Een slechtere barman kun je haast niet treffen. Dus Marshal from Diablo’s Cantina: you are a right arse and the worst barman between the two coast lines of the USA. Nou ja, stel dat iemand hem op internet zoekt, leest hij misschien die tekst wel. Weer HA!
We hebben na middernacht nog een kleinigheid gegeten in de Queen Victoria Pub in het Riviera en zijn toen in bed gestort. Tegen de tijd dat we weer bij de wereld waren, was het tijd voor lunch (bijna dan) en daar ga je voor naar de Stratosphere, waar je geweldig kunt eten. Je kunt ook ergens een broodje gaan halen, maar dan ben je gewoon net zo duur uit.

buffet stratosphere
wind

De eeuwige wind was zich die dag weer heel erg aan het uitsloven en blies als een idioot. We wilden, ik in ieder geval, nog even naar het zwembad en door die meer dan stevige wind was het niet lekker het water in te gaan. Erin zou nog wel gaan, maar eruit! Ook de badmeester had het niet makkelijk en zat in allerlei kledingstukken en handdoeken gewikkeld een oogje te houden op het doorgaans lege zwembad. Toen wij allang weer boven waren en het zwembad met omgeving al helemaal in de schaduw lag en later ook de schemering, zat die ziel er nog steeds. Een meneer was geruime tijd baantjes aan het trekken en dan moet er toezicht zijn. Voor ons was het niet eens zo koud, maar wij wonen dan ook niet in de woestijn waar ze normaal temperaturen van boven de dertig graden hebben.

We besloten om ’s avonds weer naar Down Town Vegas te gaan. Als je op de foto kijkt, zie je dat er een soort plafond boven de straat tussen de casino’s is gemaakt:

down town vegas

Door dit gigantische scherm worden ’s avonds allerlei dingen getoond, zoals muziek, tekenfilms, van alles. Tijdens het tonen van een show wordt de verlichting van alle casino’s in de straat uitgeschakeld. De ‘Fremont Street Experience’ wordt het genoemd, die straat heet Fremont Street, vandaar. 
Het scherm is momenteel het grootste projectiescherm ter wereld, zo’n 500 meter lang en 25 meter boven de grond. Het bevat 12,5 miljoen gesynchroniseerde LED lampen, met ruim 600 stroboscooplampen en 32 bestuurbare spiegels. Het geluid wordt weergegeven door 220 speakers aangestuurd door 550.000 watt versterking. Echt een hele belevenis. Dagelijks bezoeken zo’n 25.000 mensen Fremont Street.

En nu kan ik gaan uitleggen hoe die shows op het plafond zijn, maar ik denk dat de volgende filmpjes meer zullen zeggen.

Verder zie je op Fremont Street overal uitgedoste figuren, van Elvis tot Kiss, levende standbeelden en ook artiesten.

elvis en superman


 

hondje
kiss

En in de casino’s zie je natuurlijk overal gokkasten en goktafels:

gokkasten

We zagen trouwens dat je in Down Town Vegas nog andere buffetten heb dan we eigenlijk dachten.

ander soort buffet

Het moge duidelijk zijn dat de ecologische voetafdruk van Las Vegas kolossaal is. Waar ons hier in Europa die spaarlampen met dat enge licht door de strot gedouwd worden in verband met het besparen van energie, zagen we dat al die prachtige verlichting boven ingangen van casino’s, binnen en overal gewoon gloeilampen waren. Ik had het al eerder over de enorme verkwisting van dit land en dat wordt hier nog maar eens benadrukt. Alle energie die hier gebruikt wordt, wordt geleverd door de Hoover Dam. Maar je kunt daar ook andere dingen mee doen, maar ja, mensen moeten worden aangetrokken en niet alleen die mensen, maar vooral de dollars die ze bij zich hebben. En daar mag je het milieu toch wel verder mee vernietigen nietwaar? Dan ga je niet naar andere mogelijkheden zoeken, want voor geld danst de beer. Schrijver Bill Bryson heeft al op zijn niet te evenaren manier de verkwisting van energie in Amerika besproken, dat hoef ik dus verder niet te doen.

Las Vegas, een heerlijke stad om naar toe te gaan en een heerlijke stad om te verlaten. Donderdag was het zover, het begin van de afmattende terugreis.
En nu zijn we weer thuis, maar we kunnen weer terugkijken op een geweldige vakantie.
Dag uncle Sam, bedankt weer voor je geweldige gezelschap. Voor alle prachtige dingen die we hebben mogen zien, die vriendelijke mensen die we hebben mogen ontmoeten met op de eerste plaats onze familie in Tennessee. We hebben van je genoten en hebben het alweer over ons volgende bezoek gehad, ook al vraagt je neef Australië ook al geruime tijd wanneer we weer komen, maar die woont helemaal zover weg. Maar je was fantastisch! En nu zijn we weer thuis, bij onze harige vriendjes en vriendinnetje. In ons heerlijke huis, in onze fijne omgeving met alles en iedereen die erbij hoort.
En weet je uncle Sam, hoeveel we ook van je houden, maar daar kun jij zelfs niet tegenop!

Las Vegas

Wat een bevalling was de reis weer! Vakantie is geweldig, maar de reis er naartoe…

Maandagochtend stonden we om even na vieren ’s morgens op. Later dan gepland (tegen zessen) vertrokken we. Hoe het mogelijk is weet ik nog steeds niet, maar er was amper file en om half acht waren we op de Park & Fly. Twee uur te vroeg. Niet erg, de meneer die ons naar Schiphol ging brengen vond het wel gezellig en had hele verhalen. We vlogen pas om 12.45 uur en waren dus rijkelijk te vroeg. Henrie die gereden had was doodmoe en lag te maffen op een bankje in de vetrekhal terwijl ik ging wandelen. Het was aandoenlijk te zien hoe hij met zijn hand op het karretje met handbagage lag om diefstal te voorkomen, maar niet voelde hoe ik een flesje water pakte en mijn leesboek.

Maar goed, de vlucht naar Detroit ging nog een beetje, de overstap ook nog, maar toen die laatste vier uur. Het was vreselijk. Model vliegtuig uit de tijd dat mensen kleiner en smaller waren, dus we zaten als haringen in een ton. Eindelijk was de ellende in zicht: Las Vegas vliegveld. Wat een genot.

Nog voor de carrousels waar je je bagage kan ophalen staan de gokkasten al. Niet aan ons besteed, wij waren in hoofdzaak geinteresseerd of onze koffers aangekomen waren, iets dat ik iedere keer weer als een wonder ervaar. Naar buiten, waar we uit ervaring wisten dat er een kiosk is waar je een kaartje kunt kopen voor de shuttle bus naar je hotel, of liever casino. Dat komt in Vegas op hetzelfde neer.
Inchecken en net zoals de vorige keer dat we hier waren, waren er twee kamers voor ons gereserveerd zonder dat we erom hadden gevraagd. Bagage op de kamer gezet en snel naar het restaurantje beneden om wat te eten. Natuurlijk met de zeer verdiende pinten erbij.
En dan naar bed, o mensen, het gevoel van te kunnen liggen, geen motoren of mensen, alle ruimte voor je krakende ledematen, wat een genot!
De volgende ochtend het ontbijt genoten in de Stratosphere, wat we onszelf al hadden beloofd. De Stratosphere is 350 meter hoog en heeft de meest afschuwelijke attracties. Zoals een vrije val van 120 meter hoogte, een roller coaster aan de buitenkant op nog grotere hoogte en nog meer van dat soort enge dingen, maar daar zie je in het restaurant niks van.
Ook in de Stratosphere geldt hetzelfde als in ieder casino in Vegas. Wanneer je binnen bent, verlies je ieder gevoel van orientatie: geen ramen, niks. Gokkasten, Black Jack tafels, roulette, nog meer gokkasten en overal kunstlicht. Je moet vooral niet aan het tijdstip van de dag herinnerd worden en naar buiten lopen moet ook niet te makkelijk zijn. Overal verschillende soorten muziek, de geluiden van die honderden en honderden gokkasten, mensen die gehypnotiseerd staren naar het apparaat dat hun stelselmatig besteelt en uitgebluste mensen die alles al kwijt zijn. Tapijt dat in hoofdzaak doet denken aan duizenden vierkante meters braaksel of patronen die lijken op wat je ziet als je te hard in je ogen hebt gewreven.
Maar hun buffet is grandioos en de meest uiteenlopende gerechten tref je aan: fruit, pasta, rijst, aardappelpuree, soepen, donuts, ijs, gebak, Chinees, Italiaans, eieren op allerlei manieren, spek, brood, vleeswaren, koekjes, ach, verzin het maar… Een nachtmerrie voor iedere dietiste. Maar goed, waggelen, zweten en boeren zijn ook bezigheden en na dit banketteren gingen we op casinobezoek. Ik wilde graag naar MGM om de leeuwen te bekijken. Het was prachtig, maar het leven van de leeuwen verschilde niet veel met het leven van de mini leeuwen/tijgers die we zelf thuis hebben.Die hebben hetzelfde miserabele bestaan: slapen, eten, beetje spelen, nog meer slapen, naar elkaar gapen en dan tegen elkaar aan nog wat verder slapen. Af en toe tegen een speeltje tikken en in afwachting van het eten uit het raam kijken. Bij ons zien ze de straat, deze dieren zagen smakelijke brokken vlees achter de ramen.Ik werd er zelf een beetje slaperig van en dus besloten we naar het nieuwe casino Aria te strompelen. Tja, met mijn voeten kun je niet echt van wandelen spreken. Aria was een afknapper: in hoofdzaak gewoon een luxe casino zonder al die geweldige attracties die je elders ziet,
Ondertussen was het eind van de middag en ik had – hoe is het mogelijk – een soort van kroeg ontdekt. Nou ja, echt kroegen zul je in Vegas niet treffen. Dit was ook eigenlijk meer een cantina: Mexicaans eten. Ik ben een tooghanger dus daar kwamen we ook terecht, in de happy hour. Enorm glas bier voor drie dollar, na zeven uur werd dit meteen acht dollar. Het overdekte terras keek uit op de Strip, waar je door de tijd heen steeds meer mensen zag, tot vreselijk druk. Op dinsdagavond, niet vergeten. Meer en meer lichten van billboards en reclames, tot het werd zoals Las Vegas moet zijn: een enorme zee van reclames van casino’s, restaurants tot en met drogisten toe. Auto’s met aanhangers met enorme borden met foto’s van werkneemsters van bordelen, mannen op straat die op een irritante manier visitekaartjes van beschikbare madammen aanbieden, overal mensen en muziek.
Kortom druk! We hebben nog wat gegeten en zijn naar het hotel gegaan, de wind die al heftig was, was nog sterker aangetrokken en ontwikkelde zich tot een behoorlijke storm. Op de 22e verdieping waar wij zaten, raasde hij rond het gebouw en beukte tegen de ramen.
’s Morgens was het een stuk minder, maar nog niet weg. Nu was het tijd voor Down Town Vegas, een smoezelige replica van de Strip. Net zoals op de Strip zie je ook hier overal tattoo shops en ook voor piercings, handlezers en toekomstvoorspellers, maar ook pandjeshuizen en heel veel trouwkapelletjes. Tot onze verbijstering was onze trouwkapel voorzien van een nieuwe naam. Schandalig! In plaats van Chapel of Love had het nu een onbenullige naam die ik alweer vergeten ben. En dat zonder onze toestemming.
Het pandjeshuis waar ik al veel goud weg heb gehaald, had een bedroevend aanbod. Wel wat aardige armbanden, maar met veel edelstenen en dat is duur. Hij vertelde dat de prijs van goud zo hoog lag, dat niemand in zomaar gouden sieraden geinteresseerd was. Dus dat werd omgesmolten. Zucht.
Ringen waren er genoeg, maar aangezien ik al meer ringen heb dan vingers, was dat niet echt een optie. Een eindje verderop zat nog een pandjeshuis. Twee oudere dames zaten aan een tafel waar een berg rotzooi op lag en met hun voeten hoog op een bankje werd ons gevraagd terwijl ze televisie keken, of ze ons konden helpen. Liever niet, dat zag je aan ze, maar op mijn verzoek wat armbanden te mogen zien (de vitrines waren leeg) werd met grote tegenzin voldaan. Een kluis werd opengerukt en die ene dame kwam met een tray armbaden aan die niet om aan te zien waren! Spul uit de kauwgomballen automaat was mooier.
We wisten ons gezicht in de plooi te houden en vertokken, weer de drukte in. Hoe geweldig we Las Vegas ook vinden, maar die mensenmenigte dag en nacht gaat ons te hoog. We hebben de bus weer terug genomen en hebben ons voor de rust een paar uur teruggetrokken in onze kamer. Nou ja, rust… In de kamer naast ons begon een stel nogal luidruchtig de liefde te bedrijven.
Tussen de kamers in zit een toegangsdeur die de geluidsisolatie minder maakt, Die zit natuurlijk op slot, maar daar trekt het geluid zich niks van aan. Nu hebben Henrie en ik een lelijk karakter als het op bepaalde dingen aankomt en natuurlijk stonden we met onze oren tegen die deur aan. Ach, daar kregen we redelijk snel genoeg van. Laten we zeggen dat het niet zo interessant was als die keer dat we ergens met de camper stonden en Henrie me kwam halen. Die was buiten van alles aan het aansluiten en hoorde dat het stel in de camper naast ons laaiende ruzie had. ‘ He Laureen, kom eens, hiero naast ons hebben ze ruzie.’
En dat ze tekeer gingen, het was geweldig! Schelden, schreeuwen, maar de tekst beperkte zich hoofdzakelijk tot: fuck you! No, fuck you! Het was interessanter dan het constante gekreun van die tante in de kamer naast ons. Dus ging ik maar weer verder met lezen en Henrie met de computer.
De wind begon weer aan te trekken en door die storm hebben we ons naar hetzelfde restaurant als de eerste avond begeven, wat gegeten en zijn we in ons bed gestort. Ik heb eerst nog dit verhaal geschreven voor ons blog. We hadden namelijk geen internet op onze kamer, ja, tegen grove betaling. In tegenstelling tot de vorige keer. Dus dat deden we maar niet.

Morgen de camper ophalen, nu slapen. En maar hopen dat het stel hiernaast niet weer behoefte krijgt aan gymnastiek. Niet dat dat zo erg is, maar ze maken er zo’ n lawaai bij…