Categorie archief: Death Valley

Death Valley

Death Valley, vallei des doods, doet zijn naam alle eer aan. Het kan er gruwelijk heet worden, tot ruim 50 graden. Het leven hier heeft zich op alle mogelijke manieren aangepast. Waar wij, imperfecte mensen (al vinden we onszelf nog zo geweldig) ons behelpen met airco en heel veel water, leven hier dieren die het water uit de o zo droge lucht halen of vocht uit hun prooien. Hoe heet het hier ook kan worden, toch is deze schijnbaar doodse omgeving springlevend met een prachtige fauna en flora. De kleuren van de landschappen zijn spectaculair en door een enorm deel van deze vallei strekt zich een droog meer uit.

Death Valley

Dit meer was vroeger 80 meter diep en nu is het een zout- en mineralenvlakte. Het smeltwater van gletsjers en sneeuw stroomt hier naar toe, waar het vervolgens verdampt. Badwater is het laagste deel en ligt 80 meter onder de zeespiegel. Er staat hier nog wel wat water, dat vele malen zouter is dan de oceanen. En toch leven er diertjes in, zoals piepkleine schelpdiertjes en larven. Het zoutmeer mag je op, maar naar de poeltjes niet. Daar is een zogeheten board walk naar toe. De naam Badwater komt van een meneer die het zo noemde, toen hij zijn ezel hier wilde laten drinken, wat het dier heel logisch weigerde. Want het was ‘bad water’, niet giftig maar ongelooflijk vies. Op de board walk staat iedere meter een bordje dat je toch vooral hier op moet blijven, om de zo kwetsbare habitat niet te beschadigen.

Death Valley

Ragfijne, scherpe zoutpilaartjes zijn er door de jaren heen ontstaan, een kunstwerkje van de natuur. Je ziet aan het platgetreden paadje dat veel mensen schijt aan dat verbod hebben, net zoals de paar Chinezen die er nu liepen. Ik keek ze al woedend aan, maar ze zagen het niet. Ik weet niet wat het is met die lui. Bij uitkijkpunten dringen ze iedereen weg, willen gefotografeerd worden als ze in groepjes in de lucht springen, hun vingers in het ‘V’ teken en ze maken enorm kabaal. Vaak reizen ze in een touringcar waar ‘China Tours’ op staat en die bussen zijn altijd geel. Of dat sarcastisch bedoeld is of toeval weet ik niet, maar iedereen zucht als zo’n bus er aankomt. Ook als die weer vertrekt, maar dan van opluchting. Nu dit weer. De meneer had zich met enige moeite op de board walk gehesen, terwijl de twee vrouwen van het water proefden, waarvan ik hoopte dat het schelpdierdrolletjes bevatte. Daarna hesen ze zich ook op had looppad en ik wierp die ene tante een blik als een kei toe. Zo’n blik waar ik vervelende, krijsende kinderen in supermarkten mee stil krijg. Ze keek onzeker terug waarop ik brulde: “Dat mag niet, TRUT.” Ze keek benauwd, zei wat woorden die klonken als een snerpend, aanlopend fietswiel en liep schichtig voorbij. Het werd al laat, dus besloten we door te rijden naar Stovepipe Wells, een plek met een hotelletje, zwembad, plekken voor campers en restaurant. We kwamen langs Furnace Creek, een veel luxere omgeving maar die ons niet trekt. Het was er druk met onder andere wegwerkzaamheden. Tja, wat bleek, ze waren een paar weken eerder gesloten in verband met onderhoudswerkzaamheden. Zowel Furnace Creek als Stovepipe Wells zijn in de zomer gesloten in verband met de enorme hitte dus onderhoudswerkzaamheden moet je niet dan uitvoeren. De camping van Stovepipe Wells was niet vol, maar er zijn maar zestien plekken met water en elektriciteit en die waren allemaal verhuurd. We konden wel een tentplek nemen (dry camping), maar daar heb je dus geen faciliteiten zoals elektriciteit. En het is in deze hitte toch wel fijn om je airco te laten draaien. De meneer aan de receptie die het ook niet kon helpen, raadde ons aan naar Beatty te gaan (spreek uit: Bedie). Of hij een camping voor ons kon bellen. Nou, Beatty was een grote stad met veel hotels enzo. Nee, echt enorm, dus wie moest hij bellen? We moesten er maar gewoon naar toe gaan. Drie kwartier rijden over een zeer bochtig, maar wel prachtig, traject. Maar als je al moe bent, is dat toch wel even net te veel. Goed, we kwamen in Beatty aan. Een doorgaande weg met 2 campings, een casino met restaurant en meer niet. Daarbij vergeleken is Essen een booming metropool met bruisend nachtleven. Henrie nam geen risico en had van tevoren de camping in Beatty gebeld, voor het geval dat…

We konden terecht en werden, nadat we ons buiten geïnstalleerd hadden, prompt aangesproken door een meneer die wel een praatje wilde. Van een half uur. Aardige man, dat wel, die zijn huis verkocht had en nu al negen jaar met zijn vrouw rondtrok. Het is een manier van leven, hij noemde zichzelf een “full-timer”. Nadat hij weer naar zijn camper was vertrokken, genoten we van de rust en de stilte. Maar we realiseerden ons ook heel scherp dat we zo mogen genieten, omdat we kunnen bouwen op een paar geweldige vrienden die Noordernieuws tijdens onze vakantie van ons overnemen. En dan onze onvolprezen Sandra, de poezenoppas, die onze harige vriendjes en vriendinnetjes koestert, verwent, verzorgt en bemoedert.

Death Valley

We reden de volgende dag terug naar Death Valley en stopten bij de beroemde Sand Dunes, duinen dus. Miljoenen jaren worden hier stof en zand door de wind aangevoerd, die in dit dal neerslaan en zo de duinen vormen, die daarom altijd van vorm en formaat blijven veranderen. Moet je je even voorstellen, al deze duinen die op deze manier zijn ontstaan. Dat duizelt je gewoon en het is niet te bevatten hoe oud ze dan al moeten zijn.

Death Valley

In tegenstelling tot de duinen in White Sands, wordt het zandoppervlak hier loeiheet en kan in de zomer 93 graden worden (F). In White Sands wordt de hitte gereflecteerd door de spierwitte kleur van het gipspoeder, hier dus niet. Denk maar aan het hete strand in de zomer, maar dan nog tientallen graden heter. De spaarzame regen die hier valt, sijpelt door het zand naar beneden waar het terechtkomt in een natuurlijk reservoir, waar de planten hun vocht vandaan halen. Veel dieren leven onder de grond en komen ’s avonds en ’s nachts pas tevoorschijn. En dan denk ik aan de pioniers die met huifkarren door Death Valley trokken, met een aantal vaten water, voor zichzelf en hun dieren. Een expeditie die hier verdwaalde heeft hier een vreselijke dood gevonden. Het was een van die pioniersvrouwen die zich omdraaide toen ze het eind van de vallei hadden bereikten riep: ‘Vaarwel vallei des doods!’ Waarmee de naam was geboren. We besloten vroeg te stoppen, toen bleek dat bij Stovepipe Wells deze keer nog wel plek was op de camping. In Beatty hadden we amper internet en hier kon ik inloggen in het business center, maar om nu te zeggen dat het werkbaar of snel was, niet echt. We aten wat in het restaurant toen we tot onze verbazing een camper met een Belgisch kenteken aan zagen komen rijden.

Death Valley

Een heel merkwaardig voertuig, dat behoorlijk de aandacht trok. De eigenaar, een meneer uit Brussel, had het via Antwerpen laten verschepen naar Canada en trok hier nu rond. Het water in het zwembad was koud, maar heerlijk om met je benen in te bungelen terwijl de woestijnwind je haar in een windhooskapsel omtoverde. Het water is heel zacht in Amerika, dus crèmespoeling is niet nodig en de wind doet de rest. Het staat en krult alle kanten op, geen wonder dat die Chinese mevrouw zo angstig was. Ze verwachtte waarschijnlijk ook een gevorkte tong en bokkenpoten.

Death Valley

We hebben weer tot veel te laat buiten gezeten, kijkend naar de bergen die het allemaal hebben zien komen. De Indianen, de pioniers, toeristen, i-phones, hamburgers en de wegwerp luier. Ze kijken toe en zwijgen, net zoals ze dat nog steeds zullen doen als de mensheid zichzelf heeft uitgeroeid en de aarde zal bijkomen van duizenden jaren misbruik en vervuiling.

Death Valley

Death Valley

Death Valley, vallei des doods, wat een juiste benaming voor zo’n prachtige plek. Nu is het de mooiste tijd om te gaan: alles staat in bloei en ruikt heerlijk. Over een maand zal het alleen maar dor zijn en moordend heet. De laagste plek in de vallei ligt op ongeveer 82 meter beneden de zeespiegel en daar kan het in de zomer boven de vijftig graden Celsius komen. Nu was het er rond de veertig.


Dit laagste punt is van wat oorspronkelijk een meer was maar nu niet meer dan een zoutvlakte. Op dit laagste punt staat nog wat water, water dat oorspronkelijk regen of sneeuw was in de bergen van Nevada. Vrijwel al dat water verdampt en zouten en mineralen blijven over, vandaar de term Badwater = slecht water. Bremzout is het en toch leven er piepkleine beestjes in, het is ongelooflijk.


Maar er leeft veel meer: hagedissen te over, maar ook grond eekhoors, slangen, vogels en natuurlijk coyotes.


Zoals die ene die naast de weg stond en waarschijnlijk hoopte op wat lekker menseneten. Dat heb ik niet gegeven, ik heb wel een bak water neergezet.


Met twee campers zijn we door de vallei gereden gereden, overal foto’s nemend en onder de indruk staan kijken.


Neem bijvoorbeeld de Devil’s Golfcourse. Jaren van watertoestroom wat dan weer opdroogde, zorgde voor een grillige omgeving met allemaal zoutvormen die messcherp zijn en keihard. Dat zie je op de foto, voor de verhoudingen heb ik er even de autosleutel bijgelegd.

Doorgaans als je een berg ziet is die grijs. Hier hebben ze allerlei kleuren: bruin, roze, groen, wit, zwart en de omgeving verandert constant.
En het is heet, heel heet en gortdroog. Wat zeer zeker ellendig was voor Barton en Monique: hun koelkast doet het niet. Dus al het spul dat kon bederven hebben ze in onze koelkast gedaan. Een tip voor degenen die ook zo’n trip willen ondernemen: huur geen camper via Cruise America. Die bakken zien er niet uit, zijn vies, zeer primitief ingericht en vaak met problemen. De eerste twee keren hebben wij ook via Cruise America gehuurd en die eerste keer hadden wij ook forse problemen. Maar hun prijzen zijn vaak lager en bijvoorbeeld met onbeperkte mijlen. Heb je dan nog geen ervaring in het ‘camperen’ in Amerika, dan denk je een goeie deal te hebben. Net zoals wij dat die eerste keer dachten. Toegegeven: de tweede keer waren er geen problemen, maar nu wij via RoadBear de camper bespreken kennen we het verschil maar al te goed. Dit terzijde.

Het was zo heet dat onze vrienden het op een gegeven moment opgaven om naar buiten te gaan en met een bescheiden cameraatje foto’s namen vanuit de camper.

Eind van de middag hebben we aangelegd in Furnace Creek. Er zijn twee campings in Death Valley: Furnace Creek en Stove Pipe Wells. Op deze hadden wij nog niet eerder gestaan, maar het was goed.
Natuurlijk ging de barbecue weer aan en voor de foto heb ik een arme sukkel van zijn fietsje gesleurd die op weg was naar het zwembad.

Schuin tegenover ons stond een oudere meneer die er schijnbaar zo’n beetje permanent woonde. Net als allerlei andere senioren die voorbij kwamen in een golfkarretje voor een praatje. In plaats van een berg rollators stond er een berg golfkarretjes. Why not?

Vanochtend hebben we de rest van de vallei gedaan. Het ging steeds harder waaien en de wind bereikte een sterkte die goed was voor een weeralarm thuis.

Onderweg veroorzaakte dat nog een kleine zandstorm, maar toen waren Barton en Monique al afgeslagen richting hun volgende bestemming: Lake Isabella, om vandaar naar de kust te gaan. Wij blijven nog even in de bergen en gaan via Mammoth Lakes en via via richting Lake Tahoe.
Ik hoop dat ze het allemaal net zo prachtig gaan vinden als wij altijd doen.

We zijn beland in Lone Pine en staan op een vrijwel lege camping: coordinaten 36.54355 en -118.04613 op ruim 1200 meter hoogte.
Het is een merkwaardig stil stadje. Laten we zeggen: als het een cojbojstadje was geweest, zou het enige geluid dat van het bord van de saloon zijn dat heen en weer piept in de wind. Nou, wind is er genoeg net als de vorige twee keren dat we hier zijn geweest en het schijnt uitzonderlijk te zijn voor deze tijd van het jaar.
Hebben wij weer…