Via een bezoek in Las Cruces naar Tombstone

We gingen verder en overnachtten in Las Cruces. Op de camping zat in een holletje onder stenen een jong vogeltje, dat door de ouders gevoerd werd.

Constant zag je ze rondvliegen, want in dit droge klimaat zijn er niet zoveel insecten te vinden. Ze deden zo hun enorme bestje, maar ’s morgens lag het zieltje dood naast het holletje. Toch te zwak? Teveel afgekoeld ’s nachts of juist te bloedheet op de stenen? We zullen het nooit weten. Henrie heeft het teruggelegd in het holletje, maar triest was het.

We waren in Las Cruces om daar op bezoek te gaan. O ja? Ja. Bij mensen die we eigenlijk niet kennen, is dat niet apart? Laat me het uitleggen. Je kent ons blog, je leest het nu en mensen kunnen zich daar dus op abonneren, dan krijgen wij daar een melding daarvan. Altijd leuk dat de groep mensen steeds groter wordt en heel wat leden ken je niet eens. Zo ook deze mevrouw. Maar het bleef niet bij een melding, ze stuurde ook wat gezellige mailtjes. Oorspronkelijk kwam ze uit Kortrijk, België, verhuisde naar Engeland, waar ze met haar, Amerikaanse, man woonde en vandaar naar Las Cruces.
Nieuwsgierig geworden keek ik of ze op Facebook zat en verdraaid. En nu komt het, we bleken een gezamenlijke vriendin te hebben. Ook een heel leuke en sympathieke vrouw, die enthousiast reageerde toen ik het vertelde. De uitnodiging kwam om op bezoek te komen als we weer in de buurt waren, dus dat doe je dan ook. Maar we waren er natuurlijk niet zomaar, want ook New Mexico is groot en leeg.

Het was geweldig om Catherine en haar man Aaron te ontmoeten, zulke vriendelijke en sympathieke mensen. Ze wonen in een rustige mooie wijk en hebben een echt heel leuk huis met uitzicht op de bergen.

Ondanks dat we elkaar niet kennen was er geen tekort aan gesprekstof en de uren vlogen voorbij. Ze brachten nog even een bezoekje aan de camper en toen gingen we op weg.

We moesten weer verder, we hadden nog een eind voor de boeg en de vertrekdatum komt ook steeds dichterbij, maar alle reden dus om weer langs te gaan als we in dit gebied zijn. We waren op een gegeven moment vlak bij de Mexicaanse grens, een, schijnbaar, oneindig hek met prikkeldraad en overal camera’s. Dan een metersdiepe, betonnen geul met steile wanden en aan de Mexicaanse kant weer een afzetting.

De volgende dag staken we de grens over met Arizona.

Daar gingen we even langs in het plaatsje Lowell, dat we jaren geleden toevallig ontdekten. We ontmoetten toen ook de voormalige burgemeester, die zich er nu voor inzette om alles weer naar de oorspronkelijke staat terug te brengen. Inclusief oude auto’s en tankstation.

Een klein eindje verder ligt Bisbee, ook een historisch stadje en het was leuk er een bezoekje te brengen.

De eindstop voor die dag was Tombstone. Tombstone bestaat sinds 1879 en was vroeger een zilvermijnstadje. Aaron kende het nog van voor dat het zo bekend en toeristisch werd, dat moet helemaal geweldig zijn geweest. Het werd gesticht door Ed Schieffelin, die er zilver wilde zoeken. Hij werd uitgelachen door zijn vrienden die zeiden: The only thing you will find there is your tombstone (grafsteen). Ed lachte het laatst en toen hij zilver vond en een stadje ontstond noemde hij het Tombstone. Tombstone heeft een Wild West verleden zoals we het van de films kennen. Daar was de bekende ‘gunfight’ bij de O.K. Corral, die dagelijks nog meerdere malen nagespeeld wordt. Van het, met kogels doorzeefde, Bird Cage Theater wordt gezegd dat het er spookt.

Het is zo toeristisch als ik weet niet wat en toch leuk. Veel oude winkeltjes met nieuwe toeristische hebbedingetjes, postkoetsen met paarden, re-enactors die er in bijbehorende kleding rondlopen, alles om in de sfeer van toen te blijven.

In een van de winkels werden ook geweren en pistolen verkocht, geen neppers, echte.

Big Nose Kate Saloon is vooral een toeristenval, maar een eindje verderop zit saloon Four Deuces, waar meer de plaatselijke bewoners komen.

Ook heel wat re-enactors komen er na sluitingstijd van de winkeltjes er wat drinken. Het is er leuk, op de eeuwig aanwezige televisie na dan.

De camping, Wells Fargo RV zit meteen bij het historische centrumpje en daar komen we al jaren en altijd is Barbara daar om je in te schrijven. Barbara is een heel klein vrouwtje van ondertussen 93.

Haar scootmobieltje staat voor de deur en ze is met de camping vergroeid. Ik zei dat ik haar bewonderde dat ze er nog steeds werkte, ondanks haar toch wel gevorderde leeftijd. Ze zei: “Ik heb altijd gewerkt, als ik niet werk voel ik me nutteloos.” Ik hoop dat ze het nog lang kan doen, Barbara, want zij en de camping lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden.

5 gedachten over “Via een bezoek in Las Cruces naar Tombstone”

  1. Zo ontzettend leuk dat jullie elkaar daar, zoveel kilometers van huis, hebben ontmoet! Ik zal binnenkort zeker het ontmoetingsverhaal tot in de details horen!

  2. Het is moeilijk uit te leggen he waarom je vreemde mensen wil ontmoeten. Het valt altijd reuze mee. Als het niet meevalt geen probleem want je hoeft ze nooit opnieuw te ont-moeten. Ik vibd het gewoon leuk. Bedankt om even te hebben gestopt.

  3. Mooie reis die jullie maken. Leuk stadje om te bezoeken. En over Barbera, die op een leeftijd van 93 jaar nog aan het werk is, ons viel op toen we in Florida waren dat heel veel oudere mensen vaak nog gewoon werken. Niet eens omdat ze het geld nodig hebben, maar omdat ze dat zo gewend zijn en het ze goed bevalt en ze al die vrije tijd niet nodig hebben. Zo anders als bij ons….maar daarom ga je op reis, omdat het anders is als bij ons, toch? Heerlijk om zo onderweg te zijn….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s