Big Bend National Park

Ook na de regen bleef het heet en onweren. Tussen de buien door heb ik nog even buiten gezeten, bedekt met een laag antimuggenspul van een centimeter. Waar aan de ene kant van onze camper de zon al door de wolken kwam, was de hemel aan de andere kant nog zwart.

Toen het verderop kennelijk ook een beetje opentrok, was er eventjes een ‘gouden berg’ te zien.

’s Morgens zaten er gieren in een boom vlakbij ons, zo kon je goed zien wat een enorme vogels het zijn. Al helemaal toen eentje met gespreide vleugels ging zitten voor wat verkoeling.

We reden Big Bend in, een enorm National Park van 3.242 vierkante kilometer. Een barre, redelijk onbegaanbare omgeving, waar het bloedheet kan worden en bij grote regenval overstromingen plaatsvinden. Er staan duizenden en duizenden schijfcactussen, afgewisseld met andere begroeiingen die bestand zijn tegen dit onherbergzame klimaat. Er staan wat ruïnes van huizen, gebouwd van stenen. Gebouwd in een tijd dat er geen airco of stromend water was.

De uitzichten waren prachtig en als je even naar buiten stapte en foto’s maakte, hijgde je van de hitte als je weer binnen kwam. De bodem was er tamelijk licht en dieren hadden zich er naar aangepast. Zo zag je hagedissen van een onnatuurlijke kleur het asfalt oversteken. Asfalt waar wij met onze blote voeten niet op zouden kunnen lopen vanwege de enorme hitte. De woestijngrond kan makkelijk zestig graden worden, zwart asfalt dus nog heter. Het dierenleven in deze woestenij speelt zich dan ook hoofdzakelijk ’s nachts af. Er wonen allerlei dieren, die je overdag niet ziet. Zoals slangen, beren, coyotes, vogels, Jackrabbits, dat zijn woestijnkonijnen met enorme oren die ervoor zorgen dat ze af kunnen koelen. Bij een uitkijkpunt stonden allerlei prulletjes die je kon kopen. Het geld moest je dan in een groot blik met sleuf doen, er was verder niemand te zien.

Bij een bocht stond een paardenechtpaar met hun baby, moeder en kind dicht aan de weg en kind was net aan het drinken. Dan stop je om ze niet te storen, aaaaacchhhh, wat liehief, te roepen en foto’s te nemen.

Je zag aan het groen waar de Rio Grande stroomt, aan de andere kant ervan zie je een enorme  rotswand van 500 meter hoog, die in Mexico staat.

De rivier vormt de grens tussen Texas en Mexico en op een paar plekken na stond die helemaal droog. We wilden naar het water lopen, dat er dus niet was. Het was moordend heet, 43 graden, maar omdat je daar in een soort canyon staat, is het nog veel warmer. De grond was gebarsten en je kon zo naar de overkant lopen.

Nu is het in dat soort temperaturen zaak dat je je beschermt, om te beginnen met een hoed of pet en genoeg water. Ik had geen van beide, want we gingen alleen even naar de rivier. Maar als die er niet is, is het toch wel heel leuk om even door te lopen naar de canyon, want dan sta je dus in Mexico.

In Mexico aangekomen, kwam er net een echtpaar aangelopen, die, zoals hier gewoon is, een praatje begonnen. Nou, we moesten zus en zo lopen, hadden zijn ook gedaan, gewoon heel de canyon door (waar het dus ongeveer 50 graden was) en daar was het toch mooi! Slechts anderhalve mijl. Da’s dus 2,5 kilometer en dat ook weer terug. Ik zei dat ik er niet op gekleed was en niet voorbereid. De mevrouw opende de rugzak van haar man en haalde er een flesje water uit, de lieverd. Ze zei: “Hier, neem maar mee. Dit redt je leven.” Wat zijn er toch schatten van mensen. Er stonden nog een paar kleine plasjes water, waar visjes inzaten en ernaast lag een duizendpoot die kennelijk ergens van geschrokken was en zich had opgerold.

Ondertussen begon de hitte zijn invloed te laten gelden en gaf druk in mijn hoofd en borst. Het echtpaar was doorgelopen en wij keken nog even rond. Vanuit Mexico keken we naar Texas, nou ja, we kunnen in elk geval zeggen dat we in Mexico zijn geweest.

Mijn huid begon te prikken, iets tussen kippenvel en brandnetels in en dat leek me geen goed teken. We liepen terug en ik had steeds meer het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Het flesje water was toen al leeg. Dat krijg je als je even naar de rivier wil gaan, wat foto’s te nemen en in plaats daarvan bijna een uur in een verzengende hitte loopt. Toen ik later met een mevrouw sprak die hier woont en het gevoel beschreef keek ze zuinig, ze zei: “Dat is geen goed teken, dat is ‘prickly heat’ en dat duidt op oververhitting door de zon en uitdroging.” Ze keek naar mijn enkels en zei: “Je enkels zijn gezwollen, drink je wel genoeg?” Ik drink liters water op een dag, altijd, en zei dat. Ze antwoordde: “Dan heeft dat nog met de oververhitting te maken en je zult er nog wel even last van hebben.”

Omdat ik me niet bijster goed voelde, reed Henrie een stuk zodat ik foto’s kon nemen. Onder andere van een groepje koeien dat ineens opdook. We stopten en we werden stomverbaasd aangekeken, ze kwamen nog net niet naar ons toe om te voelen of we wel echt waren.

Na een roteind gereden te hebben, kwamen we bij de uitgang van het park en vonden een camping in Terlingua. Toen de zon begon te zakken zijn we buiten gaan zitten en genoten van de zonsondergang, de rondfladderende vleermuizen en daarna de met sterren bezaaide hemel.

De volgende dag was een trip van 180 mijl om in Van Horn te eindigen. Het is en blijft ongelooflijk om zulke afstanden af te leggen in een compleet niets.

Het is hier kurkdroog, het regenseizoen begint in juli. Overal zagen we ‘dust devils’, een soort zand orkaantjes, die zich vaak verplaatsen.

https://youtu.be/pAFV1WdADVM

Ook de weg over dus.

https://youtu.be/Qfpgyo4lt_o

Het is hier nog steeds bizar warm en ik weet niet wat er allemaal aan pollen in de lucht hangt, maar de tranen lopen over mijn gezicht, ondanks de medicijnen. Normaal snapt iedereen dat in dit seizoen, maar nu, met de corona naweeën, moet je blij zijn dat ze je niet doodschieten.

4 gedachten over “Big Bend National Park”

  1. Wat een hitte! Ik hoop dat je hersteld bent van de oververhitting 🤒
    Een heel bijzondere omgeving die je uitdaagt om te overleven 🥵
    Een goed vervolg van jullie reis 🍀🍀

  2. Hoop dat het goed gaat. Ik heb ooit eens een zonnesteek opgelopen in Zion en ben daar behoorlijk ziek van geweest.
    Kijk erg uit naar ons bezoek aan Big Bend maar hoop dat het eind september iets koeler zal zijn.
    Mooie foto’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s