Verder door groot, leeg Texas

We bleven nog een dag extra op die heerlijke, doodstille camping. Ik had het  zwembad voor mezelf op wat vogels na, die hun dorst kwamen lessen.

Eentje ging ook lekker zitten badderen.

Een schorpioen was in het kinderbad gesukkeld en had het niet overleefd. We hebben hem er nog uitgehaald in de hoop dat het nog niet te laat was. Helaas…

Max kwam ons natuurlijk weer gezelschap houden en de assistent-manager vertelde dat een mevrouw tien jaar lang op de camping had gewoond en altijd voor Max had gezorgd. Maar ze verhuisde en ging bij haar dochter wonen en Max bleef achter. Dan breekt mijn hart. Heeft zo’n ventje een thuis, iemand die voor hem zorgt en van hem houdt en op een dag, pats, alles weg. Dat is toch vreselijk? Die meneer zei dat er een aantal mensen waren die Max eten gaven, maar toch… Mensen hechten zich aan dieren en zij hechten zich aan mensen en als ze dan in de steek worden gelaten, is dat hartverscheurend.
Toen Henrie even opstond, pikte Max meteen zijn campingstoel in, zoals een kat dat doet, dus was hij verplicht om op het picknickbankje te gaan zitten. We hebben het stoeltje ’s nachts buiten laten staan en Max heeft er heerlijk heel de nacht in geslapen.

Wat voelde ik me schuldig dat we het moesten opbergen toen we vertrokken. Max ging op de picknickbank liggen en leek er geen moeite mee te hebben. Maar ik had het gevoel dat ook wij hem in de steek lieten.

Verder gingen we, door kolossaal en leeg Texas. Het is ongelooflijk om zulke einden te kunnen of liever te moeten rijden, zonder dat er iets is. Geen stadje, geen benzinepomp, niks.
We vonden een camping in Fort Clark, een voormalig fort dat nu bewoond wordt door burgers. Er was ook een camping en bij de receptie werden we verwelkomd door een lief poesje, dat er ook al heel lang woont. De eigenaars, die camping en poesje van de vorige eigenaars hadden overgenomen, zorgden er goed voor en noemden haar RV.
We hadden een mooie plek en een paar herten waren zo vriendelijk even te komen kijken.

Toen het al donker was en we buiten zaten, rook ik een specifieke wildgeur en een eindje achter ons was een hele kudde herten aan het grazen. Een foto nemen lukte niet en ik wilde niet dichterbij gaan, want dan zouden ze schrikken en ze waren juist zo lekker aan het eten.

Die avond zou er een maansverduistering zijn, een unieke gebeurtenis die je natuurlijk wel gezien moet hebben. De maan werd steeds kleiner en het verduisterde gedeelte zag je rood worden.

Toen de maan helemaal verduisterd was, zag je alleen nog een rode bol, een ongelooflijk gezicht. Ik kreeg het niet goed op de foto zoals je ziet, maar de kleur zie je wel. Nou ja, om maar een idee te geven.

De volgende dag reden we nog even door het fort, waar het theater ook nog stond dat vroeger ook als kerk werd gebruikt.

Ik loerde naar binnen en een zwaluw kwam zenuwachtig voorbij vliegen. Ik keek omhoog en zag haar kinderen zitten en ben maar opgehouden met loeren en weer achter het stuur gekropen.


Ook het volgende traject was lang, door een lege omgeving. We tankten nog ergens en toen we dat stadje uitreden stond er een bord: Next services 88 mijl. Dat is toch niet voor te stellen? Ruim 140 kilometer zonder een stadje, een gehucht en heel soms een auto.

Je krijgt honger en wil wat eten. Regelmatig zie je ‘Rest areas’ aangekondigd worden, zodat mensen even kunnen rusten op dit toch wel erg vermoeiende traject. Ik sloeg bij een willekeurige af en dat was een prima keus. Je komt op een prachtig uitkijkpunt, het waaide behoorlijk en die wind zorgde voor verkoeling, om de simpele reden dat het zo droog was. Want het was warm, heel warm. We hadden een prachtig uitzicht over de Pecos River en de brug die je op de foto bovenaan ziet. Je hoorde constant het gemekker van geiten die er beneden rondliepen, maar te zien waren ze niet

De eigenaars van de volgende camping hadden wel gevoel voor humor. Het geld voor die nacht moest je in een envelop, met registratieformulier, in een soort brievenbus stoppen. In de kont van een varken dus.

De volgende dag zouden we overnachten op een camping in Big Bend National Park. We reserveren zelden iets, maar deze camping heeft maar 25 plekken, dus dan is het wel raadzaam. Om er te komen moet je door het park, vanaf de ingang ruim dertig mijl, maar het waren er ook al bijna 120 om daar te komen, een aardig stukje dus door een leeg landschap.

Het was warm, 43 graden en we werden al gewaarschuwd dat het heel erg was met de muskieten.

Het eerste dat we zagen toen we uit de camper kwamen was een eng beest en dit was nog een kleintje. Tarantula’s hier in Texas kunnen zo groot als je hand worden.

Het begon te onweren en de regen kwam met bakken uit de hemel. Tijdens die bui daalde de temperatuur naar ‘slechts’ 42 graden en daarna kwamen de muggen zich helemaal verlustigen en in geen tijd waren je benen zwart bespikkeld.
Er moeten hier zo’n driemiljoen krekels zitten, die een megaconcert geven. Een voordeel van de regen: de airco doet het meteen een stuk beter vanwege het vocht in de lucht en zo heb elk nadeel zijn voordeel…

4 gedachten over “Verder door groot, leeg Texas”

  1. Jullie maken de poezen gelukkig met je aanwezigheid. Ik denk dat ze gewend zijn aan komende en gaande mensen.
    Wat een prachtig vogeltje 😃
    Sterkte met de hitte en de muskieten 🦟
    Ben benieuwd naar het volgende verslag😎

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s