New Orleans

We waren dus aan het wachten op de taxi die ons naar Bourbon Street in New Orleans zou brengen. Na een half uur nog maar eens gebeld, tja, het was zo druk, werd er gezegd, ze kregen niemand te pakken. De eigenaar van de camping zei dat we beter de bus konden nemen, die stopte aan de overkant en deed er wel drie kwartier over. Maar als we terugkwamen ’s avonds, moesten we toch maar beter een taxi nemen. Toen we naar de camping reden vermoedden we al zoiets

Goed, je gaat je tijd niet zitten verdoen met wachten en dus stapten we op de bus. Om te beginnen hing er een oorverdovende pislucht en een van de stoelen was dan ook letterlijk zeiknat. We keken naar onze medepassagiers en daar werden we niet vrolijk van. Als je in Amerika geen auto hebt, zijn daar eigenlijk maar een paar redenen voor. Je woont bijvoorbeeld ergens waar dat niet handig is, omdat je het ding toch nergens kwijt kan. Of omdat je het niet kan betalen en in Amerika hoor je dan echt bij de onderlaag. Want als je de wrakken ziet waar vaak mee wordt rondgereden, dan weet je dat die mensen gewoon geen cent te makken hebben. Heb je dus geen auto vanwege afwezige financiën, dan is je situatie niet rooskleurig. Onze medepassagiers waren duidelijk armlastig, je zag het aan hun kleding, hun verzorging. Wijken die we zagen waar de bus door reed, hebben we tijdens geen van onze reizen gezien. Zo armoedig en afgetrapt, duidelijk onveilig en overal stapten mensen in en uit, die woonden daar dus. Dan voel je je beschaamd, omdat je dat allemaal ziet en opmerkt en de enige reden voor ons om op de bus te stappen, was omdat er geen taxi kwam. Dan denk je aan je eigen mooie huis met grote tuin en voel je je gezegend. Maar iedereen kan in zo’n armoedige situatie terechtkomen, iedereen. Er hoeft maar genoeg fout te gaan in je leven, ook dingen waar je niks aan kunt doen en je bent er ook zo aan toe. Mensen die zeggen: ‘Mij overkomt dat niet’, weten niet waar ze over praten.

We stapten over op een streetcar, zoiets als het trammetje in San Francisco en gingen er bij Bourbon Street uit. Zoals ik al zei was er een groots jazzfestival in New Orleans waar hele volksstammen op af kwamen. Het was meer dan superdruk, overal werd muziek gemaakt, de hoeveelheid bedelaars was verbijsterend, net als de overvloedige aanwezigheid van politie.

Qua uiterlijk was het er ook erg achteruit gegaan: ondergekalkte panden, balkons die bijna van gevels af leken te vallen. De mensen hadden ook geen oog voor de koloniale stijl van veel gebouwen en die was toch echt de moeite waard. Een kennelijk nieuwe mode die me hier opviel, was dat veel vrouwen, mooie kleren en perfect opgemaakt, op pantoffels of iets wat daar op lijkt, rondlopen.

Er waren bandjes met zangers op straathoeken, sommige best goed.

Een man met een trompet maakte in hoofdzaak geluid zonder kennelijke samenhang, anderen gaven drumsolo’s op omgekeerde emmers, je kon schaken, er werd getapdanst, van alles.

Je zag hoe mensen hun kansen grepen na de corona-ellende, die natuurlijk nog niet geheel voorbij is, maar je kon ze geen ongelijk geven.

We wandelden en bekeken van alles, tot mijn rug zei: Ja dahaag, doe je het lekker zelf? Op een trapje van een huis ben ik even gaan zitten en er stopte een auto en de chauffeur vroeg of ik op Uber wachtte, een taxi dus. Nee, maar kon hij zijn nummer geven? Dan belden we als we naar de camper terug wilden. Ik dacht: ik ga niet weer tijden op een taxi wachten die niet komt. We slenterden verder, elk paar stappen omgeven door dikke wolken van dopelucht.

We aten wat in een klein restaurant, waar al gauw een wachtrij buiten stond en besloten dat het tijd was om terug naar de camping te gaan. Het was buiten zo mogelijk nog drukker geworden en overal stonden groepen mensen te kijken naar de meest uiteenlopende optredens.

Henrie belde Dwight, zo heette de Uber taxichauffeur, en die was er in tien minuten. Hij vertelde dat hij eigenlijk net naar huis wilde gaan, het was ook al bijna 22:00, en dat zijn hond al op hem zat te wachten om samen een wandeling te maken.

We kwamen langs de begraafplaats waar Marie Leveau begraven ligt. Dat zegt sommigen van jullie misschien niets, maar dat is de grootste voodoo koningin die ooit heeft geleefd. We hadden dat vorig keer bezocht en Dwight vertelde dat de begraafplaats tijdens de lockdown gesloten was geweest. Omdat er zoveel spullen van gestolen werden, waarschijnlijk om te verkopen, omdat mensen geen inkomsten meer hadden. Hij vertelde ook dat hij net terug was uit Arizona. Zijn vader was drie jaar daarvoor overleden, zijn moeder had dementie en hij was maanden bij haar geweest om haar te verzorgen. Dat hij New Orleans haatte en de mensen vreselijk vond. Zijn broer was er arts en die zei regelmatig: ‘I hate these people, I hate them’. Hoe zijn broer regelmatig ‘patiënten’ kreeg, die in hoofdzaak voorschriften voor drugs wilden hebben. Toen hij dat weigerde, had een van die figuren hem met het toetsenbord van de computer geslagen.

We kwamen bij de camping en Dwight zei: ‘In deze buurt moet je niet de straat opgaan, blijf er weg. Als je hulp nodig hebt of ik kan wat doen, je hebt mijn nummer.’ We gingen door de beveiligde poort en liepen naar de camper. Het was nog steeds bloedverziekend heet en mega benauwd. Thuis zou je zeggen: het gaat vast onweren en dat ging hier ook op. Een uur later begon het gerommel en de flitsen, er brak een onweer los zoals we dat thuis niet kennen. Door het zout van de zee in de lucht, verspreidt de elektriciteit van het onweer zich enorm. Het water kwam met meer dan bakken uit de lucht zetten en bijbehorende windstoten, die de camper deed schudden en dat hield niet zomaar op. Het ging een paar uur door en ’s morgens begon het weer opnieuw.

Een herhaling van de vorige keer dat we hier waren, maar toen hoosde het overdag ook nog eens enorm. We vertrokken, reden door dezelfde armoedige buurten als met de bus en voelden ons gezegend dat wij mochten vertrekken. In tegenstelling tot de bewoners, die hier waarschijnlijk nooit aan zullen kunnen ontsnappen…

2 gedachten over “New Orleans”

  1. Ik sluit me bij Petra aan. Het viel ons in februari ook op dat er zo veel armoede is. Ik kreeg de indruk dat het helemaal niet zo goed gaat in America. Tenzij je rijk bent, dan is alles makkelijker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s