Het is ongelooflijk, maar we zijn er!

Op vakantie gaan, leuk! Iets om je op te verheugen. Ja, in een normale situatie wel, maar Amerika eist van tevoren nog steeds zo’n antigeentest, die maximaal 24 uur oud mag zijn. Dus tot die tijd weet je niet of je reis doorgaat… Je reis die ‘pas’ vier keer is geannuleerd, vanwege de wereldwijde ellende. Vrijwel alle landen hebben die test ondertussen afgeschaft, behalve Amerika en voor zover ik weet China. Terwijl de situatie in Amerika hetzelfde is als in Europa, qua besmettingen en ziektecijfers. Tot je de uitslag hebt, kun je je dus ook niet echt verheugen op je vakantie. Normaal is tegen de dag voor vertrek al een berg ingepakt, nu niet. Want het kon eventueel allemaal niet doorgaan. En voor een maand in een camper, neem je nou eenmaal meer en andere dingen mee, dan voor een auto- of zonvakantie.

Om 11:00 de test en die was negatief. Toen aan de slag en eind van de dag ben je compleet uitgeput. De eerste vlucht was al om 08:20, dus om 02:45 stonden we alweer naast ons bed om aan de marteldag te beginnen.
De snelwegen waren doodstil, alsof weer een lockdown iedereen aan huis gekluisterd hield. Onze vertrouwde Park & Fly was door de pandemie en dus afwezigheid van reizigers failliet, maar een klein eindje verderop zit een andere, waar ook een groot deel van het personeel van de originele Park & Fly werkt. We reden het terrein op en daar stond het busje om ons weg te brengen al te wachten. De meneer keek me aan en riep met oprecht Amsterdams accent: “Dat is lang geleden, al een paar jaar! Vliegen jullie weer op Las Vegas?” Vind ik zo knap he, die mensen vervoeren dagelijks ik weet niet hoeveel mensen en toch na jaren herkent hij je en weet waar je doorgaans naar toe reist.

Afijn, op Schiphol al sterrevus druk, hij weer naar de vertrekhal waar de spreekwoordelijke mierenhoop niks bij was. Meivakantie, Koningsdag, dus minder personeel plus de naweeën van de staking afgelopen zaterdag. En dat hebben we geweten! Bagage afleveren plus inchecken, daarna moesten we naar hal E voor de vertrekgate, bordjes gevolgd en kwamen bij een doorgang die afgezet was met van die paaltjes waar banden tussen zijn gespannen, je kent ze wel. Er stond al een hele groep braaf te wachten, ik wacht dan ook braaf. Twintig seconden dan, geduld is niet mijn beste karaktertrek en dat was maar goed ook…
Na die twintig seconden ben ik naar een mevrouw bij de dichtstbijzijnde incheckbalie stond toegerend en gevraagd wanneer die doorgang nou eindelijk eens opende. Ze keek me sloom aan en zei: “Ik weet niet of die nog wel opengaat.” Ik wist een vette vloek binnen te houden en vroeg hoe we dan in hal E moesten komen. Ze wees naar een trap, die zover weg was dat ik die amper zag, daar moesten we naar boven dus. Wij rennen, over mijn schouder de groep wachtenden toegeroepen dat die doorgang niet open zou gaan en dat we via de trap moesten.
Bovengekomen geen bordjes meer voor hal E. Een meneer die er werkte zei: “Nee, dan moet je daarheen, via Den Haag en Dordrecht en dan volg je de borden Madurodam.” Of zoiets. Het was in ieder geval een pokkeneind lopen en de klok tikte wel verder. Eindelijk daar aangekomen moesten we door de beveiliging waar al een berg mensen stond te zuchten.
Net als in de Efteling hing er aan het begin van de rij een bordje: vanaf hier 15 – 20 minuten. Nou, ammehoela, misschien in een normale situatie. Dit heeft meer dan anderhalf uur geduurd. Krankzinnig. Onze vlucht naar Atlanta was dus om 08:20, de gate zou om 08:05 sluiten, wij kwamen om 07:55 aangerend, net op tijd dus, met dank aan het meer dan klunzige gebeuren op Schiphol.

De marteling van de vlucht, die achteneenhalf uur zou duren, begon. Je gaat op een stoeltje zitten en mag er niet vanaf, behalve om naar de wc te gaan. Drie stoelen naast elkaar en naast Henrie zat een aardige meneer, die ik er op een gegeven moment van verdacht aan een moeilijk soort yoga te doen, waarbij hij zijn voorhoofd op zijn knieën moest leggen. Hij sliep dus en natuurlijk moest ik naar de wc. Slaap is heilig, dus heb ik met moeite gewacht tot hij zijn rolluikjes opentrok en ik nog net niet over hem heen springend naar de plee kon rennen.
Aankomst Atlanta met de douanecontrole op zijn Amerikaans. In Nederland zou je zeggen: zo snel als dikke stront in een trechter, daarom wil ik altijd drie uur tussen twee vluchten hebben, ik ken die situatie zal ik maar zeggen. Zo’n vliegtuig braakt heel wat mensen uit en omdat het een internationale vlucht is, moet je door de douane. Het leek de Aldi wel, drie miljoen mensen en maar een balie open. Het duurde ‘slechts’ anderhalf uur, na een uur gingen nog twee balies open en ging het een fractie sneller. Je paspoort wordt natuurlijk gecontroleerd, je foto genomen en je vingerafdrukken. Bij ons bleef het beperkt tot paspoortcontrole en foto, waarschijnlijk stond er toen op het computerscherm: ‘O no, not them again!’
De volgende vlucht, naar Orlando, duurde maar een uur en toen stonden we in heet, vochtig Florida. Taxi naar hotel, even omgekleed en dan wat gaan eten. Je hebt geen vervoer en naast het hotel zat een Waffle House, dat had ik op Google Street View al gezien. Waffle House, wafel huis dus, zit door heel Amerika en daar hadden we nog nooit gegeten. Omdat de naam doet vermoeden dat ze er alleen wafels hebben, maar dat viel mee. We moesten echt wat eten en ze hadden ook biefstukjes. Met rösti en gebakken eieren. Niet een combinatie die echt voor de hand ligt, maar goed… De mevrouw die ons hielp was supervriendelijk en goedlachs en trakteerde ons ook nog op een wafel.
Schuin aan de overkant was een benzinestation, dat zijn hier halve supermarktjes, en ik wilde wat suikervrije limonade voor mijn rummetje en Henrie een biertje. Steek je toch even over, zou je zeggen? Dan moet je wel eerst goed op de uitkijk dat zowel van links als rechts er over een heel eind geen verkeer komt, want de straten zijn hier heel wat breder, in totaal zesbaans.
We zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, hebben in het hotel eerst lekker gedoucht voor we nog even ontspanden en toen mochten we slapen. Het is hier zes uur eerder, dus je bent ook weer heel vroeg wakker, ondanks je nog aanwezige moeheid. Om 05:30, dan is het thuis dus 11:30. Douchen, al het gebruikte inpakken, ontbijten en met de taxi naar RoadBear om de camper op te halen. Ik had de week van tevoren al gebeld om een afspraak te maken om de camper vroeg op te halen en we konden om 09:00 terecht. We hoeven de uitleg over hoe alles werkt niet meer, dat weten we zo onderhand wel uit ons hoofd.
Er staat bij zo’n verhuurstation altijd een kast met spullen die mensen hebben achtergelaten toen ze hun camper inleverden. Dat kan van alles zijn, rijst, wc papier, blokjes voor je wc tank, zout, sponsjes, weet ik veel. Want dat nemen ze niet mee naar de andere kant van de oceaan. Heel handig was ook het anti-muggenspul, want hier in Florida en de komende staten zullen we dat hard nodig hebben! Die kast was zo’n beetje leeg nadat wij een bezoekje hadden gebracht, zelfs een droogrekje wat onderweg goed van pas kan komen, weten we uit ervaring. Wat wij dan over vier weken over hebben, laten we ook achter in zo’n kast als we de camper in Las Vegas inleveren, of we geven het weg aan iemand op een camping. Daar wonen namelijk ook altijd mensen permanent en je ziet doorgaans van buiten al of die het niet zo breed hebben. Die kunnen de spullen dan beter gebruiken.

De camper waar ik speciaal om had gevraagd, het type dus, stond op ons te wachten. Op de foto’s het zitkamergedeelte met uitgeschoven zijkant. In de slaapkamer kan je de zijkant ook uitschuiven en natuurlijk aparte douche en wc. Alles aan boord. In het aanrecht zit een grote flatscreen verzonken, zodat je tv kunt kijken, wat wij nooit doen. We gaan niet naar Amerika om tv te kijken, doen we thuis ook amper en buiten zitten is veel leuker.


We vertrokken en dan is het wel weer even wennen om met zo’n camper van tien meter lang te rijden en dan ook nog eens in de heksenketel van Orlando, maar het wende snel, al moet je bij remmen altijd je tijd nemen. Zo’n ding heeft een lange remweg en als je te bruusk remt, ligt de inhoud van je kastjes op de grond.


Henrie had op de gps al een Dollar Tree gevonden, waar we zoveel mogelijk dingen van onze lijst kochten. Corona heeft hier ook de prijzen omhoog gejaagd, dat merk je. Bij de Dollar Tree was niet alles meer een dollar, maar $1,25, wat nog niet veel is. Ik wil bv altijd een wc borsteltje en die vind ik nergens voor die prijs. Ketchup, mosterd, servetjes (buiten je inrichting, potten, pannen, etc. is er niks in de camper), schoonmaakspul, nou ja, van alles dat op onze lijst voorkwam, daar ingeslagen en toen naar onze favoriet voor de rest: de Walmart. Het was geen supercenter zoals normaal, maar een buurtWalmart. Voor onze begrippen nog enorm, maar toch wat minder uitgebreid. Moeten we ergens anders weer even naar een Walmart, wat naar nu…

Op het gebied van verspilling is Amerika nog niet veranderd. Als je naar het gemiep bij ons kijkt, alleen al op het gebied van plastic en dan moet je hier zien! Natuurlijk de onvermijdbare carrousel met driemiljoen tasjes waar ze je boodschappen indoen, ja die worden hier altijd voor je ingepakt. Op de groente afdeling, dat zijn altijd plaatjes om te zien, keek ik bij de worteltjes. Wat zie ik? Ongetwijfeld uit hoofde van gezond snoepen een zakje kleine worteltjes en elk worteltje, let op, apart verpakt! Hoezo uitkijken met plastic?


Van al dat gedoe krijg je honger en waar ga je dan eten voor je late lunch? Yep, bij een Chinees met een buffet. Daar hebben we drie jaar op moeten wachten. Het is niet te vergelijken, in geen enkel opzicht, met het Chinese eten dat je in België en Nederland hebt. Geen sauzen, alles geroerbakt, dus de groenten nog lekker knapperig, veel vis en garnalen, noem maar op. Zeker veertig gerechten en als je maag dan op je knieën hangt en je echt niet meer wil eten, is er nog het dessertbuffet. Mwoah, klein beetje dan…
Maar we zagen ook iets merkwaardigs. Of het nu nog uit hoofde was van besmettingen of gewoon niet willen afwassen, maar de bordjes de je pakte waren van polystyreen en je bestek was plastic. Goed, ik cola light en Henrie thee. We doen altijd citroen in de thee, dus Henrie had een stuk citroen in zijn beker uitgeknepen en dat op zijn lege bordje gelegd.

Even later pakte hij dat stukje weer op en het citroensap had dus gaatjes in het materiaal ‘gebrand’.

Ook ‘leuk’ bericht, want ik doe overal citroen in, in mijn rum, thee, water, ik marineer er mee, etc. Maar goed, zolang er geen gaten in me vallen zal het wel meevallen.
Via een megafile naar een camping gereden en de boel uitgepakt en ingericht. De receptie was al dicht toen we aankwamen, maar een groep senioren, allemaal in golfkarretjes, hebben ons geholpen. Permanente bewoners, die na het avondeten in hun golfkarretje stappen en met andere mensen in golfkarretjes gaan zitten kletsen. Maar die weten welke plekken er niet gereserveerd zijn. We staan bij een meer, dus buiten zitten na zonsondergang was geen optie. Dan pakken de muggen je op om je elders leeg te zuigen. Maar goed, de boel moest nog uitgepakt en ingericht worden, dus geen probleem.

Het was laat toen we gingen slapen en wederom was ik al vroeg wakker en ben aan dit blog begonnen. Buiten rijden de eerste senioren alweer voorbij in hun golfkarretjes, de morgenschemering verdwijnt en de stralende zon smijt haar stralen gul overal over het land. Internet is hier meer dan rampzalig, dus plaats ik dit blog wel als we ergens anders zijn. Nu douchen en ontbijten…

9 gedachten over “Het is ongelooflijk, maar we zijn er!”

  1. Geweldig Laureen.
    Wij reden gister langs Schiphol en dachten, je zou er tussen staan….jullie dus.
    Maar het starten was hel , dus kan alleen maar beter worden.
    Ben benieuwd.😁😚

  2. Heerlijk wakker worden zo op zondag met jouw eerste verhaal. Fijn om van jullie te horen (ik was nbtje ongerust 😚). Geniet van jullie welverdiende vakantie xx

  3. Fijn dat jullie goed zijn aangekomen. Geniet van de reis, lekker schrijven, dan hebben wij ook plezier van jullie avonturen 😘

  4. Wat een heerlijk lang verhaal en laten we er maar van uit gaan dat jullie de vervelende dingen achter de rug hebben en van een super vakantie gaan genieten 🍹🍻

  5. Hahaha Wat genieten die schrijfstijl van jou. Geweldig!
    Ik heb me maar gelijk aangemeld voor de nieuwsbrief.
    Wat een belachelijk gedoe op Schiphol … en dat is nog lang niet voorbij…

    Geniet, wij genieten vanuit Almelo mee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s