Over een grot en een belangrijk kunstenaar

Persoonlijk hou ik het liever bij het bekijken van dingen boven de grond, maar Henrie wil kennelijk al wennen aan de, hopelijk nog verre, toekomst van het onder de grond moeten blijven, en bekijkt graag grotten. Niet dat hij zich dan kan voorbereiden, want als wij het tijdelijke met het eeuwige verwisselen, worden we gewoon opgestookt. Maar Cueva de Los Verdes is toch ook wel weer een bezichtiging waard.

Een groot deel van Lanzarote is gevormd door gestold lava en die lavastromen zorgden dus uiteindelijk voor Cueva de Los Verdes. Geen groene grot zoals de naam doet vermoeden, maar genoemd naar de familie die deze grot had en er woonde. Een perfecte bescherming tegen weerselementen en vijanden.

Deze grot heeft een traject van een kilometer dat je kan bezichtigen. Maar eigenlijk is hij is veel dieper, vijf kilometer, maar zover kan je niet komen. Steile trappetjes, lage doorgangen, gestolde lavastromen, overal ingenieus aangebrachte verlichting en op veel plekken zachte muziek. Nou ja, muziek, mij deed het in hoofdzaak denken aan wanhopig geroep van gekwelde zielen, die smeken om vergeving en vrijlating. Ook de muziek van de megaspannende film ‘The Shining’ kwam voorbij, of anders iets dat er heel sterk op leek.  Aan het einde van het traject was een zaal waar concerten worden gehouden. Een zaal met beperkte ruimte natuurlijk, maar door de vorm, boringen in de bovenkant en zijkant zou de akoestiek perfect zijn. Buiten de gekwelde zielen op de achtergrond kregen we niets te horen, maar we zijn zo ook in een grot in Australië geweest en snapten het helemaal. Verder gingen we en kwamen weer in een grote ruimte met een diepe, verlichte afgrond.

De gids zei dat we niet te dicht bij de rand met stenen moesten komen, wat iedereen probleemloos accepteerde en op veilige afstand bleef. Ze stak haar verhaal af, pakte een steen en zei: ‘Let nu goed op!’ en gooide de steen over de rand. In plaats van de klap uit de diepte volgde er een plons. Die afgrond was een perfecte weerspiegeling in kunstmatig aangelegd vijvertje, van slechte twintig centimeter diep. Maar het was een werkelijk prachtig optisch effect! Complimenten voor de persoon die dit heeft bedacht!

Op een andere plek in het bizarre lavalandschap, stond het huis van de bekende kunstenaar Cesar Manrique (1919-1992), dat hij zelf omvormde en renoveerde tot museumruimte.

Het huis is gebouwd op een een gestolde lavastroom van 30.000 vierkante meter, overblijfsel van de vulkaanuitbarstingen tussen 1730 en 1736. Deze zeer artistieke woning bevindt zich deels onder de grond, met op alle plekken lichtinval en zelfs een buitenzwembadje, waar Cesar zich omringde met kunst, veelal naakt vrouwelijk schoon en waar iedereen welkom was.

Cesar, hield niet van opgeplakte etiketjes. Zelf werd hij om schreven als kunstenaar, fotograaf, ecoloog, ontwerper en nog veel meer, iets waar hij zelf een hekel aan had. Hij zag zichzelf als individu en de benamingen vond hij verarmingen van de kunst. Ook zag hij de mensheid als een geheel, niet onderscheiden door landgrenzen, godsdiensten talen of vlaggen.

Hij maakte zich toen al zorgen over de schade aan de natuur, de zee en het milieu. Hij heeft zich ook keihard ingezet tegen de overbebouwing door hotels en appartementencomplexen, gericht op het massatoerisme.

Een uitspraak was: ‘Die fascistische bebouwing zou zelf Mussolini niet hebben toegestaan!’ Hij vond het absurd dat het eiland in snel tempo werd volgebouwd met hotelblokken, die alle zeezichten onmogelijk maakten. De enorme puinhoop die werd gecreëerd en de verspilling die het mooie Lanzarote vernielden. Dat als al die ellende was gerealiseerd het een onomkeerbaar proces was, veroorzaakt door beleggers en projectontwikkelaars die alleen geïnteresseerd waren in de miljoenen die het op zou leveren en hun reet afveegden aan de cultuur en het karakter van het eiland. Een groot protest van de bevolking tegen die plannen was het resultaat en er werd naar geluisterd.

In tegenstelling tot zoveel toeristenoorden, vind je hier geen massale hoogbouw voor de toeristen. Ook het gros van de woningen, ze zijn vrijwel allemaal wit, hebben groene, bruine of blauwe luiken en deuren. Hij heeft ervoor gezorgd dat de schoonheid van het eiland bewaard bleef. Veel gebouwen en projecten behoren tot zijn werken en zijn kunst en op diverse rotondes zie je enorme windsculpturen die door hem zijn gemaakt.

Hij heeft talloze prijzen gewonnen, ook op het gebied van ecologie. Hij zei: ‘Ik ben er niet bijzonder trots op, maar ben wel blij dat ik zo anderen bewuster heb kunnen maken.’ Een aparte man, Cesar en heel belangrijk voor Lanzarote. Op zijn 73ste is hij omgekomen bij een verkeersongeval, vijftig meter van zijn woning vandaan. Een groot verlies van een groot man, die de toeristische verloedering uit puur geldbejag van zijn zo geliefde Lanzarote heeft weten te voorkomen.

We gingen richting uitgang waar we even op een bankje gingen zitten. Recht tegenover ons was een snackbarretje met een redelijk boos kijkende meneer. Even later kwam er een poesje miauwend binnengelopen, tegelijkertijd met een paar mensen die haar niet eens zagen. Ze liep weg en kwam een halve minuut later weer miauwend terug, keerde zich om en ging op het lage muurtje naast ons liggen. De meneer kwam naar buiten met een schoteltje waar van alles op lag: pasta, kaas, vis, ….

Het poesje begon meteen te eten, ze at niet alles op, een bewijs dat ze niet uitgehongerd was. Ze zag er ook goed uit. Daarna poetste ze zich en ging op het muurtje liggen en als ze naar die meneer keek sproeiden haar ogen liefde, ze was duidelijk dol op hem. Ik zei dat tegen hem en hij begon te stralen.

Hij vertelde dat ze als kitten aan was komen lopen en hij had zich daar over haar ontfermd, gezorgd dat ze gesteriliseerd werd en gaf haar eten. Zelf had hij twee honden en ik vermoed dat dat niet samen ging. Maar hij was duidelijk dol op haar en andersom al helemaal. Ik vertelde hem over de zak kattenvoer die ik in de auto had, waar ik amper iets van uit heb hoeven delen en of hij die wilde. Hij vroeg of het harde brokjes waren, inderdaad dus, nou, die lustte ze niet. Kan ik me voorstellen bij al dat lekkers dat ze elke dag van hem krijgt, haar dieet zal ze zelf wel aanvullen met muisje uit het vuistje.

Eind van de middag gingen we even naar de Spar een paar straten bij ons hotel vandaan, daar liep een Felix katje binnen. Die had ik op de eerste dag al gezien, zag er ook heel goed uit. Kopjes gevend aan alle stellingen ging hij weer naar buiten en haalde zijn neusje op voor de lekkere brokjes die ik voor hem neerlegde. Ja, niet gek, achterin de winkel was de slagerij waar hij ongetwijfeld heerlijke afsnijdsels van vleeswaren en vlees kreeg. Dan denk je ook: joh, brokjes, eet ze leuk zelf op… Maar wij lusten ze ook niet.

3 gedachten over “Over een grot en een belangrijk kunstenaar”

  1. Jammerdat jullie nog niet naar de USA mogen. Misschien volgend jaar. Er zij toch wel interessante dingen te zien voor jullie op dat eiland en ik reis graag met julli mee. liefs aan Henrie en Laureen van Bep.

  2. Wat een prachtige grot en wat een bijzondere man, die Cesar. Hele mooie dingen heeft hij ook gemaakt. Dankjewel voor het delen van dit mooie stukje Lanzarote.
    Die poezen hebben het daar goed. 😻

  3. Jullie zijn er lekker even uit, heerlijk toch. Effe wat anders dan de wind en regen die waar wij op getrakteerd gaan worden. En die katten hebben het toch nog niet zo slecht. Voor die vieze brokjes halen ze hun neus op. Nou ja ……Ha ha ha…
    Geniet, groetjes, van Femma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s