Lowell Bisbee - oldtimers - Copyrighted photos - HDB_5649 - 2018

Historisch, historischer

We waren onderweg naar Huachuca City waar we de nieuwe module voor het warme water op zouden halen. Natuurlijk volgden we ook nu geen snelwegen en toen we langs een piepklein stadje kwamen, zag ik uit mijn ooghoeken in de gauwigheid iets historisch. Bij de volgende afslag zijn we eraf gegaan en was dat even de moeite waard!

Het stadje heet Lowell en was een mijnstadje waar koper werd gevonden. De afgravingen waren nog heel erg aanwezig, terwijl de mijn sinds 1975 niet meer in gebruik is. Langs de weg waren oldtimers geparkeerd en overal werd moeite gedaan de sfeer van jaren geleden terug te halen. Een mevrouw sprak me aan en vroeg me of ik hier woonde. Ik zei dat ik niet eens op dit continent woonde.

Deze mevrouw, LaVerne Williams, was blij met haar nieuwe gesprekspartner en vertelde honderduit en het was geweldig. Deze jeugdig uitziende vrouw wordt in juli 96(!). Ze is hier met haar ouders komen wonen toen ze drieënhalf was. Haar vader had tbc en ze woonden in Oklahoma. De artsen hadden hem gezegd: ‘Verhuis naar Phoenix, met dat klimaat heb je misschien nog drie jaar te leven.’ Hij bouwde een T-ford om met matrassen om de tocht te maken, een soort vroege camper zal ik maar zeggen. Maar hij kwam bij Lowell niet over de berg en dus besloten ze daar te blijven. Haar vader heeft nog 31 jaar geleefd. Zelf was ze heel actief in haar stadje en was drie termijnen burgemeester. Nu zette ze zich vooral in om alles een beetje in de oude staat terug te brengen en was ze benoemd tot ambassadeur van Lowell.

Ze reed rond in een grote auto, met een kussen op de stoel, omdat ze anders niet over het dashboard kon kijken. Ze gaf me haar emailadres en ik heb haar beloofd de foto’s te sturen die ik van haar gemaakt had. Geweldig, daar word je toch helemaal blij van?

Verder gingen we. We haalden het onderdeel op, Henrie plaatste het zelf en het zat binnen tien minuten. Ons doel van die dag was Tombstone, waar we al vaker zijn geweest. Een, natuurlijk gecommercialiseerd, stadje dat toch erg charmant is. De camping lag tegen het centrum aan en we gingen een rondje maken. Omdat het al een uur of zes was, was alles al gesloten en doodstil.


Tombstone-Laureen-Big-Nose-Kates-Saloon

We dronken een biertje, mijn eerste pintje sinds deze vakantie, in Big Nose Kate’s Saloon.


Daarna schoven we een deurtje op naar een andere saloon waar vooral de plaatselijke bewoners komen. De mevrouw achter de toog, Eileen, was een grote dierenliefhebber en woonde met haar 45 honden, muilezels en paarden een uur rijden verderop op een ranch in een canyon. Ze had 45 jaar bij General Motors gewerkt, wilde hier nog een paar jaar werken om dan, met al haar dieren, te verkassen naar Florida. Daar woont haar dochter met haar gezin. Ze vond de enorme privacy van haar huis en land geweldig, maar verder niet. Ze zei dat mensen vaak overwogen in de regio van Tombstone te gaan wonen en dat ze iedereen altijd adviseerde alles goed te onderzoeken. Over het algemeen wordt gedacht dat het daar altijd warm en droog is. Maar vanaf juli begint de regentijd en niet zomaar regen, maar muren van regen. Dat duurt tot half september, plus de enorme wind. Die zo sterk is dat je amper vooruit kan komen.

Ze vertelde dat de bars in Tombstone niet voor negen uur ’s avonds mogen sluiten en dat iedereen om half twee ’s nachts weg moest zijn. De naam Tombstone (grafsteen) komt trouwens van een man die zei dat hij hier zijn fortuin ging zoeken. Toen was hier nog niks. Zijn vrienden zeiden: ‘Je zult daar alleen je grafsteen vinden!’ Maar het duurde niet lang voor hij zilver vond en de grond liet registreren en gaf het de naam Tombstone. Eigenlijk als grap bedoeld.


Buiten Tombstone ligt de begraafplaats Boothill. In de 19de eeuw was het zo dat als er zogeheten ‘revolverhelden’ ergens woonden, de begraafplaats automatisch de naam Boothill kreeg. Omdat mensen stierven met hun laarzen aan, doodgeschoten door ordinaire moordenaars. Op heel wat houten gedenktekens bij de graven kon je lezen hoe ze waren gestorven en dat was inderdaad nogal eens door geweld.


Opvallend was ook dat het graf van een meisje dat aan rode hond was overleden op de leeftijd van drie maanden oud heel veel geld lag. Sowieso lag er op veel graven geld, maar bij dit kindgraf was het echt bizar.

De gewoonte geld achter te laten is op dit kerkhof een jaar of vier geleden begonnen en om de zoveel tijd wordt het verwijderd en gaat het naar een goed doel. Maar al snel ligt het weer vol.
Zoals gezegd lag de camping tegen het centrum aan, maar de teringherrie die je hier van verkeer hebt is ongelooflijk. Niet gewoon verkeersgeluid, maar die manier om in voertuigen te rijden die bergen lawaai maken. Alsof iedereen zonder uitlaat rijdt. Zo modern als ze hier op sommige vlakken zijn, zo achterlijk zijn ze op andere gebieden.

We reden verder door uitgedroogd Arizona en onze camping van vannacht was leeg, heel erg leeg. Er stonden campers, maar die zijn van een beurs. Zelfs hier, een behoorlijk eind van de weg, hoorden we een wagen met belachelijk veel geloei rondscheuren. Misschien zijn alle mensen hier gewoon fabrieksdoof, veroorzaakt door verkeerslawaai en valt het ze niet meer op….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s