DSCN5576 Roadbear camper RV rental 30ft travel

Las Vegas binnen en weer buiten

Uiteindelijk lukte het ons om in Las Vegas aan te komen, maar hoe…

We stonden braaf op, gingen braaf op tijd deur uit en stonden braaf om half acht op Schiphol, dat wel een mierennest leek. Het was de eerste dag van de schoolvakantie en half Nederland wilde kennelijk op een vliegtuig stappen. Net als wij, maar een eerste blik op de borden met de vertrektijden vertelde ons dat onze vlucht bijna drie uur vertraging had. In plaats van om vijf over elf te vertrekken, werd het nu kwart voor twee. Met fucking United Airlines is het altijd wat. Een maand of wat geleden kregen we al een schemawijziging, dat we om acht uur zouden landen in plaats van half zes ’s middags. Ook al een afknapper, want je wilt gewoon op tijd in je hotel zijn. Je weet van tevoren hoe gesloopt je aankomt.
Dus hang je rond, eet wat, krabt aan je buik en gaapt waarbij je onbeschaamd je huig en de rimpels in je maag aan iedereen toont. Henrie zat na een poosje met een rubberen nek, oftewel met zijn kin op zijn borst. Even in diepe slaap terwijl de halve wereld langs hem heen liep. Ik overwoog nog even net te doen alsof ik tegen hem praatte, zodat het leek alsof mijn vertellingen hem niet bepaald boeiden en hij letterlijk in slaap gepraat was. De mevrouw aan de balie moest mijn gemopper aanhoren toen we onze bagage incheckten. Ze bleef vriendelijk en zei dat ze er ook niks aan kon doen. Ik zei: “Dat snap ik, maar ik wil zeiken en u zit daar nu eenmaal.” Natuurlijk vertrokken we niet om kwart voor, maar om kwart over twee. Op zich niet erg, maar ik had de reis zo geboekt, dat er vier uur tussen de twee overstappen zouden zitten. Daar blijft dan niet veel van over.

Overstappen in Amerika is rampzalig. De rijen voor de douane zijn moordend, dan moet je je bagage afhalen, een eind verderop weer inleveren, met een treintje naar een ander deel van het vliegveld, daar weer door beveiliging en dan nog bij je gate zien te komen. Dat vreet bergen tijd. Nu zouden we dus nog maar een uur en een kwartier hebben en met iedere minuut later opstijgen vergroot dat de kans je aansluitende vlucht te missen. Waardoor je weer een paar uur op de volgende moet wachten, als daar al plaats is. En geloof me, dat wil je niet. Ruim tien uur duurde de vlucht, de overstap zou in Houston (Texas) zijn. Tien uur is lang, verrotte lang. Toen de meneer naast Henrie even opstond om zijn benen te strekken, vond ik dat een mooi moment om even naar de wc te gaan. Henrie liep gezellig mee, op zijn sokken, en besloot ook maar even te gaan plassen. Om niet op zijn sokken op de wc vloer te staan, deed hij even mijn instappers aan. Een meneer die daar stond te staan keek er met verbazing naar. Ik zei: “We only have one pair of shoes that we share. The time may come we’ll have to share one set of teeth.” (we hebben maar een paar schoenen die we delen. De tijd komt misschien dat we ook één gebit moeten delen)

We landden in Houston en de ellende begon. We hadden toen nog een uur en tien minuten. Een mevrouw bij de mijlenlange rij bij de douane had ik al gevraagd of er een snellere manier was. Natuurlijk niet, stomme vraag. Maar even later dirigeerde ze een hele groep, waaronder wij, naar een stel andere balies zodat we alvast een berg wachtenden misliepen. Twee mannen die voor ons stonden en als volgende aan de beurt waren, vroeg ik of ze ook een aansluitende vlucht hadden. Hadden ja,want die hadden ze dank zij United al gemist. Of wij dan even voor mochten. Na de douane zijn we naar de aangegeven carroussel gerend. Nummer 8 was gemeld. Bleek na een poosje nummer 12 te zijn. Rennen met loodzware bagage, inleveren en weer rennen. Na de ellende van eind vorig jaar, merkte ik toen helemaal dat mijn linkerbeen nog verre van goed is. Rennen met het gevoel dat je tot je nek in het water staat, maar toch vooruit moet komen. Treintje naar ander deel vliegveld, weer rennen. De gate zou om 18.19 sluiten, we kwamen er om 18.17 bezweet en uitgeput aan. Mensen met wie we voor vertrek gepraat hadden heb ik niet meer gezien, die hebben het vliegtuig dus gemist.

Weer tweeënhalf uur in het vliegtuig zitten. Afijn, we zijn in het hotel aangekomen, hebben nog wat gegeten en gedronken en zijn om half één in bed gestort, waar we om half zeven weer uit op moesten staan.

En toen… Toen kwam er om half drie een melding via alle speakers dat er een brandoefening was. Dan zit je dus rechtop in je bed, je denkt: barst en gaat weer liggen. Om kwart voor drie kwam de volgende mededeling dat dat een vergissing was geweest en dat ze zich verontschuldigden voor het ongemak. Hoezo, nachtrust naar de klote?

Een taxi kwam net aanrijden toen we om half acht wit en moe buiten kwamen. De chauffeur, een meneer uit een ver land, dacht dat ik geen Engels sprak. Ik zat voorin en bij elke mededeling van zijn kant waar ik met een instemmend geluidje op reageerde, dacht hij dat ik hem niet begreep. Iedere keer herhaalde hij zijn mededeling, steeds luider tot hij hetzelfde zinnetje in mijn gezicht schreeuwde. Ik zei met wapperend haar dat ik uitstekend Engels sprak en hem begreep. Wat hem kalmeerde en mij dwong tot een vermoeide grijns bij al zijn andere opmerkingen, om maar vooral te laten merken dat ik snapte was hij zei. Hij vertelde dat hij jarig was, waarop Henrie en ik loud and happy Happy Birthday to you! begonnen te zingen. Ik geloof dat hij een beetje schrok en was daarna zeker twee minuten zwijgzaam.

Zoals altijd verraste RoadBear RV ons weer met een gloednieuwe, prachtige camper. Echt, ik blijf het zeggen: unieke, goede service, sympathieke, vriendelijke medewerkers die het naar hun zin hebben. Want aan de bekende gezichten zie je dat er niet zo heel veel verloop is. We kregen een koeltas met spulletjes en voor we vertrokken nog eentje met zes flesjes bier. Extra handdoeken omdat we een lange trip gingen maken, noem maar op. Het is nu de twaalfde keer dat we een camper van hun huren en iedere keer snap ik ook weer precies waarom. Nee, ik word voor deze mededeling niet betaald, ik ben gewoon zoals altijd weer onder de indruk van hun service!

Tijd om te fourageren. Via een Dollar Tree kwamen we bij een WalMart en toen had ik het wel gezien. Bij de WalMart heeft Henrie me op een bankje bij de paskamers neergezet, me bevolen een oogje op onze winkelkarretjes te houden en ging voor een barbecue en toebehoren naar de andere kant van de zaak. Wat een behoorlijk eind lopen is als je kapot bent met een rug die vloekt en kwelt. De mevrouw die de pashokjes bewaakte keek over me heen. Alsof ze me het kwalijk nam dat ik plaats had genomen op het foeilelijke, super ongemakkelijke rotbankje. Ik dacht: Nou? Heb je iets te zeggen? Ik ben in het juiste humeur om je van repliek te dienen! Maar dat lepelde ze kennelijk van mijn gezicht en ze zweeg. Ik zou ook niet weten wat ze te zeiken had moeten hebben. Dat ik daar niet mocht zitten, met twee overvolle winkelkarren naast me, die qua omzet ook een deel van haar salaris vertegenwoordigden? Maar misschien had ze die rotkop gewoon van zichzelf en zat haar gezicht op die manier lekker.

Onderweg naar onze eerste camping kwamen we meerdere garage sales tegen, bij eentje zijn we gestopt waar Henrie heeft lopen kwijlen bij allemaal heel oude apparatuur zoals platenspelers. Dik onder het stof, maar hij had het zo wel mee willen nemen. Hij beheerste zich en beperkte zich tot een paar kentekenplaten.

Het eerste Chinese buffetje is een feit, ook de eerste overnachting in Overton, Nevada. Eén van onze favoriete campings, omdat die zo stil is. Altijd een balsem op je ziel na de wurgend drukke dagen voor vertrek. We blijven hier nog een dagje, gewoon, om uit te rusten. Want daar blijkt vakantie dus ook voor te zijn…

8 gedachten over “Las Vegas binnen en weer buiten”

  1. Ik ben weer aan het genieten van jullie avonturen! En aan het lachen om de herkenbare ergenissen.

    Hele fijne vakantie xx

  2. Na deze ellendige start hoop ik dat jullie weer een onvergetelijke reis gaan maken en er volop van genieten. Ik verheug me weer op jullie reisblogs te lezen.

  3. Wat een trip weer…
    Wees maar blij dat jullie niet een paar dagen later moesten vertrekken . Alles vast op Schiphol, stroomstoring…..
    Rust lekker uit en geniet van de reis.
    xxx

  4. Oh … ik lig weer in een deuk. Tranen van het lachen. Sorry voor je ellende maar hoe je het beschrijft. Hilarisch. Dat wordt weer genieten de komende weken. Fijne reis lieverds xxx

  5. Ha Henrie en Laureen. Op de dag van jullie Blog hebben Arne en ik uitgebreid over jullie gesproken en vroegen wij ons ongerust af 😉 waarom jullie nog niet in de USA zaten. En ja hoor even later kwam jullie blog. Over toeval gesproken… ,, Geniet er van en wij zijn echt niet jaloers hoor. Neu helemaal niet…………..;-)

  6. Hallo luitjes. Een lastig begin ja, en een beetje uitrusten doet een mens ook goed. Ik wens jullie een mooie reis, en een fijne vakantie. We volgen jullie vanuit la douche France, onder het genot van een glas wijn. Groetjes van Aloys en Femma

  7. Je beschrijft alles zo goed en zo precies. Vliegen is nooit zoals je verwacht en vertraging maakt je zenuwachtig vooral als je aansluiting hebt op een andere vlucht. Ik heb erg moeten lachen om je ellende en hoe je het beschreef, sorry. Eindelijk is je vakantie goed begonnen met een mooi nieuw tijdelijk huis in een rustig kampeer plaats. Have a wonderful holiday and I will be holidaying with you and Henrie. xxoo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s