Pioche, een gemiste kans

Pioche, een gemiste kans

Het viel mee met de fluitende treinen vannacht in Caliente. Het kan wel eens meezitten.

DSCN0206

We vertrokken met de bedoeling naar Ely (spreek uit ielie) te rijden, maar het lot bepaalde anders.
We waren nog niet eens zo heel lang onderweg, toen we de afslag naar Pioche zagen. Een dorpje op 2000 meter hoogte. Bij de afslag stond dat dit de laatste kans was om te tanken of wat te eten voor de komende honderdvijfenzeventig kilometer als je naar Ely ging.
We hoefden noch te eten en tanken hadden we al gedaan. Ik vind de tankstations hier geweldig. Het zijn halve supermarkten waar je voor van alles terecht kunt. Bij dit tankstation stonden ook een rij gokkasten, we zijn tenslotte nog in Nevada, de gokstaat en hier kun je bij iedere zaak gokken. Of het nu een tankstation is of een supermarkt.

DSCN0208DSCN0209DSCN0207

Sommige namen vind ik ook zo geweldig!

DSCN0212

De kleine omweg door Pioche was alleen maar ter afwisseling en we verwachtten er niet veel van, op het eerste gezicht klopte dat ook.

DSCN0222

Voor je Pioche inreed, kwam je langs een soort skilift. Die werd begin vorige eeuw gebruikt om het zilvererts van de mijn naar de Godbe molen te transporteren. Het had een vernuftig systeem, waarbij de volle emmers door hun gewicht de boel in beweging brachten, zodat de lege emmers vanzelf weer bij de mijn kwamen. Een motortje van vijf pk deed de rest. Om een ton erts zo te transporteren kostte zes cent.

DSCN0219

DSCN0220

De mijnschacht en de kabelbaan zagen eruit of ze op instorten stonden en worden duidelijk niet onderhouden. Ik was eigenlijk verbaasd, want dit was duidelijk een monument en in Amerika prijzen ze alles tot in het extreme aan.
Zo van: let op: omgekeerde steen! Mis dit niet, slechts 173 mijl!
Omgekeerde steen, zoiets zag u nog niet, nog maar 134 mijl! Rij niet voorbij aan dit ongelooflijke fenomeen van de omgekeerde steen, over 102 mijl. Tot je dermate gehersenspoeld bent dat je die omgekeerde steen gaat bekijken, die natuurlijk niks voorstelt. Maar hier was dus niets over gezegd, niets gemeld, dus waarom zou je die afslag naar Pioche nemen?
We reden het stadje in en ik was op slag verliefd.

DSCN0224

Heel historisch met oude gebouwen. Ik parkeerde de camper achter een auto met een weinig bemoedigende nummerplaat en we gingen aan de wandel.

DSCN0223

Bij nadere inspectie bleek heel het historische centrum verwaarloosd en alles was gesloten. De winkels waren leeg of in ieder geval lang niet open geweest. De enige zaken die aan de hoofdstraat geopend waren, waren de saloon en een juwelier. Wat me verbaasde, ik bedoel: er gaan toch dagen voorbij dat mensen geen juwelen nodig hebben en toch floreerde het kennelijk.
Je zag dat de opzet en het idee voor het historische centrum prima waren geweest, maar dat er ook totaal geen belangstelling was.

DSCN0225

DSCN0226

DSCN0232

DSCN0234

DSCN0240

Het kon ook niet zo zijn dat het seizoen nog niet was begonnen, het was gewoon een verlopen boel. Doodzonde.
Ik wandelde verder. Henrie was aan het filmen, dus die raakte ik even kwijt. Het was opvallend dat je niemand op straat zag. Aan het eind van de hoofdstraat zag ik een man die met zijn rug naar me toestond. Hij vermaakte zich met het constant laten van vette boeren en tussendoor voerde hij een innig gesprek met zichzelf.

DSCN0237

Nu wilde ik graag meer informatie over Pioche, maar hij leek me niet de juiste persoon. Alleen al vanwege het feit dat ik door zijn oprispingen niet gehuld wilde worden in een vette walm van verterend voedsel.

Het was zo leuk om daar te wandelen en ook zo spijtig te zien hoeveel moeite mensen er om te beginnen in hadden gestoken om er iets leuks en speels van te maken, terwijl het op niks uit was gedraaid. Het was nog net geen spookstadje.
Het museum was open en we gingen er naar binnen. Achter een soort balie zat een mevrouw die ons welkom heette. Ze bevestigde wat ik al vermoedde: er kwamen in de zomer best veel toeristen, maar die kwamen in beginsel om tanken, wat te eten of naar de wc te gaan. Pioche ligt veertig kilometer van Caliente vandaan, daar tussen is niks. De volgende stad zou Ely of Baker zijn, allebei hondervijfenzeventig kilometer verder op, wederom met niets er tussen. Ik zei al: Nevada is leeg.
Op mijn vraag waarom er geen publiciteit aan werd gegeven, kon ze me geen antwoord geven. Ze was het met me eens dat dit een gemiste kans was en prutste daarna verder aan haar tablet.
Er stonden werkelijk de prachtigste dingen in dat museum, tot en met een ongelooflijk oude Wurlitzer jukebox, oude radio’s, kleding, een originele Amerikaanse vlag uit 1863, twee ingerichte kamers met wat enge poppen, een tandartststoel, van alles.
Af en toe vroeg ik de dame wat die me dan met dikke ogen aankeek. Ik denk dat ik haar iedere keer wakker maakte.

DSCN0246

DSCN0247

DSCN0248

DSCN0250

DSCN0258

DSCN0261

Toen we uitbewonderd waren, wilden we wat eten en een paar straten verderop was een piepklein restaurantje, ook helemaal ingericht met spullen uit begin vorige eeuw en waarschijnlijk toen ook voor het laatst echt goed schoongemaakt.
Maar de hamburger was zelf gemaakt en prima, net als de soep. De hamburger kregen we met chips, chips ja. Niet met frietjes. Om de een of andere duistere reden vinden ze een broodje hier vaak pas compleet als je er een bergje chips bij krijgt.

DSCN0263

DSCN0265

In het raam hing een postertje van een buikspreker die in het plaatselijke theater op zou treden. We hadden die op veel plekken tijdens de wandeling zien hangen en het was meer dan afschuwelijk. Dat hoofd met die afschuwelijke pop en volgens de bijgevoegde tekst zouden mensen wereldwijd verbijsterd uitroepen, als vlekkenhoofd het toneel op kwam, dat die draak net echt leek! En ze sloegen zich voor het hoofd van verwondering hoe hij het allemaal deed.
Kreeg je geen tranen in je ogen van de slappe lach als je de aankondiging bestudeerde, dan was het wel van ellende. Als je zoiets in je theater laat optreden, snap ik ineens waarom je stadje een spookstadje wordt!

DSCN0245

De volgende stop zou de begraafplaats zijn. Het was even mikken, want het onooglijke straatje voerde ons langs nog twee begraafplaatsen, maar die waren duidelijk nieuwer.
De dodenakker die wij zochten, Boot Hill, was in beginsel aangelegd vanwege het hoge aantal moorden in Pioche toen dit nog een mijnstadje was. Er moest toch wel een begraafplaats komen, maar deze werd versneld aangelegd. Pas een poos later werden er ook mensen begraven die een natuurlijke dood waren gestorven.

DSCN0266

DSCN0269

Ook de graven waren zwaar verwaarloosd en misten daarmee hun toeristische aantrekkelijkheid, zoals dat op Boot Hill in Tombstone zo goed is aangepakt.
De kabelbaan voor het vervoer van zilvererts liep er boven langs. Automatisch kwamen we ook op de begraafplaats er pal naast. Ook niet onderhouden met hoog gras en gebroken zerken, maar nog steeds in gebruik.

DSCN0278

DSCN0279

DSCN0287

Een mevrouw ging een eind verder op een redelijk nieuw graf zitten en het was duidelijk dat ze heel veel verdriet had. Ik zag van achter dat ze haar tranen wegveegde. Toen ze weg was heb ik even gekeken en ik denk dat het het graf van haar moeder was, die nog geen jaar dood was. Tja, dat doet pijn. Iedereen die een goede band met zijn of haar ouders had, weet hoe het snijdt als je afscheid moet nemen. En dat blijft altijd een zere plek. Ik had ook echt met haar te doen. Wie weet wat voor ellende ze haar dode moeder aan het vertellen was en hoe ze haar miste.

We gingen verder, we moesten nog honderdvijfenzeventig kilometer door een totaal leeg landschap. En hoe mooi ik het ook vind, het is ook vermoeiend. We reden eerst nog door een woonwijkje en zagen oldtimers, die daar gewoon stonden te vergaan zoals je hier zo vaak ziet.

DSCN0291

DSCN0293

Tijdens die lange rit zijn we ongeveer twintig auto’s tegengekomen en een boerderij, die in de verte aan de voet van een berg stond. Wel hier en daar een rijtje brievenbussen langs de weg, wat aangeeft dat er wel mensen wonen, maar waar…

Nu zijn we in Baker. We zijn uiteindelijk niet naar Ely gegaan, omdat dit dichter bij ons volgende reisdoel ligt. Wat dat is verklap ik niet, dat is voor het volgende blog.
Wil je een kijkje nemen waar we nu zitten? Onze coordinaten zijn: N39.01441 W114.12235
Vul ze in op Google en je komt vanzelf op deze camping terecht.

2 gedachten over “Pioche, een gemiste kans”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s