Weekendjeweg: Houffalize

Houffalize

Om ons te verpozen vonden we dat we er maar weer eens op uit moesten gaan.
Dus gingen we afgelopen weekend naar de Ardennen, naar Houffalize om precies te zijn. Houffalize ligt vlakbij de Luxemburgse grens in Wallonië.
Optimistisch als we zijn hadden we de fietsen meegenomen. Natuurlijk hadden we de gefronste voorhoofden van vrienden gezien wanneer we dat voornemen kenbaar maakten, maar wisten wij veel. We hadden gepland om rond een uur of elf te vertrekken, dit werd minstens een uur later maar who cares als er toch geen vliegtuig je tijdige aankomst afdwingt. Afgezien van een paar files konden we goed doorrijden en kwamen we tien over drie aan bij Hotel des Postes.

Hotel des Postes, straat
Hotel des Postes, straat

Dit oude hotel dat gerenoveerd wordt door de huidige Nederlandse eigenaars, staat aan de rand van het centrum. Om in dit centrum te komen moet je een steile weg af en naar beneden is geen probleem. Na het inchecken en kennismaken hebben we de fiets gepakt en zijn de directe omgeving gaan verkennen, ons zoveel mogelijk tot een beetje rechte stukken beperkend.

Steile weg
Te steil voor een gewone fiets...

Maar daar waren er niet veel van, dus duwde je die fiets meer lopend dan dat je erop zat. Als je met een hartslag van 150 besloot dat je genoeg had van het duwen en je er weer op wilde gaan zitten, kon je dus eigenlijk alleen maar naar beneden. Dat de vonken niet van onze remmen zijn afgespat is me nu nog een raadsel, zelfs lopen zou een kunst zijn geweest zo heuvel afwaarts. Het centrum was druk en met druk bedoel ik heel erg druk qua verkeer.

Kunstwerk
Kunstwerk?

Er staat ook een kunstwerk, nou ja, ik neem aan dat het dat is want ik heb niet zoveel verstand van kunst, van een fiets die zogenaamd van een steile helling afkomt. Ik denk dat dat ook de enige manier is om de omgeving te beschrijven.

Bij een stroompje zag ik nog een zeer merkwaardige combinatie van borden. Je mocht er wel met je kano of kajak het water in, maar je mocht er niet varen.

verboden
Wel of niet varen...?

Sommige dingen ontgaan me, zou je dan alleen in je vaartuigje in het water mogen zitten en verder niks doen? Lijkt me een saaie vorm van watersport.

In het centrumpje zitten allemaal restaurantjes en terrasjes direct gegroepeerd om de doorgaande weg, zodat je lekker een pintje kunt drinken in de frisse geur van uitlaatgassen. Voor een romantisch tete a tete, moest je een roeptoeter meenemen, dus ik weigerde daar plaats te nemen. Nu heb ik radar voor cafés en in een straatje iets verder weg had ik een tof exemplaar ontdekt: Café des Sports.

Bruin Cafe
Cafe des Sports, een echte kroeg

Senioren aan tafeltjes met verkeerde Perzische lopertjes, vrouwen die met behulp van schilderspaletten krachtig terugvochten tegen de ouderdom, radio aan, prima. Het was heerlijk weer en de eerste biertjes nuttigden we op het terras. We hadden een leuk plekje dat we even later verlieten, omdat er een stel aan een tafeltje voor ons ging zitten en die man stonk zo ontzettend naar zweet, dat mijn bier dood sloeg. Een lucht, daar kreeg een paard de hik van. Maar goed.
Aan de overkant van het straatje was een plein dat helemaal volgeparkeerd stond. Ook met zo’n foute patserscabriolet. Aan een tafeltje zat een stel dat volgens mij bij die patserkar hoorde, van die braltypes, je weet wel. En misschien waren het wel schatten van mensen en zouden we bij nader kennismaking hevig van elkaar gecharmeerd zijn geraakt en gaan corresponderen, maar zo te zien, neu…
Deze Nederlanders woonden in Houffalize en waar ik me vooral over opwond was toen zij op enigszins geaffecteerde toon zei: ‘O, heel leuk hier hoor. Maar er zijn veel te veel toeristen.’
Dat is net zoiets als pal naast Schiphol gaan wonen en dan klagen over de vliegtuigen. Er kwam nog een meneer bij hun zitten die even fijn ging vertellen wie er de afgelopen weken aan kanker waren overleden. Altijd fijn dat soort gesprekken binnen gehoorafstand. Afijn, even later stapten die andere twee inderdaad in die foute patserskar en verdwenen ze gelukkig voorgoed uit ons leven.
Nadat we nog even binnen aan een tafel hadden gezeten met een bleek Persje erop, vonden we dat we maar wat moesten gaan eten.
Ik had een restaurantje gezien, een Italiaan: Pizzeria Le Romantique.
Voor ons doen kwamen we er wat vroeg aan, kwart over acht en verlangden het dagmenu. Maar dat kon niet, daar was het te laat voor, werd ons verteld.
???
Kwart over acht, te laat? In een toeristenplaats, in de Ardennen? Afijn, we bestelden wat anders en dat was goed te pruimen, maar verder… Op de site van weekendjeweg werd dit restaurant ook niet gecomplimenteerd om de vlotte bediening, waarvan akte. Andere mensen die wilden afrekenen ging uiteindelijk in pure wanhoop maar aan de keukendeur kloppen. Tafeltjes werden niet afgeruimd, kassabonnen lagen op de vloer en voor nog een biertje moest je de onlogisch ronddribbelende tante nog net niet pootje haken.
Toen het onze beurt was om te betalen, hebben we ook nog even nutteloos bij de kassa gestaan. Nou ben ik niet zo goed in die dingen en op een gegeven moment heb ik de keukendeur opengerukt en heb de dame die stond af te drogen vriendelijk: ‘Madame, s’il vous plait!’ toegesnauwd. Veel fooi zat er niet in voor die snibbige tante, niks eigenlijk.

Bastogne

Na een prima ontbijt in het hotel te hebben weggewerkt, hebben we de fietsen weer op de drager gezet en zijn we naar Bastogne gereden. Dat ligt zo’n vijftien kilometer verderop. De auto hadden we buiten het centrum neergezet en met de fiets zijn we verder gegaan. De doorgaande weg naar en door het centrum was één file waar je met je fiets langs bibberde.

File naar Bastogne centrum
Filerijden naar Bastogne centrum, niet als je op de fiets gaat...

Geen asfaltweg, maar bestraat met gaten en ongelijk liggende klinkers. De formule om nou eens lekker tegen de grond te gaan. Lopen was veiliger, wat we ook moesten doen op een gegeven moment omdat de weg weer steil omhoog ging.
In de Ardennen en dus ook in Houffalize en Bastogne, zie je veel oorlogsmonumenten, herdenkingsplaques en tanks.

Oude Sherman tank
Een echte oude Sherman tank

Als herinnering aan al die jongens die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. Ik schreef daar al over toen we in Amerika waren, maar ook hier werd je er weer behoorlijk met je neus opgeduwd. Er is daar ook een oorlogsmuseum waar ik niet naar toe wilde. Ik word daar toch alleen maar verdrietig van en we waren nou eenmaal voor ons plezier weg.

Dan maar naar de markt, daar zie je ook altijd van alles. Net als hier. Aan één kant was het deel waar ze kleine dieren verkochten, zoals eendjes, kippen, kuikens, geitjes en zelfs jonge emoes.

Kuikentjes
Donzige kuikentjes

Jullie snappen natuurlijk, dat de aanblik van al die dieren in kooien mijn kwetsbare geest geen goed deed en even heb ik overwogen ze allemaal te kopen en bij onze buren neer te zetten. Die hebben al drie kippen, dus dan kon dit er toch ook wel bij?
Maar ik stelde me ineens voor hoe het vriendelijke gezicht van Swa zou betrekken, als hij niet alleen zijn drie brave geverderde daemes aan zou treffen achterin de tuin. En in plaats daarvan zo’n 432 ruziënde, naar elkaar pikkende wijven met pluimen die hem overal de schuld van zouden geven.
Ik heb het probleem maar de rug toegekeerd en heb voor drie euro een nieuw portemonneetje gekocht.

Natuurlijk liep de ketting van mijn fiets af toen we de markt verlieten. Die was gewoon uitgerekt van het vele remmen op al die heuvels en ook Henrie’s wiel liep aan. Nou ja, van zijn fiets dan.
Mijn ketting was zo weer geregeld, maar je voelt je dan toch niet lekker. Als die er weer afloopt en dan op zo’n megasteile heuvel, dan kun je dus niet meer stoppen met een terugtraprem. Dan moet je iets goedkoops uitzoeken om tegen te stoppen, maar liever vermijd ik dat.
Henrie heeft altijd wel iets van gereedschap bij zich in de auto, net zoals ik niet zonder lippenstift de straat opga. Dus heeft hij een poosje met de fietsen gespeeld die het daarna weer goed deden en we waren weer op weg.

Ook nog fietsenmaker
Fietsenmaker...

Een eindje van het centrum is een parkje, parc Elisabeth, opgedragen aan prinses Elisabeth. Prachtig onderhouden en met een mooie kruidentuin. Maar ondanks dat er ook een prima hondenuitlaatplek was, was dit schijnbaar voor diverse mensen geen motivatie om hun hond daar de behoefte te laten doen. Nee, stel je voor, da’s misschien wel vijftig meter verder. Nee hoor, die laten we gewoon bij het kinderspeelplaatsje schijten. Dan moeten die jong maar uitkijken.
Ik weet zo goed dat het daar lag, omdat Henrie en ik, infantiel als we zijn natuurlijk op de wip moesten spelen. Al was het alleen maar om te zeggen dat we gewipt hadden in Bastogne. Niet dat zo’n wip Henrie kon boeien; na een paar minuten wilde hij alweer wat anders doen.

Naar de kruidentuin dan maar, maar ook daar lag een forse hoop die door Henrie gedecoreerd werd met een fritesvorkje. Je moet toch wat, nietwaar?

eten met een vork
de juiste decoratie...

De tijd vloog voorbij. Met hevig gehijg en het zweet op de rug kwamen we weer bij de auto aan, die heuvels zijn gewoon dodelijk. En dan te weten dat Luik – Bastenaken -Luik een beroemd wielertraject is. Die sport, net zoals veel andere sporten wordt volgens mij door masochisten beoefend.

Liege - Bastogne - Liege
Luik - Bastenaken - Luik

De gemeente had wel heel humaan een heel mooi fietspad aangelegd zonder heuveltjes om vanuit het centrum naar de noordkant te komen, waar een oud gebouw staat. Bastogne Nord staat erop, het oude station. Langs het fietspad stonden lantaarnpalen en op iedere paal was een bord met een foto bevestigd. Van mannen, van vrouwen, van kinderen. Maar niks geen tekst ofzo. Dus heb ik een paar mensen aangeklampt om te vragen wat de betekenis daar nou van was. Ze schrokken volgens mij wel een beetje toen ik op ze afreed en in mijn speciale Frans vroeg hoe dat nou zat met die foto’s.
Ze keken zorgelijk en zeiden dat ze het zelf ook niet wisten. Nog een mevrouw kwam er bij en nog eentje tot een heel groepje mensen nou stond te discussiëren wat nou de bedoeling was met die afbeeldingen. Dat ging me te ver en met een vage groet nam ik afscheid. Ik geloof niet dat ze me in eerste instantie hebben zien vertrekken: ze waren te druk met ideeën uitwisselen. Henrie was ondertussen een stipje aan de horizon, die interesseerde zich al helemaal niet voor die foto’s.

Zwomzone
Zwomzone?

Van al dat fietsen krijg je dorst dus moesten we weer naar dat cafeetje. Het is ook altijd wat. De terugweg deden we niet zoals die ochtend via de snelweg, maar binnendoor en we waren zo goed of zo dorstig nog niet of we moesten toch even gaan kijken bij een stuwdam die we tegenkwamen. Maar ook daar zag ik natuurlijk weer merkwaardige borden, zoals een zwomverbod. Dus zwemmen mag, maar je mag er niet gezwommen hebben???

verbod van wat?
Verboden wat?

       
       
       
Of wat denk je van dat verbodsbord vlotters en/of de verbodsborden te storten?
Misschien ben ik te dom voor sommige dingen en hebben jullie nog briljante ideeën.

Hier mochten we niet eten - Hotel du Commerce
Hier konden we op zaterdagavond om half negen dus niet meer eten...

               
               
               
               
               
               
               

Na wat pintjes in het café in Houffalize vonden we dat we niet bij dat restaurant van gisteren moesten gaan eten om ons hart te ontzien en stapten om half negen een andere eetgelegenheid binnen.
De knul die ons verwelkomde vroeg: ‘Manger?’ en wreef over zijn buik om vervolgens gewoon in het Nederlands verder te gaan. In het restaurant zaten smakkende mensen die zich tegoed deden aan allerlei voedsel.
De man achter de bar wierp ons een blik vol walging toe en mompelde wat Franse volzinnen tegen het ventje dat ons te woord had gestaan. Deze zei nu verlegen dat we niet meer terecht konden, dat alleen hun hotelgasten nog werden geserveerd.
Hotel du Commerce vermijden dus, mocht je naar Houffalize gaan.

Ik wist dat de keuken van ons hotel om negen uur zou sluiten en ondertussen was het over half negen. Weer die heuvel op, man, het zou je dood gewoon worden. Ik heb Henrie vooruit gejaagd, die kon zich met zijn city bike veel sneller verplaatsen. Bij aankomst bleek dat de keuken van ons hotel eigenlijk al gesloten was, ze hadden net iedereen ‘weggewerkt’. Maar vooruit, een prima biefstuk, frietjes en van alles werd neergezet. Yum.
Om daarna niet flauw naar onze kamer te gaan hebben we nog met de diverse gasten en de eigenaars op het terras gezeten. Heel gezellig maar wel sterrevus koud.
Die eigenaars zijn echt gezelligheidsmensen en iedere keer als er werd gedacht dat je op wilde stappen, werd je getrakteerd op een biertje en zo wordt het half één ’s nachts zonder dat je er wat aan kunt doen.

Naar huis

Aan alle liedjes komt een eind, dus zondag gingen we weer richting huis. Maar niet direct. Via allerlei plaatsjes en dorpjes: Roche en Ardenne, Randeux, Hotton, Durbuy, Petite Somme, etc reden we omhoog. We hadden het vage plan opgevat om een keer een weekend naar Durbuy te gaan. De stadskern zelf bestaat uit slechts een aantal straten en heeft zo’n vierhonderd inwoners en de omgeving is prachtig. We reden er doorheen en zagen zo’n vierduizend toeristen, Griekenland in het hoogseizoen is er niks bij! Vreselijk, ze slenterden op straat, terrassen zaten meer dan bomvol en lege plekken werden gecreëerd door er rekjes met ansichtkaarten neer te zetten. We besloten ter plekke dat we Durbuy nu wel gezien hadden en dat we er niet meer naar toe hoefden.

Kasteel Durbuy
Kasteel Durbuy

Er staat ook een prachtig kasteel dat we op veilige afstand bewonderd hebben. Naast een tank uit de Tweede Wereldoorlog.

Weer een eind verder kwamen we bij Petite Somme. Daar staat een oud kasteel en dat is gekocht door de Hare Krishna.

Kasteel Radhadesh
Kasteel Petite Somme

Natuurlijk moesten we daar met open mond rondkijken en ons vergapen aan mannen in sari’s, kale schedels met een pluk haar op het achterhoofd en vrouwen in kleurige sari’s en omslagdoeken.
Een winkel met allemaal koperen en kleurige spullen, een restaurant dat zeer sterk naar kerrie ruikt, overal hoor je uit delen van het gebouw gezang komen. Het was allemaal keurig onderhouden en mooi, maar ik nam zonder spijt afscheid. Ik heb het nooit zo op dat soort sekteachtige dingen, hoe vredelievend en oud ook. In kleurige lappen lopen, vegetarisch eten, natuurlijk géén drank, mediteren, zang enzo en met elkaar praten over de betekenis van dingen, op mij komt het heel benauwend over. Maar ieder het zijne.

Frituur
Een Walloonse frituur

Onderweg hebben we nog gegeten bij een frietkot, waar het best redelijk was en veel. Daarna hebben we de grote weg opgezocht en zijn doorgereden. Naar huis, naar onze harige vriendjes die blij waren dat we weer thuis kwamen. Dan konden we de deur voor ze openhouden en het blik met brokjes pakken als we toch bezig waren.

Fijn om weer thuis te zijn en geweldig om terug te kijken op een geslaagd, heerlijk weekend in eigen land.

4 gedachten over “Weekendjeweg: Houffalize”

  1. Hoi Lieverds,
    Wat tracteer je ons weer op een heerlijke beschrijving van jullie wederwaardigheden!

    Wat leuk dat jullie in/bij Durbuy zijn geweest. Lydia speelde in een stuk dat zich in Durbuy afspeelde. 🙂

    Liefs,
    Vi

  2. Verdorie toch,

    Wat een tof verhaal.
    In ieder geval het weer was toch goed…jammer dat het na zonsondergang zo rap afkoeld.
    Met helder weer kan het best al een beetje vriezen in de nacht.
    Elsenborn is ook een verschrikkelijk koude streek zeker in het na en voorjaar….sneeuw en vriezen tot zelfs in mei…ik moest daar in die periode op oefening voor militaire dienst en dat was verre van gezellig.
    En ja ..er zitten zoveel verschillende Belgen….bovendien is Wallonie armer dan Vlaanderen vandaar die ambras in Belgie.
    Tof dat jullie terug thuis zijn en misschien tot weekend.
    Michael

  3. Wat een feest is dat geweest. Fietsen in de Ardennen! Gelukkig brouwen ze daar een lekker Biertje om je dorst mee te lessen.
    Wil je een Nederlander vriendelijk hotel in La Roche, kan ik je nog een tip geven: Hostellerie Linchet. Van daaruit is Houffalize snel met de fiets aan te rijden……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s