San Francisco

De rit van vandaag was prachtig, maar heel bochtig en dodelijk vermoeiend. Ik heb denk ik nu meer eelt op mijn handen dan op mijn ziel. We hebben zeehonden gezien en prachtige vogels, mooie uitzichten en leuke stadjes.

En allengs kwamen we dichterbij San Francisco en werd het verkeer steeds drukker tot het een heksenketel was vergelijkbaar met die van Los Angeles. Eerst over een enorme dubbeldeksbrug, knooppunten met snelwegen over en onder elkaar heen.

En file na file, dat kun je net hebben als je vier uur gestuurd hebt.

Maar we zijn er en staan op dezelfde camping als drie jaar geleden. Langs een keidrukke weg, een auto onderdelenwinkel aan de overkant die nu nog steeds open is (het is bijna half negen ’s avonds). Het verkeer dendert voorbij, af en toe hoor je politiesirenes. Kortom alle (on)genoegens van de grote stad, maar dit was de enige camping die maar een half uur rijden van het inleverpunt is.
We zijn druk bezig met alles in te pakken, Henrie eet zich klem aan de overgebleven ijsjes en we proberen te wennen aan het idee dat het nu echt bijna voorbij is. We hebben propaan afgetankt en benzine, morgen voor half elf moeten we bij Road Bear zijn en die brengen ons met een shuttlebusje naar het vliegveld. Om vijf voor vier vliegen we en als alles goed gaat landen we vrijdag om vijf over elf ’s morgens op Schiphol. Wij en onze jetlag. Vroeger stond ik met tranen in mijn ogen op het vliegveld, ik wilde niet weg, ik vond het vreselijk want het was zo fijn. Morgen zal ik een verdrietige kneep in mijn hart hebben, dat al het geweldige weer voorbij is. Al die mooie dingen, die aardige mensen, gewoon alles. Want wat hebben we weer genoten en een prachtige dingen gezien.
Dag uncle Sam, je was weer geweldig voor ons. Het ga je goed en ik hoop je heel gauw weer terug te zien! Maar nu gaan we naar huis, naar onze harige vriendjes die achter de deur op ons wachten. Naar ons machtige thuis, in die fijne omgeving.
Naar België…

5 gedachten over “San Francisco”

  1. Tsja, scheiden doet lijden.
    Of zoals de fransen zeggen: partir c’est mourir un peu.
    Ben benieuwd waar je volgend jaar heengaat: Australie is al een tijdje geleden en er zijn nog plekken in de wereld die ook nog niet door jou zijn ontdekt: Amerika 50%, Australie 40%, iets anders 10% schat ik.
    Je komt tenminste thuis in goed weer: hopelijk is dat een pleister op de wonde?
    Annemarie

  2. Hoi Lieverds,
    Ik kan slechts beginnen mij voor te stellen hoe dat afscheid moet zijn. Zulke reizen als jullie maken heb ik alleen via internet gedaan ;-).
    Veel sterkte tijdens de, toch altijd weer vermoeiende, reis en keep your spirits up!
    Dikke kus en een boel knuffels,
    Vi

    PS: Gefeliciteerd met je zus, broertie.

  3. Ach, naar huis gaan is ook wel een beetje vakantie, maar dan andersom zakmaarzeggen….je eigen bedje, eigen voedsel eigen dieren, boeken, bankstel, badkamer, keukewcslaapkamertuinautogarage en fiets.
    Toch?

    Welkom thuis!!!!

  4. Gelukkig is alles daar goed gegaan.

    Welcome back!

    En .. tja ..
    Naast je eigen boeken, bankstel en bedje …
    nu ook weer je eigen koken-wassen-strijken-stofzuigen-boodschappen doen…
    Dat zal je toch óók ontzettend gemist hebben, toch..?
    ha!

    Het waren mooie verslagen!

    Doeiiii
    =

  5. Hoi vakantiegangers!

    Wat een moois heeft dat allemaal opgeleverd zeg. Heel leuk om dit allemaal te lezen en stiekem een beetje jaloers te worden….

    Goed dat jullie weer heelhuids teruggekomen zijn en ben benieuwd waar de volgende reis heengaat. Wij kijken ook dan weer graag over je schouders mee!

    Groeten uit Philippine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s