We zijn weer in Nevada


En weer staan we op een vrijwel lege camping, in Hawthorne, Nevada. En als ik zeg dat het hier waait, dan WAAIT het hier. Vanuit Lone Pine zouden we eigenlijk naar Mono Lake en Lake June gaan en eventueel Devil’s Postpile.

Lone Pine                                                   Lone Pine

Maar dat ligt niet alleen hoog qua richting het noorden, maar ook qua meters en omdat we met een temperatuursverschil zaten van meer dan 25 graden, zag ik dat niet zo zitten. Je weet dan gewoon dat het koud gaat worden, met nog sneeuw ook. En na afgelopen winter ben ik eigenlijk een beetje sneeuwmoe. En dus besloten we weer Nevada in te gaan en gaan zo via via naar Lake Tahoe.

De wind die al behoorlijk krachtig werd, ging onderweg over in stormachtig met daarbij nog windvlagen. De rit was ongelooflijk mooi door een vrijwel uitgestorven gebied tussen bergruggen door.

Met als leuke bijkomstigheid de wind die met alle kracht tegen je aan kon beuken. En dan heb ik het nog niet over de zuiging als er grote vrachtwagens je van de andere kant passeerden.


We besloten te gaan lunchen bij een Denny’s en op een gegeven moment werd de wind zo hard dat je van alles voorbij zag komen. Zelfs een koe. Dat is niet zo, dat verzin ik maar, maar takken wel.
En verder gingen we weer, de leegte in. Eerst zouden we naar Tonopah gaan, we hebben daar wat lieve vakantieherinneringen die ik toch met jullie wil delen. Uit de tijd dat we nog per auto rondtrokken. Zoals die agent die ons aanhield, omdat Henrie 1 mijl te hard reed. Of het hotel waar we hebben overnacht. In Amerika krijg je zelden ontbijt in hotels, maar koffie is er doorgaans wel. Meestal op je kamer, maar hier kon je het bij de receptie halen. Ik lust geen koffie, maar Henrie wel dus ging ik een beker voor hem halen. In de enorme pot zat nog maar een klein beetje en op mijn vraag of er nog was kreeg ik het antwoord: sure! En voor mijn verbaasde ogen werd een grote kan water door datzelfde filter gegoten. De vloeistof die in de pot eindigde was nog lichter dan de slappe thee die ik drink.
Of neem het restaurant waar we gingen eten. In Nevada is dat dus meestal een restaurant bij een casino. Ik lustte wel een t-bone steak en verlangde die saignant, omdat ik niet van bloederige lappen vlees hou. Toen die werd geserveerd zei de serveerster, dat als die nog te rood was hij gewoon weer op de grill gelegd ging worden. En dat ik ook een heel andere kon krijgen, want de kok had de pest in dat de kok van een ander restaurant twee keer zoveel verdiende als hij. En hij verdiende maar zes dollar per uur.
De steak was te rood en verdween terug naar de grill, onder begeleiding van hetzelfde verhaal over de kok en zijn salaris. Een poosje later kreeg ik een zwart geblakerd stukje vlees en weer dat verhaal. Ik heb het maar zo gelaten, want dat verhaal he, dat kende ik al. Vier keer was niet nodig.
Maar ondanks die lieve herinneringen, was het plaatsje Mina of Hawthorne een betere optie qua campings, zag Henrie in de gids. Dus daar naar toe, in die storm, met af en toe gordijnen van stof en zand die over de weg trokken en de camper geselden.

Mina was een gehucht, waar de meeste huizen verlaten stonden te vervallen.

Het volgende gehucht was net zo erg en nu staan we dus in Hawthorne. Een heel nieuwe camping waar de boompjes nog stoer groot moeten worden. Bij de receptie zat een oudere meneer gulzig stukjes ananas uit een zakje te snoepen en legde dat met wat tegenzin neer om ons te helpen.
Je krijgt altijd een plattegrondje mee met aanwijzingen zodat je weet hoe je moet rijden om op je plek voor die nacht terecht te komen. Op ons plattegrondje zaten stukjes ananas, ongetwijfeld nog met spuug ook…

Aan weerszijden van ons staan in de verte bergen. Boven ons is de lucht nog blauw, maar de bergen zijn aan weerszijden niet meer te zien vanwege de donkere wolken die over de ruggen naar beneden komen rollen, onze kant op.


Het begint te regenen en de wind gaat nog erger te keer dan voorheen. Ik zie dingen voorbij waaien en ik denk zo dat we nog wel wat kunnen verwachten. Dat wordt niet barbecuen, maar lasagne is ook wel aardig, toch?

4 gedachten over “We zijn weer in Nevada”

  1. Nice pics. Mooie foto van jou Leen met dat windhooskapseltje. Staat je eigenlijk best goed van dat wijde haar. Weet je nog met die 2 dames in de Spuistraat geloof ik met die perm. Opeens doet me het er aan denken. Big hair ofwa!
    Hoor je jou: mijn krult nu eenmaal heel snel. WHOEHOE!
    Ongelooflijk he die wolken, die storm, dat weer tussen de bergen. Letterlijk adembenemend denk ik als je er echt zelf bent. Een koe voorbij komen. Haa nou zou best kunnen…..
    Het was tof geweest als de sla van je bord was gewaaid! Ha GAWEL!

    Kus mafze!

  2. Ik dacht toen je zei dat je naar Lake Tahoe ging dat je het wel heel erg koud zou krijgen. Je hebt gelijk dat je de warme route hebt gekozen. Hier is het al niet veel beter. Kou, kou en nog eens kou. Zoek de warmte op, zolang het nog kan.
    Je ziet er geweldig ‘vakantie’ uit op die foto.
    Liefs,
    Marleen en Ric (die naast me zat te schaterlachen om je briefje met stukjes ananas in spuug).

  3. Was de toast bij de salade wel gaar? 😉 Hij heeft in ieder geval een geblakerd kleurtje.

    Stoer hoor, hoe je over de enormiteit van de elementen vertelt. Bij dergelijk weer sch*t ik zeven kleuren!

    Ik hoop dat het morgen beter weer is.
    Grtz,
    Vi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s